ก็ว่าจะไม่รัก

              เสียงรถหรูมาจอดที่หน้าศาลาวัด นิชาได้ก้าวเท้าลงจากรถเดินขึ้นบันไดวัดกลิ่นธูปลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นดอกไม้สด เธอสวมชุดดำสนิทผมสวยยาวถูกปล่อยทิ้งอย่างไม่ใสใจดวงตากลมสวยที่เคยสดใสเต็มไปด้วยน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาคู่นั้นดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยสีแดงช้ำจากการร้องไห้จนดวงตาบวมเป่ง

 ภายในศาลาวัดเสียงสวดอภิธรรมดังเป็๞จังหวะช้าๆหนักแน่น  รูปถ่ายพ่อแม่อยู่หน้าพวงหรีดสีขาวเธอหยุดยืนชั่วครู่ ลมหายใจสั่นเครือ มือบางยกพนมไหว้ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นไม่หยุดหยดน้ำตาร่วงลงบนพ้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

“หนูกลับมาหาแล้วค่ะ”ร่างบางจ้องมองไปยังภาพถ่ายที่ท่านยิ้มแย้มตั้งอยู่ที่หน้าทั้งคู่เหมือนท่านทั้งสองมีความสุขภาพนั้นที่เธอเองเป็๲คนถ่ายให้หลังจากไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกัน  ไม่คิดว่าจะเป็๲ภาพที่มาตั้งยู่ตอนนี้“หนูไม่น่าดื้อกับคุณพ่อคุณแม่เลยหนูน่าจะมาเร็วกว่านี้”ร่างคุณหนูผู้สง่างามนั่งก้มหน้าลงไปกับพื้นร้องไห้อย่างหนักต่อหน้าผู้คนที่มาแสดงความเสียใจ

ฮือฮือฮือ!

“นิชาคุณหนูมาแล้วหรอ”ป้านวลเดินเข้ามาทักทายมาหานิชาที่เดินเข้ามาที่หน้ารูปของท่านทั้งสองพร้อมไปนั่งข้างหลังคุณหนูที่เธอนั้นเลี้ยงมากับมือของเธอ

“ค่ะคุณป้า”มือเรียวเล็กของเธอเช็ดน้ำที่ไหลออกจากดวงตากลมโตคู่นั้นที่อยู่ใบหน้าอันแสนหวาน

“ท่านทิ้งหนูไปทิ้งหนูไว้คนเดียว”

“คุณหนูอย่าพูดแบบนั้นสิค่ะ”ป้านวลเข้าไปโอบกอดร่านิชาเบาๆเธอรักและเอ็นดูคุณหนู เธอเลี้ยงมา๻ั้๫แ๻่เด็กรักมาจึงอยากให้เธอนั้นไม่เศร้ามากไปกว่านี้

     ขณะที่นิชาก้มลงกราบภาพเงาร่างหนึ่งสะท้อนผ่านพื้นมันเงา ทำให้เธอชะงัก หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุขณะที่เงยหน้ามาสายตาก็สบเข้ากับหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้างานคอยส่งธูปให้กับแขกที่มางานเหมือนเป็๲บุคคลสำคัญภายในครอบครัว แขกสำคัญหลายคนพูดคุยกับหญิงที่แปลกหน้าคนนั้นเธอจัดการทุกอย่างภายในงาน

“นั้นคือ  พี่สาวบุญธรรมของนิชา”คุณอาปาริฉัตร สาวสวยภรรยาของน้องพ่อของเธอนั้นเองเดินมาข้างนิชา พร้อมอธิบายเ๹ื่๪๫ราวของเหตุการณ์เกิดขึ้น เพราะสายตาของเธอไปหยุดกับดาวเหนือที่ยืนรับแขกอยู่ภายในงาน

     นางสาววาริษฐา  รัตนบดินทร์ หรือดาวเหนือเธอมีอายุ27ปีเป็๲ลูกบุญธรรมของตระกูล เธอมีหน้าตาสวยคมมีนิสัยที่เงียบนิ่งหน้าคมผิวขาวอมชมพูดวงตาเปล่งประกายเหมือกวางเล็กเป็๲คนที่ใช้ความคิดไม่ค่อยพูดมาบริหารบริษัทแทนพ่อแม่บุญธรรมให้ท่านได้พัก

“อะไรนะค่ะ”เสียงเข้มและสูงของเธอตังขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปหาคุณอาคนสวย

“ฟังไม่ผิดนั้นคือลูกของพี่บุญชัยกับพี่ปานวาดมาเลี้ยงถูกต้องตามกฎหมาย”

“หนูไม่เห็นรู้เ๹ื่๪๫เลย”นิชาเอยปากเสียงแข็งขึ้นมาไม่นึกว่าหญิงสาวที่เธอนั้นพลาด ONSเมื่อคืนที่ผ่านมานั้น กลับกลายมาเป็๞พี่บุญธรรมที่มาเป็๞พี่น้องกันในวันต่อมา

“เดียวอาจะเล่าให้ฟังวันหลังนะลูก”คุณอาวิโรจน์ที่เป็๲น้องชายเพียงคนเดียวของพี่นิชา ที่เดินมาสมทบกันหลานสาวและภรรยาที่ยืนมองคนที่หน้าศาลาทำงานรับแขก อย่างคะมักเขม่น

“มี๻ั้๫แ๻่ตอนไหน”นิชาบ่นกับตัวเอง

“มีมากว่าห้าปีแล้วลูก”

“แล้วทำไมท่านปิดบังหนู”

“อาไม่รู้...เลยเหตุผล”

     หญิงสาวที่ปริศนาสบตากับนิชาสายตานิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอช้าๆเธอไม่รู้จะทำตัวแบบไหน เขาจะจำเธอได้ไหมหัวใจเธอหล่นวูบ ความทรงจำไหลบ่าราวกับคลื่นซัดฝั่งเธอจำได้ชัดเจน สายตาคู่นั้นร้อยยิ้มเ๯้าเล่ห์ กาย๱ั๣๵ั๱ กลิ่นน้ำหอมยังฝั่งใจเธอไม่อาจลืม

“เสียใจด้วยนะ”เสียงนุ่มลึกนิ่งสงบ ราวกับน้ำแข็ง ที่เปล่งออกจากปากเขาขณะที่เดิมมาหยุดนิ่งตรงหน้าเธอ

“....”นิชาไม่รู้จะตอบว่าอย่างไรดีเธอได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบ

“เดียวเราคงได้คุยกันอีกไม่นานคงได้เจอกันแบบส่วนตัว”

“มี...อะไรจะคุย”

“....”ร่างหนายื่นสร้อยข้อมือที่เธอนั้นลืมไว้ที่ห้องนอนของนับดาวในคืนนั้นโดยที่ยื่นให้กับมือของเธอ

“คุณเจอที่ไหน”เพราะเป็๞สร้อยที่พ่อกับแม่ให้เธอมาในวันเกิดครบสิบห้าปีท่านบินมาให้ที่ฝรั่งเศส เป็๞สร้อยที่แทนความรักของเธอ เธอติดตัวไว้ตลอดเวลา

“ให้บอกไหมละ...”เขายื่นหน้าเขามาใกล้ๆหูของนิชาจนลมหายใจเขารดที่หูของนิชา

   ร่างบางได้เดินหนีเขาไปที่บริเวณศาลากลางน้ำเพียงคนเดียวโดยที่เธอนั้นกำลังงงเ๹ื่๪๫ราวที่กลังเจอตอนนี้ ร่างหนาเดินมาหาที่ศาลาก่อนที่นั่งลงไปกับโต๊ะเขาไม่ยอมปล่อยให้เธอไปคนเดียว

“เหนื่อยไหม”ดาวเหนือถามด้วยความเป็๲ห่วง

“ก็เหนื่อย...แต่แปลกใจมากกว่า”

“เ๱ื่๵๹อะไร”

“เรื่อที่คุณมาเป็๞พี่ของฉัน”

“เดียวคุณก็จะเข้าใจ”

“แต่ฉันไม่เขาใจคุณหวังอะไรในตระกูลเรา”นิชาหันหน้าไปเผชิญกับดาวเหนือที่เธอยืนนิ่งเพราะครอบครัวของเธอนั้นร่ำรวยมากใครต่อใครก็ต่างเข้ามาในชีวิตของตระกูล

     หญิงสาวปริศนาคนนั้นที่เขามาในชีวิตเธอคือบังเอิญจริงๆหรือถูกกำหนดไว้แล้ว๻ั้๫แ๻่แรก? เธอเริ่มสงสัยในตัวพี่บุญธรรม