บทที่28 วิชาปีศาจบังตา
กุนไท่ที่ซึ่งไม่ทันระวังแต่มีการตอบสนองที่รวดเร็วนั้นรีบเบี่ยงตัวหลบมีดที่แทงมาพร้อมกับไปปล่อยหมัดไปที่ส่วนหัวของเด็กสาวปีศาจผู้นั้น
โผละ!
หัวของเด็กสาวปีศาจตนนั้นแตกกระจายออกมา ก่อนที่ร่างกายที่เหลือนั้นกำลังเกิดอากากระตุกแววตาของกุนไท่เริ่มเปลี่ยนเป็ความโกรธ เขาเกลียดมากพวกที่ชอบเอาความรู้สึกของผู้อื่นมาล้อเล่นนี่เป็ครั้งแรกที่ตัวของเขาเองรู้สึกโกรธ ไม่ใช่พี่ชาย!
ปราณรอบตัวเกิดอาการสั่นไหวเล็กน้อยเนื่องจากรับรู้ได้จากอารมณ์ของเด็กหนุ่มแต่มันก็เกิดเพียงแค่ชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็ปกติ
กุนไท่เดินตามทางขึ้นของูเา ข้างหน้ามีหมู่บ้านเล็กๆที่ดูสงบซึ่งแตกต่างจากบรรยากาศก่อนหน้านี้ที่น่ากลัวอย่างสิ้นเชิงแต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกเขาว่า มีอันตรายอยู่!
เด็กหนุ่มปลดปล่อยพลังจิตออกไปเพื่อตรวจสอบแล้วพบว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่ 15 คน มีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ปะปนกันไปแต่ที่หน้าแปลกคือที่นี่มีแต่บุรุษเท่านั้น กุนไท่เริ่มระมัดระวังมากขึ้นแต่ภายนอกของเขานั้นยังปกติดูสบายและสงบเยือกเย็น
ทุกคนในหมู่บ้านมองกุนไท่เป็ตาเดียวกันสายตาของพวกเขาราวกับมองอาหารบนโต๊ะที่น่ารับประทาน
“หนุ่มน้อย! เ้ามาจากที่ใด?แล้วมาที่หมู่บ้านนี้นั้นมีกิจอันใด!” มีชายชราผู้หนึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสูงวัยเขาเดินเข้ามาหากุนไท่พร้อมกับถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เป็มิตร
“ท่านผู้าุโ ข้าเดินทางมาพร้อมกับกลุ่มพ่อค้าแล้วบังเอิญพบปีศาจดักซุ่มโจมตีทุกคนตายกันหมด มีเพียงข้าที่หนีรอดมาได้! ข้าอยากหาที่พักสำหรับคืนนี้ไม่ทราบว่าท่านพอจะช่วยข้าได้หรือไม่?”กุนไท่ตอบกลับไปด้วยความโศกเศร้าที่ปั่นขึ้นมาก่อนหน้านี้เขาฆ่าปีศาจแล้วมีเืติดมาด้วย ก่อนจะสร้างาแขึ้นมาเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าเป็ผลมาจากการถูกซุ่มโจมตีของปีศาจจริงๆ
“ได้เลยพ่อหนุ่ม เ้าไปจัดห้องพักให้คุณชายผู้นี้ด้วย” ชายชราตอบตกลงก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆแล้วกล่าวขึ้น
“ตามข้ามา” ชายหนุ่มผู้นั้นมองมาที่กุนไท่แล้วกล่าวขึ้นก่อนจะเดินนำทางไป
กุนไท่ไม่ได้กล่าวอะไรอีกเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างเงียบๆ เมื่อมาถึงที่ห้องพักนั้น ก็มีคนนำอาหารมาให้กุนไท่ตรวจสอบแล้วพบว่ามันมียาพิษ! เขาแอบออกจากห้องโดยที่ไม่ทำให้ใครรู้
เขาปล่อยจิตััออกไปเพื่อตรวจสอบแล้วพบว่าใต้ดินของหมู่บ้านนั้นมีห้องลับอยู่เขาพยายามใช้จิตััให้เป็เหมือนกระบี่เพื่อทะลวงเข้าไปตรวจสอบข้างในภายใต้จิตัันั้น เขาได้มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องลับนั้นแล้ว! ข้างในมีปีศาจหลายสิบตัวกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแท่นบูชาขนาดใหญ่ ข้างๆแท่นมีศพสตรีเพศมากมายพวกมันกำลังใช้เืของหญิงสาวพวกนี้ในการเพิ่มพลังบ่มเพาะ!
กุนไท่รู้สึกเดือดดาลเป็อย่างมากและรู้สึกโกธรจนร่างกายสั่นสะท้านแต่เขาก็คิดว่านี่เป็การฝึกจิตใจเขาจะต้องสงบสติอารมณ์กุนไท่หายใจเข้าออกเพื่อทำให้อารมณ์กลับมาสงบก่อนจะเดินไปที่ห้องลับและพังประตูเข้าไป
ปัง!
ประตูขนาดใหญ่พังออกทันทีพร้อมกับปีศาจหลายสิบตัววิ่งกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่งกุนไท่ะเิกลิ่นอายที่พิเศษออกมาทำให้ปีศาจอ่อนแอบางตัวสลบไป
วิชาระดับสามัญชนขั้นสูงปีศาจบังตา!
กุนไท่ใช้วิชาต่อสู้ออกมา ปีศาจที่เหลืออยู่นั้นรู้สึกได้ว่าภาพตรงหน้ามืดก่อนจะเห็นว่ารอบตัวของมันมีมนุษย์หลายคนกำลังต่อสู้อย่างชุลมุนมันรู้สึกแปลกใจ แต่ก็รีบเข้าร่วมการต่อสู้อย่างรวดเร็ว
วิชานี้มีความสามารถสร้างภาพหลอนมันทำให้ผู้ที่โดนวิชานี้เเกิดอาการหลอนประสาน ภาพตรงหน้าของกุนไท่นั้นคือปีศาจกำลังต่อสู้กันเองอย่างบ้าคลั่งพวกมันเห็นพวกเดียวกันเป็ศัตรูไปแล้วหลังจากนั้นพวกมันก็เข่นฆ่ากันเอง!
กุนไท่เดินมาที่ศพก่อนจะจุดไฟเผาร่างของพวกนางทั้งหมดและเริ่มฆ่าคนในหมู่บ้านทั้งหมด เพราะพวกมันเป็ปีศาจที่สิงในร่างมนุษย์!
แต่แล้วทันใดนั้นภาพตรงหน้าของกุนไท่ก็กลับมาเป็ปกติเขากลับมาที่ห้องลับในพื้นที่บรรพบุรุษของอีกครั้ง
“เยี่ยมมาก! เ้าผ่านมาได้แล้ว ตอนนี้จิตใจของเ้าได้พัฒนาไปมากแล้ว!การควบคุมอารมณ์ดีขึ้นมาก นี่เป็แค่การฝึกเล็กน้อยเท่านั้น”กุนคุนกล่าวด้วยรอยยิ้มที่กำลังเห็นหลานของตนเองประสบผลสำเร็จที่เขาคาดไว้
กุนไท่พยักหน้าตอบก่อนจะเริ่มบ่มเพาะต่อพลังบ่มเพาะของเขาก้าวหน้าช้าลงหากเทียบกับเมื่อก่อนแต่สำหรับผู้อื่นก็ยังคงรวดเร็วอยู่ดีเพื่อที่จำต้องให้ร่างกายไม่อ่อนแอจนเกินไป มีแต่ต้องทำเช่นนี้เท่านั้น
พลังปราณของเขาก้าวหน้ามากขึ้นเมื่อเทียบกับตอนที่จะเข้าไปในค่ายกลฝึกจิตนั้นแต่ก็ยังคงห่างกับขั้นิญญาอีกไกล
ปึก!
กุนไท่ยังคงฝึกฝนไม่หยุด เขาสู้กับหุ่นฝึกซ่อมสามตัวพร้อมกันโดยที่ห้ามใช้พลังปราณใช้เพียงแค่ร่างกายอย่างเดียวเท่านั้นแม้ว่าประสบการณ์การต่อสู้ของเขาจะจัดว่าอยู่ในระดับที่สูงมากหากเทียบกับวัยเดียวกันแต่ประสบการณ์การต่อสู้ด้วยร่างกายนับว่าเป็ศูนย์หากเจอเข้ากับผู้ฝึกยุทธที่มีพร์ด้านร่างกายและมีจิตใจที่แข็งแกร่งจนสามารถทนต่อกลิ่นอายและวิชามายาของเขาได้ละก็ เขาได้ลำบากแน่!
เวลาผ่านไปหลายวัน เขายังคงฝึกฝนไม่หยุดจนตอนนี้ร่างกายของกุนไท่แข็งแกร่งกว่าระดับเดียวกันแล้วแต่ยังห่างไกลกับร่างกายของผู้ที่อยู่ในขั้นิญญา หากใช้พลังปราณเขาสามารถสู้ได้กับระดับหลอมรวมพลังขั้นรวบรวมพลังเลยทีเดียว!
ไม่ใช่แค่เพียงร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้น แต่ระดับบ่มเพาะก็ก้าวหน้าขึ้นด้วยกุนไท่ใช้พลังปราณขัดเกลาร่างกายของตนเองให้ดีขึ้น รวมถึงการใช้ปราณฝึกพลังจิต
เ วลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและแล้วก็ใกล้มาถึงวันที่กุนไท่จะได้เข้านิกายฟ้า์คำรามพิโรธแล้ว อีกเพียงแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น!
กุนจวินมาหากุนไท่ตามเวลาที่กำหนดเขาตกตะลึงกับกุนไท่อย่างมาก ไม่ใช่แค่พลังบ่มเพาะเท่านั้น แต่รวมถึงรูปร่างด้วยร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีและบ่งบอกถึงพลัง แม้จะเป็กล้ามเนื้อเล็กๆแต่มันกลับอัดแน่นไปพลังมหาศาลที่สามารถะเิบ้านหลังหนึ่งได้ด้วยเพียงหมัดเดียว!
“คาราวะท่านพ่อ!” กุนไท่เห็นบิดาของตนก็รีบกล่าวขึ้นทันที
กุนจวินสงบใจอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงเวลาแล้ว เราต้องออกเดินทางตอนนี้เลยบอกลาท่านปู่ของเ้าแล้วเดินทางไปกับข้า”
กุนไท่พยักหน้าตอบก่อนจะบอกลากุนคุนและไปกับบิดาของตนการเดินทางในครั้งนี้ต้องใช้เวลาถึง 20 วันแม้ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรที่ลากรถนั้นมากกว่าระดับผู้เชียวชาญอย่างเทียบไม่ติดแต่ระยะที่ทางไกลกันเป็อย่างมาก
1 ปีที่กุนไท่ได้ฝึกฝนนั้นเื่ราวภายนอกได้เกิดเื่มากมาย าได้เริ่มรุนแรงมากขึ้น คนที่ตายไปนั้นมากถึงหลายแสนคนเลยทีเดียวกุนไท่ที่ได้ฟังนั้นไม่ได้รู้สึกกังวลเลยเพราะเขารู้ว่าบิดาของเขานั้นไม่ใช่แค่มีร่างกายที่แข็งแกร่งเพียงเดียวแต่ยังมีปัญญาที่ล้ำเลิศอีกด้วย!
9K
