ดวงตาวาสเบิกกว้างแววตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี
นี้หมายความว่าเขายังมีโอกาสที่จะกลับไปเป็ปกติใช่ไหม!
ไออ้อนล้วงมือเข้าไปในออกเสื้อ ก่อนจะหยิบขวดแก้วใสขนาดเล็กรูปทรงสวยงาม ภายในถูกบรรจุไว้ด้วยน้ำสีขาวไข่มุกสะท้อนแสงสวยงามแม้อยู่ในความมืด ไอรินที่เห็นว่าไออ้อนหยิบอะไรออกมาก็เอามือปิดปากด้วยท่าทางใ
"ท่านปู่! ยานี้มัน.."
"เงียบซะไอริน!"ไออ้อนพูดเสียงเฉียบ ไอรินสะอึกตัวก่อนจะเงียบเสียงไป
ตอนนี้ชายชราได้ตัดสินใจแล้วที่จะมอบสิ่งของนี้ให้กับวาส ชายหนุ่มเผ่ามนุษย์ที่รู้จักกันเพียงแค่1ปี!
"เ้าหนูวาส น้ำยาขวดนี้จะเป็สิ่งที่จะช่วยชีวิตและรักษาเ้าให้มีสภาพดังเดิม ไม่สิ! มันจะช่วยให้เ้าแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ น้ำยาขวดนี้มีค่ามากมายมหาศาล มากขนาดที่ตัวข้าไม่อาจตัดใจดื่มมันลงไปได้ แต่ข้าจะขอมอบมันให้แก่เ้า จงจำไว้สิ่งที่เ้าจะได้จากมันขึ้นอยู่กับดวงของเ้าเองเท่านั้นและเมื่อเ้าได้ดื่มน้ำยาขวดนี้ไปร่างกายของเ้าจะเข้าสู่ห้วงนิทราซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะนานแค่ไหน จากนี้ไปข้าไม่รู้จะได้มีโอกาสได้เจอเ้าอีกหรือไม่เพราะข้ามีเหตุผลที่ต้องกลับไปที่อาณาจักรของคนแคระ หากโชคชะตาเราต้องกันเราคงจะได้พบกันอีก หวังว่าเ้าจะโชคดี เ้าหนูวาส..."สิ้นคำไออ้อนค่อยๆเปิดฝาขวดน้ำสีไข่มุกออก ก่อนภาพอันเหลือเชื่อจะปรากฏต่อหน้าพวกเขา เหนือขวดน้ำสีไขมุกเกิดแสงออโรร่าสีขาวกระจ่างขนาดย่อมส่องแสงสว่างไสวสวยงามอู่ที่เหนือขวด แต่ที่ใจกลางแสงนั้นกลับมีกลุ่มเมฆหมอก ที่มีสายฟ้าสีขาวเล็กๆแล่นแปล๊บปล๊าบอยู่ภายใน วาสและไอรินต่างจดจ้องอย่างตื่นเต้นต่างจากไออ้อนที่มีสีหน้าเรียบเฉยไม่ตื่นเต้นเท่าที่ควร ไออ้อนค่อยๆเทน้ำสีขาวไข่มุกเข้าไปยังริมฝีปากที่แตกละเอียดของวาสอย่างระมัดระวังจนหมดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
รสชาติแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเป็เช่นไรไหลจากปาก ผ่านลำคอ ลงไปสู่ท้องก่อนจะซึมซับไปทั่วร่างของเขา
ร่างกายวาสรู้สึกอบอุ่นและบางเบาราวกับจะล่องลอยไปในอากาศ ความเ็ปทั่วร่างเริ่มมลายหายไปจนหมดสิ้นแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายตัวราวกับอยู่บนสรวง์ เปลือกตาของเขาเริ่มปิดลงช้าๆอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่วาสจะเข้าสู่ห้วงนิทราเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินในหัวคือ
-ท่านได้รับ เศษเสี้ยวโลหิตของผู้สร้าง เข้าสู่ร่างกาย-
-เริ่มกระบวนการปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกาย-
-เริ่มต้นการสุ่มเพิ่มค่าสถานะใหม่-
ในเวลาเดียวกันนั้นสถานที่แห่งหนึ่งภายในเมืองเดสซ่ากำลังเกิดความวุ่นวายขึ้น
โครม!
โต๊ะไม้ชั้นดีราคาแพงถูกล้มด้วยความเกรี้ยวกราด เ้าของการกระทำกำลังตีสีหน้าบึ้งตึงกวาดตามองไปรอบๆ
ภายในห้องแห่่งหนึ่งที่มีสภาพราวกับอยู่ในโรแรม5ดาว พื้นพรมหนังอย่างดีราคาแพงที่ปุถุชนคนทั่วไปคงไม่กล้าเหยียบ ภาพวาดติดผนังที่ถูกวาดขึ้นจากจิตกรฝีมือเยี่ยม รวมถึงโคมไฟระย้าหรูหราที่ติดอยู่บนเพดานส่องแสงทอประกายภายในห้อง
ผู้คนภายในห้องมีอยู่ถึง20คน แต่ตอนนี้ไม่มีใครสักคนที่จะสนใจความสวยงามหรูหราภายในห้อง สาเหตุคงเนื่องมาจากบุคคลที่พึ่งคว่ำโต๊ะไม้ราคาแพงไปเมื่อกี้
เรือนผมสีทองสลวยเป็ทรงเงางาม ใบหน้าผู้ดีวัยกลางคนที่มีริ้วรอยเล็กน้อยที่แม้จะหงุดหงิดแต่ก็ยังคงแสดงถึงความหล่อเหลาแบบชายมีอายุ ดวงตาสีฟ้าที่กำลังแสดงถึงอารมณ์ที่พร้อมจะะเิได้ทุกเมื่อ ชายคนนี้คือ เจคอบ ชายผู้เป็หัวหน้ากิลด์อัศวินแห่งแสงหนึ่งในมหาอำนาจของโลกใบนี้ และยังเป็บิดาผู้ให้กำเนิดของเจคอีกด้วย
"ไหนใครก็ได้บอกฉันซิ ว่าจนป่านนี้มีใครได้ข่าวลูกชายฉันบ้าง!"เจคอบเอ่ยพลางกวาดตามองเหล่าบุคคลเบื้องหน้าที่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาของเขา ทุกคนในที่นี้ต่างเป็สมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงทั้งสิ้น
"เอ่อ..จากรายงานล่าสุด เราเห็นนายน้อยกำลังยกพวกไปที่ป่าของหมาป่ากระโหลกั้แ่่เย็นครับ ก่อนจะหายไปจนถึงตอนนี้ครับ"ชายคนหนึ่งเอ่ยรายงานเสียงแ่
"ั้แ่่เย็น! พวกแกไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้มันผ่านมากี่ชั่วโมงแล้ว ถ้าฉันไม่เรียกลูกชายมาพบจะมีใครรู้ตัวไหมว่าลูกชายฉันหายไป แล้วหากเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายฉันใครจะรับผิดชอบ!"
ทุกคนต่างก้มหน้าไม่ยอมอบคำถาม เพราะรู้ว่านี้ไม่ใช่คำถามที่้าคำตอบ
เจคอบสบถด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะะโสั่งดังลั่นว่า
"ระดมพลออกไปตามหาลูกชายของฉันที่ป่าหมาป่ากะโหลกซะ ฉันให้เวลาพวกแก1ชั่วโมงในการหาตัวลูกชายฉัน ถ้าไม่เจอพวกแกเตรียมตัวหากิลด์ใหม่อยู่กันได้เลย!"สมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงหน้าซีดเผือด ก่อนจะโค้งให้เจคอบและกรูกันออกไปทำตามคำสั่ง
เจคอบทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่าเหนื่อยอ่อนพลางนวดขมับ ตัวเขากำลังกังวลถึงเจคลูกชายของเขาที่ตอนนี้หายตัวไปหลายชั่วโมงไม่ทราบว่าเป็ตายร้ายดีอย่างไร
ก็อกๆ!
เสียงเคาะประตูทำลายความเงียบภายในห้อง เจคอบขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า
"เข้ามา!"
ประตูไม้สลักสวยงามถูกเปิดเข้ามาอย่างแ่เบา ผู้ที่เข้ามาคือชายหนุ่มที่หน้าตาคล้ายกับเจคราวกับแกะ
"แกเองหรอจีค เข้ามามีอะไรละ"จีคพี่ชายฝาแฝดของเจคเดินมาหยุดลงที่หน้าเจคอบแล้วเอ่ยถามว่า
"พอดีผมเห็นว่ากิลด์กำลังวุ่นวายนะครับ เลยอยากมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น"จีคถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เหอะ! จะเพราะอะไรซะอีกละ นอกจากเื่น้องชายตัวแสบของแก ตอนนี้ไม่รู้หายหัวไปไหนตั้งหลายชั่วโมงแล้ว มันไม่รู้หรือไงว่ากำลังเป็ต้นเหตุให้คนอื่นเขาวุ่นวาย"จีคที่รู้ว่าน้องชายของตนหายตัวไปก็ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะเอ่ยเื่อื่นต่อไปราวกับไม่ใส่ใจในเื่ราวของน้องชายตน
"เื่ที่พ่อให้ไปสั่งผมจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ"
"หือ! ทำงานเร็วดีนี้ ตกลงว่ายังไง"เจคอบเลิกคิ้วพลางเอ่ยถาม
"ไออ้อนเ้าของร้านตีเหล็กชื่อดังในเมืองที่เพิ่งมาเปิดกิจการได้สักพักนี้ไม่มีใครทราบข้อมูลของเขามาก่อนเลยครับ ราวกับจู่ๆเขาก็โผล่ขึ้นมาจากอากาศ จากการที่คาดผมเชื่อว่าเขาจะต้องสามารถสร้างอาวุธระดับสูงได้อย่างแน่นอน ถึงแม้อาวุธระดับสูงสุดในร้านเขาจะเป็อาวุธระดับ5 แต่ก็เคยมีคนเห็นเขานำอาวุธระดับที่สูงกว่านั้นมาวางโชว์ลูกค้าแต่ก็ไม่ยอมขายให้ใคร แต่จากการคาดเดาอาวุธระดับสูงที่เขาสร้างได้ต้องไม่น้อยกว่าระดับ7แน่นอน"
เจคอบตาลุกวาว อาวุธระดับ7ไม่ใช่สิ่งของที่จะหามาได้ง่ายๆ เพราะต้องมีทั้งกำลังเงิน อำนาจ และโชคที่มากพอสมควรถึงจะได้มา อีกทั้งการจะหาผู้ที่สร้างมันขึ้นมาได้กับยากยิ่งกว่า เพราะผู้สร้างที่มีฝีมือต่างเก็บงำตัวตนไม่ยอมเปิดเผยเพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวาย
หากใครที่สามารถมีคนที่สร้างอาวุธระดับ7อยู่ในกิลด์ได้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะต้องมีผู้คนมากมายต่อแถวคิวยาวเหยียดเพื่อขอเข้าร่วมเป็แน่
"แล้วมีโอกาสที่จะนำเ้าหมอนั่นมาเข้าร่วมกิลด์ของเราได้ไหม"เจคอบเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร ในเมื่อในเมืองที่เขากำลังอยู่ได้มีนักสร้างอาวุธฝีมือดีที่หาได้ยากอยู่ ซึ่งมันก็ไม่ต่างกับการที่เขาพบขุมทรัพย์กองโตที่อยู่ใต้จมูกของเขา หากเขาได้ตัวไออ้อนมาร่วมกับกิลด์ของเขา ความแข็งแกร่งของกิลด์เขาจะต้องพุ่งพรวดก้าวะโอย่างมหาศาล
"เราเคยส่งคนไปทาบทามเขาหลายครั้งแล้วครับ แต่ก็ถูกปฏิเสธมาทุกครั้งต่อให้เพิ่มข้อเสนอมากไปแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็คนไม่สนใจอำนาจเงินทองซะเท่าไหร่ ไม่งั้นคงรับข้อเสนอของเราไปนานแล้ว"จีคเอ่ยเสียงเรียบ
เจคอบจากที่กำลังอารมณ์ดีกลายเป็หน้าตึงแค่นเสียงดังเหอะอย่างไม่สบอารมณ์
"มันกล้าปฏิเสธขอเสนอของเราทั้งๆที่ตัวมันอยู่ในเมืองของเรา นี้มันจงใจตบหน้ากิลด์ของเราชัดๆ ในเมื่อไม้อ่อนใช้ไม่ได้ก็ใช้ไม้แข็งเลยละกัน ไปนำตัวมันมาขังไว้ที่กิลด์ของเราซะ! และสืบหาประวัติคนรู้จักหรือครอบครัวของมันแล้วเอามาขู่ในมันทำงานให้กิลด์ของเราชั่วชีวิต!"จีคพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะขอตัวออกไปทำตามที่สั่ง
เจคอบพยักหน้าอนุญาต ก่อนจะหลับตาพ่นลมหายใจยาวเหยียด
การเป็คนมีอำนาจไม่ได้ดีไปซะทุกอย่างอย่างที่คนคิด เมื่อคนเรามีอำนาจแล้วก็จะลุ่มหลงไปกับมัน จนต้องหาวิธียึดอำนาจนั้นไว้กับตัวและประคับประคองให้อำนาจที่มีนั้นไม่ลดลงหรือสูงขึ้นไปเรื่อยๆ
เจคอบนั่งนิ่งอยู่ชั่วครู่กันจะตัดสินใจออกจากห้องทำงานไปยังส่วนที่พักของตน เพื่ออาบน้ำพักผ่อนและรอฟังข่าวเกี่ยวกับเื่ลูกชายคนเล็กของเขา
ก็อกๆ!
เสียงเคาะประตูปลุกเจคอบจากภวังค์ ชายวัยกลางคนผู้ครองอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองเดสซ่ากำลังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ นั่งนิ่งครุ่นคิดเื่ราวต่างๆอยู่บนโซฟาหรูในห้องรับแขกของบ้านพักเขา
"เข้ามา"เจคอบเอ่ยเสียงเรียบ ตอนนี้ครบกำหนดเวลา1ชั่วโมงที่เขากำหนดไว้ให้ลูกกิลด์ไปตามหาลูกชายคนเล็กของเขา
เหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงต่างค่อยๆเดินเข้ามาช้าๆด้วยใบหน้าซีดเผือด พวกเขาพยายามก้าวขาให้สั้นที่สุดเพื่อที่จะลากถ่วงเวลาไว้
เจคอบเห็นท่าทางของลูกกิลด์เริ่มขมวดคิ้ว พลางเอ่ยเสียงเข้มว่า
"ท่าทางอย่างนั้นอย่าบอกนะว่าพวกแกยังไม่เจอตัวลูกชายของฉัน!"เสียงในห้องเงียบกริบไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา
"ตอบ!"เจคอบตะคอกเสียงดัง
"พะ..พวกเราเจอนายน้อยแล้วครับ"ในที่สุดก็มีคนใจกล้าเอ่ยขึ้นมา เจคบได้ยินเช่นนั้นใบหน้าก็ผ่อนคลาย แล้วพูดว่า
"แล้วตกลงไอ้ลูกชายตัวแสบของเขาอยู่ไหนกันละ"สรรพเสียงรอบข้างเงียบกริบอีกรอบ เหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงต่างมองหน้ากันเลิกลั่กอย่างลำบากใจ จนเจคอบต้องเอ่ยเสียงเข้มอีกครั้ง
"อย่าบอกนะว่าเ้าเจคมันกลัวฉันด่าเลยไม่ยอมมาพบหน้าฉัน"
"มะ..ไม่ใช่อย่างนั้นครับหัวหน้า คือนายน้อย..."
"เ้าเจคทำไม!"เจคอบเอ่ยอย่างหงุดหงิด
"นายน้อยตายแล้วครับ"
"!!!"เจคอบนิ่งอิ้ง ก่อนใบหน้าจะกลายเป็ซีดเผือดและแปรเปลี่ยนเป็หมองคล้ำเกรี้ยวกราดกล่าวอย่างข่มอารมณ์ว่า
"พะ..พวกแกลองพูดใหม่สิ เผื่อว่าเมื้อกี้ฉันจะหูฝาด"
"นะ..นายน้อยตายแล้วครับ เราพบศพของนายน้อยนอนเสียชีวิตอยู่ในป่าของหมาป่ากะโหลกครับ!!!"
268
