ปกป้องสอนรัก (จบ)

        ตอนที่ 1 โสด

        @กรุงเทพฯ

        ณบริษัทเครื่องประดับรายใหญ่ติดอันดับต้นๆของประเทศ มีพี่น้องสองคนช่วยกันบริหารงานคนพี่ชื่อธันวา มีตำแหน่งงานเป็๲ถึงประธานบริษัทส่วนคนน้องเขาชื่อปกป้องมีตำแหน่งเป็๲รองประธาน

        บริษัทแห่งนี้ตั้งอยู่ที่กรุงเทพฯเมืองหลวงของประเทศไทยแต่ยังมีบริษัทลูกอีกหนึ่งแห่งตั้งอยู่ที่ภูเก็ตซึ่งตอนนี้ที่นั่นกำลังเกิดปัญหาและต้องได้รับการแก้ไขให้เร็วที่สุด

        "ไอ้ป้อง...เมื่อไหร่นายจะมีเมียเป็๲ตัวเป็๲ตนสักทีวะ"ธันวาเดินเข้ามาในห้องทำงานของน้องชายได้เดินสวนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่พนักงานของบริษัท

        "ทำไมครับ"ปกป้องเลิกคิ้วสูงถามพี่ชาย เนื่องจากว่าเขายังมองไม่เห็นถึงความสำคัญในเ๹ื่๪๫นี้

        "จะได้มีลูกเป็๲ของตัวเองบ้างไง"ธันวามีลูกสาววัยสามขวบอยู่หนึ่งคน ตอนนี้น้องพลอยติดคุณอาปกป้องหนักมาก ซึ่งปกป้องเองก็มักจะแวะเวียนไปหาหลานสาวอยู่เป็๲ประจำ

        "ยังไม่ถูกใจใครเลยครับ"

        "สาวๆของนายออกจะเยอะแยะก็เลือกมาสักคนนึงสิ"

        "ก็ยังไม่ถูกใจใครเป็๞พิเศษอยู่ดีครับ"

        "เฮ่อ...แล้วแต่นายเลยอาทิตย์หน้าพี่จะส่งนายไปดูงานที่ภูเก็ตนะ" เดินเข้ามาในห้องของน้องชายก็เพื่อจะมาบอกเ๱ื่๵๹นี้แหละ

        "อ้าว...ทำไมต้องเป็๞ผมหน้าที่นี้มันหน้าที่พี่ไม่ใช่เหรอครับ" ปกป้องย้อนถามเนื่องจากว่าเขาไม่อยากไป เพราะงานนี้ไม่ได้ไปแค่วันสองวันเหมือนทุกครั้งแต่อาจจะต้องไปอยู่เป็๞เดือนหรือจนกว่าจะแก้ไขปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ให้เสร็จก่อน

        "เขมท้องน้องพลอยก็๻้๵๹๠า๱คนดูแล พี่คงไปไม่ได้ ส่งนายไปแทนแล้วกัน"ตอนนี้ภรรยาของธันวาซึ่งเธอมีตำแหน่งเป็๲เลขาให้กับสามีของเธอด้วย ถ้าธันวาไม่อยู่งานทั้งหมดก็จะต้องตกเป็๲ของเธอ ธันวาไม่อยากให้ภรรยาของเขาทำงานหนักมากจนเกินไปกลัวว่าจะมีผลกระทบกับเด็กในท้อง เขาจึงเดินเข้ามาขอให้น้องชายไปทำงานที่ภูเก็ตแทน

        "เป็๞ท่านประธานคิดว่าจะทำยังไงกับผมก็ได้อย่างนั้นเหรอครับ"ปกป้องไม่ได้ติดปัญหาอะไรเพียงแต่เขาแค่๻้๪๫๷า๹เรียกร้องอย่างอื่นเพิ่มก็เท่านั้น

        "แล้วได้มั้ยล่ะ"คนเป็๲พี่เอ่ยถาม มองหน้าน้องชายนิ่งๆ ถ้ามันไม่ยอมคงต้องบังคับ

        "ที่นั่นมีอะไรน่าสนใจบ้างล่ะ"

        "บ้านพักฟรีหนึ่งหลังมีคนขับรถให้ด้วย ส่วนเ๱ื่๵๹กินหาเอาเอง" ให้ได้เท่านี้!

        "เพิ่มอาหารด้วยไม่ได้เหรอครับ"ปกป้องยังคงต่อรอง

        "ที่นั่นร้านอาหารเยอะแยะช่วยเหลือตัวเองหน่อยเถอะ โตจนหมาเลียไข่..."

        "หยุด! หยุดเลยนะห้ามพูดต่อ ไปก็ไป ค่าเดินทางกับค่าอาหารผมเบิกเงินบริษัทนะ"

        "อือ..."สุดท้ายคนเป็๲พี่ก็ต้องยอมในที่สุด

        ปกป้องมีเงินเดือนและค่าตำแหน่งรวมกันถึงหกหลักซึ่งถือว่าไม่น้อยเลยถ้าเป็๞คนธรรมดาคงกินใช้เหลือเฟือ แต่สำหรับปกป้องไม่เคยพอ เพราะเขามักจะหมดเงินไปกับสาวๆและการกินเที่ยวตามประสาชายโสด...

        @เยอรมัน/เบอร์ลิน

        บ้านที่อยู่อาศัยขนาดกำลังดีในเมืองหลวงของประเทศเยอรมันมีคนไทยครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น เปิดธุรกิจร้านอาหารไทย รายได้งามตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นนานถึงสิบปีเต็ม

        "เอยลูก..."

        "คะแม่"

        "เมื่อไหร่เอยจะมีแฟนสักทีล่ะลูก"

        "ถามแบบนี้อีกแล้วนะคะ"

        "อีกไม่กี่ปีเอยจะสามสิบแล้วนะลูก" คุณแม่เป็๞ห่วงมีลูกสาวคนเดียวกลัวว่าถ้าพวกท่านแก่ตัวไป ลูกสาวคนนี้ของพวกท่านจะไม่มีคนดูแล

        "เนื้อคู่เอยคงยังไม่เกิดมั้งคะแม่"คำถามยอดฮิตที่เธอมักจะถูกถามจากคนรอบข้าง ซึ่งเธอก็มักจะตอบทุกคนแบบนี้เสมอเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เธอถึงได้ครองความโสดมายาวนานขนาดนี้

        "ไม่ถูกใจใครเลยเหรอลูกหรือว่าลูกแม่ไม่ชอบผู้ชาย"

        "ไม่ค่ะเอยชอบผู้ชายค่ะ" แต่ผู้ชายวัยใกล้เคียงกับเธอก็ดันมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว นับวันยิ่งหายากขึ้นทุกวัน

        ขวัญเอยเป็๞คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์เธอเกิดและโตที่เมืองไทยแต่ได้เดินทางตามคุณพ่อกับคุณแม่มาอยู่ที่นี่ตอนอายุสิบแปดปีและได้มาเรียนต่อที่นี่จนจบปริญญาตรี

        ตอนเรียนเธอไม่ยอมมีแฟนในใจอยากเรียนให้จบก่อน แต่หลังจากเธอเรียนจบแล้ว ผู้ชายโสดก็ดันหายากเหลือเกิน

        นานมากแล้วเธอเคยคบกับผู้ชายที่นี่คนหนึ่งเป็๞เวลาสั้นๆในขณะที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาคนนั้นกำลังไปได้สวย จนถึงขั้นเกือบจะมีอะไรกันพอเขาคนนั้นรู้ว่าเธอยังคงเวอร์จิ้นอยู่ ผู้ชายคนนั้นก็เลือกที่จะปฏิเสธเธอทันทีวันนั้นจึงทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลง

        ต่อมาอีกไม่นานเธอก็ได้เจอเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้อยู่บ่อยๆหลังจากนั้นเธอก็โสดมาตลอด จนถึงตอนนี้อายุของเธอก็ยี่สิบแปดปีเต็มแล้ว

        "แม่ลูกคุยอะไรกันอยู่เหรอน่าสนุกเชียว" คุณพ่อเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาภายในบ้านข้างๆกับคุณแม่

        "เปล่าค่ะฉันแค่ถามลูกว่าเมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักทีอายุก็ไม่น้อยแล้ว"

        "นั่นสิ"คุณพ่อเองก็เห็นด้วยกับคุณแม่เช่นกัน

        "คุณพ่อก็อีกคน...คุณพ่อคุณแม่คะเอยอยากกลับไปเที่ยวที่เมืองไทยค่ะ" เธอว่าจะขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่หลายวันแล้ววันปกติจะยุ่งๆ หนึ่งอาทิตย์ร้านปิดหนึ่งวัน วันนี้จึงมีโอกาสได้นั่งคุยกัน

        "ก็ไปสิลูก"

        "จริงเหรอคะ"

        "อยากไปก็ไปพ่อฝากไปเยี่ยมคุณปู่กับคุณย่าด้วยได้มั้ยล่ะ"

        "ได้สิคะแล้วที่ร้านล่ะคะ"

        "ลูกน้องมีตั้งหลายคนไม่เป็๞ไรหรอกไปเถอะ"

        "ถ้างั้นเอยจองเที่ยวบินเลยนะคะ"

        "ขอเวลาพ่อเตรียมของฝากสักสองวันได้มั้ยลูก"

        "ได้ค่ะ"ขวัญเอยยิ้มดีใจ เธอเป็๲คนไทย เกิดและโตที่โน่นเธอหวังว่าสักวันเธอจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของเธอ

        @สนามบิน

        "คุณหนูขวัญเอยทางนี้ครับ" ลุงคนขับรถคนเก่าคนแก่ที่บ้านคุณย่าขับรถมารับเธอที่สนามบิน

        "สวัสดีค่ะลุงสบายดีนะคะ" ขวัญเอยยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างอ่อนน้อมถึงแม้ว่าลุงแกจะเป็๲แค่คนขับรถก็ตาม

        "สวัสดีครับก็เรื่อยๆครับ ลุงจอดรถทางโน้นครับ คุณท่านให้ลุงมารับ"

        "ค่ะ"

        ไม่นานมากนักรถที่ขับไปรับเธอก็ขับเข้ามาจอดภายในบ้านหลังใหญ่เป็๞บ้านปูนสองชั้น พื้นที่ด้านนอกกว้างขวางเนื่องจากคุณปู่กับคุณย่าชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้

        สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆบริเวณบ้านยังคงเหมือนเดิมที่ผิดตาไปก็เห็นว่าน่าจะเป็๲ต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเท่านั้น

        "คุณปู่คุณย่าสวัสดีค่ะ"ขวัญเอยเดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยรอยยิ้มเธอยกมือไหว้สวัสดีทักทายพวกท่านอย่างอ่อนน้อม ซึ่งคุณปู่กับคุณย่าก็ดูเหมือนว่าพวกท่านน่าจะนั่งรอต้อนรับหลานสาวอยู่เช่นกัน

        "สวัสดีลูกมาๆนั่งลงข้างย่าก่อน"

        "คิดถึงคุณปู่กับคุณย่าจังเลยค่ะ"ขวัญเอยหย่อนสะโพกนั่งลงตรงกลาง แล้วกอดคุณปู่ที กอดคุณย่าที ด้วยความคิดถึง

        "พ่อกับแม่เราเป็๲ยังไงบ้างสบายดีมั้ย"

        "สบายดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ซื้อของฝากฝากเอยมาให้คุณปู่กับคุณย่าเต็มเลยค่ะ"

        "ไหนๆมีอะไรบ้าง"ขวัญเอยรีบเปิดกระเป๋าใบใหญ่ที่ลากเข้ามาด้วยเปิดออกแล้วหยิบของฝากส่งให้พวกท่านทั้งสอง

        "นี่ค่ะมีทั้งของบำรุงร่างกาย มีทั้งเสื้อผ้าสวยๆชอบมั้ยคะ"

        "ชอบลูกชอบว่าแต่หนูมาคนเดียวเหรอลูก"ทั้งสองท่านมองไปทางประตูทางเข้าก็ไม่เห็นมีใครเดินตามเข้ามาด้วยจึงเอ่ยถามขึ้น

        "ค่ะ มาคนเดียวทำไมเหรอคะ" ขวัญเอยมีสีหน้างุนงงเธอไม่เข้าใจว่าคุณปู่กับคุณย่ากำลังมองหาใครและกำลังพูดถึงใคร

        "ยังไม่มีแฟนอีกเหรอลูกปู่กับย่าอยากเห็นหลานเขย อยากอุ้มเหลนตัวเล็กๆด้วย" อีกและถามแบบนี้อีกแล้ว...เฮ่อ

        "ยังไม่มีเลยค่ะสงสัยเนื้อคู่เอยจะยังไม่เกิดมั้งคะ" อาจจะตายไปแล้วก็ได้!สงสัยชาตินี้เธอคงต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่ไม่เป็๞ไร เพราะเธอสวยและรวยมากความรู้ก็มี ที่จริงผู้ชายก็ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต ถึงในใจของเธอนั้นอยากจะลองมีความรักจริงๆสักครั้งก็ตามหากอนาคตข้างหน้าจะผิดหวังเธอก็ไม่คิดเสียใจ

        "แล้วนี่คุณลุงไม่อยู่บ้านเหรอคะ"

        "ไปทำงานเย็นๆโน่นแหละถึงจะกลับ"

        "อ๋อค่ะคุณลุงสบายดีมั้ยคะ"

        "สบายดีลูกไม่มีอะไรน่าเป็๞ห่วงหรอก เป็๞ห่วงก็แต่หนูนั่นแหละ จะสามสิบแล้วระวังจะขึ้นคานเอานะลูก"จะสามสิบแล้ว...จะสามสิบแล้ว...คำพูดพวกนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของเธอมาตลอด

        "คุณย่าน่ะ..."คุณย่าพูดแบบนี้ ขวัญเอยพูดต่อไม่เป็๲เลย

        "เอ้าๆย่าล้อเล่น หิวมั้ยไปหาอะไรกินกันดีกว่า"

        "หิวพอดีเลยค่ะ"

        "ไปลูกย่ารู้ว่าหนูจะมาย่าสั่งแม่ครัวทำอาหารไว้รอเยอะแยะเลย"

        "ขอบคุณคุณย่านะคะเอยไม่ได้มาที่นี่นานหลายปี เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะคะเนี่ย"

        "อยากออกไปเที่ยวก็ไปได้นะลูกเดี๋ยวย่าให้คนขับรถขับไปให้"

        "คุณย่าของเอยใจดี้ใจดีที่สุดเลยค่ะ"คุณปู่เป็๲คนไม่ค่อยพูดท่านได้แต่ฟังคุณย่ากับคุณหลานคุยกัน แต่ท่านก็เดินตามมานั่งทานข้าวกับหลานสาวด้วย