ตอนที่ 1 (4)
เซี่ยเหยี่ยเจ็บเหลือเกิน เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีนอนขดเหมือนท่าเด็กทารกในท้อง กอดตัวเองไว้แน่นกัดฟันฝืนทนไม่ยอมปริเสียงร้องออกมาสักแอะ ไร้ซึ่งความรัญจวนที่ควรจะมี ต่อมเพศแห้งลีบตรงหลังคอชาวาบ ไม่อาจปลดปล่อยกลิ่นใดออกมาตาม้า แก่นกายเขายังอ่อนตัวเหมือนเดิม บั้นท้ายเืซึมจากแรงเสียดสีกับกางเกงสแล็คเนื้อผ้าหยาบของคนด้านหลัง ช่องทางรักถูกกระแทกกระทั้นรุนแรงชนกับปากมดลูกข้างในทุกครั้ง
ปากมดลูกปิดสนิท อีกทั้งโอเมก้าที่ไม่เกิดอาการฮีท กล้ามเนื้อบริเวณนั้นจะยิ่งหดเกร็ง ทุกทีที่หานิซิวกระแทกเข้ามาเหมือนจะทะลุเข้าไปให้ได้ เซี่ยเหยี่ยเจ็บจนเหงื่อท่วมสติเริ่มเลือนหาย
เขาไม่เคยถูกรุกล้ำอย่างโหดร้ายเช่นนี้มาก่อน วันวานที่ยังคบกัน แม้เซี่ยเหยี่ยจะถูกหานิซิวกลั่นแกล้งให้เสียน้ำตาขอร้องอ้อนวอนเสียทุกครั้ง ก็เป็น้ำตาที่เกิดจากแรงอารมณ์วาบหวาม เขาเคยเจ็บเพราะอีกฝ่ายเสียเมื่อไร ไม่ว่าหานิซิวกระหายสติพร่าเลือนเพียงใดก็ใส่ใจเซี่ยเหยี่ยเป็อย่างดี ไม่เคยปล่อยให้ตนต้องทนอยู่กับความอึดอัด เขาเป็สุภาพบุรุษที่เพียบพร้อมด้วยพละกำลังและความนุ่มนวลเอาใส่ใจ เขี้ยวเล็บจะถูกเก็บอย่างดีเพื่อเซี่ยเหยี่ยเสมอ แต่สัญชาตญาณดิบที่ปะทุในตอนนี้ เป็สัญญาณบ่งบอกว่าอัลฟ่ากำลังจะฉีกทึ้งร่างกายโอเมก้าเป็ชิ้นๆ
เซี่ยเหยี่ยเจ็บเจียนตาย คนที่กำลังใช้ความรุนแรงกับเขาคืออดีตอัลฟ่าของเขา คนที่เขารักสุดหัวใจและทิ้งไว้กลางทาง ความตระหนกปนฉงนใจจากการถูกทิ้ง ความอัปยศที่ถูกขืนใจ บวกกับความน้อยเนื้อต่ำใจที่ท้วมท้น
กลายเป็ความเจ็บเจียนตาย
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการกลับมาพบกันอีกครั้งของทั้งคู่ จะตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ขนาดนี้
ก็แค่หมดรักไม่ใช่หรือ
ความเย็นเยียบเข้าปกคลุมเซี่ยเหยี่ยจากภายในสู่ภายนอกกาย ทั้งที่เป็บทรักร้อนแรง หานิซิวเหงื่อชุ่มตัว แต่ร่างกายของเซี่ยเหยี่ยกลับเย็นดุจน้ำแข็งผิดปกติ ทำให้หานิซิวจับสังเกตได้ทันแม้ว่าจะเสียสติแค่ไหนก็ตาม
เขาหยุดการกระทำอันอุกอาจด้วยการถอนกายออกจากตัวเซี่ยเหยี่ย เซี่ยเหยี่ยที่ถูกจับอยู่ในท่าคุกเข่าหันข้างล้มตัวอันสั่นเทาลงบนเตียง หานิซิวมือสางผมลวกๆ อย่างโกรธกริ้ว พลางกล่าว “นี่น่ะหรือบริการในราคาล้านนึงของนาย ฉันยังไม่ทันปลดปล่อยด้วยซ้ำ…” เขาขมวดคิ้วพ่นลม แก่นกายแข็งขืนไม่มีวี่แววจะอ่อนตัวลง แต่สภาพของเซี่ยเหยี่ยเห็นทีจะทำต่อไม่ได้แล้ว เขาจึงถอดถุงยางโยนลงถังขยะข้างเตียง ของเหลวเหนียวข้นที่ติดตามถุงเปื้อนมือจนเขาต้องปาดเช็ดตามกางเกงอย่างไม่สบอารมณ์ จบด้วยยัดเ้าลูกชายตัวน้อยใส่กางเกงพร้อมรูดซิปขึ้นให้เรียบร้อย
เซี่ยเหยี่ยนตัวสั่นระริกในท่าเดิม หานิซิวหยิบผ้าห่มโยนใส่ตัวเขาโดยไม่คิดจะแผ่กางให้ดีๆ ทิ้งให้เซี่ยเหยี่ยอยู่ในสภาพถูกผ้าห่มทับหัวเผยเรียวขาขาวเนียนนอกร่มผ้าที่ยังไม่หายจากอาการสั่นเทา
“บอกไว้ก่อนว่ายังไม่จบแค่นี้” หานิซิวพูดด้วยน้ำเสียงข้นแค้น เขาหยิบกางเกงเซี่ยเหยี่ยขึ้นมาจากพื้น ล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกงมากดเบอร์โทรของตัวเองแล้วโทรออก ถึงพบว่ายังมีเบอร์ตัวเองอยู่ในเครื่อง ยังคงเป็ชื่อ‘ต้าหาน’ ที่คุ้นเคย ขณะที่เบอร์โทรของ ‘เสี่ยวเซี่ย’ นั้นถูกลบออกจากเครื่องตนไปนานแล้ว
“…” หานิซิวชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ย “ฉันจ่ายเงินแล้วก็ต้องเล่นให้คุ้ม วันนี้จะปล่อยนายไปก่อน คราวหลังถ้าโทรหาต้องรีบโผล่หัวมาทันที” พูดจบก็โยนมือถือไว้ที่เตียง กดเสียงพูดข่ม “ไม่อย่างนั้น นายก็คงไม่อยากให้ปู่ของนายรู้เื่ที่นายออกมาขายตัวหรอกใช่ไหม”
เป็ประโยคที่เรียกปฏิกิริยาจากเซี่ยเหยี่ยได้ในที่สุด เสียงร้องไห้ดังระงมอย่างเหลืออด เสียงสะอื้นไห้ดังอู้อี้จากการถูกทับอยู่ใต้ผ้าห่ม
หานิซิวยืนมองเขาปล่อยโฮอยู่ข้างเตียง ทั้งที่ควรรู้สึกสะใจแท้ๆ แต่กลับหงุดหงิดขึ้นไปเท่าตัว
เขาสะบัดศีรษะหันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งเซี่ยเหยี่ยไว้ในห้องรับรองแขกเพียงลำพัง
วินาทีที่บานประตูปิดลง เขาได้ยินเสียงเซี่ยเหยี่ยร้องไห้เสียงดังจ้า ะโด่าไล่หลังมาอย่างโกรธเคือง ‘ไอ้สารเลว’
คุณต่างหากที่สารเลว
ผู้ช่วยประจำตัวหานิซิวยืนรออยู่ข้างนอก ได้ยินเสียงก่นด่าของเซี่ยเหยี่ยก็ใ โอเมก้าคนนี้ใจกล้ามาก เขาหันสายตามองนายตัวเอง เห็นเพียงหานิซิวเดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หานิซิวกลับถึงบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน พ่อบ้านเดินปรี่เข้ามาต้อนรับ เห็นเสื้อผ้ายับยู่ยี่ก็ถามด้วยความหวั่นใจ “เกิดอะไรขึ้น คุณชาย นี่เืเหรอ คุณชายาเ็มาเหรอครับ” หานิซิวก้มหน้ามอง เห็นคราบสกปรกสีน้ำตาลเข้มบนกางเกงสแล็คสีน้ำตาล พลางส่ายหน้าตอบ “เปล่า” นี่ไม่ใช่เืของผม
เขาเดินตรงดิ่งไปที่ห้องตัวเอง ถอดกางเกงยกขึ้นดูอย่างละเอียด เห็นรอยเปื้อนติดตามเป้ากางเกงรวมถึงตัวซิป ลามไปถึงกางเกงชั้นในสีเข้มของตน เมื่อยกมาขยี้ก่อนแบมือก็มีแต่คราบเืสีเข้มบนนิ้ว ก้มมองส่วนล่างอีกทีถึงเห็นว่ามีคราบดังกล่าวติดตามขนบริเวณใต้ท้องน้อยด้วยเช่นกัน ต้องเืออกมากขนาดไหนถึงเปรอะแบบนี้ได้ หรือว่าความชุ่มฉ่ำเมื่อครู่ไม่ได้มาจากน้ำหล่อลื่นเพราะแรงอารมณ์ แต่เป็เืงั้นเหรอ
เืก็เืเถอะ ผู้ชายคนหนึ่ง ต่อให้เป็โอเมก้าก็ไม่ตายเพราะเสียเืนิดเดียวหรอก หานิซิวโยนกางเกงทิ้งอย่างนึกแค้นใจ ก่อนเดินไปอาบน้ำ
![[จบแล้ว] นครแห่งบาป - City of Sin](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472323_78885401.webp)
282K
