รักร้ายพ่ายใจ

ภาคินนั่งเงียบขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ศรัณย์ เขาทำเหมือนไม่เร่งร้อนหรือกดดัน แต่ทุกการกระทำของเขากลับทำให้ศรัณย์รู้สึกเหมือนอยู่ในดวงตาของพายุ ที่เพียงแค่รอเวลาให้มันพัดผ่านไป

"คิดอะไรอยู่?" ภาคินถามเสียงเบา แต่คำถามนั้นเหมือนเป็๞คำสั่งให้เขาตอบกลับ

ศรัณย์รู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง เขาต้องเลือกแล้วว่าจะพูดความจริงหรือไม่?

แต่คำตอบมันไม่ง่ายขนาดนั้น

"ผมแค่สงสัย" ศรัณย์พยายามหลบสายตา เขาคิดว่าตัวเองทำได้ดีในการรักษาน้ำเสียงให้สงบ แต่ใจจริงเขากลับสับสนจนแทบไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ "สงสัยว่า… ทุกคนที่อยู่ที่นี่… เค้าหายไปไหนกัน"

ภาคินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งนิ่งอยู่นานจนเหมือนจะเป็๞การทดสอบบางอย่างสำหรับศรัณย์

ในที่สุด ภาคินก็พูดขึ้นเสียงต่ำ "ทุกคนที่อยู่ที่นี่หายไปด้วยเหตุผลบางประการ บางทีนายอาจจะไม่ได้อยากรู้มากเกินไป"

ศรัณย์กลืนน้ำลาย เขารู้ดีว่าตอนนี้เขากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ "หมายความว่าไงครับ?" เขาถาม แต่คราวนี้น้ำเสียงของเขาเริ่มสะท้อนความกลัวที่ไม่สามารถปกปิดได้

ภาคินยิ้มมุมปาก ดวงตาของเขาส่องประกายเยือกเย็น "นายกำลังเข้ามาในเกมที่ไม่สามารถกลับหลังได้อีกแล้ว"

คำพูดนั้นเหมือนแรงกระแทกที่ทำให้ศรัณย์รู้สึกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกำลังพังทลายลง

"ถ้าผมตัดสินใจที่จะออกไปล่ะ?" ศรัณย์พูดเสียงสั่น เขารู้ว่ามันเป็๲คำถามที่เสี่ยง แต่มันก็เป็๲ทางเลือกเดียวที่เขามีในตอนนี้

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความดุดัน "ออกไปไม่ได้หรอก เพราะถ้าคุณไป ก็จะไม่มีที่ใดปลอดภัยสำหรับคุณ"

ศรัณย์สะอึก เขารู้ดีว่าเขากำลังอยู่ในวงล้อมของอะไรบางอย่างที่เขาไม่สามารถควบคุมได้

‘ฉันจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือ?’

ภาคินลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วมองไปที่ศรัณย์ด้วยสายตาที่เจาะจง "ถ้านาย๻้๵๹๠า๱คำตอบทั้งหมด… เราจะคุยกันในอีกในเร็วๆนี้" เขาหันหลังให้แล้วเดินออกจากห้องไป

ศรัณย์ยืนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ความคิดหลากหลายผุดขึ้นในหัว เขารู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว—

‘ไม่ว่าจะเลือกทางไหน… มันก็ดูเหมือนจะจบลงด้วยความเสี่ยงทั้งนั้น’

ผ่านไปหลายวัน ศรัณย์เริ่มสังเกตบางสิ่งที่แปลกไป

ทุกครั้งที่ภาคินหรือภพมาหา เขาจะพูดถึง 'การตัดสินใจ' แต่ไม่เคยบอกชัดเจนว่าเป็๲การตัดสินใจอะไร

เขายิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญไม่ใช่แค่เกมของภาคิน แต่เป็๞อะไรที่ลึกกว่านั้น

แล้วเขาจะตัดสินใจอย่างไรดี?

ศรัณย์รู้ว่าเขาจะต้องหาคำตอบให้ได้ ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะตกอยู่ในกับดักที่ไม่สามารถหลุดพ้นได้