ตอนที่3
เขาชื่อคาร์ตัน
“อย่าพูดมากล้างแผลให้เขาด้วย ฉันไปละ” นาซึมะนั่งมองคนทั้งสองคุยกันเงียบๆถึงได้รู้ว่าเขาชื่อคาร์ตัน
“ซึมะจ้ะไปอาบน้ำก่อนไหม แล้วค่อยออกไปกินข้าวกัน แล้วเดียวฉันมาล้างแผลให้ทีหลัง” ในระหว่างที่มองตามร่างสูงไป นาซึมะก็หันมาหาคุณลิซ่าทันทีก่อนจะนึกออกว่าตัวเองยังไม่ได้อาบน้ำเลย
“แต่ว่าเสื้อผ้าผม” ใช่ เสื้อผ้าอยู่ไหนตัวเองยังไม่รู้เลย
“ไม่ต้องกังวลไปทั้งกระเป๋าเสื้อผ้าและเอกสารพาสปอร์ต ก็อยู่ครบตอนนี้ของทุกอย่างอยู่ในตู้นั่นแล้ว”
“อ่าครับ”นาซึมะพยักหน้าเป็เชิงรับรู้
“จ้ะ อย่างนั้นเดียวฉันเข้ามาใหม่ละกันอยากทานมื้อเช้าเป็อะไรเดียวฉันไปสั่งแม่ครัวให้”
“อ่าอะไรก็ได้ครับ ” แล้วเธอก็เดินออกไป นาซึมะลุกขึ้นมาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะพบของตัวเองอยู่ในนั้นจริงๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูก้าวเข้าห้องน้ำไป
ภายในห้องรับประทานอาหารที่มีเสียงดังพูดคุยลอดออกมาทำให้นาซึมะถึงกับสงสัยว่ามีเสียงใครอีกบ้าง เพราะที่ผ่านมาั้แ่มาอยู่ที่นี่เจออยู่แค่สามคนเองนั่นคือ คุณลิซ่า เมดสาวที่รู้ในภายหลังจากการตามตื๊อ ถึงได้รู้ว่าเธอชื่อเรเน่กับเขาคนนั้นที่จู่ๆก็มาโผล่ที่เตียงเมื่อเช้านั่นไง เรเน่เปิดประตูห้องอาหารให้ก่อนที่เสียงพูดคุยในห้องจะเงียบตามไปด้วย
แอ๊ด
หลังเปิดประตูเสร็จเธอก็เดินจากไปทันทีทุกสายตาหันมาจ้องมองมาทางนาซึมะเป็ตาเดียวยกเว้นคาร์ตัน
“ซึมะมานั่งตรงนี้เร็ว ของกินเยอะแยะเลย แล้วเดียวกินเสร็จแล้วฉันจะไปล้างแผลให้บนห้อง”
“ครับ” นาซึมะเดินไปนั่งลงข้างๆคุณลิซ่า เบื้องหน้ามีทั้งขนมปังกระเทียมอบเนยครัวซอง สปาเก็ตตีต่างๆอีกด้วย เอิ่ม เอาตามตรงนะ เช้าๆแบบนี้ไม่ค่อยกินของจำพวกเส้นเท่าไหร่แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบ แต่ส่วนใหญ่จะกินนมกับขนมปังซะมากกว่าไง
“เป็อะไรเหรอไม่ชอบรึไง อยากได้อะไรเพิ่มไหม” นาซึมะหันไปมองคนที่ถามขึ้นมาเขาเป็ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา ยิ่งสวมแว่นก็ยิ่งหล่อ จะว่ายังไงดีละ บนโต๊ะอาหารตอนนี้ยังมีคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้าอีกสามคน
“เออ กูยังไม่ได้แนะนำตัวให้แขกรู้จักเลยนี่ ฉันชื่อโอเว่น ไอ้แว่นนั้นชื่อ ลูซส่วนยัยคนที่นั่งไม่สนโลกนั่นชื่อ ไอซ์ ”
“อะ เอ่อ ครับคือว่ามีนมสดไหมครับ ปกติเช้าๆ ผมจะกินนมกับพวกขนมปังเป็ส่วนใหญ่นะฮะ” นาซึมะเอ่ยปากถามออกไปอย่างเกรงใจ ใช่ว่าอยากจะเื่มากซะหน่อย
“เื่มากลูซไปจัดการหน่อยสิ”
“ครับบอสรอสักสักครู่นะครับคุณนาซึมะ” นาซึมะมองไปที่หัวโต๊ะที่คาร์ตันนั่งอยู่ก่อนจะหันไปยิ้มตอบรับคำของคุณแว่นที่ชื่อลูซ ไม่นานนมอุ่นๆแก้วหนึ่งก็มาวางอยู่ตรงหน้านาซึมะยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณก่อนรับมา ทำไงได้แม่สอนไว้ว่าให้ยกมือไหว้ทุกครั้งที่ผู้ใหญ่หรือใครก็ตามที่อายุเยอะกว่าเราให้ของที่เรา้า
“ขอบคุณครับคุณลูซ” ยิ้มตอบก่อนจะกินของตรงหน้าทันที หลังจากที่กินเสร็จนาซึมะก็โดนลิซ่าพากลับมาที่ห้องเพื่อล้างแผลต่อทันที
“อะ เสร็จแล้วจ้ะอ้อ นี่ทีหลังไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณก็ได้นะ มันดูห่างเหินเกินไปไหนลองเรียกพี่ลิซ่า สิจ้ะ ” หลังจากสวมเสื้อเรียบร้อยก็ต้องหันไปมองคุณลิซ่าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นก่อนจะได้เห็นสายตาที่เป็ประกายระยิบระยับที่ส่งมานั้นอีก อืม เห็นแก่ที่ดูแลกันมาตลอดงั้นก็
“พี่ลิซ่าครับ”
“อ๊าย น่ารัก!ทำไมน่ารักอย่างนี้>///<” แฮะๆให้ตายเถอะ
“เอ่อพี่ลิซ่าครับ คือ ผมมีอะไรจะถามหน่อยนะฮะ”
“เอ๊ะ อะไรอย่างนั้นเหรอ?”
“คือเห็นโทรศัพท์ผมไหมครับ พอดีว่าผมยังไม่ได้โทรบอกที่บ้านเลยว่ามาถึงนี่แล้วนะฮะป่านนี้คงเป็ห่วงแย่แล้ว”
“อ้ออืมเดียวอันนี้ต้องรอไปขอคาร์ตันดูเองนะ แล้วก็ขอบใจนะที่วิ่งเข้าไปช่วยเขาทั้งๆที่เราก็ไม่ได้รู้จักอะไรกันเลย”อ่า เขาคือคนที่ตัวเองวิ่งไปรับลูกปืนแทนนี่เอง เอ๊ะ อย่าบอกนะว่าที่เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาแล้วเจอเขาอยู่บนเตียงนั่น เพราะเขาจะเอาร่างกายมาตอบแทนที่ไปช่วยชีวิตเขาเอาไว้เฮ้ยๆ ไม่ใช่สิ คิดอะไรอยู่เนี่ยเรา
“แฮะๆ มันเป็ปฏิกิริยาของร่างกายนะครับ”ใช่ๆ เพราะความเป็คนดีก็เลยวิ่งไปรับลูกปืนแทนเขาไงเลยมาติดอยู่ที่นี่ เฮ้อ
“ยังไงก็ขอบใจนะถ้าคาร์ตันเป็อะไรไปแฟมิลี่คงวุ่นวายน่าดู”
“อ่าครับว่าแต่โทรศัพท์ผมอยู่ที่เขาเหรอครับ แล้วเขาอยู่ไหนละครับ”
“ใช่แต่ตอนนี้คาร์ตันไม่อยู่หรอกนะ เพราะตานั้นออกไปทำธุระที่โรมกว่าจะกลับก็คงเย็นๆโน้นแหละ”
“อ้อ ครับว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนเหรอครับ เห็นพี่ลิซ่าเรียกว่าแฟมิลี่ตลอดเลย” ใช่ ต้องเข้าเื่ที่สองเลยอยากออกจากที่นี่จะแย่ละ
“ที่นี่เหรอซิซิลีนะจ้ะ” ฮะ !! แล้วทำไมถึงมาอยู่ไกลขนาดนี้ได้!ได้ข่าวว่าเมื่อวานตอนลงเครื่องอยู่มิลานไม่ใช่เรอะ!! ละ แล้ว บ้านพักตัวเองอยู่แถวไหนก็ยังไม่รู้เลยเนี่ย! ให้ตายเถอะ ไม่น่าหาเื่ให้ตัวเองเล้ย!!
เบื่อ!!!
“โอ๊ย เมื่อไหร่เขาจะกลับมาละเนี่ย!!” วันนี้ทั้งวันเอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพื่อรอเ้าของบ้านหรือก็คือคาร์ตัน ไอ้บ้านั้น โทรศัพท์ก็ไม่ใช่ของตัว จะเอาของคนอื่นไปเก็บไว้ทำไมก็ไม่รู้ธุระก็ไม่ใช่ บ้าจริง!
ตอนนี้ก็เป็เวลาที่เย็นมากแล้วรอจนเบื่อไปหลายตลบเลยเนี่ย ว่าแล้วก็ออกไปเดินเล่นหน่อยดีกว่าอยู่แต่ในห้องเบื่อจะตายแล้ว
นาซึมะเดินออกไปตามทางเดินจะว่าไปที่นี่มันใหญ่มากจริงๆนะ ถ้าสังเกตจากในห้องจะเห็นว่าบริเวณห้องที่อยู่นั้นติดกับสระว่ายน้ำขนาดใหญ่
บรรยากาศก็ร่มรื่นมากกว่าที่คิดเอาไว้จะว่าไปจากที่เคยได้ยินมา ผู้ชายและผู้หญิงที่นี่ส่วนใหญ่จะใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นมากเนื่องจากอากาศที่ค่อนข้างร้อนแต่ก็ร้อนไม่มากเท่าฤดูร้อนของที่นี่อยู่ดี
นาซึมะเดินผ่านห้องอาหารที่เมื่อเช้ามากินข้าวก่อนจะเห็นเมดเดินไปมาเป็ประปราย พอเห็นเมดก็นึกถึงเรเน่ขึ้นมาทันทีเลยตัดสินใจเดินเข้าไปถามเมดแถวนั้นก่อนที่อีกฝ่ายบอกจะไปตามมาให้และให้ไปรอที่ห้องรับแขกหลังจากเมดคนนั้นจากไปนาซึมะก็มองสำรวจห้องรับแขกต่อทันที
จะว่าไปที่นี่มันก็ดูสบายดีแฮะสงสัยเ้าของบ้าน หรือ เ้าของแฟมมิลี่ จะอะไรก็ช่างเถอะ ดูแล้วเขาคงจะรวยน่าดู
“ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้เหรอคะคุณนาซึมะ” เสียงของเรเน่ดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน นาซึมะหันไปหาเธอก่อนจะชวนคุยทันที
“ว่าแต่คนอื่นเขาไปไหนกันหมดเหรอครับ”
“ตอนนี้เขากำลังประชุมกันอยู่ค่ะ”
“อ้อ งั้นเหรอครับพอดีผมเบื่อนะครับ พาผมเดินเล่นหน่อยได้ไหมครับ” นาซึมะถามออกไปตามตรง
เพราะั้แ่มาอยู่ที่นี่ก็อยู่แต่ในห้องเป็ส่วนใหญ่จะมีก็แต่เมื่อเช้าเท่านั้นที่ออกมากินข้าวเช้าที่ห้องอาหารกับทุกคน แต่มื้อเที่ยงก็ยังไม่กินเลยไงแฮ่ ทำไงได้ละก็ไม่มีใครอยู่เลยนี่น่า เหมือนทุกคนจะไปทำงานกันหมดเลย
“อืมอันนี้คงต้องถามบอสดูก่อนนะคะ ว่าท่านอนุญาตหรือเปล่า” บอสงั้นหรอหรือเขากลับมาแล้ว?
“คุณคาร์ตันกลับมาแล้วเหรอครับ”
“ใช่ค่ะกลับมาั้แ่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว”
….
….
ภายในห้องประชุมลับชั้นใต้ดินที่ตอนนี้มีคนอยู่ราวๆเกือบ30คน กำลังนั่งประชุมกันอยู่อย่างเคร่งเครียดจะว่าไปแล้วั้แ่วันนั้นก็ได้มีการตรวจสอบสมาชิกภายในลับๆอย่างที่ไม่ทันให้ทุกคนได้รู้ตัวแต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลอะไรอยู่ดี
“แล้วจะเอายังไงต่อดีครับบอส”เสียงลูกน้องคนหนึ่งดังขึ้นถามท่ามกลางความเงียบ
“อย่าพึ่งทำอะไรเดียวพวกมันจะรู้ตัวก่อนที่เราจะจับมันได้” ตอนนี้เื่ทุกอย่างเริ่มเคลียร์แล้วที่เหลือก็มีแค่เื่ของคนตัวเล็กที่เข้ามาอยู่ที่นี่ั้แ่วันที่เอาตัวเข้ามาช่วยตัวเขาไว้แล้วถ้าหากภายในมีหนอนจริงๆละก็ เ้าตัวคงไม่ปลอดภัยเป็แน่ แต่ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปคนตัวเล็กก็จะถูกเพ่งเล็งมากขึ้นกว่าเดิมด้วย
หลังจากที่เลิกประชุมกันแล้วระหว่างทางก่อนออกจากห้องประชุมเสียงเรียกของลิซ่า ก็ดังขึ้นรั้งปลายเท้าที่กำลังจะก้าวเดินต่อไปให้หยุดอยู่กับที่ซะก่อน
“คาร์ตันซึมะอยากได้โทรศัพท์จากนายคืน” คาร์ตันยืนนึกก่อนที่จะเข้าใจเพราะก่อนหน้านี้ได้เอาโทรศัพท์เ้าตัวมาเช็กข้อมูล เพื่อความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่ง
“อยากได้ก็ให้มาเอาเองที่ฉัน หลังมื้อเย็น” พูดจบก็เดินกลับห้องมาทันที วันนี้รู้สึกเหนื่อยกว่าปกติเพราะต้องไปโรมแต่เช้า กว่าจะคุยกับวอเรนต์เสร็จก็นานอยู่เหมือนกัน ไหนจะต้องเช็คของว่าใช้ได้หรือเปล่าก่อนจะตกลงซื้อขายกัน แล้วไหนจะเื่ท่าเรือที่กำลังติดต่อเพื่อซื้อมาไว้ในอีก
หลังจากที่เข้าห้องมาก็จัดการอาบน้ำทันทีเพราะวันนี้อยู่ข้างนอกมาทั้งวันแล้ว เลยต้องล้างคาบฝุ่นออกซะบ้างหลังจากอาบน้ำเสร็จคาร์ตันก็ตรงไปที่ห้องอาหารทันทีแล้วก็พบว่าทุกคนอยู่กันอย่างพร้อมหน้าเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
สายตาจับจ้องไปที่ร่างเล็กซึ่งวันนี้นาซึมะใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสามส่วนดูสบายๆ คาร์ตันเดินไปนั่งที่หัวโต๊ะก่อนที่เราทุกคนจะเริ่มกินมื้อเย็นกันต่อทันทีโดยที่ไม่คิดที่จะพูดอะไรเลยสักนิด
ภายในสมองตอนนี้มันคิดแค่เื่กลิ่นหอมอ่อนๆที่ได้สูดดมเมื่อคืนอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะเหลือบสายตาไปมองเ้าตัวที่กำลังนั่งกินของที่อยู่ตรงหน้า แล้วสายตาเราก็สบกันอย่างไม่ตั้งใจแล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้
หลังมื้อเย็นคาร์ตันที่จัดการถอดเสื้อผ้าออกเพื่อจะได้อาบน้ำก่อนนอนอีกรอบก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นซะก่อนและเปิดเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้อนุญาต
แต่ก็พอจะรู้ว่าเป็ใครเพราะเป็คนฝากให้ลิซ่าไปบอกเอง ว่าถ้าอยากได้ของคืนให้มาเอาที่ตัวเอง แต่ก็ไม่ได้หันไปสนใจอะไรแต่กลับถอดกางเกงต่อไปจนเหลือแค่เพียงชั้นในตัวเดียว แล้วจึงหันไปมองแขกที่เข้ามาเยือนทันที
“อะ เอ่อ”ใบหน้าแดงๆกับท่าทางกระอักกระอ่วนนั้นทำให้คาร์ตันกระตุกยิ้ม แต่ก็ยังไม่พูดอะไรรอให้อีกฝ่ายบอกจุดประสงค์ที่้าออกมาอย่างไม่ได้รีบร้อนอะไร
คาร์ตันพันผ้าเช็ดตัวรอบเอวก่อนที่จะจัดการดึงชั้นในออกโดยไม่สนใจใบหน้าแดงๆนั้นสักนิดอยากจะรู้เหมือนกันว่าจะทนเงียบได้นานแค่ไหน
“นะ นี่คุณผมขอโทรศัพท์ผมคืนได้ไหม”เสียงสั่นมาเชียว
“ทำไมถึงคิดว่าของของนายจะมาอยู่ที่ฉัน”
“ก็พี่ลิซ่าบอกว่ามันอยู่กับคุณนี่”ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินร่างเล็กเรียกลิซ่า ว่าพี่ซึ่งมันทำให้คาร์ตันไม่พอใจนิดๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้นในใจเมื่อนึกอะไรสนุกๆได้
“หึ อยากได้คืนอย่างนั้นก็มาอาบน้ำให้ฉันสิ วันนี้ฉันเหนื่อยไม่อยากอาบเอง” พูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำทันทีโดยไม่สนใจเสียงโวยวายด้านหลัง
103K
![(อ่านฟรี) แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730967763_72733897.webp)
