ท่านพ่อรองของนางสมกับที่เป็ท่านอ๋องปีศาจจริงๆเลย เดินไปไหนก็มีแต่คนหวาดกลัวบางคนก็เคารพนับถือในความแข็งแกร่ง แต่กับนางมองว่าท่านพ่อก็แค่มีฉากหน้าที่โหดร้ายแต่ฉากหลังแสนจะธรรมดา ั้แ่มีนางเข้ามาในชีวิตท่านพ่อรองอาจจะดูใจดีเป็พิเศษ ก็เล่นสั่งห้ามทุกคนเข้าใกล้นางในระยะสิบเมตรหากทำได้จะตบรางวัลให้อย่างงาม นางก็คิดว่าดีพวกเขาจะได้มีงานทำมากขึ้นดีกว่ามาคอยเดินตามนาง หารู้ไม่ว่าท่านอ๋องนั้นหวงลูกสาวบุญธรรมอย่างนางเอามากๆ จากท่านอ๋องจอมเผด็จการที่วันๆเอาแต่นั่งปั้นหน้าเ็าอยู่ตลอดเวลาจะกลายร่างมาเป็ท่านพ่อผู้คลั่งรักลูกสาวแทน ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้าใกล้นางมักจะถูกมองด้วยสายตาหน้ากลัว จนใครต่อใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้นางอีกเลย
“ท่านลุงหวังจินเหตุใดต้องยืนห่างจากลี่เอ่อร์ถึงสิบเมตรด้วยเ้าคะ”นางก็งงว่าทุกคนเป็อะไรกันไปทำไมถึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นางเลยเหมือนกับว่านางเป็ตัวประหลาด
“ท่านหญิงน้อยได้โปรดอย่ารู้เลยขอรับ”ทหารยามคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังมากเหมือนเสียงร้องะโมากกว่า
“ท่านหญิงน้อยเชิญเดินเล่นต่อเถอะขอรับ”ท่านลุงหวังจินเปลี่ยนเื่คุยแทนที่จะตอบคำถามของเด็กหญิง เขายังไม่อยากโดนท่านอ๋องลงโทษตอนนี้ทางที่ดีเขาควรจะหลีกเลี่ยงคำถามของเด็กหญิงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ลี่เอ่อร์เหนื่อยแล้ว”นางควรจะกลับจวนไปหาท่านแม่ได้แล้ว ขืนอยู่ต่อมีหวังนางคงได้คอแห้งจนหมดเสียงพูดกันพอดีหากยังต้องะโคุยกับคนทั้งจวนของท่านพ่อสองนางคงได้ล้มป่วยพอดี
“ท่านหญิงน้อยเชิญนั่งก่อนขอรับ”
“ท่านลุงหวังจินลี่เอ่อร์จะกลับแล้ว ตอนนี้ท่านพ่ออยู่ที่ไหน”นางบอกจะอยู่ต่ออีกสองชั่วยาม แต่ท่านพ่อรองกลับไม่อยู่เล่นกับนาง
“ท่านอ๋องสั่งเอาไว้ว่า…หากท่านหญิงน้อย้าจะกลับก็สามารถกลับก่อนได้เลยขอรับ”ชายแก่ชราคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกนางตามที่ผู้เป็นายได้สั่งเอาไว้
“ท่านนี่คือลุงโจวเป็คนคอยดูแลทุกอย่างภายในจวนแห่งนี้ขอรับ”ท่านลุงหวังจินแนะนำให้นางได้รู้จักกับลุงโจวผู้าุโท่านนี้ไม่ธรรมดาเลย แม้ผิวกายจะหยาบกร้านลงตามวัยชราแต่สิ่งที่นางััได้กับเป็แรงกดดันมหาศาลที่แผร่ขยายออกมาจนนางรู้สึกได้
“ข้าขออภัยด้วยขอรับท่านหญิงน้อย”
“ท่านตาช่างมีวรยุทธที่เลิศล้ำนักลี่เอ่อร์ขอนับถือเ้าคะ”นางดูแวบเดียวก็รู้ว่าคนตรงหน้าหาใช่ผู้ดูแลจวนธรรมดาไม่แต่หากจะเป็อาจารย์ของท่านพ่อสองถึงจะถูก
“ฮะ ฮ่า ฮาๆ ฮ่า ๆ เก่งมากท่านหญิงน้อย”
ใครๆต่างก็เรียกนางว่าท่านหญิงน้อยตามคำสั่งของท่านพ่อสองด้วยกันทั้งนั้น ต่อให้นางจะบอกว่าไม่ต้องเรียกนางเช่นนั้นทุกคนก็ยังคงทำตามคำสั่งของท่านพ่ออยู่ดี
“ท่านตาท่านล้อลี่เอ่อร์เล่นแล้ว ลี่เอ่อร์ก็แค่เด็กธรรมดาเ้าค่ะ”
เด็กธรรมดาหรือ? เด็กธรรมดาที่ไหนเขาจะมีของสะสมระดับเทพกัน
เด็กธรรมดาที่ไหนเขาจะมีสัตว์อสูรระดับสูงไว้ในกัน
เด็กธรรมดาที่ไหนจะใจกล้าหน้าด้านเรียกท่านอ๋องปีศาจว่าท่านพ่อกัน
แล้วเด็กธรรมดาที่ไหนเขาจะขยันมีพ่อบุญธรรมเพื่อสร้างบารมีอำนาจกัน
นางหรือเด็กธรรมดา? เด็กหญิงห้าขวบคนหนึ่งมีระบบเติมความรวยให้ไม่ขาดสายแบบนี้ยังจะเรียกว่าเด็กธรรมดาได้อยู่อีกหรือช่างกล้า! นางช่างกล้าพูดว่าตัวเองนั้นเป็เพียงเด็กหญิงธรรมดา
“ข้าโจวตงหลินเป็เทพามากว่าพันปีพึ่งจะเคยเจอเด็กหญิงห้าขวบที่มีความสามารถเช่นเ้า ทั้งที่เป็เพียงเด็กหญิงห้าขวบแต่กลับมีความสามารถบรรลุขั้นไปถึงขั้นหลอมรวมระดับเก้าได้นี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
เด็กห้าขวบแบบนางสามารถเรียนรู้และฝึกฝนวิชาไปถึงขั้นหลอมรวมระดับเก้าได้นั้น ภายในโลกใบนี้อาจจะมองว่านางคือเด็กผู้มีพร์ แต่กับนางคือความเก่งที่โคตรโกงชาวบ้านเขามาแบบไม่ได้ฝึกฝนหรือทำอะไรมากเลยแต่ดันเก่ง ต่อไปนางจะต้องตั้งใจฝึกฝนด้วยตัวเองให้มากๆจะได้ไม่เสียทีที่ได้มาเกิดใหม่นางควรใช้ความพยายามของตัวเองไม่ควรจะพึ่งระบบมากไป อาจจะมีบ้างที่ต้องขอความช่วยเหลือจากระบบ
“ไม่เป็ตาแก่แล้วหรือเ้าคะ"พอโดนนางจับได้ก็แปลงกายเป็หนุ่มหล่อขึ้นมาซะงั้น เทพามีอายุมากว่าพันปีดูดีกว่ามนุษย์ทั่วไปก็ตรงที่มีเส้นผมสีเงินสวยสะดุดตาใบหน้าคมสวยได้รูปหล่อเหลาเอาการ หากจะบอกว่านาง้าจะได้ท่านผู้นี้มาเป็ท่านพ่อคนต่อไปเล่า เฮ้อ! นางคงได้แค่ฝันท่านผู้นี้เป็ถึงท่านเทพาผู้ผ่านการต่อสู้มาทุกรูปแบบเป็เวลากว่าพันปีจะลดตัวลงมาเป็ท่านพ่อให้นางหรือคงได้แค่ฝัน
“หากข้าไม่ใช่คนแก่เ้าจะผิดหวังหรือ”แนะ! นางหรือจะผิดหวังยิ่งกว่าดีใจเสียอีกที่คนตรงหน้าเป็คนหนุ่มถึงเขาจะมีอายุมากว่าพันปีก็เถอะเพราะเขาเป็ถึงเทพที่อยู่บน์การที่จะมีร่างกายเป็ะก็ไม่ได้ดูแปลกอะไรในโลกใบนี้
“ไม่เลยเ้าค่ะ”
“ข้าได้ยินมาว่าหยางเจี๋ยถูกใจเด็กหญิงคนหนึ่งเข้าจึงรับนางเป็ลูก ข้าก็เลยอยากจะมาพิสูจน์ด้วยตนเองว่าน่าสนใจจริงหรือเปล่า”ท่าทีสบายอกสบายใจของเขาบ่งบอกว่าพอใจเป็อย่างมาก
“แล้วน่าสนใจไหมเ้าคะ"นางออกจะน่ารักใครๆก็ต้องเอ็นดูนางเป็ธรรมดา
“ก็อาจจะ…"
นิสัยแบบนี้เหมือนจะเคยเห็นแต่ช่างมันก่อน นางสงสัยจริงๆเลยนะว่าระบบมันเงียบไปแบบผิดปกติหรือเปล่า
[ระบบตรวจพบเป้าหมายว่าที่ท่านพ่อหมายเลขสามแล้วขอรับ คนผู้นี้มีความเป็มาไม่แน่นอน ชอบดื่มสุราหมักลูกท้อ์เป็ที่สุด สถานะไม่ชัดเจน นักรบผู้มีตำนามมากว่าพันๆปี การพบเจออาจจะมาก่อนเวลาเสมอ]
ระบบไหนบอกอีกสองวันไง นางคิดไปคิดมาข้อมูลที่ระบบบอกมาก็แทบจะตรงกับคนตรงหน้าแต่นางยังไม่แน่ใจว่าจะใช้คนที่นางตามหาหรือเปล่า อาจจะแค่คล้ายก็เป็ได้
“ลี่เอ่อร์ไม่น่ารักหรือเ้าคะ”นางทำหน้าเศร้าเหมือนคนผิดหวังสุดๆ
“เปล่า…"
“เปล่าอะไรหรือเ้าค่ะ”
“เปล่าไม่น่ารักแต่…ข้าอยากได้เ้ามาเป็ลูกสาวจริงๆ”
ว้าว! อะไรใจจะตรงกันขนาดนี้ นางก็อยากได้เขามาเป็ท่านพ่อ เขาก็อยากจะได้นางไปเป็ลูก
“แต่…ลี่เอ่อร์มีท่านพ่อบุญธรรมถึงสองคนแล้ว หากท่านจะมาเป็ท่านพ่อของลี่เอ่อร์อีกคนก็คงต้องเป็ท่านพ่อสามนะเ้าค่ะ”นางพูดอย่างจริงจัง
“ตกลง”ง่ะ ง่ายไปแล้ว
“ไม่คิดก่อนหรือเ้าคะ”
“ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องคิด”คำตอบของคนๆนี้ไม่ได้ต่างจากท่านพ่อสองเลยแม้แต่น้องเขาไม่มีคำว่าลังเลเป็คนที่เด็ดขาดคำไหนคำไหน
“ลี่เอ่อร์ขอคาราวะท่านพ่อสามเ้าค่ะ”นางทำความเคารพท่านพ่อคนที่สามด้วยความนอบน้อม
“จงรับป้ายหยกเทียนหลิงไปหากเ้ามีปัญหาอะไรให้เรียกหาท่านพ่อสามได้ตลอดเวลา และส่วนนี้คือแหวนมิติส่วนตัวมีขอบเขตไร้ที่สิ้นสุดเหมาะแก่การฝึกตนมาก”
“ลี่เอ่อร์ขอขอบคุณท่านพ่อสามมากเลยเ้าค่ะ”นางได้ของดีมาอีกแล้วแถมนางยังได้ท่านพ่อคนที่สามมาแล้วแค่นี้อำนาจของนางก็เพิ่มขึ้นอีกสิบระดับเท่านี้ก็มากพอที่จะต่อกรกับคนทั้งแผนดินแล้ว
อำนาจท่านพ่อทั้งสามก็แทบจะทำลายแคว้น ๆ หนึ่งทิ้งได้อย่างง่ายได้เพียงแค่ลงมือทำทุกอย่างก็สามารถหายไปได้ในพริบตาเดียว แล้วนางยังจะต้องเกรงกลัวใครอีก
[ระบบยินดีด้วยที่นายท่านได้ท่านพ่อคนที่สามมาแล้ว ภารกิจหาว่าที่ท่านพ่อยังคงดำเนินการต่อไปขอให้นายท่านโชคดี]
นึกว่าภารกิจจะหมดแล้ว นี่นางจะต้องมีท่านพ่ออีกกี่คนกันระบบนะระบบ สรุปแล้วจะพานางรวยแบบไหนหรือการหาท่านพ่อให้นางจะเป็การทำให้นางรวยได้อย่างไม่ต้องดิ้นรนทำภารกิจสะสมแต้มกัน
“ท่านหญิงน้อยขอรับตะวันใกล้จะตกดินแล้วขอรับ”ท่านลุงหวังจินผู้ยืนเงียบมาเสียนานจึงเอ่ยทักท่านหญิงน้อยว่าได้เวลากลับจวนไปหาท่านแม่แล้ว
“ท่านพ่อสามลี่เอ่อร์คงต้องขอตัวลาก่อนนะเ้าค่ะ”
“อืม! หวังจินเ้าไปส่งลูกสาวบุญธรรมของข้าให้ถึงจวนด้วย”
“ขอรับ ท่านผู้าุโโจว”
“เ้าคิดจะแย่งลูกสาวกับข้าหรือไง?”เสียงเข้มของท่านอ๋องหยางเจี๋ยดังขึ้น
“หึ! ข้าหรือคิดจะแย่งลูกสาวกับเ้า ข้าก็แค่อยากจะได้นางมาเป็ลูกสาว เ้าเป็ถึงสหายรักของข้าจะใจจืดใจดำกับข้าเกินไปไหม”
“เ้าเล่ห์นักน่ะ!"
“จุ๊ๆ ข้าก็แค่ถูกใจ”ใครจะรู้ว่าเทพานั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่อาจารย์ของท่านอ๋องหยางเจี๋ยแต่เป็สหายรักที่คบกันมาหลายปีเป็คนที่รู้ใจกันในทุกๆเื่และยังเป็คนที่รู้นิสัยของอีกฝ่ายเป็อย่างดี
993
