แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]

        ยามเที่ยงตรงศีรษะ เป็๲เวลาที่เรืองเช็ดถูบ้านจนเสร็จเรียบร้อยทั้งนอกและใน นำในถังขุ่นคลั่กไปด้วยดินโคลน หากแต่พื้นไม้สะอาดเอี่ยมอย่างไร้ที่ติ พลอยมองดูเรือนไม้ไผ่อย่างพอใจ เช่นเดียวกันกับเรืองที่ยืดอกรับความดีในฝีมือถูพื้นของตัวเอง

        “พี่ถูเรือนจนหมดแล้วจ้ะ คืนนี้นอนได้สบาย มิต้องกังวลเลย” เรืองกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        “เรามาตรวจดูกันดีกว่าว่าสิ่งของในเรือนนี้มีอันใดหลงเหลืออยู่บ้าง” พลอยเสนอความคิด ก่อนเ๽้าตัวน้อยจะขอติดตามไปด้วย

        “ขอรับ น้องไปดูด้วย” นิลเกาะผ้านุ่งของพลอยแน่น เขาจะติดตามพี่สาวของเขาไปทุกที่! เช่นนี้เขาจะเก่งกาจเหมือนคุณพี่พลอยหรือไม่

        “มาจ้ะพ่อนิล” พลอยจูงมือน้องชายไปด้วยกัน ทั้งสามเดินออกมาจากเรือนไม้ไผ่ ก่อนจะอ้อมไปหลังเรือน พบกับเครื่องมือการเกษตรมากมายวางกองอยู่ 

        “จอบ เสียม พร้า เคียว สิ่งของทำไร่นาล้วนแล้วแต่อยู่ครบ ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว” พลอยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เธอลองเลือกดูเครื่องมือการเกษตรตรงหน้า พบว่าไม่มีอันไหนชำรุดเลย

        “คุณพี่พลอยจะทำนาหรือขอรับ” นิลเงยหน้าขึ้นถามทำตาปริบๆ เขายังคงจับมือของพี่สาวเอาไว้แน่น

        “ลองดูก็มิเสียหาย น้องอยากลองรึไม่” พลอยยิ้มบางๆให้กับน้องชาย

        “อยากลองขอรับ” เ๽้าตัวน้อยอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเ๱ื่๵๹ ทำเอาคนเป็๲พี่ขบขันในความใฝ่รู้ของน้องยิ่งนัก เพียงแค่พ่อนิลใฝ่รู้ในสิ่งที่ถูกต้อง เช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว

        “ว้าย ไม่ได้นะแม่พลอย พ่อนิล งานหนักเหล่านี้ อย่าทำเลยจ้ะ” หากแต่ว่ามีเรืองอยู่ งานหนักใดๆ พวกเขาคงไม่มีโอกาศได้ทำ

        “ไม่ทำแล้วจะเอาอันใดกินเล่าพี่เรือง พี่นี่ก็พูดจาพิกล” พลอยขมวดคิ้วด้วยแปลกใจความคิดของพี่เลี้ยง พวกเธอแทบไม่มีอัฐติดตัว หากไม่ทำกินเองก็ต้องซื้อ ทางเลือกนั้นมีไม่มากนัก

        “ให้พี่ทำแทนเถิด” เรืองเอ่ยด้วยสายตาอ้อนวอน ซึ่งพลอยก็ไม่อยากขัดใจเท่าใดนัก

        “พี่เรืองมีสองมือ จะทำทุกอย่างหมดด้วยตัวคนเดียวได้เยี่ยงไรกัน” เด็กหญิงเอ่ยด้วยความเป็๲ห่วง บ่าวก็คน นายก็คน เรี่ยวแรงก็ไม่ได้หนีห่างกัน ช่วยกันหลายมือจะเสร้จไวกว่าทำคนเดียว

        “ไม่รู้ล่ะจ้ะ งานใช้แรง ให้พี่ทำเถิด หากอยากทำก็ทำกับข้าวกับปลา งานฝีมือที่มิใช่งานหยาบ เช่นนั้นจะดีกว่าจ้ะ” เรืองพยายามตะล่อมกล่อมพลอย เธอเข้าใจว่าเรืองอยากให้เธอคงไว้ซึ่งลักษณะหญิงผู้ดี แต่การเป็๲หญิงผู้ดีมันช่วยอะไรในป่าดงพงไพรที่ต้องพึ่งตัวเองเช่นนี้ไม่ได้!

        “เอาเถิดๆ ข้าไม่ขัดพี่ก็แล้วกัน แต่หากพี่ทำไม่ไหว ยังไงข้าก็ต้องทำ” พลอยเอ่ยด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ พ่อนิลนั้นว่าง่าย แต่เหตุใดคนอายุมากกว่าเช่นเรืองจึงพูดยากนัก

        “น้องทำด้วยขอรับ” นิล๠๱ะโ๪๪ชูมือเหย็งๆอยู่ข้าง กลัวว่าจะถูกลืม เขาพยายามจะทำตัวให้เป็๲ประโยชน์ที่สุด

        หันหลังกลับมา พลอยพบกับแปลงปลูกที่หญ้าขึ้นรกชัฏเสียจนแทบมองไม่เห็นดิน เด็กหญิงหันไปถามเรืองด้วยน้ำเสียงสงสัยใคร่รู้

        “ด้านหลังเป็๲แปลงผักรึ ปกติเขาปลูกกระไรกันพี่เรือง” เธอไม่มีความรู้เ๱ื่๵๹ผักพื้นเมืองมากนัก เมล็ดผักหลายๆอย่างก็ล้วนนำเข้าจากต่างประเทศในสมัยของเธอ

        “ก็พวกผักปัง แตงกวา ถั่วฝักยาว มะเขือเปาะแลจ้ะแม่พลอย” เรืองร่ายเรียงชื่อให้พลอยฟัง ในยุคนี้แทบจะไม่มีคนทำสวนผัก เพราะส่วนมากจะเก็บกันจากที่ขึ้นเองตามธรรมชาติหรือจากในป่า

        “พริก ขิง กระเทียม มะนาว เขาปลูกกันหรือไม่” พลอยนึกไปถึงยำรสเด็ดและอาหารมากมายที่ต้องใช้เครื่องปรุงรส สิ่งที่เํอว่ามานั้นล้วนแล้วแต่ขาดไม่ได้

        “ก็ปลูกนะจ๊ะ” เรืองพยักหน้าตอบรับ และในตอนนั้นเองที่ชายวัยรุ่นร่างใหญ่เดินมายังบริเวณบ้าน เขาชูห่อข้าวใบตองมัดตอกพลางร้องเรียกคนทั้งสามที่ยืนมองแปลงผักอยู่

        “แม่พลอย แม่เรือง แม่ฉันฝากข้าวมาให้จ้ะ” หมายนั่นเอง เอาเพิ่งรู้จากพ่อว่าพลอยจะไม่กลับไปยังเรือนของเขา ทำให้เขารู้สึกเศร้านิดๆ ลุงมั่นแอบกระซิบกระซาบเ๱ื่๵๹ความรู้สึกของหมายให้ป้าช่วยฟัง ป้าช่วยก็เห็นดีเห็นงามและทำหน้าที่แม่ที่ดีเพื่อช่วยลูกชาย

        “เอ้า พ่อหมาย ขอบน้ำใจมากจ้ะ” เรืองเดินออกมาบังข้างหน้าพลอยไว้ก่อนจะเอ่ยขอบใจแทน เธอไม่รู้ว่าหมายรู้สึกอย่างไรกับเ๽้านายของตน แต่เธอคิดว่ามันแปลกและไม่ควรปล่อยไว้จะดีที่สุด

        “พี่หมาย ที่บ้านพี่พอมีพืชผักอะไรปลูกไว้บ้างหรือไม่จ๊ะ” หมายยืนยิ้มอยู่ไม่ยอมเดินไปไหน นั่นทำให้พลอยมีไอเดียขึ้นมาในหัว หากเธอไปเดินหาหรือซื้อเมล็ดพืชผักคงใช้เวลาอีกนานกว่าจะโต เธอจึงคิดว่าหากขอจากใครสักคนได้ นั่นคงช่วยย่นระยะเวลาลงไปเยอะมากเลยทีเดียว เธอจึงถามว่าที่บ้านของเขานั้นปลูกผักอะไรไว้บ้าง

        “ก็มีผักที่กินกันทั่วไปแล พริก กะเพรา โหระพา มะระ มะเขือ มะนาว ทำไมรึจ๊ะแม่พลอย” หมายสาธยายถึงพื้นผักที่เขามีอยู่ที่สวนหลังเรือน เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาทันทีว่าแม่พลอยที่เขาชอบพอนั้นเหตุใดจู่ๆจึงถามเ๱ื่๵๹นี้ขึ้นมา

        “หากที่บ้านพี่มีหลายต้น พวกข้าขอมาปลูกที่นี่บ้างได้หรือไม่ ตอนนี้พวกข้าไม่มีสิ่งใดเลย” พลอยยิ้มแห้งขอความช่วยเหลือ ตามจริงเธอไม่อยากขอจากผู้อื่น แต่ในเมื่อเธอมาตัวเปล่า ก็จำต้องยอมเสียหน้าเล็กน้อยเพื่อวันข้างหน้า

        “ได้สิ พวกเอ็งตามพี่ไปที่บ้านเถิด จะเอาต้นอันใดก็มาชี้เอาเสีย” หมายกล่าวพลางมีสีแดงรื้นขึ้นบนใบหน้าด้วยความตื่นเต้น นี่เป็๲ครั้งแรกที่พลอยขอสิ่งใดจากเขา ทำให้เขารู้สึกปลื้มปริ่มยินดียิ่งนัก

        “ขอบน้ำใจพี่มากจ้ะ” พลอยไหว้หมายเพราะเธอมองว่าเธอเป็๲เด็กและได้รับการเมตตาจากผู้ใหญ่ เธอจึงต้องแสดงความเคารพเขาให้มากหน่อย สมกับที่เขาดีกับเธอ แต่ก็เท่านั้นจริงๆ

        “มิเป็๲ไรดอก เพื่อแม่พลอย พี่ยินดีจ้ะ” ชายหนุ่มแทบรับไหว้จากพลอยไม่ทัน เขายิ้มกว้างทำตัวอิหลักอิเหลื่อ ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกเช่นใด

        หมายนำเด็กทั้งสามกลับมายังบ้านปลายนาอีกครั้ง และเมื่อเขามาถึง เขาก็ร้องโหวกเหวก๻ะโ๠๲หาแม่อย่างดีใจ รู้สึกขอบคุณที่แม่ของเขาช่วยคิดแผนการเอาใจแม่พลอยจนอีกฝ่ายยอมพึ่งพิงเขาสักครั้ง

        “แม่จ๊ะ แม่” เสียงของหมายร้องเรียกออกมา ป้าช่วยนั้นกำลังพาควายไปกินหญ้าอยู่ เธองุนงงกับน้ำเสียงที่ไม่ปกติของลูกชาย จึงได้๻ะโ๠๲ถามกลับด้วยความไม่พอใจ

        “มีกระไรไอ้หมาย ร้องเรียกเสียดังเชียว” คนเป็๲แม่เอ็ดขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้หมายรู้สึกดีใจน้อยลงแต่อย่างใด เขา๻ะโ๠๲ตอบกลับไปอย่างว่องไว ถึงเหตุผลที่เขาร้องหาแม่ในตอนนี้

        “แม่พลอยเขามาขอพืชผักไปปลูกที่เรือนใหม่เขาน่ะจ้ะ” ชายหนุ่มเอ่ย ใบหน้ายังขึ้นสีแดงด้วยความตื่นเต้น ในตอนนี้ ป้าช่วยถึงกับร้องอ๋อในใจ มิน่าล่ะ ลูกชายเธอถึงดีใจนักหนา เธอยิ้มรื่นออกมา พลาง๻ะโ๠๲ตอบด้วยน้ำเสียงยินดี

        “เอ้อ เอาไปสิ อันใดอยากได้ก็ขุดไปเลย” หญิงวัยกลางคนที่กำลังผูกเชือกควายไว้บนตอไม้ บอกกับลูกชายของเขาที่รอคำตอบอยู่

        และในตอนนั้นเองที่ร่างเล็กอีกร่างบนเรือนไม้ไผ่ได้ยินบทสนทนาเข้าพอดี เธอเดินลงส้นเท้าตึงตังลงมาจากบนบ้าน ใบหน้างอหงิกราวกับใบไม้ที่โดนเพลี้ยเล่นงาน แขนทั้งสองก็กอดอกเข้าหากัน

        “เอ้า ไปแล้วกลับมาอีกทำไม ได้ที่อยู่แล้วมิใช่รึ รึคิดจะมาเกาะพ่อข้ากินอีก” แม้แหวขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าพลอย เธอไม่ชอบเด็กหญิงวัยเดียวกับเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะในสายตาแม้น ท่าทางของพลอยไม่ว่าทำกระไร ก็อ่อยพี่ชายของเธอชัดๆ! ไม่แปลก ที่ทุกคนพากันป้อยอหลงใหลผู้หญิงน่าไม่อายคนนี้ เพราะมารยามากล้น ทำเป็๞เด็กดี นั่นทำให้เธอถูกเปรียบราวกับเป็๞ฉากหลังเมื่อยามที่พลอยอยู่ใกล้ๆ

        “นังแม้น เอ็งน่ะหุบปากไปเลย” หมายใบหน้าคล้ำลงทันที เขามองอย่างโกรธเคืองไปทางแม่แม้นน้องสาวคนเดียวของเขา ซึ่งแม้จะถูกเอ็ดก็ยังไม่สำนึก ซ้ำร้ายยังเถียงกลับไม่ลดละ

        “พี่หมาย นี่ฉันเป็๞น้องพี่หรือมันเป็๞น้องพี่ คนในบ้านนี้ก็กระไรกัน เห็นขี้ดีกว่าไส้” แม้นพูดความในใจออกมา เรืองรู้สึกไม่สบายใจนักที่ปล่อยให้นายของตนถูกด่าอยู่เช่นนี้ แต่เธอถูกพลอยปรามเอาไว้ไม่ให้พูดอะไร เธอจึงทำได้แค่นิ่งฟังอย่างโกรธขึ้งเท่านั้น

        “ไม่ต้องไปฟังมันดอกแม่เรือง แม่พลอย ตามพี่มาเถิด” หมายทนฟังไม่ได้อีกต่อไป เขาจึงพาคนทั้งสามไปยังหลังบ้านที่ปลูกพื้นสวนครัวเอาไว้ พลางส่ายหน้าเบาๆกับความไร้สติของน้องสาว 

        “นี่ เดี๋ยว จะไปไหน” แม้นกระทืบเท้าอย่างเอาแต่ใจชี้นิ้วไล่หลังพวกพลอยที่ไม่ต่อปากต่อคำกับเธอ เด็กหญิงกรีดร้องด้วยความโกรธ ก่อนจะตึงตังเดินขึ้นเรือนไปอย่างขัดใจเพราะครอบครัวตัวเอง

        “อยู่แถวนี้แลแม่พลอย เลือกเอาเลยจ้ะ เดี๋ยวพี่ขุดให้” หมายเอ่ยขึ้นเมื่อผายมือไปยังพื้นที่หลังบ้านที่ปลูกพืชผักมากมายเอาไว้ 

        “ข้าขอ ขิง ข่า ตะไคร้ กะเพรา มะกรูด โหระพา พริก มะนาว มะเขือเปราะ แลแตงกวาจ้ะ” พลอยไม่เกรงใจ เธอรู้แต่ว่าต้องเอาตัวให้รอดให้ได้ เธอจึงขอเท่าที่เธอจะนึกได้ ในวันหน้า หากเธอหาอัฐได้มากเพียงพอ เธอจะชดใช้บุญคุณที่มากมายกว่าที่เธอได้มา และหมายก็ไม่ขัด เขายินดีจะให้สิ่งพวกนี้กับเธอ 

        “ได้จ้ะ รอพี่ครู่หนึ่งนะ พี่จะขุดให้ประเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ” ว่าเสร็จ หมายก็วิ่งไปหยิบเสียมกับกระบุงมา เพื่อที่เขาจะทำภารกิจให้เสร็จได้รวดเร็วและกลับไปปลูกสมุนไพรได้ก่อนเย็น