ตอนที่ 14
ภายในห้องนอนหรูหรา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบผิวเนียน ทำให้หญิงสาวต้องซุกตัวไปที่แผงอกแกร่งของสามีหมาดๆ
มอร์แกนกอดหญิงสาวด้วยความอบอุ่นหญิงสาว และมาเฟียหนุ่มนอนกอดกันกลมภายใต้ผ้าห่มผืนหนา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"นายครับ นาย"
พสุเคาะประตูเรียกผู้เป็นายเมื่อมีข่าวด่วนแทรกเข้ามา ทำให้ต้องจำใจปลุกผู้เป็นายอย่างเสียไม่ได้
"นายครับ นาย" มาเฟียหนุ่มรู้สึกตัวตื่นหลังจากที่ได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทเรียก
"เข้ามา"
เขาใช้ผ้าห่มผืนหน้าปกปิดร่างกายบอบบางของหญิงสาวเพื่อไม่ให้ลูกน้องคนสนิทได้เห็นสิ่งที่เขาหวงแหน
"มีอะไร" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม
"คุณวิคเตอร์ บอกว่า ของที่ส่งไปไม่เป็ไปตามตกลงครับ"
"จะเป็ไปได้ไง มึงเช็กดีแล้วหรือยัง"
"ผมเช็กเองกับมือครับนาย ตอนนับของครบทุกอย่าง"
"ใครเป็คนส่งของ"
"เออ ไอ ไอ้กัสครับนาย"
"มึงไปลากตัวมันมา แล้วโทรบอกวิคเตอร์ว่าของที่เหลือกูจะส่งตามไปให้"
"ครับนาย"
จังหวะที่พสุกำลังเดินออก เขาหันไปเห็นแผ่นหลังขาวเนียนของนายหญิงที่นอนอยู่ในห้องนอน ชั่วพริบตาก็รีบหันหน้ากลับมา
"มึงยังอยากมีตาไว้มองทางอยู่ไหม"
"ขอโทษครับนาย"
ว่าจบเขารีบเดินออกไปทันทีไม่ต้องรอให้ผู้เป็นายไล่ เพราะหากผู้เป็นายเอ่ยอีกคำ มีหวังเขาคงต้องกลายเป็คนตาบอดแน่ๆ มอร์แกนเดินไปนั่งเปิดกล้องวงจรปิดที่หน้าโต๊ะทำงาน มือหนาหยิบบุหรี่ออกมาจุดดูดเพื่อระบายความเครียดเขานั่งจ้องหน้าจออยู่นานสองนานสังเกตการทำงานของลูกน้องแต่ละคนด้วยตัวเอง
"แดดดี้คะ"
"ตื่นแล้วเหรอครับตัวเล็ก"
เขารีบปิดหน้าจอลงเพราะกลัวว่าบะหมี่จะรับไม่ได้ ที่เขาเป็หนึ่งในเ้าพ่อทำงานด้านผิดกฎหมายเต็มรูปแบบ ขณะที่ตัวเธอเองทำงานเป็แม่พิมพ์ของชาติ
บะหมี่เดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนหน้าตักแกร่งอย่างถือวิสาสะ มือเรียวยกขึ้นจับแต่งทรงผมของมาเฟียหนุ่มด้วยความอ่อนโอน
"เมื่อกี๊มีอะไรหรือเปล่าคะ เสียงดังเชียว"
"แด๊ดคุยธุระกับลูกน้องนิดหน่อย ทำตัวเล็กตื่นเหรอครับ"
"วันนี้แดดดี้ยังไม่ Morning kiss หมี่เลยนะคะ"
ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าสามีตัวเองทำงานอะไร แต่เธอเลือกที่จะมองข้ามและยอมรับในสิ่งที่เขาเป็ เธอเชื่อเสมอว่า แม้คนเราจะใช้ชีวิตต่างกัน แต่ใช่ว่าจะใช้ชีวิตด้วยกันไม่ได้
"วันนี้หมี่มีสอน ่สายนะคะ"
"จริงๆ ตัวเล็กไม่ต้องทำงานแล้วก็ได้นะ แด๊ดดูแลตัวเล็กได้สบาย"
"ไม่เอาหรอกคะ หมี่ไม่อยากได้ชื่อว่าเกาะสามีกิน"
ฟอดดดดดดดดดด
มอร์แกนกดจมูกลงบนพวงแก้มเนียนหนักๆ เมื่อยิ่งอยู่ด้วยกัน ยิ่งเห็นความน่ารักของเธอ
"สอนนานไหม เดี๋ยวแด๊ดไปรับ"
"สามชั่วโมงค่ะ หมี่กลับเองได้"
"แด๊ดรอเลยดีกว่า"
"งั้นหมี่ตามใจแดดดี้ค่ะ"
ภายในรถยนต์คันหรู หญิงสาวที่นั่งอยู่บนหน้าตักแกร่ง กำลังนั่งทบทวนบทเรียนเพื่อเตรียมการสอนให้กับลูกศิษย์ที่รัก
"ตัวเล็กอยากไปฮันนีมูนที่ไหน ได้ดูไว้หรือยัง" มอร์แกนเอ่ยถาม เขาอยากมีเวลาส่วนตัวกับภรรยาของเขาบ้าง
"เราไปเที่ยวูเาดีไหมคะ ตื่นเช้าๆ จะได้ชมทะเลหมอกด้วย" มอร์แกนพยักหน้ายิ้มรับ
"เดี๋ยวที่เหลือแด๊ดจัดการเอง"
"งั้นหมี่ไปสอนก่อนนะคะแดดดี้ ว่าแต่ท่านผู้อำนวยการไม่เข้ามาชมมหาลัยสักหน่อยหรือคะ"
บะหมี่เย้าแหย่สามี ก่อนค่อยๆ ขยับตัวลงจากรถยนต์คันหรูอย่างทุลักทุเล
"ตัวเล็กหอมแด๊ดหรือยัง" มอร์แกนเอ่ยทวงเมื่อหญิงสาวทำท่าจะเดินออกไป
"นี่มันมหาลัยนะคะ" บะหมี่เอ่ยท้วงเพียงนิดแต่ก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มมาเฟียหนุ่มหนักๆ
"อื้ออออออ"
มอร์แกนดึงจังหวะที่บะหมี่กำลังจะผละใบหน้าออกใช้มือหน้าจับหลังศรีษะเธอไว้ก่อนฉกจูบอย่างอุกอาจ ก่อนผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง
"แสดงความรักกับผัวตัวเองไม่ต้องอายหรอกตัวเล็ก"
มอร์แกนพูดด้วยท่าทางไม่พอใจที่บะหมี่ทำเหมือนกับเขินอายที่จะแสดงความรักกับสามี ก่อนพยักหน้าให้พสุที่ทำหน้าที่เป็สารถีให้ในครั้งนี้
บะหมี่เดินเข้ามหาลัยไปอย่าง งงงวย ว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่เมื่อนึกถึงจูบเมื่อครู่ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็สำ
"เรื่ิองไอ้กัสว่ายังไง" มอแกนเอ่ยถามลูกน้องคนสนิททั้งสองคน "ตอนนี้มันอยู่โกดังครับ นายจะให้ผมจัดการยังไง" หากเจอคน
ทรยศโทษของมันคือตายสถานเดียวเท่านั้น
"ถ้าเอาความจริงมาไม่ได้ มึงก็เอาชีวิตมันมาแทนก็แล้วกัน"
ว่าจบมอร์แกนก็พยักหน้าบอกลูกน้องคนสนิทให้จอดรถแถวร้านกาแฟหน้ามหาลัยที่หญิงสาวสอนหนังสืออยู่
"นักศึกษาทุกคนฟัง การบ้านที่ครูให้ไปวันนี้ ขอให้ส่งให้ตรงวันภายในวันเริ่มต้นสัปดาห์หน้า ส่วนวันนี้ใครมีคำถามอะไรไหม" บะหมี่กำลังจะปล่อยคลาสทันทีที่สอนเสร็จ
"อาจารย์คนสวย แต่งงานแล้วจริงหรือครับ" หนึ่งในนักศึกษาแสบ ยกมือสอบถามกลางห้องใหญ่
"ใช่จ๊ะ" บะหมี่ตอบด้วยความภูมิใจ
"โห่ เสียดายอ่ะ"
"ตั้งใจเรียนให้ได้เกรด A แล้วครูจะไปทานข้าวด้วยตามสัญญา เอาละวันนี้เลิกคลาสได้ค่ะ" ประโยคแรกตอบนักศึกษาตัวแสบ ประโยคหลังเธอแจ้งเพื่อปล่อยคลาส
ครืด ครืด ครืด
"ฮัลโหลค่ะ แดดดี้"
(เลิกคลาสหรือยัง แด๊ดจะได้ไปรับ)
"เลิกแล้วค่ะ"
(แด๊ดรอหน้ามหาลัยนะครับ)
บะหมี่รีบเดินตรงไปยังหน้ามหาลัย สายตากวาดมองบริเวณรอบจนทั่ว พบกับนักศึกษาหญิงที่กำลังกรี้ดกร้าดอะไรบางอย่าง เธอเพ้งสายตาจ้องมองจึงรู้ได้ทันทีเลยว่านักศึกษากลุ่มนั้นกำลังกรี้ดกร้าดอะไรกัน
มาเฟียหนุ่มยืนรอหญิงสาวอยู่หน้ามหาลัยท่ามกลางเสียงกรี้ดของสาวๆ ที่มองมา เมื่อสายตากวาดไปเห็นหญิงสาวคนรัก จึงรีบดับบุหรี่ที่ดูดรออยู่แล้วเดินตรงไปหาเธอทันที
"ฮอตไม่เบานะคะเนี่ย"
บะหมี่หยอกเย้าชายหนุ่ม ก่อนมือหนาเลื่อนเข้ามาสอดประสานมือเล็กแล้วก้าวเดินออกไปพร้อมๆ กัน
"แด๊ดจะมารอตัวเล็กทุกวันที่มีสอนเลย"
"อยากมารอหมี่หรืออยากเช็กเรทติ้งคะ"
"แด๊ดต้องอยากมาระ..."
ครืด ครืด ครืด ครืด
ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้น
"ว่าไง"
(มันยอมบอกแล้วครับ)
(เดี๋ยวกูรีบไป)
"เดี๋ยวแด๊ดไปส่งที่บ้านนะ ตอนนี้แด๊ดมีปัญหาเื่งานนิดหน่อย"
"..." แม้จะรู้ว่าเขาทำไม่ดี แต่ก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนเขา
"หมี่เป็ห่วงแดดดี้นะคะ"
_______________________
1K
