่บ่ายของวันใหม่ที่มาพร้อมกับข่าวร้ายสำหรับนิชา “ห๊า! อะไรนะคะป้าป๊านัดดูตัวให้หนูอีกแล้วหรอ” เธอะโร้องออกมาแบบใสุดขีดวันนี้แทนที่เธอจะได้พักเพราะไม่มีตารางงานแต่กลับต้องไปดูตัวเนี่ยนะ น่าปวดหัวจริงๆ คราวนี้ลูกเต้าเหล่าใครอีกล่ะ
.
.
17.00 น.
“เชิญนั่งก่อนครับ” เสียงบิดาของนิชา ดาราสาวสวย เชื้อเชิญให้ครอบครัวฝ่ายชายร่วมนั่งรับประทานอาหารเย็นร่วมกันซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้รับประทานอาหารอย่างเดียวเป็แน่
“สวัสดีครับน้องนิด” เสียงเข้มเอ่ยทักทายสาวสวยก่อนตามมารยาทอย่างสุภาพ
“สวัสดีค่ะ พี่ตฤณ”
“ไม่เจอกันนานเลย น้องนิดสบายดีนะครับ”
“สบายดีมาก ๆ ค่ะ” หญิงสาวตอบพลางคิดในใจ ‘แต่ไม่สบายใจเลยซักนิด’
“แล้วพี่สบายดีนะคะ”
“สบายดีมากครับ”
เธอไม่ได้อยากรู้เลยสักนิด เพียงแต่ถามกลับเป็มารยาทเท่านั้นป๊าจะได้ไม่ตำหนิเธอภายหลัง ทั้งยังมีภาพลักษณ์ดาราสาวคนสวยค้ำคออีกต่างหาก
“ผมสนใจธุรกิจสัมปทานรังนกแห่งใหม่ของท่านเ้าสัวมากนะครับ”
“ถ้าท่านสนใจมาร่วมทุนกันผมจะยินดีมากครับ”
“ครอบครัวผมน่ะ จะร่วมทุนทำอะไร ก็ต้องมีสัมพันธ์เกี่ยวดองเป็ญาติกันน่ะครับแบบนั้นสบายใจกว่า ท่านคิดแบบผมไหมล่ะ”
“นั่นสินะครับ” ท่านเ้าสัวยิ้มตอบอย่างมีนัยยะที่คนทั้งสี่บนโต๊ะอาหารต่างเข้าใจกันเป็อย่างดี
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็ไปอย่างราบรื่น ในลักษณะที่ใส่หน้ากากเข้าหากันน่ะนะเพราะฝ่ายหญิงก็คบผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ส่วนฝ่ายชายก็คาสโนวาตัวพ่อเปลี่ยนคนไม่ซ้ำวันต่างฝ่ายต่างปั้นหน้าเข้าหากันแบบสุดชีวิต นี่สินะ สังคมผู้ดีมีอันจะกิน
“ขอไม่อ้อมค้อมนะครับ เื่หมั้นเื่แต่งล่ะครับ ท่านเ้าสัวกับหนูนิดสะดวกเมื่อไหร่”
“เร็วที่สุดครับ” ท่านเ้าสัวตอบอีกฝ่ายไปแบบไม่สนใจถามความเห็นของลูกสาวคนเล็กสักนิดเดียวเพราะกลัวว่าถ้าไม่รีบคว้าโอกาสไว้คราวนี้ มีหวังลูกสาวของตนจะได้ขึ้นคานจริง ๆ เป็แน่
“ป๊า!”
“เงียบไปยัยนิด ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเอาไว้ค่อยคุยกัน”
“……”
“เดือนหน้าเป็ไงครับ มีฤกษ์ดีหลายวันเลย”ฝ่ายชายตอบกลับ
“กำหนดวันได้แล้วติดต่อมาเลยครับ ทางเราสะดวกทุกเมื่อ”บิดาของหญิงสาวตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ คราวนี้แหละ ได้แต่งแน่ยัยนิด
.
.
.
หลังจากที่ส่งฝ่ายชายกลับเรียบร้อยแล้ว นิชาก็ะเิอารมณ์ออกมาจนคนฟังแทบหัวใจหยุดเต้น
“ป๊าทำแบบนี้กับหนูได้ยังไงคะ ห๊ะ!”
ท่านเ้าสัวบรรจงวางถ้วยชาลงอย่างเบามือแลปลายตาขึ้นมองลูกสาวที่ตีโพยตีพายใหญ่โต “ฉันก็แค่อยากให้แกแต่งงานเป็ฝั่งเป็ฝาแถมยังได้ทำธุรกิจร่วมกันอีก มันไม่ดีตรงไหนล่ะ”
“หนูไม่ยอมหรอกนะ ยังไงก็ไม่ยอม ป๊าคอยดูเลยหนูจะหาผู้ชายที่ถูกใจหนูมาแต่งงานตัดหน้าให้ได้ หนูจะแต่งแน่ แต่จะแต่งกับคนที่หนูเลือกเองเท่านั้น!”
“เอาสิ เวลาหนึ่งเดือนนี้ถ้าแกเลือกมาทันป๊าก็จะรับไว้พิจารณา แต่เชื่อป๊าเถอะ ยังไงแกก็หาผู้ชายที่แกเลือกเองไม่ทันแน่ๆ ฮ่า ๆๆ”
“ป๊าอย่าท้าหนูนะ ยังไงหนูก็หาคนที่หนูเลือกเองมาแต่งงานทันเดือนหน้าแน่ๆ เผลอ ๆ แค่วันนี้พรุ่งนี้ก็หาได้”
“แต่ระหว่างหา ป๊าขออนุญาตระงับบัตรเครดิตทุกใบของแกแล้วกันจะได้แน่ใจว่าแกไม่ได้รูดบัตรซื้อผู้ชายมาแต่งงานบังหน้า”
คนสูงวัยพูดพร้อมกับลอยหน้าลอยตาเย้ยหยันลูกสาวคนเล็กเพราะอย่างไรท่านก็มั่นใจที่สุดว่าไม่มีทางที่นิชาจะหาผู้ชายคนนั้นได้แน่ เ้าหล่อนก็แค่อยากอวดดีเท่านั้นไม่รอช้าที่จะต้องมาฟังลูกสาวโวยวาย เ้าของบ้านหลังใหญ่ก็เดินออกไปอย่างไม่ใยดี
‘อะไรกัน ป๊าทำแบบนี้เท่ากับว่าฉันก็เสียเปรียบน่ะสิ’นิชาคิดในใจได้ไม่ทันไร ปากก็ะโออกไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังโมโหจนเก็บอาการไม่อยู่
“ไม่ยุติธรรมเลยป๊าหนูเลือกอะไรไม่ได้เลยนี่คะ ป๊า!”
“คอยดูนะคะ หนูจะมีผัวก่อนเดือนหน้าให้ได้!”
“จะออกไปหาผัวเดี๋ยวนี้แหละ จะไปตอนนี้แน่!”
“นิชาจะมีผัว!”
คุณหนูเล็กะโแผดเสียงลั่นบ้านคนรับใช้ตัวเล็กตัวน้อยพากันใกับเหตุการณ์เมื่อครู่กัน ไม่นานก็ซุบซิบกันไม่หยุดปากจนโดนคุณป้าแม่บ้านดุเข้า
“หนูออกไปข้างนอกนะคะป้า เครียดค่ะ เครียด!”