หนิงเฟิ่งยืนนิ่งอยู่กลางห้องน้ำหลังเรือนพักของลู่ชิง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยและไอปราณร้อนรุ่มที่ยังลอยคละคลุ้งทำให้หัวใจนางเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล ชุดศิษย์สีเทาเข้มที่รัดรูปยังคงแนบติดกับร่างกายปราดเปรียวของนาง นิ้วเรียวที่เคยชำนาญในการชักแส้ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่นางกวาดสายตาไปรอบห้อง
"ข้าจะไม่เชื่อหรอก... ว่าสัตว์ตัวเล็กนั่นจะเป็ตัวการ" นางพึมพำกับตนเองเสียงต่ำ "แต่ถ้ามันแฝงตัวจริง... ข้าต้องหาหลักฐานให้ได้ก่อนที่ศิษย์พี่ใหญ่จะถูกหลอกลวงต่อไป"
นางตัดสินใจแล้ว เพื่อรอคอยและสังเกตการณ์ให้ละเอียดยิ่งขึ้น หนิงเฟิ่งจึงเดินไปปิดประตูห้องน้ำให้สนิท แล้วค่อยๆ ถอดสายคาดเอวสีดำออก แส้เงินแวววาวถูกวางพาดขอบอ่างหินอ่อนอย่างระมัดระวัง
นางค่อยๆ ปลดกระดุมชุดศิษย์ทีละเม็ด ผ้าเนื้อดีสีเทาเข้มหลุดหลวมลงจากไหล่กลมกลึงเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ฝึกฝนวิชา "เงาไร้ร่องรอย" จนดูเรียบลื่นดุจหยกขัดเงา ทรวงอกคู่สวยที่ไม่ใหญ่โตแต่เต่งตึงและรูปทรงงามเด่นขึ้นมาใต้ชุดซับในบางเบา สะโพกกลมกลึงและเอวคอดกิ่วที่เน้นด้วยการฝึกกายบริหารทำให้รูปร่างนางดูปราดเปรียวและอันตรายในเวลาเดียวกัน
"อากาศในห้องนี้... ทำไมถึงร้อนขึ้นเรื่อยๆ" หนิงเฟิ่งขมวดคิ้ว นางถอดชุดซับในตัวบนออกช้าๆ ยอดอกสีชมพูอ่อนที่ชูชันขึ้นเล็กน้อยเพราะความเย็นะเืของห้องัักับอากาศอบอุ่นแปลกประหลาด นางรู้สึกขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว
นางก้มลงปลดสายผูกกางเกงผ้าแพร ส่งผลให้กางเกงหลุดลงกองที่เท้า เผยให้เห็นขาเรียวเรียวยาวและเนินเนื้อนุ่มนวลที่ปกคลุมด้วยขนอ่อนบางๆ สีดำสนิท หนิงเฟิ่งเปลือยกายทั้งหมดแล้ว ยกมือขึ้นรวบผมยาวสีดำเป็หางม้าไว้ด้านหลัง ก่อนจะก้าวเท้าเปลือยเปล่าไปยังอ่างหินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นซึ่งศิษย์พี่ใหญ่เตรียมไว้
น้ำอุ่นโอบล้อมเท้าและข้อเท้าของนาง นางค่อยๆ นั่งลงในอ่าง น้ำขึ้นมาถึงระดับหน้าอกพอดี ิัขาวเนียนของนางแดงระเรื่อขึ้นทันทีจากความร้อนของน้ำ
"ข้าจะรอตรงนี้... ถ้ามีอะไรผิดปกติ ข้าจะจับได้ทันที" นางพูดกับตัวเองเพื่อสร้างความมั่นใจ มือหนึ่งยังคงจับด้ามแส้ที่วางพาดขอบอ่างไว้แน่น
ทว่าขณะที่นางยกมือขึ้นจะตักน้ำล้างใบหน้า...
มือที่มองไม่เห็นอันใหญ่โตและแข็งแรงก็พุ่งออกมาจากด้านหลัง รวบร่างกายเปลือยเปล่าของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วและแ่า!
"อ๊ะ——!!"
หนิงเฟิ่งสะดุ้งสุดตัว ร่างกายทั้งร่างเกร็งกระตุก รีบดิ้นรนสุดแรง แต่แขนที่มองไม่เห็นนั้นแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ฝ่ามือใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดทองบางเบากดทับลงบนทรวงอกคู่สวยของนางจากด้านหลังโดยตรง
ััแรกคือ... ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านราวกับไฟลาวา
ััที่สองคือ... ความสากระคายของเกล็ดทองที่ขูดผ่านผิวเนียนละเอียดของแผ่นหลังนางเบาๆ แต่รุนแรงพอที่จะทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"ใคร... ใครกัน!!" นางพยายามร้องเรียก แต่ปากของนางกลับถูกมนตราอำพรางที่มองไม่เห็นปิดสนิท กลายเป็เพียงเสียงครางอื้ออือแ่เบาในลำคอ
โม่ฉีในร่างมนุษย์ที่ยังคงล่องหนสนิทยืนประกบชิดแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางจากด้านหลัง ท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยเกล็ดทองโอบรัดเอวคอดกิ่วของนางไว้แน่น มืออีกข้างบีบเค้นทรวงอกเต่งตึงของนางอย่างไม่ปราณี ปลายนิ้วขรุขระวนเวียนรอบยอดอกที่แข็งชูชันขึ้นทันทีจากััร้อนแรง
"อื้อออ... ปล่อย... ปล่อยข้า!!" หนิงเฟิ่งดิ้นพล่าน น้ำในอ่างกระเซ็นไปทั่ว แต่ยิ่งนางดิ้น ร่างกายนางยิ่งเสียดสีกับแผงอกกว้างที่ปกคลุมด้วยเกล็ดทองของโม่ฉีมากขึ้น
โม่ฉีแสยะยิ้มในความล่องหน เขาโน้มใบหน้าลงใกล้ต้นคอขาวของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดิัจนหนิงเฟิ่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"สุนัขจิ้งจอกน้อย... เ้าสอดแนมเก่งนัก แต่เ้าเลือกเหยื่อผิดตัวแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบแ่ข้างใบหูของนางโดยตรง แม้จะมองไม่เห็น แต่เสียงนั้นกลับดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของนางราวกับมนตราสะกด
ท่อนเนื้อสัตว์เทพที่แข็งขืนและร้อนระอุถูกกดทับลงตรงบั้นท้ายกลมกลึงของนางอย่างจงใจ "รอยหยักขรุขระ" ที่เป็เอกลักษณ์ของกิเลนเฒ่าถูกบดเบียดเข้ากับร่องก้นนุ่มนวลของนางผ่านน้ำอุ่นที่กระเพื่อมไหว
หนิงเฟิ่งตาเบิกกว้างแทบถลน รู้สึกถึงความหนาแน่นมหาศาลและความขรุขระที่กดทับลงมาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ััของมนุษย์ธรรมดา มันคือเนื้อเยื่อที่เต็มไปด้วยรอยหยักและเกล็ดทองละเอียดยิบที่สามารถขยายตัวและแผ่ความร้อนได้
"อ๊าาา... ไม่... ไม่ใช่!!" นางพยายามร้อง แต่เสียงที่หลุดออกมาได้เพียงเสียงครางสั่นพร่าที่แฝงความใปนความเสียวซ่านที่เริ่มปะทุขึ้นโดยไม่พึงประสงค์
โม่ฉีไม่รีบร้อน เขาใช้ท่อนเนื้อสัตว์เทพบดคลึงไปตามร่องก้นของนางช้าๆ ทุกครั้งที่รอยหยักขรุขระถูไถผ่านผิวอ่อนไหว หนิงเฟิ่งจะสะดุ้งกระตุกทั้งตัว น้ำในอ่างกระเพื่อมตามจังหวะการบดเบียดของเขา
มือที่มองไม่เห็นบีบเค้นทรวงอกนางแรงขึ้น นิ้วโป้งขรุขระวนเวียนและบี้ยอดอกสีชมพูจนมันแข็งเป็ไต เกล็ดทองที่ฝ่ามือขูดผ่านยอดอกสร้างกระแสไฟฟ้าสยิวที่แล่นพล่านลงสู่ท้องน้อยของนางอย่างรวดเร็ว
"อื้อออ... ร้อน... มันร้อนเกินไป..." หนิงเฟิ่งกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาแห่งความอับอายและความเสียวซ่านที่ไม่อาจควบคุมไหลคลอเบ้า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงบัดนี้พร่ามัวด้วยความตื่นตระหนกและความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัว
โม่ฉีหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำ ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบของนางก่อนจะกดลงไปที่เนินเนื้อนุ่มระหว่างขาเรียว
ปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยเกล็ดทองและรอยหยักค่อยๆ แยกกลีบบุปผาที่เปียกชื้นจากน้ำและความกระสันที่เริ่มหลั่งออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาใช้นิ้วกลางขรุขระวนเวียนรอบจุดกระสันที่บวมเป่งอย่างจงใจ
"อ๊าาาาาา!!" หนิงเฟิ่งเกร็งขาแน่น พยายามหนีบต้นขาเข้าหากัน แต่แขนที่มองไม่เห็นของโม่ฉีกดแยกขานางออกกว้างขึ้นอย่างง่ายดาย
ััที่สากระคายและร้อนจัดจากเกล็ดทองทำให้จุดอ่อนไหวของนางเสียวซ่านจนแทบขาดใจ นางดิ้นรนสุดแรง น้ำในอ่างกระเซ็นกระจายไปทั่วพื้นห้องน้ำ แต่ยิ่งนางดิ้น ร่างกายนางยิ่งถูกประกบชิดกับร่างกำยำล่องหนของโม่ฉีมากขึ้น
"เ้า... เ้าคือปีศาจอะไร... ปล่อยข้า... อื้อออ..." เสียงของนางที่ถูกปิดปากด้วยมนตราสั่นพร่าและหวานขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว
โม่ฉีกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย้ายวน "ข้า? ข้าเพียงแค่กิเลนเฒ่าที่เ้าสอดแนมเข้ามาเอง... และคืนนี้ เ้าจะได้รู้ซึ้งว่า... การสอดแนมครั้งนี้มันมีราคาแพงแค่ไหน"
ท่อนเนื้อสัตว์เทพที่บดเบียดอยู่ตรงบั้นท้ายของนางเริ่มขยายตัวและร้อนยิ่งขึ้น รอยหยักขรุขระถูกกดทับและถูไถไปมาตามร่องก้นเนียนนุ่มของนางอย่างไม่ยั้ง
หนิงเฟิ่งตัวสั่นระริกไปทั้งร่าง ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากััลึกลับนี้ทำให้สมองของนางพร่ามัว ความระแวงและความกลัวถูกกลบด้วยกระแสเสียวซ่านที่รุนแรงและแปลกใหม่ซึ่งนางไม่เคยััมาก่อน
นิ้วที่ปกคลุมด้วยเกล็ดทองของโม่ฉีเริ่มเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ วนเวียนรอบจุดอ่อนไหวที่บวมเป่งจนหนิงเฟิ่งต้องโค้งหลังแอ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกจากเกล็ดทองที่ขรุขระัักับจุดที่ละเอียดอ่อนที่สุดส่งกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย
"อื้อออ... หยุด... ข้าไม่้า... อ๊าา..." นางพยายามประท้วง แต่เสียงที่ออกมากลับเป็เสียงครางที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปฏิเสธไม่ได้
โม่ฉีรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายนาง เขาเพิ่มแรงกดจากนิ้วที่วนเวียนรอบจุดกระสัน ขณะเดียวกันก็ใช้นิ้วอีกข้างค่อยๆ สอดเข้าไปในช่องทางที่เริ่มเปียกชื้น ความรู้สึกจากเกล็ดทองที่ขรุขระเข้าไปข้างในทำให้หนิงเฟิ่งสะดุ้งกระตุกทั้งตัว
"ไม่... อย่าเข้าไปข้างใน... อ๊าาาา!" นางร้องออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทา ความรู้สึกจากการถูกบุกรุกครั้งแรกในชีวิตทำให้นางรู้สึกทั้งเ็ปและเสียวซ่านไปพร้อมกัน
เขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออกอย่างช้าๆ ให้นางได้ปรับตัว ความรู้สึกจากเกล็ดทองที่ขูดรีดไปตามผนังภายในส่งความรู้สึกแปลกใหม่ที่นางไม่เคยพบเจอมาก่อน ความเ็ปเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็ความเสียวซ่านที่แปลกประหลาด
"ร่างกายของเ้าซื่อสัตย์กว่าปากของเ้ามาก สุนัขจิ้งจอกน้อย" โม่ฉีกระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "ดูสิ... ข้างในของเ้าเริ่มดูดดึงนิ้วข้าแล้ว... และน้ำหวานก็เริ่มไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ"
หนิงเฟิ่งรู้สึกอายจนใบหน้าร้อนผ่าว นางไม่อยากยอมรับว่าร่างกายของนางกำลังตอบสนองต่อการััของเขา แต่ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในท้องน้อยและการที่ช่องทางของนางเริ่มเปียกชื้นมากขึ้นเป็หลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้
โม่ฉีเพิ่มนิ้วอีกหนึ่งนิ้วเข้าไป ทำให้หนิงเฟิ่งรู้สึกถึงการขยายตัวที่ทำให้นางต้องหอบหายใจ เขาเริ่มขยับนิ้วทั้งสองในจังหวะที่ช้าแต่ลึก ทุกครั้งที่เขาดันนิ้วเข้าไปลึก เกล็ดทองจะขูดรีดไปตามจุดที่อ่อนไหวข้างใน
"อื้อออ... มันแปลก... ความรู้สึกนี้... อ๊าา..." นางครางออกมาด้วยเสียงที่เริ่มหวานขึ้น ร่างกายของนางเริ่มเคลื่อนไหวตามจังหวะของนิ้วเขาโดยไม่รู้ตัว
เขาค้นหาจุดที่อ่อนไหวที่สุดข้างในร่างกายของนาง และเมื่อเขาพบจุดนั้น เขาก็กดและขยี้อย่างจงใจ หนิงเฟิ่งสะดุ้งกระตุกอย่างรุนแรง เสียงครางที่หลุดออกมาดังขึ้นและหวานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"อ๊าาาาาา! ตรงนั้น... อย่ากดตรงนั้น... มันเสียวเกินไป!" นางร้องออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทา ร่างกายของนางโค้งแอ่นขึ้นจนทรวงอกชูชันกดติดกับแขนของเขา
โม่ฉีหัวเราะเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ เขาไม่หยุดการกดขยี้จุดนั้น แต่กลับเพิ่มแรงกดและความถี่ให้มากขึ้น ขณะเดียวกันก็ใช้นิ้วโป้งวนเวียนรอบจุดกระสันที่บวมเป่งจนแข็งตัว
ความรู้สึกจากการถูกกระตุ้นสองจุดพร้อมกันทำให้หนิงเฟิ่งรู้สึกเหมือนกำลังจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ ร่างกายของนางสั่นะเือย่างไม่สามารถควบคุมได้ น้ำในอ่างกระเซ็นไปทั่วจากการที่นางดิ้นรนและกระตุกตัว
"ไม่... ข้าจะ... ข้าจะไปแล้ว... อ๊าาาาาา!" นางกรีดร้องเมื่อรู้สึกถึงคลื่นความสุขที่กำลังจะซัดผ่านร่างกาย
แต่ใน่เวลาสำคัญนั้น โม่ฉีกลับหยุดการเคลื่อนไหวทันที ทำให้หนิงเฟิ่งรู้สึกผิดหวังและหงุดหงิดอย่างรุนแรง นางพยายามขยับสะโพกเพื่อสร้างแรงเสียดสี แต่เขากลับจับเอวของนางไว้แน่นไม่ให้เคลื่อนไหว
"อย่าหยุด... ทำไมถึงหยุด... ข้าเกือบจะ... อื้อออ..." นางอ้อนวอนด้วยเสียงที่สั่นเทา ดวงตาเปียกชื้นด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวัง
"เ้าต้องขอร้องข้าให้ถูกต้อง สุนัขจิ้งจอกน้อย" โม่ฉีกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์ "บอกข้ามาว่าเ้า้าอะไร... บอกมาด้วยเสียงที่หวานหอมนั่น"
หนิงเฟิ่งกัดริมฝีปากแน่น นางไม่อยากยอมจำนนต่อเขา แต่ความ้าที่ก่อตัวขึ้นในร่างกายทำให้นางแทบจะบ้าคลั่ง ความรู้สึกที่เขาสร้างขึ้นแล้วหยุดกึ่งกลางทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมาน
"ข้า... ข้าไม่จะไม่ขอร้องเ้า..." นางพยายามต่อต้าน แต่เสียงของนางสั่นเทาและไม่มีพลังเหมือนเดิม
โม่ฉีหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มขยับนิ้วอย่างช้าๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้เขาใช้จังหวะที่ช้ามากจนทำให้นางรู้สึกหงุดหงิด เขาแตะเบาๆ ที่จุดอ่อนไหวแล้วก็หยุด ทำซ้ำไปซ้ำมาจนหนิงเฟิ่งเริ่มสูญเสียสติสัมปชัญญะ
"อื้อออ... เ้าโหดร้าย... ทำไมต้องทรมานข้าแบบนี้..." นางครางด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"เพราะข้าชอบเห็นเ้าแบบนี้" เขาตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วयความพึงพอใจ "ชอบเห็นสุนัขจิ้งจอกเ้าเล่ห์กลายเป็แมวน้อยที่อ้อนแอ้น... ชอบเห็นเ้าสูญเสียการควบคุมตัวเอง"
เขาเพิ่มแรงกดที่จุดกระสันอย่างกะทันหัน ทำให้หนิงเฟิ่งสะดุ้งกระตุกทั้งตัว แล้วก็หยุดอีกครั้ง การทรมานแบบนี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังจะบ้าคลั่ง
"ขอร้องแล้ว... ข้าขอร้อง... อย่าหยุด... ทำต่อไป... อื้อออ..." ในที่สุดนางก็ยอมจำนน เสียงของนางสั่นเทาด้วยความปรารถนาและความอับอาย
"ขอร้องอะไร? ข้าไม่ได้ยินชัดเจน" โม่ฉีแกล้งถาม ขณะที่ใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่จุดอ่อนไหวจนนางสั่นะเื
"ขอร้อง... ให้ทำต่อ... ให้ข้าไปถึงจุดนั้น... อ๊าาา..." นางร้องออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความอับอาย
โม่ฉีพึงพอใจกับการยอมจำนนของนาง เขาเริ่มเคลื่อนไหวนิ้วอย่างจริงจังอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่หยุด เขาใช้จังหวะที่เร็วและแรงขึ้น กดขยี้จุดอ่อนไหวข้างในขณะที่นิ้วโป้งวนเวียนรอบจุดกระสันอย่างไม่หยุดหย่อน
"อ๊าาาาาา! ใช่แล้ว... เช่นนี้แหละ... อย่าหยุด... อ๊าาา!" หนิงเฟิ่งครางออกมาด้วยเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของนางสั่นะเือย่างรุนแรง
ความรู้สึกที่ถูกสะสมมาั้แ่ต้นเริ่มปะทุขึ้นอย่างรุนแรง นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกพัดพาขึ้นสู่ยอดเขาแห่งความสุข ทุกเซลล์ในร่างกายของนางสั่นะเืด้วยความเสียวซ่าน
"ข้าจะ... ข้าจะไปแล้ว... อ๊าาาาาา!" นางกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายของนางเกร็งแข็งแล้วสั่นะเือย่างไม่สามารถควบคุมได้
คลื่นความสุขซัดผ่านร่างกายของนางอย่างรุนแรง นางรู้สึกเหมือนจิติญญาของนางถูกดึงออกจากร่างกายและลอยขึ้นไปบนฟ้า ความรู้สึกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนทำให้นางต้องกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่สั่นะเืไปทั่วห้องน้ำ
โม่ฉียังคงขยับนิ้วต่อไปเพื่อยืดเวลาความสุขของนางให้นานที่สุด จนกระทั่งนางอ่อนแรงลงและร่วงพิงกับขอบอ่างอย่างหมดแรง ร่างกายของนางยังคงสั่นระริกด้วยคลื่นความสุขที่ยังไม่สิ้นสุด
"เป็อย่างไร สุนัขจิ้งจอกน้อย... รสชาติของการยอมจำนนเป็อย่างไร?" โม่ฉีกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ
หนิงเฟิ่งหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ไม่สามารถตอบอะไรได้ นางรู้สึกอายและสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ร่างกายของนางยังคงสั่นเทาจากความรู้สึกที่เพิ่งผ่านพ้นไป
"นี่เป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" เขากระซิบต่อ "คืนนี้ยังยาวนาน... และข้ายังมีอีกหลายอย่างที่อยากสอนเ้า"
นางรู้สึกถึงท่อนเนื้อสัตว์เทพที่ยังคงแข็งขืนและร้อนระอุกดทับอยู่ที่บั้นท้ายของนาง มันใหญ่โตและร้อนจัดจนทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอย่างแปลกประหลาด
"เ้า... เ้าจะทำอะไรกับข้า..." นางถามด้วยเสียงที่สั่นเทา
โม่ฉีหัวเราะเบาๆ "ข้าจะสอนให้เ้ารู้จักความหมายของการเป็หญิงสาว... และข้าจะทำให้เ้าลืมทุกสิ่งทุกอย่างยกเว้นความรู้สึกที่ข้ามอบให้"
เขาค่อยๆ หมุนร่างของนางให้หันหน้ามาทางเขา แม้จะมองไม่เห็นเขา แต่นางสามารถรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองนางด้วยความหิวกระหาย ความร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าของนาง
"คืนนี้ เ้าจะเป็ของข้า สุนัขจิ้งจอกน้อย" เขากระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาที่น่าหวาดกลัว "และพรุ่งนี้เช้า เ้าจะตื่นขึ้นมาในฐานะหญิงสาวที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง"
นางรู้ดีว่า... คืนนี้ นางไม่อาจหนีพ้นเงื้อมมือของ "พญากิเลน" ที่ซ่อนตัวอยู่ในสำนักบุปผาหิมะได้อีกต่อไป
และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ... ส่วนลึกในใจของนาง กลับเริ่มโหยหาให้ััที่ร้อนแรงและขรุขระนี้... รุนแรงยิ่งกว่านี้
645
