ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “อะไรนะ?” นางซูวางตะเกียบลง แล้วดึงบุตรสาวเข้าห้อง“แม่ขอดูขาของเจ้าหน่อย ถูกลวกหรือไม่เจิงชิวเหมยเด็กคนนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!”

        เย่ชิงชิงโบกมือปฏิเสธ“แค่เจ็บนิดหน่อยเจ้าค่ะ ไม่เป็นอะไรมาก แค่ทายาก็หายแล้ว”

        นางซูจะฟังคำนางได้อย่างไรน้ำร้อนลวกนั้นมีทั้งแผลใหญ่และเล็ก หากเป็นแผลพุพองทิ้งรอยแผลเป็นจะทำอย่างไรเล่า?นางดึงตัวเย่ชิงชิงเข้าห้องอย่างฝืนใจถลกกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูขา ผิวขาวผ่องเหนือเข่าแดงก่ำไปหมดแถมยังมีตุ่มพองใหญ่ถึงสองตุ่ม!

        “บอกแม่หน่อยสิว่าเด็กผู้หญิงอายุยังน้อยคนหนึ่ง ไฉนจึงร้ายกาจถึงเพียงนี้!มิหนำซ้ำยังทำร้ายร่างกายคนอื่นด้วย!” นางซูมองบาดแผลน้ำร้อนลวกแล้วโมโหจนทนไม่ไหวบุตรของตนออกไปข้างนอก แต่กลับถูกรังแกจนต้องกลับมาแม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้กินสักคำ!

        เย่ชิงชิงได้รับบาดเจ็บทางกายแต่ก็ยังต้องปลอบโยนมารดา “นางเพียงแค่ชอบเกาเฟิงเจ้าค่ะจึงได้เป็นศัตรูกับข้าอย่างไร้เหตุผล ท่านแม่วางใจเถิดวันเกิดของเกาเฟิงผ่านไปแล้ว มีโอกาสมากมายที่จะแก้แค้นเอาคืน”

        “ต้องแก้แค้นอยู่แล้ว! แต่ว่า... อย่าได้ทำให้เรื่องราวบานปลายออกไปเลยนะ”นางซูพูดเสียงเบา “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเกาเฟิงย่อมไม่ใช่แค่ความไม่ลงรอยกันของเด็กสาวหรอก หากแพร่งพรายออกไปคงน่าอับอายเช่นนี้จะไม่กลายเป็นเรื่องขบขันบนโต๊ะอาหารหรอกหรือ”

        เย่ชิงชิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ละอายใจแต่นางยังต้องรักษาหน้าตา คนโบราณนั้นหัวโบราณนักหากหญิงสองคนมาแก่งแย่งชายคนหนึ่งโดยไร้ซึ่งความละอายย่อมเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่ว

        นางซูให้นางนอนอยู่บนเตียงนิ่งๆอย่าเพิ่งออกไปไหน แล้วนางก็ไปขอยาทาแผลพุพองจากหวงขาเป๋ เมื่อนางออกจากห้องไปเย่ชิงชิงก็รีบปิดประตูห้องขังตัวเองไว้ และเข้าไปในมิติ แช่ขาของนางลงในลำธาร

        จะไม่เป็นไรเลยได้รึแบบนี้แผลพุพองไหนเลยจะไม่เจ็บ ความเจ็บปวดเช่นนี้ผู้ถูกลวกย่อมรู้ดี!

        น้ำในลำธารที่เย็นสบายช่วยบรรเทาความเจ็บปวดแสบร้อนลงได้แต่เย่ชิงชิงกลับไม่กล้าอยู่ในลำธารนานนัก เกรงว่าหากอยู่นานเกินไปหากแผลน้ำร้อนลวกดีขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อถึงตอนนั้นนางจะอธิบายกับนางซูอย่างไรเล่า?

        แม้นางจะไม่เคยทดสอบว่าลำธารเล็กๆแห่งนี้มีฤทธิ์มหัศจรรย์เช่นนั้นหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมในการทดลอง

        ดังนั้นเมื่อความเจ็บปวดทุเลาเย่ชิงชิงจึงรีบขึ้นมาจากน้ำ ออกจากมิติแล้วนอนรอบนเตียงนางจ้องมองแผลพุพองน่ากลัวบนขาของตน เพียงแค่มองก็อยากจะเจาะมันให้แตกแล้ว

        ในยามเย็นเย่ชิงชิงราวกับคนพิการครึ่งท่อน นั่งสบายๆ บนเก้าอี้รอคนป้อนอาหารวันนี้เย่จื้อเฟิงก็ยังไม่กลับมา มีเพียงพวกนางสองสามคนเท่านั้นที่กำลังกินข้าว

        “จื้อเฟิงเด็กคนนั้น เอาแต่เคืองอะไรเรานักหนา ถึงกับไม่ยอมกลับบ้านเลย!”นางซูบ่นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว หากไม่ใช่เพราะเมื่อกลางวันนางไม่ว่างคงเข้าเมืองไปตามเขากลับมาให้ได้ไปแล้ว

        เย่ชิงชิงถือชามข้าวพลางตักข้าวกินเงียบๆ แล้วตอบกลับด้วยเสียงอู้อี้ “ไอ๊หยาเด็กๆก็เป็นแบบนี้แหละเจ้าค่ะ เห็นพายุฝนก็ตื่นเต้น บางครั้งก็รู้สึกสงสัยในชีวิตบางทีก็อยากหนีออกจากบ้าน ใครบ้างที่ไม่มีช่วงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อเล่า...”

        “พูดอะไรเหลวไหล” นางซูตบเบาๆ ที่ศีรษะของนาง“สองสามวันนี้เจ้าก็อยู่บ้านดีๆ อย่าเพิ่งไปไหนรอให้แผลที่ขาหายดีก่อนแล้วเข้าไปในเมืองแทนแม่สักครั้ง”

        เย่ชิงชิงพูดอย่างจนใจ“เดี๋ยวอีกไม่กี่วันท่านพี่ก็กลับมาเองแหละเจ้าค่ะเขาน่าจะโมโหตัวเองมากกว่า”

        “จะมีอะไรให้น่าโมโหนักหนา ไม่ใช่ความผิดของเขาเสียหน่อย” นางซูกำลังไม่พอใจ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังปังปัง

        เสียงเคาะประตูที่รุนแรงและเร่งร้อนเช่นนี้คุ้นเคยยิ่งนัก มารดาและบุตรสาวมองหน้ากันไม่ใช่ว่าคนสกุลเย่มาหาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม?

        นางซูสั่งสาวใช้คนหนึ่งไปเปิดประตูจากนั้นทั้งสองคนก็ย้ายไปที่ลานบ้านโชคดีที่ผู้มาเยือนไม่ใช่คนสกุลเย่ที่ชอบมาหาเรื่องแต่เป็นพี่ชายและพี่สะใภ้สกุลทัง

        พวกเขามาหาทำไมกัน?นางซูกำลังสงสัย หรือว่าพวกเขาเปลี่ยนใจกะทันหันตัดสินใจที่จะแต่งน้องสาวให้จื้อเฟิงแล้ว?

        แต่ทังตงเป่ากลับเข้ามามองรอบๆลานบ้านก่อน แล้วรีบร้อนถามว่า “เย่จื้อเฟิงบ้านเจ้าไปไหน!”

        “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? จื้อเฟิงของพวกเราวันนี้พักอยู่ที่ร้านค้าไม่ได้กลับมาเลยเจ้าค่ะ” นางซูยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของพวกเขาจึงตอบไปตามความจริง

        “อยู่ในเมืองงั้นหรือ? เหตุใดไม่กลับมาเล่าพวกเจ้าลักพาตัวน้องสาวของพวกเราไปแล้ว!” สะใภ้ทังชี้นิ้วด่าทอ

        หมายความว่าอย่างไรเย่ชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ลักพาตัวหรือ? “เกิดอะไรขึ้นกับพี่ทังหรือเจ้าคะ?”

        ทังตงเป่าดึงภรรยาของตนแล้วอดกลั้นความโกรธกล่าวว่า “หว่านหรงหายไปแล้วตอนนี้พวกเราสงสัยอย่างมากว่าเย่จื้อเฟิงเป็นคนทำ!”

        หลายวันมานี้ทังหว่านหรงก่อความวุ่นวายเรื่องการแต่งงานของนางมาพักใหญ่แต่เมื่อวานนางก็สงบลงในที่สุด กล่าวว่าตนคิดได้แล้วและยินดีที่จะแต่งงานกับสวีอิ่งหลง

        จะกักขังคนเป็นๆไว้ในห้องก็ไม่ใช่เรื่อง สะใภ้ทังเห็นนางยอมจำนน วันนี้จึงปล่อยนางออกมาในตอนบ่ายนางพลั้งเผลอไปชั่วครู่ คนก็หายไปแล้ว เมื่อสองสามีภรรยารู้ตัวก็ออกตามหาแต่หาเท่าไรก็ไม่พบ

        ในตอนแรกทังตงเป่าก็เป็นกังวลอย่างยิ่งน้องสาวคงไม่ได้ประสบเหตุร้ายอะไรหรอกนะ? หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ใกล้ประตูเมืองปกติก็มีคนผ่านไปมาไม่น้อย อย่าให้ถูกจับตัวไปเลย!

        พวกเขาตระเวนถามไปทั่วหมู่บ้านว่ามีใครเห็นนางหรือไม่แต่ก็ไม่พบเบาะแส ค้นหาอยู่นานครึ่งบ่ายเพิ่งจะได้ยินลุงข้างบ้านคนหนึ่งบอกว่าเหมือนเห็นทังหว่านหรงเดินผ่านไปแต่เขาก็ไม่ได้สังเกตดูว่านางไปไหนแล้ว