[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไป๋ลู่ ก็แปลงร่างจากดาราสาวผู้สง่างามเป็นกระรอกน้อยจอมตุนเสบียง เธอล้วงเอาขนมปังกรอบสองกล่องกับช็อกโกแลตอีกแท่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยัดใส่มือชายหนุ่มตรงหน้า

"อ่ะ แอบกินซะ อย่าให้ทีมงานเห็นเชียวนะ!"

ฮั่วเหยียนฟาง มองของในมือแล้วขมวดคิ้ว "แล้วคุณล่ะ?"

เขาจำเรื่องเมื่อคืนได้แม่น ยัยตัวเล็กนี่ชอบเสียสละ ยอมอดเพื่อให้คนอื่นอิ่ม

ไป๋ลู่ตบพุงกะทิน้อยๆ ของตัวเองดัง แปะๆ  "หนูกินเรียบร้อยแล้ว สบายมาก"

"อ้าปาก" ฮั่วเหยียนฟางสั่งเสียงเรียบ

ไป๋ลู่รีบยกมือปิดปาก ถอยกรูดไปติดผนัง "หนูกินแล้วจริงๆ นะเชื่อสิ!"

จะระแวงอะไรขนาดนั้นพ่อคุณ!

ฮั่วเหยียนฟางถอนหายใจ ไม่ได้ไล่ต้อนให้เธอจนมุม แต่เลือกที่จะฉีกซองขนมปังกรอบออกแทน แล้วกวักมือเรียก 

"งั้นมานั่งกินเป็นเพื่อนผมหน่อย"

กลิ่นหอมของเนยโชยมาแตะจมูก ไป๋ลู่กลืนน้ำลายดัง เอื้อก แต่ยังใจแข็งส่ายหน้าไปมา "หนูไม่หิวจริงๆ..."

ไม่ทันขาดคำ มือหนาก็ยื่นขนมปังกรอบรูปหมีมาจ่อที่ริมฝีปาก

ด้วยสัญชาตญาณนักกิน ไป๋ลู่อ้าปาก งับ เข้าไปเต็มคำ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข "อาซุย คุณก็กินด้วยสิ อร่อยนะ"

จังหวะนั้นเอง ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเด็กสาวก็เผลอปัดผ่านปลายนิ้วเรียวยาวของเขา... สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทำเอาคนตัวโตชะงัก

นัยน์ตาของฮั่วเหยียนฟางเข้มขึ้นวูบหนึ่ง เขากำลังจะหยิบชิ้นต่อไปป้อนเธอ แต่เจ้า กระต่ายตัวแสบดันหมุนตัวไปจับลูกบิดประตูเสียก่อน

"อาซุย คุณต้องกินให้เกลี้ยงเลยนะ! หนูจะเอาส่วนที่เหลือไปแบ่งเสี่ยวเย่กับคนอื่นๆ ป่านนี้พวกนั้นคงหิวจนตาลายแล้ว"

ฮั่วเหยียนฟาง "......"

ให้ตายสิ... ยัยเด็กนี่ห่วงคนทั้งโลก แต่ลืมห่วงตัวเองตลอด

เขาไม่รู้จะเอ็นดูความแสนดี หรือจะโกรธความไม่รักดีของเธอ สุดท้ายชายหนุ่มก็ได้แต่เก็บขนมลงกระเป๋าเสื้อ ล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ แล้วเดินตามเธอออกไป

.

ณ ห้องพักของ ตี๋เจียเอ๋อร์ อยู่ตรงข้ามกับห้องฮั่วเหยียนฟางพอดี

จังหวะที่ไป๋ลู่เปิดประตูออกมา ก็จ๊ะเอ๋กับตี๋เจียเอ๋อร์ที่กำลังเดินออกมาเหมือนกัน ฝ่ายชายชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติ

"อ้าวเสี่ยวลู่ ลำบากเธอแย่เลยนะ เป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังต้องมาคอยปลุกพวกผู้ชายอย่างเราอีก ไปกันเถอะ ไปหาพี่เอินกับเสี่ยวเย่กัน"

ไป๋ลู่ยิ้มหวาน "ได้สิคะ"

สมกับเป็นมืออาชีพ... ตี๋เจียเอ๋อร์รู้ดีว่าถ้ามีภาพเธอเดินออกมาจากห้องผู้ชายสองต่อสองคงดูไม่งาม เขาเลยรีบพูดดักคอแก้ต่างให้เสร็จสรรพ พ่อหนุ่มคนนี้... นิสัยดีใช้ได้เลยแฮะ

ที่ห้องถัดไป จู่ซินเอิน กำลังยืนกุมขมับอยู่หน้าเตียงที่มีก้อนผ้าห่มขดตัวอยู่

"เสี่ยวเย่! ลุกได้แล้ว เดี๋ยวก็เลทกันหมดหรอก"

เสียงงัวเงียดังลอดออกมาจากผ้าห่ม 

"งือออ... พี่เอิน ขออีกห้านาที... ห้านาทีเท่านั้น... ผมจะตายแล้ว..."

หลินเย่ ในโหมดซอมบี้ปฏิเสธการรับรู้จากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ไป๋ลู่เห็นดังนั้นก็ยิ้มมุมปาก เธอยืนหลบมุมกล้อง แล้วล้วงซองขนมปังกรอบออกมา...

แกร๊บ...

เสียงพลาสติกเสียดสีกันเบาหวิวยิ่งกว่าเสียงยุงบิน แต่สำหรับคนตะกละ... เอ้ย! วัยกำลังโตอย่างหลินเย่ มันคือเสียงสวรรค์!

ดวงตาที่ปิดสนิทเบิกโพลงทันที "พี่เสี่ยวลู่!!!!"

ไป๋ลู่ขยิบตาให้หนึ่งที "รีบลุกเร็วเข้า ขนมรออยู่"

ผึง!

หลินเย่ดีดตัวจากที่นอนราวกกับปลาโดนทุบหัว หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

VJ ตากล้อง: "…………"

เอาเถอะ... จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วกัน

แต่คนดูในไลฟ์สดนี่สิ หูตาดียังกับสับปะรด!

[เสียงขนม! ฉันได้ยินเสียงขนม!] 

[ประสบการณ์ร้อยโชกโชนของฉันบอกว่า มันคือขนมปังกรอบ!]

[ฮ่าๆๆๆ ไป๋เสี่ยวลู่นี่มันตัวตึงจริงๆ ทีมงานตรวจกระเป๋าแทบพลิกแผ่นดิน นางเอาไปซ่อนไว้ไหนวะ?]

[ทีมงานไม่แฉถือว่าใจดีมากนะ เอ็นดูยัยน้อง] 

[ประกาศ! ถ้าไป๋เสี่ยวลู่แบ่งขนมให้ยัยเสิ่นซินลั่วกิน ฉันจะฉีกสัญญาแม่ลูก แล้วผันตัวไปเป็นแอนตี้แฟนคอยสาปแช่งนางทันที!!!]

แน่นอนว่าไป๋ลู่ไม่ทำให้แม่ยกผิดหวัง เธอเดินแจกขนมทุกคน แต่เว้นระยะห่างจากห้องของเสิ่นซินลั่วราวกับกลัวติดเชื้อโรค

เด็กกำลังโตอย่างหลินเย่ฟาดเรียบ โดยมีพี่ชายใจดีอย่างจู่ซินเอินและตี๋เจียเอ๋อร์เสียสละส่วนของตัวเองให้

"พี่เสี่ยวลู่ แอ้วอี้กินอื๋อยังอะ?" หลินเย่ถามทั้งที่ปากยังเคี้ยวตุ้ยๆ

"อื้ม พี่เรียบร้อยแล้ว"

แค่เข้าสู่วันที่สอง บรรยากาศของทีม (ยกเว้นเสิ่นซินลั่ว) ก็กลมเกลียวกันเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา

ณ ล็อบบี้โรงแรม เวลา 07:05 น.

ทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว ขาดก็แต่แม่นางเอกเจ้าน้ำตา

"เสี่ยวลู่ เธอขึ้นไปดูหน่อยไหม?" จู่ซินเอินถามด้วยความเกรงใจ 

เพราะพวกเขาเป็นผู้ชายจะขึ้นไปตามถึงห้องก็คงไม่เหมาะ

แต่ยังไม่ทันที่ไป๋ลู่จะขยับตัว เสียงส้นสูงกระทบพื้นก็ดัง ตึก... ตึก... ตึก...

เสิ่นซินลั่ว ปรากฏตัวในลุคจัดเต็ม! หน้าผมเป๊ะปังราวกับจะไปเดินพรมแดง เมืองคานส์ ชุดเดรสเข้ารูปอวดสัดส่วน และที่พีคสุดคือ... รองเท้าส้นสูงปรี๊ด!

"ขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันมาสายไปหน่อย พอดีแต่งตัวเพลินไปนิด" เธอยิ้มหวาน วางมาดกุลสตรีผู้เพียบพร้อม

ทุกคนไม่ได้ว่าอะไรกับเวลาที่เลทไปนิดหน่อย แต่สายตาของตี๋เจียเอ๋อร์กลับจดจ้องไปที่เท้าของหล่อน

"นี่เราต้องไปเดินขึ้นเขากันนะ คุณจะไม่เปลี่ยนรองเท้าหน่อยเหรอ?"

เสิ่นซินลั่วยิ้มเจื่อน "พอดีฉันพกมาแต่ส้นสูงน่ะค่ะ... แต่พี่เจียเอ๋อร์ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันอึดมาก ไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอน"

คำว่า 'พี่เจียเอ๋อร์' ทำเอาเจ้าของชื่อคิ้วกระตุกยิกๆ แต่ติดที่กล้องจับอยู่เลยได้แต่สงบปากสงบคำ

"งั้นออกเดินทางเถอะ เดี๋ยวจะทำเวลาไม่ทัน" จู่ซินเอินตัดบท

ภารกิจวันนี้โหดหิน เช็คอิน 8 สถานที่ใน 4 วัน เฉลี่ยวันละ 2 ที่ ซึ่งแต่ละที่อยู่ห่างกันคนละโยชน์!

ตัดภาพมาที่ ไป๋ลู่

วันนี้เธอมาในลุคทะมัดทะแมง มัดผมหางม้าสูงโชว์ใบหน้าสดใส สวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบพร้อมลุย ที่คอยังห้อยกระติกน้ำลายการ์ตูนดูน่ารักน่าหยิก

เธอกระโดดดุ๊กดิ๊กไปยืนข้างฮั่วเหยียนฟาง แล้วคว้ามือใหญ่ของเขามากุมไว้หน้าตาเฉย

"อาซุย เดินตามหนูดีๆ นะ ห้ามหลงเชียวล่ะ!"

ฮั่วเหยียนฟางกระชับมือน้อยๆ นั้นไว้แน่น "อืม"

จู่ซินเอินเห็นแบบนั้นก็หันไปคว้ามือหลินเย่บ้าง 

"นายก็เหมือนกัน ห้ามวิ่งเพ่นพ่านล่ะ"

"รู้แล้วน่า! ผมไม่หลง 'อีก' หรอก" หลินเย่แย้งเสียงแข็ง

ตี๋เจียเอ๋อร์เลิกคิ้ว "อีก?"

จู่ซินเอินถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ไอ้เด็กนี่น่ะ ออกงานทีไรหายตัวตลอด ขนาดหลังเวทีแคบๆ ยังหลงได้ ทีมงานต้องประกาศตามหากันให้วุ่น"

หลินเย่แลบลิ้นปลิ้นตาแก้เก้อ

ไป๋ลู่หัวเราะร่า "งั้นวันหลังซื้อสายจูงเด็กมาสิ อันนึงผูกข้อมือเสี่ยวเย่ อีกอันผูกข้อมือพี่เอิน กันหาย!"

"ซื้อสายจูงหมาดีกว่ามั้ง ถูกกว่าเยอะ" ตี๋เจียเอ๋อร์เสริมอย่างเจ็บแสบ

"ฮ่าๆๆๆ เห็นด้วย!" จู่ซินเอินหัวเราะชอบใจ

"พี่เอิน!!! พี่เจีย!!!" หลินเย่กระทืบเท้าเร่าๆ เหมือนเด็กโดนขัดใจ

ไป๋ลู่ขำจนปวดท้อง

"สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้นายมาล้อเรื่องส่วนสูงพี่เมื่อวานล่ะ โดนสายจูงหมาไปซะ!"

"พี่เสี่ยวลู่! พี่นี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นชะมัด"

"แน่นอน เพชรฆาตไป๋ลู่ แค้นนี้ต้องชำระย่ะ!" เธอแลบลิ้นคืนบ้าง

บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสดใส ผิดกับ เสิ่นซินลั่ว ที่เดินรั้งท้ายอยู่คนเดียวเหมือนส่วนเกินของจักรวาล

คอมเมนต์ชาวเน็ตโหมกระหน่ำราวกับน้ำป่าไหลหลาก:

[โอ๊ยยยย รู้ทั้งรู้ว่าต้องไปปีนเขา ยัยซินลั่วแต่งตัวมาเดินแฟชั่นวีคหรอแม่คุณ?]

[เฮ้อ... เข้าใจหน่อย คนมันไม่สวยไง ก็ต้องโบกต้องฉาบเยอะเป็นธรรมดา]

[คำจำกัดความของคำว่า 'พยายามจนเกินเบอร์' คือเสิ่นซินลั่วนี่แหละ]

[พอยืนข้างเสี่ยวลู่ที่แต่งตัวชิลๆ ยิ่งดูรู้เลยว่าใครแพง ใครเสิ่นเจิ้น]

[นังดอกบัวขาวเอ๊ย!]

[อย่าเอาเสิ่นซินลั่วไปเทียบกับลูกสาวฉันค่ะ คนละเกรด!] 

[เดี๋ยวๆ คนอื่นรุมบูลลี่น้องซินลั่วเกินไปป่าว?] 

[บูลลี่บ้าบออะไร! ทำตัวน่ารำคาญขนาดนั้น เพื่อนร่วมทีมไม่มองบนใส่ก็บุญหัวแล้ว] 

[เข้าข้างอะไรกันนักหนา น้องโดนเบียดตกรถนะยะ] 

[ปากคอเราะร้ายกันจริง จิตใจทำด้วยอะไร] 

[โอ๊ะโอ... หน้าม้ามาแล้วจ้า!] 

[รับจ็อบที่ไหนกระซิบหน่อย ช่วงนี้ร้อนเงิน] 

[พอพูดความจริงก็หาว่าเป็นหน้าม้า ตรรกะป่วยมาก]

สงครามคีย์บอร์ดเดือดพล่าน แต่แขกรับเชิญหน้างานยังชิลๆ

เพราะทุกคน (ยกเว้นซินลั่ว) รองท้องด้วยขนมของไป๋ลู่มาแล้ว เลยไม่มีใครบ่นหิว

เสิ่นซินลั่วที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเริ่มหน้ามืด ท้องก็ร้องจ๊อกๆ เท้าที่ยัดลงไปในส้นสูงก็เริ่มระบมจนอยากจะกรีดร้อง แต่เพราะไม่มีใครพูดเรื่องข้าวเช้า เธอเลยไม่กล้าเอ่ยปาก กลัวจะโดนรำคาญอีก

พอเช็คอินจุดแรกเสร็จ สภาพของเสิ่นซินลั่วคือดูไม่จืด หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ขาก็สั่นพั่บๆ

นางเอกจอมปลอมเริ่มแผนการเรียกร้องความสนใจ เธอหันไปถามไป๋ลู่ด้วยน้ำเสียงห่วงใยจอมปลอม "เสี่ยวลู่... เธอหิวไหมจ๊ะ?"

ไป๋ลู่ฉีกยิ้มทื่อๆ "ไม่เลยจ้ะ อิ่มมว๊ากกก"

เสิ่นซินลั่วหน้าตึงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะเบนเป้าไปหาหลินเย่ที่ขึ้นชื่อว่ากินจุที่สุด 

"เสี่ยวเย่... แล้วนายล่ะ..."

"ผมไม่หิว!"

ความจริงหลินเย่หิวจนไส้จะขาดแล้ว แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ! จะให้ยอมรับต่อหน้ายัยป้าเสิ่นเหรอ? ฝันไปเถอะ!

"ผมไม่หิวเลยสักนิด! สบายมาก!"

ตี๋เจียเอ๋อร์ที่ทนดูละครลิงไม่ไหว สวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บลึก

"นี่... ถ้าเธอหิวก็พูดมาตรงๆ เถอะ ทุกคนทีมเดียวกัน ไม่มีใครใจดำปล่อยให้เธอหิวโซหรอก มานั่งถามอ้อมโลกแบบนี้... โคตรน่ารำคาญ"

เพล้ง! หน้ากากนางเอกแตกละเอียด

เสิ่นซินลั่วกระพริบตาปริบๆ บีบน้ำตาอย่างชำนาญ ทำท่าทางเหมือนสาวน้อยผู้ถูกรังแก

"คะ... คือฉันเป็นแม่บ้าน... ก็แค่อยากดูแลทุกคนนี่นา... ทำไมพี่เจียเอ๋อร์ต้องดุด้วย..."