หยางจื่อในตอนนี้กำลังนอนอยู่ในห้องของตนเองาแของหยางจื่อค่อยๆสมานอละติดกันอย่างช้า ๆ ไม่นานหยางจื่อก็รู้สึกตัว
"อึก!!! นี่ข้ายังไม่ตายงั้นรึ"หยางจื่อกล่าวออกมาอย่างเเผ่วเบา"แน่นอนเ้ายังมีชีวิตอยู่" โม่หงเย่กล่าว
"ท่านเป็คนช่วยข้าไว้อย่างงั้นหรือท่านอาจารย์" หยางจื่อกล่าว
"อืมเพราะช่วงนี้มีการเคลื่อนใหวของกลุ่มคนที่หวังร้ายต่อเจ้าข้าเลยต้องคอยคุ้มกันเจ้าอยุ่ห่างๆ"โม่หงเย่กล่าว"ศิษย์ขอขอบคุณท่านอาจารย์ที่เมตตา" หยางจื่อกล่าว
"เอาละเ้าพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าไปหาอาหารมาให้เ้าทาน"
โม่หงเย่กล่าวเสร็จก็ลุกออกไปเพราะั้แ่พาหยางจื่อกลับมาที่สำนักนางก็ทำแผลให้หยางจื่อเเล้วยังคอยนั่งเฝ้าจนกระทั่งหยางจื่อฟื้นขึ้นมา
2วันผ่านไปร่างกายของหยางจื่อหายเป็นปกติแม้แต่หยางจื่อก็ต้องแปลกใจเพราะโอรสที่โม่หงเย่ให้ตนมีแต่โอรสล้ำค่าที่สามารถรักษบาดแผลภายในและภายนอกได้อย่างรวดเร็วและภายในวันนี้หยางจื่อก็ได้กลับไปยังตระกูลหมิงพร้อมกับหมิงสุ่ย "น้องเล็กการบ่มเพาะพลังของเจ้าไม่รวดเร็วไปหน่อยงั้นหรือ"หมิงสุ่ยกล่าวอย่างตื่นตระหนก"เป็เพราะท่านอาจารย์ของข้าหนะ" หยางจื่อกล่าว
"อีกไม่นานเจ้าก็จะแซงหน้าข้าเเล้วแบบนี้ก็จะกลายเป็นว่าเจ้าคอยปกป้องข้าแทนละสิพี่ชายรู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน" หมิงสุ่ยกล่าว"แต่ท่านก็ได้เป็ศิษย์หลักเเล้วไม่ใช่หรือ" หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ใช่พอไปสะดุดโชคตอนไปทำภารกิจเลยสามารถทะลวงถึงปราณก่อเกิดขั้นที่ 7ทำให้ข้าได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์หลักได้" หมิงสุ่ยกล่าว"แบบนี้ท่านก็แข็งแกร่งกว่าเ้าเย่ซานนั่นแล้วนะสิ" หยางจื่อกล่าว
"ใช่เเล้วเจ้าเย่ซานในตอนนี้อยู่ปราณก่อเกิดขั้นนที่ 6 ซึ่งน้อยกว่า ถ้าเจ้านั่นมาหาเรื่องเจ้ารีบบอกข้าข้าจะไปสั่งสอนมันเอง" หมิงสุ่ยกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ ไม่นานทั้งสองก็กลับถึงตระกูลหมิงผู้คนตระกูลหมิงต่างออกมาต้อนรับทั้งสองและมีหลายคนมาประจบประแจงหยางจื่อแม้เมื่อก่อนพวกเขามักจะกล่าวว่าหยางจื่อว่าเป็นเศษขยะแต่ในขณะนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปเเล้วเเล้วเมื่อได้ข่าวว่าหยางจื่อจะกลับตระกูลพวกเขาก็รีบออกมาต้อนรับและประจบประเเจงหยางจื่อในทันทีหยางจื่อที่เป็นเศษขยะได้กลายเป็นพยัคฆ์ติดปีกไปเเล้วทำให้คนเหล่านี้รู้สึกกลัวว่าหยางจื่อจะแก้แค้นแต่หยางจื่อไม่ได้สนใจคนเหล่านี้เลยแม้แต่น้อยและเดินไปหาิฮ่าว
"ข้ากลับมาเเล้วท่านพ่อ"
"ในที่สุดพวกเจ้าทั้งสองก็กลับมาหาพ่อสักทีพ่อเจ้าอยู่ที่ตระกูลชั่งโด่ดเดี่ยวยิ่งนัก" หมิงฮ่าวกล่าว "ท่านก็กล่าวเกินไปนะท่านพ่อน้องเล็กและข้าอยู่ที่สำนักแค่ไม่กี่เดือนเอง"หมิงสุ่ยกล่าว "ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองกลับมาทั้งทีงั้นวันนี้ก็จัดงานฉลองสักทีแล้วที่สำคัญลูกสุ่ยเรื่องนั้นเจ้าตัดสินใจได้หรือยัง"หมิงฮ่าวกล่าว"เื่อะไรหรือท่านพ่อ" หยางจื่อกล่าวด้วยความอยากรู้
"ก็จะเรื่องอะไรละก็เรื่องหมั้นหมายนะสิ พี่เจ้าก็ใกล้จะอายุครับ 20ปีเเล้วและสหายของพ่อเองก็มีบุตรสาวที่งดงามพวกเราเลยคิดว่าจะให้ทั้งสองได้หมั้นหมายกัน"หมิงฮ่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม"แต่ข้ายังไม่อยากหมั้นหมายนะสิท่านพ่อ" ิสุ่ยกล่าว
"ไม่ได้บุตรของสหายข้านั้นงดงามอย่างมากและนางยังมีพรสวรรค์สูงส่งนิสัยก็ดี ถ้าเจ้าพลาดโอกาสนี้เเล้วเจ้าจะเสียใจไปตลอดชีวิตและในอีก 2 วันสหายข้าจะมาทำธุระในเมืองนี้พวกเขาก็เลยจะแวะมาเยี่ยมพวกเราและเป็นการให้พวกเจ้าทั้งสองทำความรู้จักกันด้วย"หมิงฮ่าวกล่าว"แต่........"
"ยินดีด้วยพี่ใหญ่ ฮ่า ฮ่า" หยางจื่อกล่าวพร้อมกับหัวเราะออกมา
"เจ้า!!!! น้องเล็กเจ้าก็อายุตั้ง16เกือบจะ 17เเล้วทำไมท่านพ่อไม่หาหญิงงามไว้เป็นคู่หมั้นของน้องเล็กสักคนละ"หมิงสุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ หยางจื่อที่ได้ยินคำกล่าวของหมิงสุ่ยก็หน้าซีดขึ้นมาในทันทีเหงื่อเริ่มใหลออกมาเต็มใบหน้าของหยางจื่อ"อืมที่สุ่ยเอ๋อพูดมาก็มีเหตุผล อายุของจื่อเอ๋อก็ใกล้จะ 17 เเล้ว " ิฮ่าวยืนพึมพำกับตนเอง
"เดี๋ย....เดี๋ยวสิท่านพ่อข้าอายุยังน้อยและยังไม่สนใจเรื่องแบบนั้นข้าอยากจะมุ่งเน้นในเรื่องบ่มเพาะพลังมากกว่า"หยางจื่อรีบกล่าว "ทำใจเถอะน้องเล็กถ้าข้าโดนจับหมั้นหมาย เจ้าเองก็ไม่มีทางรอดไปได้หรอก ฮี่ฮี่" หมิงสุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เอ้อ จริงสิสหายข้ารู้สึกจะมีหลานสาวอยู่คนหนึ่งอายุก็เท่าๆกับจื่อเอ๋อเลยอืมนางน่าจะเหมาะสม" หมิงฮ่าวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม "เรื่องนี้เราควรพักกันไว้ก่อนดีใหมท่านพ่อ เพราะอนาคตของข้านั้น........"หยางจื่อกล่าว "ข้ารู้ว่าสักวันนึงเจ้าจะต้องออกไปจากอาณาจักรแห่งนี้แล้วท่องโลกกว้างเพื่อตามหาครอบครัวที่แท้จริงของเจ้าใช่หรือไม่"หมิงฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้า "นี่เป็นเรื่องจริงรึน้องเล็ก!!!!!!"หมิงสุ่ยกล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนก "ใช่เเล้วท่านพี่ข้าตั้งใจไว้ว่าเมื่อข้าแข็งแกร่งเพียงพอข้าจะออกจากอาณาจักรแห่งนี้แล้วตามหาบิดามารดาและตระกูลของข้าข้าต้องการรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงทิ้งข้าไว้ที่วิหารโบราณแห่งนั้น"หยางจื่อกล่าว "เฮ้อในเมื่อเจ้าตัดสินใจเเล้วข้าก็จะไม่ห้ามแต่เมื่อเจ้าต้องการเจ้าสามารถกลับมาที่ตระกูลหมิงได้ทุกเวลา" หมิงสุ่ยกล่าว "เรื่องนั้นคงอีกนานกว่าที่ข้าจะมีพลังเพียงพออย่างน้อยข้าก็ต้องอยู่ระดับจักรพรรดิซะก่อนฮ่าฮ่า" หยางจื่อกล่าว ในค่ำคืนนี้ตระกูลหมิงได้จัดงามเลี้ยงต้อนรับนายน้อยทั้งสองคนในตระกูลต่างก็ยอมรับหยางจื่อเป็นนายน้อยของพวกเขาหลังจากที่หยางจื่อแสดงพรสวรรค์ที่สูงส่งและได้เป็นศิษย์ของโม่หงเย่ทำให้อำนาจของตระกูลหมิงในตอนนี้เหนือกว่าตระกูลเย่อย่างเห็นได้ชัดและนี่ทำให้ตระกูลเย่เริ่มวิตกกังวลอย่างมาก---------------------------------------------------------------------------------------------
441
