[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 53 พ่อค้าอาวุธทำการค้า 

"น้องชายคนนี้ก็คือเนี่ยเฉินอย่างนั้นหรือ ข้าชื่นชมท่านมานานมากแล้ว ชื่อเสียงของท่านเลื่องลือไปทั่ว และท่านก็เป็นชายหนุ่มที่มากด้วยความสามารถจริงๆ"

ท่านจิ้นเกอกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นคารวะเนี่ยเฉิน

เนี่ยเฉินรีบตอบรับและกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า

"ท่านจิ้นเกอยกย่องเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงคนที่มีความรู้งูๆ ปลาๆ เท่านั้น ไม่มีอะไรที่คู่ควรกับคำชมเหล่านี้"

ท่านจิ้นเกอเป็นผู้ที่หัวหน้าหมู่บ้านให้ความเคารพนับถือมาก ดังนั้นเนี่ยเฉินจึงรู้สึกจำเป็นต้องให้ความเคารพต่อท่านจิ้นเกอด้วย

"ท่านจิ้นเกอ นี่คือฟางจ้วง อดีตนายทหารผู้ถือหอกของข้า ท่านคงเคยพบกับเขามาก่อนหลายครั้ง นี่คือหลินคัง ทายาทของหอกพิฆาตแห่งตระกูลหลิน และนี่คือหม่าหนิวพี ผู้ที่สามารถนำทัพบุกทะลวงได้อย่างเก่งกาจ"

หัวหน้าหมู่บ้านแนะนำคนสำคัญในหมู่บ้านให้ท่านจิ้นเกอรู้จักทีละคน

ท่านจิ้นเกอชมเชยพวกเขาและพยักหน้าหลายครั้งด้วยความพึงพอใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เนี่ยเฉินได้ยินชื่อจริงของฟางจ้วง ก่อนหน้านี้เขามักจะเรียกฟางจ้วงว่า "ต้าจ้วง" แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีชื่อจริงๆ ว่าอะไร

"ท่านแม่ทัพเวิง พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อตรวจสอบอาวุธใหม่ของท่าน ได้ยินว่าท่านมีหลายอย่างที่น่าสนใจ เราไปดูอาวุธกันเถอะ"

ท่านจิ้นเกอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หัวหน้าหมู่บ้านตบหัวตัวเองเบาๆ และหัวเราะอย่างร่าเริง

"ข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย เมื่อเห็นท่าน ข้าก็มีความสุขมากจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด"

เขากล่าวพร้อมกับเดินนำทุกคนขึ้นไปบนเนินเขา

หัวหน้าหมู่บ้านแนะนำว่า

"ท่านจิ้นเกอเป็นที่ปรึกษาที่สำคัญที่สุดของผิงซีอ๋อง เขาติดตามผิงซีอ๋องมาเป็นเวลานาน และเป็นผู้ที่ผิงซีอ๋องไว้วางใจที่สุด"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านจิ้นเกอก็หัวเราะและกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า

"ข้าไม่ใช่ที่ปรึกษาที่เก่งที่สุดหรอก ทุกยุคสมัยย่อมมีผู้มีความสามารถ ข้าเพียงแค่ใช้ประสบการณ์เก่าๆ ของข้าในการยังชีพเท่านั้น ผิงซีอ๋องมีผู้ให้คำปรึกษาและแม่ทัพที่เก่งกาจมากมาย ส่วนตัวข้านั้นแก่เกินไปแล้ว"

หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะและกล่าวว่า

"แม้ว่าท่านจะอายุมากแล้ว แต่คนรุ่นหลังก็ไม่อาจมาแทนที่ตำแหน่งของท่านได้"

ขณะที่ทุกคนกำลังเดินขึ้นเขา หัวหน้าหมู่บ้านก็แนะนำคนอื่นๆ ให้เนี่ยเฉินรู้จักว่า

"คนที่อยู่ข้างข้าคือท่านไช่หรง อดีตหัวหน้ากองทัพคนที่หนึ่งของกองทัพของพวกเรา เขามีตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่และเป็นสหายสนิทของข้า"

เนี่ยเฉินคำนับและกล่าวว่า

"ขอคารวะแม่ทัพไช่"

ไช่หรงหัวเราะและกล่าวว่า

"เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลย ทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถ ไม่แปลกใจเลยที่สามารถทำให้ลูกสาวของท่านแม่ทัพเวิงหลงรักได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เวิงชิวฉานก็หน้าแดงและยกคันธนูขึ้นตีไช่หรงเบาๆ

"ท่านไช่หรง หากท่านพูดจาไร้สาระอีก ข้าจะไม่ยอมแล้ว!"

"ทำไมล่ะ ข้าพูดผิดหรือ? เด็กคนนี้ทำให้เจ้าชอบจนตาเป็นประกาย จะปิดบังข้าได้อย่างไร?"

ไช่หรงหัวเราะและตบไหล่แม่ทัพหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะกล่าวว่า

"ท่านแม่ทัพเวิง เจ้าหนุ่มคนนี้ได้ยินว่าท่านมีลูกสาวที่งดงาม จึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อขอความรู้ในการรบ ครั้งนี้ท่านคงต้องปฏิเสธเขาแล้วล่ะ เพราะหัวใจของลูกสาวท่านมีคนครอบครองไปแล้ว"

แม่ทัพหนุ่มคนนั้นหน้าแดงและรีบแก้ตัวว่า

"ข้าไม่ได้มาด้วยเหตุผลนั้น ข้าเพียงเคารพท่านแม่ทัพเวิงอย่างมาก และได้ยินว่าท่านมีอาวุธใหม่มากมาย ข้าจึงอยากมาเยี่ยมชม"

ไช่หรงหัวเราะดังลั่นและกล่าวว่า

"นั่นก็จริง แต่ข้าได้ยินว่าท่านแม่ทัพหนุ่มคนนี้เพิ่งเข้ารับตำแหน่งหัวหน้ากองทัพที่สาม ข้าอยากเห็นว่าเขามีความสามารถแค่ไหน"

แม่ทัพหนุ่มคำนับและกล่าวว่า

"ข้าน้อยแซ่เยว่ เรียกว่าเยว่ตงเหวิน ขอน้อมคารวะท่านแม่ทัพเวิงขอรับ"

แม่ทัพเวิงถามด้วยความแปลกใจว่า

"เจ้าเป็นทายาทของดาบพิชิตปฐพีตระกูลเยว่หรือ? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสามารถขึ้นเป็นแม่ทัพได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ผิงซีอ๋องย่อมไม่เลือกคนผิดแน่นอน"

เยว่ตงเหวินยิ้มและกล่าวว่า

"เช่นเดียวกับหลินคังที่เป็นทายาทของหอกพิฆาตแห่งตระกูลหลิน เขาก็ตัดสินใจย้ายจากการรับใช้อันตงอ๋องมาอยู่ใต้การบังคับบัญชาของท่านเช่นเดียวกัน"

หลินคังได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความสงสัยว่า

"ท่านเป็นทายาทของดาบพิชิตปฐพีตระกูลเยว่จริงๆ หรือ?"

เยว่ตงเหวินพยักหน้าและกล่าวว่า

"จริงแท้แน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้นเมื่อเรามีโอกาสต้องประลองฝีมือกันบ้าง"

"ยินดีเสมอ ข้าเองก็อยากรู้ว่าหอกพิฆาตแห่งตระกูลหลินที่มีชื่อเสียงเลื่องลือจะแข็งแกร่งสักเพียงใด"

หลินคังและเยว่ตงเหวินต่างก็มีท่าทีท้าทายและยิ้มอย่างมีมิตรภาพ

ท่านจิ้นเกอที่ยืนมองอยู่ก็หัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า

"เด็กหนุ่มเหล่านี้ต่างก็มีความสามารถยอดเยี่ยม โลกนี้เต็มไปด้วยผู้มีความสามารถจริงๆ"

ขณะที่พวกเขาเดินมาถึงเนินเขา เหล่าทหารที่ยืนเฝ้าทางผ่านต่างก็หลีกทางให้

"ท่านจิ้นเกอ เราจะเริ่มจากอาวุธชิ้นใดก่อนดี?"

หัวหน้าหมู่บ้านถาม

"เริ่มจากดาบก่อนก็ได้ ข้าเห็นว่าดาบเหล็กดำนี้น่าสนใจมาก"

หัวหน้าหมู่บ้านเรียกทหารที่ถือดาบและหน้าไม้เข้ามา จากนั้นส่งดาบให้กับไช่หรง

"ท่านแม่ทัพไช่ ลองดาบนี้ดูหน่อย"

ไช่หรงรับดาบมาแล้วมองไปที่เยว่ตงเหวิน

เยว่ตงเหวินไม่ใช้ดาบของตัวเอง แต่ดึงดาบจากทหารที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาแทน

หากจะทำการเปรียบเทียบอาวุธเพื่อการผลิตในปริมาณมาก ควรใช้ดาบที่ทหารใช้งานจริงในการทดสอบ

พวกเขาทั้งสองคนยกดาบขึ้นและฟันใส่กัน เสียงดัง "เคล้ง!" ดาบของเยว่ตงเหวินหักทันทีเหมือนทำมาจากกระดาษ ในขณะที่ดาบของไช่หรงมีเพียงรอยบิ่นเล็กน้อยเท่านั้น

"ยอดเยี่ยมจริงๆ หากเป็นทหารธรรมดา ดาบของเขาคงไม่เหลือแม้แต่รอยบิ่น ข้าเชื่อว่าเป็นเพราะเยว่ตงเหวินมีพละกำลังที่มากจึงทำให้ดาบนี้บิ่นไปได้"

ไช่หรงกล่าวขณะที่มองดาบในมือด้วยความชื่นชม

ในฐานะทายาทของดาบพิชิตปฐพีตระกูลเยว่ เยว่ตงเหวินก็หลงรักดาบนี้ทันที

"ท่านแม่ทัพไช่ หากดาบนี้ถูกนำมาใช้กับทหารทั้งหมดของเรา กองทัพของเราคงจะไร้เทียมทานแน่ๆ"

หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะและกล่าวว่า

"ท่านจิ้นเกอ ดาบนี้ข้าขอแค่ราคาสามเท่าของดาบธรรมดาก็พอ"

"อะไรนะ? สามเท่า? แพงขนาดนี้ปล้นกันเลยไม่ดีกว่าหรือ?"

ไช่หรงอุทานออกมา

หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะและกล่าวว่า

"หึๆ ดาบนี้สามารถตัดดาบธรรมดาได้สิบเล่ม ข้าขอแค่สามเท่าของราคาดาบธรรมดาก็ถือว่าราคาถูกมากแล้ว"

ท่านจิ้นเกอพยักหน้าและกล่าวว่า

"ดาบนี้สมควรกับราคานั้น ไม่ต้องต่อรองอีกแล้ว เราไปดูอาวุธต่อไปเถอะ"

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้าและส่งหน้าไม้ให้ท่านจิ้นเกอ พร้อมกับกล่าวว่า

"ท่านจิ้นเกอ หน้าไม้นี้ใช้ได้ง่าย แม้แต่ท่านก็สามารถใช้งานได้"

"อ้อ ข้าเองก็ใช้ได้หรือ?"

ท่านจิ้นเกอสนใจทันที เขาหยิบหน้าไม้ขึ้นมาและเล็งเป้า ตามที่เคยเห็นผู้อื่นใช้งาน จากนั้นเขาเหนี่ยวไกยิงอย่างรวดเร็ว ลูกธนูสิบดอกพุ่งออกไปเหมือนดาวตก พุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ

ทุกคนที่เห็นต่างก็พยักหน้าด้วยความชื่นชม หน้าไม้นี้มีพลังทำลายสูงมากและสามารถเพิ่มกำลังรบของกองทัพได้อย่างแท้จริง

"ท่านจิ้นเกอ เราไปดูอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของเรากันเถอะ นั่นก็คือ 'หน้าไม้ปราบทัพ'"

"ใช่ นั่นแหละที่ข้าอยากเห็น"

ทุกคนเดินไปที่หน้าไม้ปราบทัพและเริ่มสำรวจอย่างละเอียด

"หน้าไม้ปราบทัพนี้ต้องใช้คนสามคนในการดึงสาย และมีพลังทำลายล้างที่มหาศาล"

หัวหน้าหมู่บ้านอธิบาย

เยว่ตงเหวินไม่เชื่อคำพูดนี้ เขาเดินไปที่หน้าไม้ปราบทัพและใช้พละกำลังทั้งหมดรั้งสายธนูขึ้นจนสำเร็จ