"อืม คนเยอะมากสมกับที่เป็ร้านเ้าดัง" วินทร์กระซิบคนน้อง
"ร้านบรรยากาศดีมากครับ แต่ผมขอนั่งข้างในนะ ข้างนอกมันค่อนข้างร้อนอ่า" พศินทำเสียงอ้อน
"ได้ครับ หนูไปหาที่นั่งรอเลยเดี๋ยวพี่สั่งกาแฟให้นะครับ" วินทร์แอบตบตูดแฟนรุ่นน้องเบาๆเพราะหมั่นเขี้ยว
"อ่านี่ อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ พี่สั่งเค้กเรดเวลเวทมาให้ด้วย"
"อ้ามม อ้าปากสิครับ" วินทร์ตัดเค้กชิ้นพอดีคำพร้อมจะป้อนให้คนรัก
"อืมมม อร่อยดีนะครับ แต่... ผมอร่อยกว่า ฮ่าๆ" พศินหัวเราะชอบใจที่ได้หยอดคนพี่
"โอเคๆ พี่เชื่อหนู" แล้วเขาก็ตักเค้กเข้าปากตัวเอง
"ผมทำอร่อยกว่าพี่เชื่อไหม ผมว่าเนื้อครีมมันเลี่ยนไปนิด" พศินพูดอย่างจริงจังเพราะเขาก็เรียนรู้และมีประสบการณ์การทำขนมเบอร์เกอรี่ต่างๆมาพอสมควร
"พี่เชื่อ พี่ว่ามันก็เลี่ยนไปหน่อยจริงๆ แต่กินตัดกับกาแฟก็พอดี" เขาให้ความคิดเห็นตามที่เขารู้สึกจริงๆ
"อืม ผมนึกอะไรดีๆได้แล้ว ถ้าผมได้เปิดร้านเบอร์เกอรีจริงๆผมจะต้องจับเทรนว่าอยากให้ลูกค้าของผมเป็กลุ่มลูกค้าแบบไหนเช่น ระบุไปเลยว่าร้านผมใช้ครีมพรีเมียมไม่หวานเลี่ยนอะไรแบบนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการได้ลูกค้าไม่ตรงกลุ่ม เพราะถ้า
ได้ลูกค้ากลุ่มติดหวานรับรองร้านผมโดนคอมเพลนได้ 1 ดาวแน่ๆ ฮ่าๆ" เขาเล่าตาเป็ประกาย
"พี่นึกภาพตามเราออกเลยเพราะเดี๋ยวนี้ดราม่ามันไวมากตามทวิตเตอร์นี้เกลื่อนเลย ฮ่าๆ" ทั้งสองพูดคุยมุ้งมิ้งกระหนุงกระหนิงตามประสาคู่รัก
พศินยกข้อมือขึ้นมาเพื่อดูเวลา "อุ้ย ผมว่าถึงเวลาไปหายายแล้วครับจะได้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกัน"
"โอ้ จริงด้วยครับ งั้นไปกันเถอะ"
พศินไม่ลืมที่จะให้พี่วินทร์แวะซื้อขนมสายไหมเ้าดังที่หน้าโรงพยาบาลที่เขาชอบกินมาั้แ่เด็ก
"อ้าาา ผมป้อนนะครับ" เข้ายื่นขนมสายไหมที่ห่อเรียบร้อยแล้วเข้าปากพี่วินทร์
พศินมองดูคนรักเคี้ยวตุ่ยๆเต็มแก้ม "อืมมม อร่อยมากกก หอมใบเตยมากกก สมกับที่เป็เ้าดัง" วินทร์เอ่ยชมไม่ขาดปาด
"หอม หวาน เหมือนหนูเลยเน้อ" พศินกัดปากเซ็กซี่
"โห พี่ว่าสายไหมเทียบไม่ติดอ่ะ แฟนพี่คือที่สุดจ่ะ ตัวท็อป โนหนึ่ง ของในใจพี่เสมอ" เขาหันมาพูดคำหวานหยอกเย้า
"หืมม หันไปมองทางเลยนะ" พศินเขินถึงขั้นรีบผลักหน้าคนรักให้มองถนนเพราะกำลังขับรถอยู่
2K
