ตอนที่ 20 วางท่าเตรียมตัว หลี่ซื่อออกหน้า (1)
“คุณหนูรองเ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวมาถามว่าคุณหนูหกเข้าจวนแล้วหรือไม่ ท่านได้พบคุณหนูหกหรือยังเ้าคะ” หญิงรับใช้สูงวัยคนหนึ่งมาปรากฏตัวหน้าประตูเรือนพร้อมสาวใช้อีกสองคน เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยเป็ธรรมชาติราวกับไม่เห็นว่าเ้านายในลานเรือนทั้งสองคนกำลังมีปากเสียงกันจนชุลมุน
หงหมอมอมือขวาข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าปรากฏที่หน้าประตู ฝ่ามือของเว่ยเยี่ยนหยุดลงตรงหน้าเว่ยเย่ว์อู่ในทันที ไม่กล้าเดินหน้าต่อ ในสมองพลันได้สติเข้าใจว่า เป็ตนที่แอบมาขวางนางคนชั้นต่ำนี่เอง ทางท่านย่าไม่ทราบเื่ บนใบหน้าฉายความกังวลขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
“คุณหนูรอง ท่านนี้คือคุณหนูหกหรือเ้าคะ” สายตาของหงหมอมอมองไปที่เว่ยเย่ว์อู่ พลางเอ่ยถามขึ้น
“ใช่ นางคือคนที่แอบอ้างว่าเป็น้องหญิงหก” เว่ยเยี่ยนค่อยๆ ชักมือตนเองกลับไป เอ่ยขึ้นอย่างโกรธแค้น
“คุณหนูหก บ่าวชื่อหงหมอมอคอยติดตามอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเ้าค่ะ แม้สุขภาพของฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็รอคุณหนูหกมาสักพักแล้ว ขอเชิญคุณหนูหกตามบ่าวไปด้วยเ้าค่ะ” หงหมอมอเดินมาพร้อมกับสาวใช้อีกสองคน เอ่ยยิ้มๆ
วาจาฟังดูเกรงอกเกรงใจ ทว่าในนี้มีความเกรงใจจริงๆ สักกี่ส่วนกันเชียว
เว่ยเย่ว์อู่ลอบแสยะยิ้มเย็น หงหมอมอผู้นี้มาได้ถูกเวลาเหลือเกิน ปรากฏตัวใน่ที่ตนกับเว่ยเยี่ยนกำลังมีปากเสียงจนเกือบจะลงไม้ลงมือกันพอดี
เวลานี้พอมาปรากฏตัว ในวาจายังแฝงความหมายว่าตนอกตัญญูปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องรอนานถึงเพียงนี้
“เ้าค่ะ รบกวนหมอมอนำทาง” เว่ยเย่ว์อู่หลุบตา เอ่ยด้วยความนอบน้อม นางไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับยายแก่คนหนึ่ง คาดว่าด้านในคงจะตั้งท่าเตรียมตัวรอตนอยู่ก่อนแล้ว เช่นนั้นก็พอดีเลย นางก็อยากเปิดหูเปิดตากับฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนหฺวาหยางโหวผู้นี้เช่นกัน…
รอบนี้เป็หงหมอมอที่นำทาง พาเว่ยเย่ว์อู่กับเว่ยเยี่ยนสองคนไปเรือนพำนักของฮูหยินผู้เฒ่า สาวใช้กับหญิงรับใช้สูงวัยที่เจอระหว่างทาง ไม่มีผู้ใดที่ไม่แสดงความเคารพนบนอบ
เว่ยเย่ว์อู่รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้เป็เพราะหงหมอมอที่นำทางอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่าพำนักอยู่ที่ ‘เรือนจิ้งซิน’ เมื่อมีคนเห็นพวกหงหมอมอเดินมาจากไกลๆ สาวใช้ก็รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวก่อนแล้ว
เว่ยเยี่ยนหันไปแค่นเสียงใส่เว่ยเย่ว์อู่ที่หน้าประตู สะบัดผ้าเช็ดหน้าเดินเข้าไปในเรือนเพียงลำพัง
ส่วนเว่ยเย่ว์อู่ตามหงหมอมอเข้าเรือนไป
ภายในโถงกลาง บนตั่งอุ่นมีหญิงชรานางหนึ่งนั่งอยู่ สวมใส่เสื้อคลุมสีฟ้าลายมงคล บนศีรษะคาดผ้าประดับหยกมรกต คิ้วตาดูเฉลียวฉลาด แค่มองก็รู้ว่าเป็ผู้มีปัญญา สายตาจับจ้องเว่ยเย่ว์อู่ที่กำลังเดินเข้ามา แววตากลอกกลิ้งไปมาเล็กน้อย ั์ตาคล้ายมีความประหลาดใจพาดผ่าน
จากนั้นบนใบหน้าค่อยๆ เผยรอยยิ้มเฉิดฉายขึ้นมาหลายส่วน ขับให้นางดูมีเมตตามากกว่าเดิม
ไม่ต้องบอกก็รู้ นี่คือเป็ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนหฺวาหยางโหว ผู้ที่แทบจะเลือนรางอยู่ในความทรงจำของนาง
นางรีบเดินหน้าสองก้าว ทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม “อู่เอ๋อร์คารวะท่านย่าเ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่งยิ้มให้นางครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปเอ่ยพลางหัวเราะกับหงหมอมอที่อยู่อีกด้าน “ยายหนูอู่โตมาดีถึงเพียงนี้ มานี่ซิ ก่อนหน้านี้ยังลือกันว่านางไร้ทั้งความสามารถและความงามมาโดยตลอด”
“ตอนแรกที่บ่าวเห็นก็ประหลาดใจเช่นกันเ้าค่ะ รูปลักษณ์ของคุณหนูหกกับตอนเยาว์วัยเปลี่ยนแปลงไปมาก บ่าวเองยังดูไม่ออกไปชั่วขณะ” หงหมอมอยิ้มพร้อมตอบกลับไป
เว่ยเย่ว์อู่แสยะยิ้มเย็น แววตามีประกายวูบไหวลึกล้ำวาบผ่าน ทว่าสุดท้ายก็ถูกกลบซ่อนด้วยความเขินอายยามได้พบคนแปลกหน้า
นี่แสดงว่ายังสงสัยในฐานะของตนอยู่ โชคดีที่เว่ยเย่ว์อู่เตรียมตัวไว้แต่แรก วันนี้ไม่เพียงนางจะทำให้คนทั้งจวนยอมรับในฐานะของตนเอง ยังจะให้ฮูหยินผู้เฒ่าตอบตกลงให้นางถอนการหมั้นหมายด้วย
3K
