บทที่ 2
กวาดล้างพวกล้ำเส้น
วันนี้ซุนเย่ยังคงเข้าป่ามาหาอาหารตามเคย ไห่ลิ่วก็ยังคงตามรังควาญเขาไม่เลิกรา คงเพราะเขาเป็เกอเพียงคนเดียวที่อยู่ในเขตสิบ นั่นยิ่งสร้างปัญหาเื่การรับมือกับสตรีอีกหลายคน น่ารำคาญเป็บ้า ถึงจะเห็นเขาทำเป็ปั้นหน้านิ่งแต่แค่สามเดือนก็จะลมชักตายอยู่แล้ว! มีแขกไม่พึงประสงค์ทุกวันแบบนี้ต่อให้เขาเ็าไม่ใส่ใจมากแค่ไหนก็เอาไม่อยู่หรอก
เพราะแบบนี้ พักหลัง ๆ จึงชอบเข้าป่าบ่อย ๆ แล้วก็อยู่นานขึ้น จะได้ไม่ต้องมาเจอตัวน่ารำคาญพวกนั้น
วันนี้เขารู้สึกอยากอาบน้ำในลำธารสักหน่อยจะได้อยู่นาน ๆ ให้คลายความเครียด ยามที่ร่างกายได้ัักับความเย็นของน้ำ ความสดชื่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายช่วยให้หัวเย็นลงได้มากมายจริง ๆ ดวงตาที่กำลังหลับพริ้มลืมตาขึ้นมามองไปยังสถานที่ที่เยื้องไปทางด้านขวา นั่นคือดินแดนแห่งความว่างเปล่า มุมนี้เห็นได้ชัดดีจริง ๆ
“ท่านหลงเฟยิ วันนี้ข้ามาอาบน้ำเป็เพื่อนท่านนะ” เขาเริ่มบทสนทนาเล็ก ๆ ขึ้น ก็รู้อยู่หรอกว่าคงไม่ได้ยินแต่ก็อยากพูดด้วย “อยู่ในนั้นมาตั้งสองล้านปีคงน่าเบื่อแย่ น่าจะตื่นขึ้นมาดูแผ่นดินมนุษย์ในยามนี้บ้างนะ ไม่มีมนุษย์ที่ท่านชิงชังเหลืออยู่อีกแล้ว รู้หรือไม่?”
“……”
“ข้าเคยคิดเล่น ๆ ว่าหากวันใดท่านลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วทำลายผนึกออกมาได้จริง ๆ คงดีไม่น้อยถ้าทำลายตระกูลอวี๋ทิ้งไปให้หมด มีดีแค่ให้ข้าเกิดมาแต่นอกนั้นล้วนเลวทรามไม่น่าให้อภัย ์บอกว่ายอมละเว้นเผ่าพันธุ์อื่นนอกจากมนุษย์เพราะยังยึดมั่นในครอบครัว ไม่ฆ่าพี่ ไม่ตีน้อง หึหึ ช่างโกหกได้น่าสมเพชสุด ๆ ไปเลยเนอะ
ทั้ง ๆ ที่ เหตุผลที่มนุษย์ถูกกวาดล้างให้หายไปจนหมดสิ้นก็เพียงเพราะ์เกลียดชังความอ่อนแอเท่านั้นเอง ์ลงโทษที่มนุษย์ชอบแอบอ้างคำว่าโอรสัในการข่มเหงรังแกประชาชน ์ชังน้ำหน้าสิ่งมีชีวิตแสนอ่อนแอที่ถือดีมาตั้งตนเป็ใหญ่ในยุทธภพ......์ก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิด
เพียงเพราะข้าเป็เกอ ตระกูลอวี๋จึงได้เสแสร้งแกล้งรักข้าแล้วส่งข้าเข้าสู่นรกขุมที่สอง นรกที่ชื่อว่าตระกูลหม่า ตบแต่งไม่ทันพ้นวันพ้นคืนก็ถูกสมเพชเวทนาที่สามีไม่ร่วมหอด้วย
ผู้คนกล่าวว่าข้าช่างไม่ได้เื่และน่าเศร้า แต่ข้ากลับนึกดีใจ หากต้องตกเป็ของนายท่านหม่าข้าคงได้สังหารเขาคาห้องหอเป็แน่
์ว่าเผ่าพันธุ์อื่นยังมีคุณธรรมหลงเหลือ บ้าบอสิ้นดีเนอะ ฮูหยินใหญ่สวมหมวกเขียว* ให้นายท่านหม่าแล้วยังกล้าวางยาพิษตัวเองให้แท้งลูกเพื่อใส่ร้ายข้าจนต้องอยู่ในคุกมาตลอดสองปีก่อนจะมาที่นี่ นี่สินะคุณธรรม ช่างน่ายกย่องเสียจริง”
“……”
“เฮ้อ! ข้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาย่อมมีแต่ความเงียบ แต่เพราะอะไรกันนะ? ข้าถึงวางใจเล่าเื่ราวชีวิตข้าให้ท่านฟัง หรือเพราะทั้งท่านและข้าต่างก็ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวด้วยกันทั้งคู่นะ?”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว ใครทำร้ายเขาไม่เคยกลัว ใครว่ากล่าวเขาไม่เคยสน ใครล้ำเส้นเขาสังหารมันจนสิ้นลม
แต่พอย้อนมองดูด้านข้างของตัวเองกลับมีแต่ความว่างเปล่า ชีวิตตลอดสิบแปดปีไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างเขาเลย ความเหงาคือสิ่งที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของเขาจริง ๆ
“ยามที่ท่านถูกสหายรักทรยศหักหลังส่งท่านเข้าไปในดินแดนแห่งความว่างเปล่า ตอนนั้นท่านรู้สึกอย่างไรหรือ? มันโดดเดี่ยว ทรมาน เ็ปหัวใจ เหมือนตอนที่ข้าถูกทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในจวนหลังใหญ่โตรึเปล่า? หรือจะเหมือนกับตอนที่ข้าถูกใส่ความและสิ่งที่มองเห็นมีเพียงสายตารังเกียจเดียดฉันท์?
หึหึ ข้ารู้ได้ในทันทีที่มองเห็นเลยว่าข้าควรตอบสิ่งใดออกไป ข้าเอื้อนเอ่ยเพียงคำสั้น ๆ ออกไปว่า......ใช่ ข้าทำ......ยามที่ความจริงเปิดเผย ตระกูลอวี๋ก็ยังคิดส่งตัวข้าให้ตระกูลอื่น ข้าถึงได้หนีมาอยู่ที่นี่ อยู่กับท่านยังมีความสุขมากกว่า”
เขาจบบทสนทนาที่พูดอยู่ฝ่ายเดียวไว้แค่ตรงนั้น แล้วลุกขึ้นจากน้ำเพื่อสวมใส่เสื้อผ้า
ขณะที่หันหลังเตรียมจะออกจากป่าไป ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากทางเขตแดนสิบสังเวย
เปรี๊ยะ! เสียงเหมือนบางอย่างมีรอยร้าวแต่กระนั้นก็ไม่ได้ดังมาก
เขาหันกลับไปมองดูเขตแดนสิบสังเวยที่ขวางกั้นทางเข้าดินแดนแห่งความว่างเปล่าเอาไว้ มันมีลักษณะเหมือนกำแพงขนาดใหญ่สีเขียวมรกต ลวดลายของมันกระเพื่อมไปมาเหมือนสายน้ำที่ดูกี่ครั้งก็น่าประหลาดใจ
เขาพยายามมองหาที่มาของเสียงที่ได้ยินแต่ก็ไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติเลย บางทีเขาอาจจะเหงามากเกินไปจนหูฝาดก็เป็ได้
“ข้าไปก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่” เขากล่าวลาเหมือนทุกวันแล้วเดินออกจากป่าไป
ยามที่ซุนเย่หายลับไปแล้ว เขตแดนสิบสังเวยที่เหมือนจะส่งเสียงประหลาดออกมาเมื่อครู่ก็มีแสงสีเขียวมรกตเปล่งออกมาจาง ๆ ก่อนจะหายไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เป็ครั้งแรกในรอบสองล้านปีจริง ๆ ที่เขตแดนมีความเปลี่ยนแปลงขึ้นมา
.
.
.
ซุนเย่มองดูสภาพบ้านที่เละเทะไปหมดด้วยสายตาว่างเปล่า อุตส่าห์ไปนอนแช่น้ำตกให้อารมณ์เย็นขึ้นแล้วยังต้องกลับมาเจอปัญหาน่ารำคาญชวนให้อารมณ์ร้อนขึ้นมาอีก แต่เขาก็ยังคงไม่ใส่ใจดังเดิม สะบัดมือเพียงครั้งเดียวก็เกิดลมพัดวูบหนึ่ง ข้าวของทุกอย่างก็ถูกจัดเก็บเข้าที่เดิมอย่างเรียบร้อย
พวกนั้นคงคิดว่าเขาเป็แค่มารชั้นต่ำไร้ความสามารถ แต่หารู้ไม่ว่าเขาผู้นี้เคยสังหารนายทหารระดับสูงมาหลายสิบตนแล้ว! เพราะความลับที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้นั่นก็คือ ซุนเย่มี ‘เพลิงทมิฬ!!’
เพลิงทมิฬก็คือเปลวเพลิงสีดำที่ไม่มีสิ่งใดดับมันลงได้นอกจากเ้าของหรือผู้มีความสามารถเดียวกันเท่านั้น เป็เพลิงที่แข็งแกร่งที่สุด และในหน้าประวัติศาสตร์มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่ได้มันนั่นก็คือ......
จอมมารหลงเฟยิ
คงเพราะเหตุนี้ด้วยกระมัง ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเชื่อมกับจอมมาร ยามที่รู้ว่าตัวเองมีเพลิงทมิฬ เขาไม่ได้บอกใครและไม่มีใครคิดใส่ใจเช่นกัน เขาจึงแอบฝึกฝนควบคุมมันด้วยตัวเอง
ส่วนความสามารถทางด้านการต่อสู้และการใช้พลังที่มารพึงมี เขาใช้วิธีเลียนแบบพวกพี่น้องที่มีโอกาสได้ร่ำเรียน แอบฝึกฝน แอบศึกษา ทำทุกอย่างเพื่อหาทางรอดให้ตัวเองในอนาคต
รู้ตัวอีกทีก็มีพลังมหาศาลจนเกินความคาดหมายไปไกลแล้ว เขาไม่กล้าเรียกตนว่าเป็อัจฉริยะ แต่หากใครจะบอกว่าเขาคืออัจฉริยะเชื่อว่าต้องไม่มีใครกล้าทัดทาน
“ซุนเย่หนอซุนเย่ วันนี้ถึงกับหลบหน้าข้าไปเสียครึ่งวัน อย่างไรวันนี้ข้าก็ต้องตบแต่งเ้าเข้าตระกูลให้จงได้!” ตัวปัญหาโผล่มาอีกแล้ว เมื่อเช้าก็โผล่มาทีหนึ่ง ยามบ่ายก็ยังตามมาตอแยไม่เลิก
บางทีเขาก็แอบคิดเหมือนกันว่าถ้าหากใช้เพลิงทมิฬเผามันกลางเขตสิบคงเป็ความวุ่นวายที่น่าตื่นเต้นน่าดู ก็เป็ถึงเพลิงทมิฬที่มีเพียงจอมมารที่มีมันนี่นะ
“ข้าว่าจวนของเ้าก็ไม่ได้ขาดแคลนภรรยานะ อีกอย่าง เ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าเคยแต่งงานแล้ว เกอแล้วอย่างไร? ไม่บริสุทธิ์เช่นนี้คงไม่สมดั่งใจเ้าเท่าไหร่กระมัง”
“อย่าเอาเื่นี้มาอ้างเลยน่า! มารจากเขตห้าพูดคุยเื่เ้าไม่เว้นวัน สามีหน้าโง่ของเ้าไม่แม้แต่จะแตะต้องเ้าในวันเข้าหอเลยด้วยซ้ำ! ข้าจึงได้พยายามปลอบใจเ้าอยู่นี่อย่างไรเล่า เกอที่แสนงดงามเช่นเ้านาย ท่านหม่าช่างโง่งมที่ปล่อยให้หลุดมาถึงข้าได้”
“ข้าไม่คิดตบแต่งเป็อนุให้ใคร”
“ฮูหยินรองก็ได้ ข้าจะเมตตาเ้าทุกอย่างเลย”
“จะสถานะไหนข้าก็ไม่คิดตบแต่งให้เ้า ชายใดที่ข้าพึงใจข้ามีปัญญาตามหาของข้าเอง”
“น่าเสียดายจริง ๆ เช่นนั้นคงต้องรุนแรงกับเ้าสักหน่อยสินะ! เ้าถึงจะเลิกดื้อดึงกับข้าเสียที!”
กล่าวจบไห่ลิ่วก็สะบัดเชือกมัดเซียนจู่โจมเขาทันที! เขาเบี่ยงตัวหลบไปด้านซ้ายแล้วพยายามหาทางวิ่งหนีไปให้ไกล แต่ไห่ลิ่วก็ดักเขาได้ทุกทาง! เพียงพริบตาก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าแล้วใช้มนต์มายาเพื่อทำให้สลบ แต่เขาก็ไม่ใช่มารที่จะมารังแกกันได้ง่าย ๆ
ผลัวะ! อั๊ก! เพียงหมัดเดียวที่พุ่งเข้าหน้ามันเต็ม ๆ มันถึงกับล้มลงไปนอนโอดโอยบนพื้น แต่ความพยายามของมันดูจะมีมากเหลือล้นเสียจริง เพียงไม่นานก็ลุกขึ้นมาวาดแขนหมายจะซัดพลังใส่ ซุนเย่ะโตีลังกาหลบไปด้านหลังแล้วใช้สองมือวาดลงกับพื้น ปรากฏเป็กลุ่มพลังลักษณะคล้ายราชสีห์สีดำตัวใหญ่จู่โจมเข้าไปหาไห่ลิ่วเต็ม ๆ
โฮกกกก!!!! เสียงคำรามจากกลุ่มพลังรูปราชสีห์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ไห่ลิ่วที่ถูกพลังนี้โจมตีทะลุร่างไปก็เริ่มโงนเงนแล้วล้มลงสลบไป
เขาสะบัดเพียงนิ้วเดียว ร่างของมันก็ลอยละลิ่วไปไกลแสนไกลเพื่อพากลับไปยังที่ที่มันจากมา
ครอบครัวของไห่ลิ่วที่ได้เห็นร่างของบุตรชายลอยตกลงใส่หลังคาจวนล้วนใจนแทบเป็ลมสลบไป แล้วประกาศตามหาตัวคนร้ายด้วยความโทสะในทันที
“หึ! นอนหลับให้สบายไปสักเจ็ดวันก็แล้วกัน นี่ถือว่าข้าปรานีแล้วนะ ข้าี้เีนั่งฟังบิดามารดาเ้ากับสตรีน่ารำคาญพวกนั้นร้องไห้คร่ำครวญ มันแสลงหูข้า”
เขาไม่ใส่ใจสิ่งใดอีก ดำเนินชีวิตตามปกติในแต่ละวันของตัวเองต่อไป ในใจก็หมายมาดเอาไว้ว่า หากครั้งหน้ายังโผล่มาให้เห็นอีกมันจะไม่ได้มีชีวิตกลับไปอย่างแน่นอน! และเขารู้ว่ามันต้องมาแน่ ๆ ความหมายก็คือ ได้เวลาที่เขาจะเชือดคอมันทิ้งเสียที!! โทษฐานที่มันกล้าใช้กำลัง!!
.
.
.
ดำเนินชีวิตปกติสุขมาได้อีกเจ็ดวัน ก็เป็ไปตามคาด ไห่ลิ่วที่ได้สติฟื้นคืนมาก็รีบตามมาเอาเื่เขาในทันที คราวนี้ไม่ได้มาคนเดียวแต่พาบิดามารดามาด้วย สาว ๆ ที่คลั่งไคล้ในไห่ลิ่วก็ตามมาอีกหลายสิบคนเพื่อเตรียมพร้อมซ้ำเติม!!
“เ้าเกอเป็หม้ายไม่รู้ที่ต่ำที่สูง! บุตรชายข้าอุตส่าห์ให้โอกาสเ้าได้ตบแต่งแต่กลับทำร้ายกันจนสาหัส! วันนี้เ้าไม่ได้ตายดีแน่!!” บิดาของไห่ลิ่วะโกล่าวจนหนวดกระดิก ดูแล้วช่างน่าขำขันยิ่งนัก
“ข้าบอกกล่าวชัดเจนแล้วว่าไม่คิดตบแต่งให้บุตรชายของเ้าเด็ดขาด แต่เขากลับใช้กำลังกับข้าก่อน ข้าป้องกันตัวก็ถูกแล้ว”
“สามหาว!!”
“สามหาวรึ? แล้วเ้าเป็ผู้ใดถึงกล้ามาใช้คำว่าสามหาวกับข้า? เป็แค่มารที่ถือกำเนิดจากโจรในเขตสิบที่ได้ดิบได้ดีมีฐานะมั่งคั่งขึ้นมา
ตัวข้าแม้เป็เกอหม้ายอย่างไรก็มีแซ่อวี๋นำหน้าชื่อ หาได้ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิงกับตระกูลอวี๋ไม่ ถือดีอย่างไรมาใช้คำว่าสามหาวกับข้า!?”
หากปัญหามันไม่ได้จบในวันนี้ เขาก็คิดที่จะผลักภาระทั้งหมดไปให้ตระกูลอวี๋เสีย ไปตีกันเองก็แล้วกันถือเสียว่าเป็การแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ
“เ้าเกอหน้าไม่อาย! ถูกทอดทิ้งแล้วยังไม่เจียมตัว เป็แค่ลูกนางโลมแท้ ๆ ถึงตบแต่งกับคุณชายไห่ลิ่วไปเ้าก็เป็ได้เพียงนางโลมเฉกเช่นมารดาเ้าเท่านั้น!” ทันทีที่หญิงสาวปากกล้านางหนึ่งกล่าวขึ้นมาบรรยากาศโดยรอบก็เย็นะเืขึ้นมาทันที
“เ้ารู้รึไม่? ว่าที่เขตสิบเป็เขตแดนไร้ซึ่งกฎหมาย กี่ศพที่ถูกฆ่าตาย ใครที่ทำล้วนไม่ได้ต้องโทษ”
“หยะ อย่ามาขู่ข้านะ!”
“หึหึหึ เผื่อเ้าไม่รู้นะว่าข้านั้นแสนชิงชังมารดาของตัวเองเหลือเกิน กล้าเปรียบเทียบข้ากับมารดาน่ารังเกียจที่ทอดทิ้งลูกของตัวเอง คงกลัวว่าจะตายสบายไปสินะ”
กรี๊ดดดด!!!!
สิ้นคำ ซุนเย่ก็ใช้พลังบีบคอของมันจนตัวลอย!! ดวงตาที่แทบถลนออกจากเบ้าสร้างความหวาดผวาให้มารบริเวณนั้นทุกตน!
“จับมันไว้! ต้องเอามันไปลงโทษให้ได้!!” บิดาของไห่ลิ่วสั่ง เหล่ามารกรูกันเข้ามา แต่ทว่า!
ตู้มมมม!!!! พลังที่แผ่ขยายออกจากร่างของเขา ซัดพวกมันจนกระเด็นออกไปกระแทกกับกำแพง กระอักเืจนเกือบตายไปตาม ๆ กัน!!
ไห่ลิ่วที่เริ่มหวาดกลัวในตัวตนของเขาขึ้นมาจึงรีบวิ่งหนีออกไปเป็คนแรก
กร๊อบ! เขาจัดการหักคอหญิงสาวปากดีที่โดนเขาทำโทษเป็คนแรก แล้วใช้พลังรั้งขาของไห่ลิ่วเอาไว้จนล้มลงลากมันกลับมานอนแทบเท้า!
“ปล่อยลูกชายข้าเดี๋ยวนี้นะ!! เ้าเกอชั้นต่ำ!!” มารดาของไห่ลิ่ววิ่งเข้ามาหมายจะช่วยบุตรชาย แต่เขาไม่ใจดีถึงขนาดนั้น ยามที่มือของมารดาไห่ลิ่วกำลังจะเข้าถึงตัว เขาก็จัดใช้เส้นด้ายลวงตาตัดมือของนางจนขาดสะบั้น!
ฉัวะ! กรี๊ดดดด!!!!
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารเลยสักนิด
เ้าพวกนี้บังอาจมาทำลายชีวิตอันแสนสงบสุขของเขา บังอาจมาบังคับขู่เข็ญ บังอาจกล่าวว่าเขาสกปรกเหมือนมารดา สมควรตายให้หมด!! โลกนี้ช่างบัดซบจริง ๆ !!
“เ้า! อย่าอยู่เลย!!” บิดาของไห่ลิ่วซัดกระบี่นับสิบเล่มเข้ามา แต่มันก็แสนจะไร้ค่าเมื่อมันถูกเพลิงทมิฬเผาผลาญมันจนสิ้น!! “พะ เพลิงทมิฬ! เป็ไปไม่ได้!!”
เหล่ามารที่ยังเหลือรอด เมื่อมองเห็นเพลิงทมิฬนี้ก็บังเกิดความกลัวอย่างถึงขีดสุด! พากันวิ่งหนีตายไปคนละทิศละทาง!! แต่ทว่าไม่ทัน! เพราะเขากางม่านพลังสีดำกักขังพวกมันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน!!
“หากอยากมีชีวิตรอดก็ควักลูกตาออกมา ตัดลิ้นตัวเอง ตัดมือสองข้าง พิกลพิการไปเสียแล้วข้าจะปล่อยไป” เขามอบทางเลือกอันแสนโหดร้ายให้ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หรือไม่ก็เชือดคอตัวเองทิ้งไปเสีย!”
กรี๊ด! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
มารทุกตนล้วนทานทนความหวาดกลัวในใจไม่ไหวเลือกที่จะเชือดคอตัวเองจนตาย ไม่มีใครกล้าทำให้ตัวเองพิกลพิการเลยเพราะนั่นไม่ต่างจากการตายทั้งเป็!!
ทางด้านบิดาและมารดาของไห่ลิ่วต่างมองซุนเย่ด้วยความหวาดผวาไม่มีแรงแม้แต่จะวิ่งหนีไปไหน เขาไม่ปล่อยให้พวกมันมีโอกาสมีชีวิตอยู่อีกต่อไป! จัดการเชือดคอพวกมันจนเืสาดกระเซ็น!!
“ซะ ซะ ซุนเย่!! ปล่อยข้าไปเถอะนะ! ข้าสัญญาว่าจะไม่มารบกวนเ้าอีก เราจะต่างคนต่างอยู่ ทรัพย์สินตำลึงทองเ้าอยากได้อะไรเอาไปให้หมดเลย!!” ไห่ลิ่วที่มองไปทางไหนก็มีแต่ซากศพรีบเข้ามากอดขาเขาเพื่อขอร้องอ้อนวอน มันไม่ได้ตายดีอย่างแน่นอน!!
เขายังจำได้ไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งมันเคยคิดจะข่มขืนเขา!! แต่มันพลาดเพราะคืนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในบ้าน สิ่งที่หลงเหลืออยู่จึงมีเพียงกำยานปลุกกำหนัดเท่านั้น!!
“ได้ ข้าให้โอกาสเ้า”
อ๊ากกก!
เขาจิกหัวมันแล้วลากถูลู่ถูกังไปตามทางเข้าป่า ลากมันไปจนถึงสุดเขตแดนตรงหน้าทางเข้าดินแดนแห่งความว่างเปล่าที่มีผนึกสิบสังเวยขวางกั้นเอาไว้!
“ซะ ซุนเย่! เ้าจะทำอะไรข้า!?”
“เ้าคงเคยได้ยินมาบ้างว่าหลังจากที่เขตแดนสิบสังเวยถูกสร้างขึ้นมันก็ปิดกั้นทางเข้าดินแดนแห่งความว่างเปล่าไปด้วย ไม่มีผู้ใดสามารถพลัดหลงเข้าไปในนั้นได้อีก แต่เปล่าเลย ข้าเพิ่งค้นพบความจริงเมื่อไม่นานมานี้เองว่ามันยังมีทางเข้าอยู่อีกทาง ไปกันเถอะ!!”
“ไม่ ๆ ! อย่าพาข้าไป! อย่าส่งข้าเข้าไป!!”
เขาไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจตายของมัน จัดการลากหัวของมันลงไปในลำธารเพื่อข้ามฝั่งไปยังดินแดนแห่งความว่างเปล่า
บริเวณทางเข้าที่ถูกเขตแดนสิบสังเวยปิดกั้นเอาไว้มันเป็เหมือนปากถ้ำธรรมดา ๆ เขาเดินอ้อมไปทางด้านข้างที่เป็ป่ารกทึบหรือก็คือเดินเลียบทางเข้าถ้ำไปตามรอบนอก จนกระทั่งมาถึงจุดหนึ่งที่มีช่องทางเล็ก ๆ อยู่บริเวณด้านล่าง
“หวังว่าเ้าคงไม่ตัวใหญ่ไปหรอกนะ”
“เมตตาข้าด้วย!! เมตตาข้าด้วย!!”
“ไสหัวไป” คำบอกลาสั้น ๆ ถูกส่งไปให้ ก่อนจะถีบมันลงไปในช่องทางนั้น
ร่างของมันร่วงหล่นลงไปในหลุมลึกที่ไม่อาจคาดคะเนความสูงได้ แต่มันต้องเชื่อมไปยังข้างในตัวถ้ำอย่างแน่นอน เพราะพื้นดินที่เขาเหยียบอยู่ตอนนี้มันคืออาณาเขตของดินแดนแห่งความว่างเปล่า!!
“ต่อไปก็งานเก็บกวาดสินะ” พูดแล้วก็รู้สึกเหนื่อยล่วงหน้าจริง ๆ ซากศพที่หน้าบ้าน ต้องจัดการกันอีกยาว
ทางด้านไห่ลิ่วที่ตกลงไปในตัวถ้ำ ขาของมันหักจนเห็นกระดูก ความหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ มันพยายามคลานหนีอย่างไร้ทิศทางจนกระทั่งมาเจอบันไดที่เชื่อมขึ้นไป้า
ไห่ลิ่วมองอย่างมีความหวังแล้วรีบคลานขึ้นไปอย่างเอาเป็เอาตาย แต่เมื่อมาถึงจุดสูงสุดก็ราวกับเห็นนรกอยู่ตรงหน้า! เปลวเพลิงสีดำที่ล้อมรอบกายทำเอาร่างกายร้อนรุ่มไปหมด!! ชายปริศนาเดินเข้ามาใกล้มันด้วยแววตาอาฆาต!!
“บังอาจยุ่งกับของของข้า! ก็จงร้อนรุ่มไปด้วยไฟราคะให้สมดังปรารถนา!!”
“ไม่!! ไม่!!!!”
เปลวเพลิงสีดำโอบกายมันแล้วพาเข้าไปในทางเข้าดินแดนแห่งความว่างเปล่า ‘ที่แท้จริง’ ไฟราคะในกายของไห่ลิ่วเริ่มแผดเผา จำต้องติดอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งบาปของตนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!!
*สวมหมวกเขียว = สวมเขา เมียมีชู้
275
