ตอน 9 อภิรมย์เสพรัก
ในคืนอันแสนรื่นเริง ทั้งดนตรีการละเล่น อาหาร เหล้า มากมายแต่ในค่ำคืนนี้ที่ปราศจากป๋ายเหริ่นสือ ไม่มีสิ่งใดสามารถสร้างความพอใจให้จิ้งิได้เลย...บนใบหน้าของเขามีแต่ความเบื่อหน่าย....
นั่งอยู่บนบัลลังก์แก้วสีทอง.. มองดูเหล่าเทพเซียนน้อยใหญ่เสพสุขร่ำสุรามัวเมา
หลุนจิ้งิ...ลุกขึ้นหายตัวไปที่เขตแดนสังคีต....เอนตัวลงนอนที่ปลายยอดต้นผกา์ เป็ค่ำคืนที่น่าเบื่อ เงียบเชียบ
เพื่อบรรเทาค่ำคืนอันแสนน่าเบื่อนี้ จิ้งิเสกฝูงหิ่งห้อยนับล้านตัวบินวนไปมารอบต้นผกา์
ร่างของตนโอนเอน เอื้อมมือไปเด็ดใบไม้ 1 ใบใช้ริมฝีปากที่บอบบางเป่าใบไม้เป็เสียงดนตรีเบาๆเคล้าคลอออกมาตามสายลม...เสียงดนตรีจากใบไม้นั้น ยิ่งฟังดูยิ่งรู้สึกััได้ถึงความเหงาของผู้เป่า...
ป๋ายเหริ่นสือ...ที่เพิ่งจะกล่อมเสี่ยวเจี๋ยหลับไป...ได้ยินเสียงดนตรีนั้น
ก็พลันคิดในใจว่า...
"เสียงดนตรีนี้เป็จิ้งิแน่นอน...เหตุใดจิ้งิถึงมาที่นี่ในเวลานี้"
"จิ้งิควรจะอยู่ในงานเลี้ยงที่วังเทียนจวินมิใช่หรือ"
"เหตุใด เสียงเพลงนี้ช่างฟังดูทั้งเศร้าและเหงานัก"
ป๋ายเหริ่นสือ เดินตามเสียงเพลงนั้นออกมาที่ด้านนอกแหงนหน้าขึ้นมองบนต้นผกา์
ทันใดนั้น เสียงเพลงก็เงียบไป...จิ้งิะโลงจากต้นผกา์ปรากฏตัวลงต่อหน้าป๋ายเหริ่นสือ...
"จิ้งิ เหตุใดท่านมาทำตัวลับๆล่อๆที่เขตสังคีตวันนี้เป็วันทวยเทพทุกองค์ต่างร่วมยินดี ร่วมฉลองให้กับท่าน"
"ท่านไม่ควรมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ "
ป๋ายเหริ่นสือ รีบดึงแขนจิ้งิให้จิ้งิกลับวังเทียนจวินเดี๋ยวนี้ เพราะป๋ายเหริ่นสือกลัวว่าหากเทพเซียนองค์อื่นเห็นเข้าจะมองว่าไม่เหมาะสม
จิ้งิยื่อหยุด ให้ป๋ายเหริ่นสือหยุดเดิน....
จิ้งิพูดว่า...
"ข้าไม่สนใจ ว่าเทพองค์ไหนจะพูดเช่นไรข้าสนใจก็เพียงแต่เ้า "
"งานเลี้ยงรื่นเริง ต่อให้มีสิ่งของมากมาย แต่ไม่มีเ้าข้าก็ไม่อาจพึงพอใจได้"
ป๋ายเหริ่นสือ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า
"ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร "
ด้วยความเขินอาย ป๋ายเหริ่นสือ...ก้มหน้าลง พยายามหลบสายตาของจิ้งิ
จิ้งิเห็นเช่นนั้น เอามือทั้งสองของตนทาบไปจับที่เอวอันบางคอดของป๋ายเหริ่นสือ... ออกแรงพยุงใช้พลังเทพดีดตัวพาป๋ายเหริ่นสือไปที่ดินแดนสี่หมื่นวังวนมัจฉา
เมื่อไปถึงที่นั่น...จิ้งิไม่ยอมปล่อยมือออกห่างจากร่างของป๋ายเหริ่นสือเลย...
จิ้งิกระซิบข้างหูของป๋ายเหริ่นสือ ว่า....
"ท่านอยากรู้หรือไม่...ว่าข้าหมายความว่าเช่นไร"
ป๋ายเหริ่นสือ... พยักหน้าเบาๆ ยิ้มเพียงเล็กน้อยออกมาด้วยความเขินอาย
"ป๋ายเหริ่นสือ... ความจริงแล้วข้า... ข้า... ข้าอยากมีเ้าข้างกายตลอดชั่วกาล"
ป๋ายเหริ่นสือ... หัวเราะออกมา พร้อมกับพูดว่า
"ท่านจะให้ข้าอยู่ข้างกายเ้าตลอดชั่วกาลเช่นนั้นหรือ...เกรงว่าภรรยาของท่านจิ้งิคงไม่ยินยอมแน่"
"เ้าถามหาภรรยาของข้างั้นหรือ"
จิ้งิเริ่มทำหน้าดุ ไม่พอใจ
"ข้าไม่้าภรรยาข้าไม่้าเทพธิดาองค์ใด...แต่หากเป็เ้า ข้าก็จะลองเก็บไปคิดดูอีกที"
"ทะทะ ท่าน ว่าอย่างไรนะ จะเป็ไปได้อย่างไร ป๋านเหริ่นสือ...เป็แค่เทพเซียนต่ำต้อย"
"เห็นทีคงจะเป็ได้แค่สหายของท่านไปชั่วกาล"
จิ้งิ จู่โจมด้วยการเอาร่างเข้าไปแนบชิดป๋ายเหริ่นสือเอาใบหน้าไปใกล้ จองตาป๋านเหริ่นสือ
ทั้งสองใกล้กันมาจนจมูกชนกัน...รับรู้ได้ถึงเสียงลมหายใจแ่ๆที่ซาบซ่านไปด้วยความ้าบางอย่าง
จิ้งิพูดไปด้วยน้ำเสียงแ่เบาและสั่นกระส่ายว่า...
"ป๋ายเหริ่นสือ... เ้าพูดใหม่อีกครั้งสิว่าแท้จริงแล้วเ้าอยากเป็อะไรกับข้า"
"ขะขะ ข่าาาา อยากจะเป็สหายที่อยู่ข้างกายท่านตลอดชั่วกาล"
จิ้งิทำสีหน้าไม่พอดี ทำเสียงดุ เน้นน้ำเสียงที่หนักแน่น
"ข้าให้โอกาสเ้าอีกครั้ง "
ป๋ายเหริ่นสือ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา เมินหน้าหนี
"จิ้งิ ท่านก็รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในใจของข้ามิอาจเกิดขึ้นได้ แต่ช่างเถอะ ข้าจะถือว่าพูดมันออกไปซะ"
"ข้าอยากเป็ภรรยาของท่าน.... "
จิ้งิ ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าท่าทีพอใจนัก
"นี่แหละคือสิ่งที่ข้า้าจากเ้ามากที่สุด"
จิ้งิไม่รอช้า เอามือทั้งสองข้าโอบใบหน้าที่เรียวเล็กของป๋ายเหริ่นสือไว้... มืออีกข้างค่อยๆลูบไล้ไปตามซากคอ
มืออีกข้างเอาไปปิดตาของป๋ายเหริ่นสือไว้...
หลุนจิ้งิ ค่อยๆใช้ปากริมฝีปากบางๆของตนบรรจงจูบลงไปที่ปากของป๋ายเหริ่นสือ...
ป๋ายเหริ่นสือ...ใมาก ตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง...ก่อนที่จะจูบตอบด้วยความหื่นกระหาย...
เสียงหายใจของทั้งสองแ่เบา ซาบซ่าน เฮือก ฮรึกๆๆ ...บรรยากาศที่เงียบสงบของดินแดนสี่หมื่นวังวนมัจฉาช่วยเล้าโลมทั้งสองให้เกิดอารมณ์รัก...
จิ้งิไม่รอช้า...จูบอย่างดูดดื่ม...ถือเป็ครั้งแรกที่ทั้งสองดูดลิ้นกันไปมา...
ป๋ายเหริ่นสือ... หน้าแดงซ่านด้วยความกระหายในกามอารมณ์
"จิ้งิ...ท่านแน่ใจหรือว่า้าจะทำเช่นนี้กับข้า"
"ป๋ายเหริ่นสือเ้ารู้หรือไม่...ว่าข้าจินตนาการเื่ราวคืนนี้ของเรามานับครั้งไม่ถ้วน"
"โฉมของเ้าตราตรึงใจของข้าั้แ่...วันที่ข้าพบเ้าครั้งแรก...."
"ไม่มีเื่ใดที่จะหยุดจิ้งิผู้นี้ได้ "
"ป๋ายเหริ่นสือ...เ้ายินยอมเป็ของข้าเถอะ"
15K
