" จะไปกำจัดโจรพวกนั้นหรือ เอาสิ ข้าเอาด้วยอยู่แล้ว ก่อนหน้านั้นข้าอยากถามก่อน เ้าคิดดีแล้วใช่ไหมเซ็ท ที่ตัดสินใจจะทำแบบนั้น "
" ข้าคิดดีแล้ว เ้าก็ได้ยินเื่พวกมันแล้วนี่ พวกมันเป็โจรสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านมากมาย ไม่มีอะไรจะเหมาะกว่านี้อีกแล้ว "
เซ็ทเหลือบมองเชนด้วยหางตา และพูดด้วยความใจเย็น สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความแน่วแน่ ตอนนี้สายตาของเขาเหมือนดั่งปีศาจที่กำลังตื่นขึ้น
" เ้าพร้อมที่จะแบกรับผลที่จะตามมาแล้วใช่ไหม ผลของการเลือกเส้นทางนั้น "
เชนพูดย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
" ข้าจะแบกรับทั้งหมดเอง โลกที่นี่ข้าไม่มีอะไรต้องสนใจอยู่แล้ว ข้าคิดแต่ว่าจะได้กลับโลกเดิมเมื่อไหร่ น้องสาวข้ากำลังรออยู่ "
" อย่างนั้นข้าจะคอยเดินตามเ้าเองและจะคอยช่วยเหลือเ้าไปตลอด เมื่อถึงเวลาที่ข้า้าคนช่วย ข้าหวังว่าเ้าจะรับฟังและช่วยเหลือข้าบ้างนะ "
" แน่นอนอยู่แล้วเชน ข้าพร้อมจะช่วยเหลือเ้าเสมอขอแค่บอกข้ามา "
" ดีใจที่มีเ้าเป็เพื่อนร่วมเดินทางนะเชน "
เซ็ทเดินมาที่เชนและตบไหล่เชนด้วยความจริงใจอย่างที่สุด
" จำไว้น่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไร มีแต่ข้าเท่านั้นที่เป็มิตรกับเ้า "
เชนพูดคำนี้ขึ้นมาในขณะที่ค่อยๆ เหลือบตามองมาที่เซ็ท
จากคำพูดนั้นของเชน ทำให้เซ็ทนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกับว่าเขาเคยได้ยินคำพูดนี้จากที่ไหนสักแห่ง
" คืนนี้เรานอนพักเอาแรงกันเถอะ ข้าจะนอนหน้าเตาผิงนะ เ้านอนบนเตียงเลยก็ได้เชน "
หลังจากบทสนทนาที่จริงจัง ทั้งสองแยกย้ายกันเข้านอน เพื่อเตรียมตัวเผชิญชีวิตในวันรุ่งขึ้น
" ตอนนี้โซฟีอาจะเป็อย่างไรบ้างนะ ข้าไม่อยู่ด้วยน้องข้าจะเอาอะไรกิน ไม่เคยห่างน้องสาวนานขนาดนี้มาก่อน ข้าเป็ห่วงจริงๆ เห้อ "
เซ็ทพูดบ่นกับตัวเองขณะนอนอยู่หน้าเตาผิง ด้วยใบหน้าที่เป็กังวลอย่างมาก เชนที่ได้ยินก็หันมองเขา ก่อนที่ทั้งสองจะหลับตาลงนอนในคืนที่แสนเหน็บหนาว
.
.
.
.
แสงสว่างจากดวงตะวันค่อยๆเปลี่ยนสีท้องฟ้าทีละน้อย เหล่าสัตว์น้อยใหญ่เริ่มออกหากินหลังหิมะหยุดตก วันใหม่ในโลกที่ไม่คุ้นเคยได้เริ่มต้นแล้ว
ก็อก ก็อก ก็อก …
" ท่านเซ็ทครับ ท่านเชน ตื่นกันหรือยังครับ ฟาเดียเตรียมอาหารเช้าแล้ว ทั้งสองท่านไปทานด้วยกันนะครับ "
ในตอนเช้าตรู่ ลุงมอริสที่เดินย่ำหิมะนุ่มๆ มาเคาะประตูที่พักของทั้งสองคน
" ตื่นแล้วครับลุงมอริส เดี๋ยวข้ากับเชนตามไปครับ "
ทั้งสองจัดการเก็บที่นอนเข้าที่ อย่างเป็ระเบียบ ก่อนจะเดินตามไปที่บ้านลุงมอริส กลิ่นหอมของอาหารเช้าฝีมือฟาเดียโชยมาตามลม มิลิสที่ตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยแม่ทำอาหารออกมารอรับทั้งสองเหมือนเคย
" พี่ๆคะ มาทานข้าวด้วยกัน มิลิสทำให้ทานอีกมื้อตามที่บอกไว้เลยนะคะพี่เซ็ท "
เด็กน้อยน่ารักในชุดหนังสัตว์กันหนาวยืนโบกมืออยู่หน้าบ้านของเธออย่างร่าเริง
" ทำให้พี่อีกจริงๆด้วยสินะมิลิส เดี๋ยวพี่จะกินให้เต็มที่เลย "
ทั้งสองคนได้ถึงโต๊ะอาหารบ้านลุงมอริส บนโต๊ะมีอาหารแปลกตามากมาย อาหารที่มิลิสช่วยแม่ทำให้พี่ๆ อย่างสุดฝีมือ เมื่อพร้อมหน้ากัน ทุกคนต่างทานอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย
" ไม่ได้เห็นลูกสาวมีความสุขแบบนี้มานานแล้ว เธอไม่ค่อยมีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน ส่วนมากก็ใช้ชีวิตอยู่กับข้าที่เป็นายพราน ช่างไม่เหมาะสมกับเด็กผู้หญิงวัยนี้เลย "
ลุงมอริสพูดขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร
" ข้าก็รู้สึกดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของมิลิสเช่นกัน เป็เกียรติมากที่ทั้งสองท่านมาหมู่บ้านนี้ ขอบคุณที่ทำให้มิลิสมีความสุขนะคะ "
ฟาเดียที่กำลังรินน้ำพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพร้อมใบหน้า ที่ยิ้มแย้ม
ทุกคนต่างทานมื้อเช้าพร้อมกับความสุขที่ไม่ได้มีบ่อยๆ รอยยิ้มของครอบครัวนี้กับการต้อนรับอย่างดี ทำให้เซ็ทและเชนมีความสุขมากเช่นกัน
" ขอบคุณสำหรับอาหารครับ อร่อยมากเลยจ่ะมิลิส เอ๊ … แบบนี้พี่เซ็ทต้องตอบแทนมิลิสยังไงดีนะ ? "
เซ็ทพูดกับมิลิสด้วยความสนิทสนม เมื่อสาวน้อยได้ยินดังนั้น เธอได้ลงจากเก้าอี้และวิ่งตรงมากอดแขนเซ็ททันที
" มิลิสอยากเจอคุณนกผู้พิทักษ์ค่ะ ตอนนี้คุณนกพักผ่อนหายเหนื่อยหรือยังคะพี่เซ็ท "
" ได้สิ เพื่อเป็การตอบแทนสำหรับอาหารสุดวิเศษ พี่จะพามิลิสขี่นกตัวนั้นแล้วกัน … ได้ไหมครับลุงมอริส "
ลุงมอริสพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
" เย้ มิลิสจะได้เจอคุณนกแล้ว รอมาตลอดเลยค่ะ "
สาวน้อยะโด้วยความดีใจสุดขีดที่จะได้เจอนกที่เธออยากเจอมาตลอด
" อย่างนั้นหรือ ไปกันเลยไหมมิลิส "
" ไปค่ะๆ เย้ เย้ "
เซ็ทและมิลิสเดินจูงมือกันออกไปที่ลานกว้างหน้าบ้านทันที ส่วนเชนยังคงนั่งคุยกับคุณมอริสต่อที่โต๊ะอาหาร
" เอ่อ คุณมอริสช่วยแนะนำเื่การล่ามอนสเตอร์หน่อยได้ไหมครับ ว่าพวกเราควรจะล่ามอนสเตอร์แบบไหน และที่ไหนดี "
เชนได้ฟังเทคนิคเคล็ดลับมากมายจากลุงมอริส ทางด้านเซ็ทและมิลิสต่างกำลังสนุกอยู่หน้าบ้าน
" เอาล่ะ พี่จะเรียกคุณนกมาแล้วน่ะ "
★ สหายที่รักของข้า จงตอบรับข้าและปรากฏกาย ... มาเลยอาร์เจนตัส ★
ฟริ้ง
แสงสว่างปรากฏขึ้นพร้อมสายลม หิมะในบริเวณนั้นฟุ้งกระจาย ตอนนี้อาร์เจนตัสที่สง่างามได้ปรากฏกายต่อหน้าสาวน้อย
แกร๊ก แกร๊ก
มิลิสที่เพิ่งเห็นอาร์เจนตัสใกล้ๆ เป็ครั้งแรกมีอาการใกลัว และวิ่งไปหลบด้านหลังเซ็ททันที
" ไม่เป็ไรน่ะมิลิส ไม่ต้องกลัวไป ดูสิคุณนกน่ารักใช่ไหมล่ะ "
อาร์เจนตัสค่อยๆก้มหัวลงมาอ้อนเซ็ทเหมือนเคย หลังจากได้พักผ่อนเต็มที่ ตอนนี้อาร์เจนตัสหายจากอาการาเ็ และพลังเวทย์กลับมาเต็มเปี่ยมอย่างสมบูรณ์
" ชื่อของนกตัวนี้คืออาร์เจนตัส ถึงจะดูน่ากลัวแต่เขาเป็นกที่นิสัยดีมากเลยน่ะ "
เซ็ทพูดแนะนำด้วยท่าทางที่ยิ้มแย้ม เพื่อให้มิลิสได้เชื่อใจ ส่วนมิลิสก็ค่อยๆเดินเข้าหาอาร์เจนตัสอย่างช้าๆ
" ร … เราชื่อว่ามิลิส เป็ลูกครึ่งเผ่าแฟรี่กับเผ่าั์ ข … ขอฝากตัวด้วยนะคะคุณอาร์เจนตัส"
มิลิสพูดติดๆขัดๆจากอาการตื่นเต้น
แกร๊ก แกร๊กกกก
เหมือนว่าเ้านกั์ก็เข้าใจคำพูดของมิลิส
" มาสิมิลิส ไปขี่คุณนกกัน "
เซ็ทอุ้มมิลิสขึ้นหลังอาร์เจนตัส จากนั้นทั้งสองได้บินไปยังเขตทุ่งน้ำแข็งทางตะวันออกด้วยความเร็ว
" มิลิสกำลังบินอยู่ มิลิสอยู่บนท้องฟ้าจริงๆด้วยค่ะพี่เซ็ท"
มิลิสดีใจเป็อย่างมาก เธอชูมือขึ้นเหมือนกับนกที่กำลังกระพือปีก
สาวน้อยที่ใฝ่ฝันว่าอยากเจอนกในตำนานมาตลอด ตอนนี้เธอกำลังบินอยู่กับความฝันนั้นบนท้องฟ้า
" ใช่แล้ว มิลิสกำลังบินอยู่ พี่คิดว่าจะกลัวเสียอีก แต่ดูแล้วนอกจากไม่กลัว มิลิสยังกล้ากว่าที่พี่คิดไว้อีกน่ะ "
เซ็ทที่นั่งอยู่ด้านหลังมิลิสพูดขึ้นด้วยความเอ็นดู
" มิลิสไม่กลัวหรอกค่ะ เพราะว่ามีพี่เซ็ทอยู่ด้วย ยังไงพี่เซ็ทก็จะไม่ยอมให้มิลิสตกลงไปอยู่แล้วใช่ไหมคะ เย้ เย้ สนุกจังเลย "
" ถ้าตกลงไปจริงๆพี่ก็แย่เหมือนกันนะ แหะ แหะ จับไว้แน่นๆด้วยล่ะ มิลิส "
การเดินทางด้วยอาร์เจนตัสครั้งนี้มิลิสสนุกสนานเป็อย่างมาก
" เหมือนกับอยู่ในฝันเลย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้โบยบินอยู่บนท้องฟ้า "
สาวน้อยพูดขึ้นด้วยความดีใจ พร้อมน้ำตาที่ค่อยๆซึมออกมา
" มิลิสมีที่ๆอยากไปอยู่ค่ะ สักวันหนึ่งจะต้องไปที่นั่นให้ได้เลย มีคนสำคัญกำลังรอให้มิลิสไปหาอยู่ "
เธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือพร้อมกับปาดน้ำตา
" คนสำคัญ … อย่างนั้นหรือ ตอนนี้พี่ต้องหาทางกลับบ้านที่อยู่ไกลแสนไกลเสียก่อน ที่นั่นมีคนที่กำลังรอพี่อยู่เหมือนกัน "
เซ็ทพูดขึ้นพร้อมกับแหงนมองท้องฟ้าด้วยสายตาของคนที่คิดถึงบ้าน
" เอาแบบนี้ไหม ถ้าพี่ได้กลับบ้านแล้วมีโอกาสได้มาที่นี่อีก พี่จะพามิลิสไปที่ๆอยากไปเอง ตกลงไหม "
" จริงหรือคะ พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม "
เซ็ทยื่นมือไปลูบหัวมิลิสเพื่อปลอบเธอ ตอนนี้ใบหน้าของสาวน้อยกลับมามีรอยยิ้มอันร่าเริงอีกครั้ง
" พี่พูดจริงเราต้องไปกันให้ได้เลย แต่ตอนนี้เรามากันไกลมาก ป่านนี้พ่อหนูคงเป็ห่วงแล้ว เราวนกลับกันนะมิลิส "
" ค่ะพี่เซ็ท ขอบคุณนะคะที่พามิลิสมา ความฝันของหนูเป็จริงแล้ว ขอบคุณ คุณนกด้วยนะคะที่ให้มิลิสขี่หลังมาตลอด "
มิลิสที่กำลังมีความสุขอยากมาก พูดขอบคุณด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มกับเส้นผมที่ปลิวไสวตามสายลม
" เตรียมตัวรอการเดินทางครั้งต่อไปของเราได้เลยมิลิส "
" ค่ะพี่เซ็ท ไม่อยากให้พี่จากไปไหนเลย … พี่ต้องพามิลิสเดินทางแบบนี้อีกครั้งนะคะ มิลิสจะตั้งตารอวันนั้นเลย "
เมื่อการเดินทางที่เติมเต็มความฝันของสาวน้อยเป็จริงแล้ว เซ็ทจึงควบคุมอาร์เจนตัสกลับไปทางหมู่บ้านโดเว็น
ทางด้านเชนและลุงมอริสที่กำลังพูดคุยกันถึงเื่ต่างๆเกี่ยวกับการเดินทาง ทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอ
" คุณมอริส คุณฟาเดีย อยู่ไหมครับเกิดเื่ใหญ่แล้ว ที่หมู่บ้านถูกกลุ่มโจรโจมตี "
กึก กึก กึก …
เสียงเท้าของชาวบ้านที่ทำหน้าที่เฝ้ายามรอบนอกของหมู่บ้าน กำลังวิ่งข้ามสะพานด้วยท่าทีที่ตื่นตระหนกพร้อมจะโกนเสียงดัง เมื่อเขาข้ามสะพานมาแล้ว เขาได้ล้มลงกองกับพื้นทันที
" นั้นเสียงใคร "
เชนที่ได้ยินดังนั้นได้คว้าธนูขึ้นมาและวิ่งออกไปดูทันที
" ที่หมู่บ้านเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ "
ลุงมอริสที่ตามเชนมา กำลังพยุงชายคนนั้นและค่อยๆถามถึงเื่ที่เกิดขึ้น
" แฮ่ก แฮ่ก ที่ … หมู่บ้านมี... มีกลุ่มโจรบุกมาครับ พวกมันฆ่าทุกคนที่เฝ้าทางเข้าหมู่บ้าน ตอนนี้ชาวบ้านส่วนหนึ่ง กำลังต้านพวกมันอยู่ครับ "
ชายหนุ่มที่ร่างกายเต็มไปด้วยาแ ได้เล่าเหตุการณ์ให้ลุงมอริสฟัง
" ไอ่พวกเลวนั่นแน่ๆ มันมาถึงกันแล้วหรือ ทั้งที่ข้าได้รับคำเตือนมาแล้วแท้ๆ "
เชนที่ยืนอยู่ใกล้ๆพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
" รีบหนีกันเถอะครับ ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว หัวหน้ายาซิสจัดทีมอพยพขึ้นมา เพื่อพาเด็กกับผู้หญิงหนีไปทางตะวันตก จุดนัดพบคือป้อมปราการร้างก่อนถึงลาเร็นทีเรียน รีบพาภรรยากับลูกๆไปที่นั่นน่ะครับ … "
หลังจากที่พูดจบ ชายคนนั้นได้หมดสติไปจากความเ็ปทั่วร่างกาย
" นี่ค่ะ ข้ามียารักษาอยู่ รีบให้คุณคนนั้นดื่มนะคะ เราคงปล่อยให้เขาตายตรงนี้ไม่ได้ "
ฟาเดียที่เดินออกมาจากบ้านยื่นขวดยาของลูกชายให้กับเชน เพื่อใช้รักษาชายหนุ่มคนนั้น
หลังจากนั้นไม่นาน ชายคนนั้นก็ได้สติ และผ่านความตายมาได้
" เอาอย่างไรดีครับลุงมอริส เรารีบหนีไปป้อมปราการตามที่เขาบอกกันเถอะ จากนั้นจะเป็อย่างไรค่อยว่ากัน "
เชนเสนอความคิดเห็นหลังจากได้ยินแผนอพยพ
" แต่ว่ามิลิส มิลิสยังไม่กลับมาเลยน่ะครับ ข้าไปโดยไม่มีลูกสาวไม่ได้หรอก ข้าจะอยู่รอมิลิสกลับมาก่อน "
ลุงมอริสที่กำลังพยุงผู้ส่งข่าว ตอนนี้ตื่นกลัวเป็อย่างมาก เขาคัดค้านที่จะหนีไปจากหมู่บ้าน
" ตอนนี้ลูกสาวคุณอยู่กับเพื่อนของข้า ไม่ต้องเป็ห่วงน่ะครับ หมอนั่นไม่ปล่อยให้มิลิสได้รับอันตรายแน่นอน ไปกันเถอะครับ "
เชนเดินเข้ามาดึงตัวลุงมอริสเพื่อไปเตรียมเสบียงสำหรับการเดินทาง
" ก็ได้ … ถ้าท่านว่าอย่างนั้น "
" รีบเตรียมตัวกันเลยครับ "
จากนั้นสามีภรรยาได้รีบเดินเข้าไปในบ้านทันที
คุณฟาเดียและลุงมอริสกำลังหยิบเอาอาหาร และของที่จำเป็ถึงจะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม
" เื่ลูกสาวของคุณ เดี๋ยวข้าจะหาทางติดต่อเซ็ทเอง ไม่ต้องเป็ห่วงน่ะครับ "
เชนพยายามพูดคุยเพื่อให้ทั้งสองใจเย็นลง และรีบออกเดินทาง
" แต่ว่า ท่านจะติดต่อกับท่านเซ็ทอย่างไรหรือ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะหนีไปที่ไหน ท่านเซ็ทต้องกลับมาที่นี่ ถ้าเจอกับพวกโจรจะทำอย่างไร "
ลุงมอริสยังคงเป็กังวลถึงความปลอดภัยของลูกสาว เขาพูดขึ้นพร้อมหน้าตาที่ซึมเศร้าอย่างมาก
" ให้ข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะอยู่ที่นี่เอง ถ้าคนที่ลุงพูดถึงกลับมาข้าจะบอกทุกอย่างให้เขาฟัง ส่วนทุกคนรีบหนีไปกันก่อนได้เลย "
ชายหนุ่มผู้ที่มาแจ้งข่าว ได้เสนอตัวเองที่จะรอคอยเซ็ทเพื่อบอกเื่ราวต่างๆ
" แต่ว่านายเจ็บหนักมากเลยน่ะ "
" เพราะอย่างนั้นแหละครับลุง ยังไงข้าก็ไม่รอดอยู่แล้ว ถ้าข้าหนีไปกับทุกคนด้วย คงจะเป็ภาระเปล่าๆ "
ชายคนนั้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยเื พูดด้วยความแน่วแน่ที่จะรอความตายอยู่ที่นี่ เขาหวังแค่เพียงรอคอยเพื่อบอกจุดหมายให้กับเซ็ท เพื่อที่เขาจะได้ช่วยคนอื่นได้อีกตามที่ตั้งใจไว้
" ถ้าอย่างนั้น เ้าเข้าไปรอในบ้านข้าเถอะ ขอบคุณเ้ามาก บุญคุณครั้งนี้ข้ากับภรรยาจะไม่มีวันลืมเลย "
เมื่อเห็นความตั้งใจที่แน่วแน่ ลุงมอริสและเชนช่วยกันพยุงเขาเข้าไปในบ้านทันที
จากนั้นทั้งสามคนรีบพากันออกเดินทาง ไปยังป้อมปราการร้าง ใกล้กับเมืองลาเร็นทีเรียนที่เป็จุดนัดพบในทันที
" ไปกันเถอะครับลุงมอริส "
เชนที่ตอนนี้เตรียมตัวเสร็จแล้ว ะโเรียกลุงมอริสด้วยเสียงดัง
" ขอบคุณเ้าอีกครั้งน่ะพ่อหนุ่ม ก่อนจะไปข้าขอถามชื่อเ้าได้ไหม ข้าไม่คุ้นหน้าเ้าเลย "
" วาลาส ชื่อข้าคือวาลาส ข้าเป็คนที่อพยพมาจากเกาะนาซาเรีย "
" ขอบใจเ้ามาน่ะวาลาส ข้าจะไม่มีวันลืมเ้าเลย "
" เอาเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า ไปกันได้แล้ว "
ลุงมอริสกุมมือชายหนุ่มคนนั้นไว้แน่น ก่อนที่จะตัดสินใจออกเดินทาง โดยปล่อยให้เขาได้อยู่เพื่อแจ้งข่าวตามที่เ้าตัวตั้งใจ
" รู้เส้นทางไปป้อมปราการร้างนั้นใช่ไหมครับลุงมอริส "
" ข้ารู้ว่าป้อมปราการนั้นอยู่ที่ไหน ตามข้ามาเลยครับท่านเชน "
จากนั้นทุกคนได้เดินทางไปตามแนวเขา เพื่อไปยังจุดหมาย ในตอนนี้หิมะตกอีกครั้ง ทั้งสามคนต้องเดินทางด้วยความเหน็บหนาว …
.
.
.
.
ทางด้านของเซ็ทและมิลิสกำลังเดินทางกลับบ้านโดยไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งสองข้ามทุ่งน้ำแข็ง และกำลังจะถึงบ้านแล้ว
ในตอนนั้นเอง อาร์เจนตัสก็มีอาการแปลกๆ มันบินขึ้นลงพร้อมร้องเสียงดัง
แกร๊กกก แกร๊กกก …
" อ๊าย พี่เซ็ทคะ "
ฟึ่บ
" เป็อะไรไปอาร์เจนตัสเกิดอะไรขึ้น"
เซ็ทจับตัวมิลิสไว้แน่น เนื่องจากการแตกตื่นของอาร์เจนตัส ทำให้มิลิสเกือบตกลงไป
เมื่อรับรู้ความผิดปกติ เซ็ทได้ก้มหัวลงไปแนบกับอาร์เจนตัส เพื่อใช้ความสามารถพิเศษในการสื่อสาร
(ความสามารถนั้นคือสัตว์อัญเชิญกับผู้เป็นายสามารถสื่อสารกันได้โดยความรู้สึก)
ในตอนนั้นเองหลังจากที่เซ็ทได้รู้เื่ราวผ่านการมองเห็นด้วยสายตาของอาร์เจนตัส เขาใเป็อย่างมาก ภาพที่เขาเห็นคือชาวบ้านที่กำลังถูกฆ่าอย่างโหดร้าย เด็กๆหลายคนกำลังถูกทำร้าย และจับตัวไปเพื่อไปขายเป็ทาส
ภาพหมู่บ้านที่เคยสงบสุขกำลังถูกเผาจนวอดวาย ศพของชาวบ้านที่ต่อต้านกระจัดกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ กลุ่มโจรเ่าั้ใช้ทั้งอาวุธ และเวทย์มนต์ทำร้ายชาวบ้านอย่างทารุณ พวกมันต่างค้นบ้านทุกหลังเพื่อจะเอาของมีค่ามาสนองความโลภของตนเอง หญิงสาวหลายคนถูกทำร้าย และถูกข่มขืนโดยพวกโจรชั่วที่ความคิดเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
" ห่ะ นี่ … นี่มันเื่อะไรกัน ขอให้เชนกับพ่อแม่ของมิลิสปลอดภัยด้วยเถอะ "
หน้าตาที่หวาดกลัว สายตาที่เบิกโพลงจนกว้างของเซ็ททำให้มิลิส ใเป็อย่างมาก
" เกิดอะไรขึ้นคะพี่เซ็ท "
สาวน้อยถามเซ็ทด้วยเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกอดเซ็ทไว้แน่น
" ตอนนี้พี่ต้องให้อาร์เจนตัสบินด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว มิลิสก้มตัวลงแล้วจับไว้แน่นๆน่ะ "
" ค่ะ มิลิสจะจับไว้แน่นๆ พี่เซ็ทก็ต้องจับมิลิสไว้ด้วยนะคะ "
มิลิสในตอนนี้ที่กำลังหวาดกลัวได้ดึงมือของเซ็ทที่นั่งอยู่ด้านหลังมาจับเอวตัวเองไว้
" ไปละน่ะ มิลิส "
พรึบ
พรึบ
พรึบ
อาร์เจนตัสกระพือปีกอย่างทรงพลังเพื่อมุ่งตรงไปยังบ้านของลุงมอริส
แกร๊ก แกร๊ก
" เร็วกว่านี้อีก อาร์เจนตัส "
ด้วยการบินด้วยความเร็วสูงสุดของสัตว์อัญเชิญที่แสนทรงพลัง ทำให้ทั้งสองมาถึงบ้านของลุงมอริส
ฟึ่บ …
เมื่อถึงลานกว้างหน้าบ้าน อาร์เจนตัสได้พุ่งลง และบินลงจอดอย่างรวดเร็ว
เซ็ทและมิลิสได้รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที แต่ทั้งสองไม่พบใครในบ้าน
" เชน ลุงมอริส คุณฟาเดีย อยู่ไหนกันครับ "
เซ็ทวิ่งดูทุกส่วนของบ้านด้วยท่าทีรีบร้อน
" แม่คะ พ่อคะ พี่เชน มีใครได้ยินไหมคะ"
ส่วนมิลิสนั้น เธอได้ตรงไปยังหลังบ้านเมื่อไม่เจอใคร เธอได้ตรงไปยังบ้านของพี่ชาย เมื่อไม่เจอใครจึงวิ่งกลับมาที่เซ็ท
" ไม่มีใครอยู่เลยค่ะพี่เซ็ท ทุกคนไปไหนกันหมด "
ในตอนนั้นเซ็ทกวาดสายตาไปรอบบ้าน เขาได้สังเกตุเห็นชายคนหนึ่งนอนจมกองเือยู่กับพื้นใกล้ๆกับห้องครัว เขาจึงรีบวิ่งตรงไปดูในทันที
" คุณ คุณครับเป็อะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน คุณ ได้ยินผมไหม "
เซ็ทประคองชายคนนั้นขึ้นมานั่ง แต่ก็สายไปเสียแล้ว ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากร่างที่ไร้ิญญา เหลือเพียงแค่ข้อความหนึ่งข้างๆศพ ที่คนๆนั้นใช้เืตัวเองเขียนไว้เป็ข้อความสั้นๆ ที่พื้น
" หนี ป้อมปราการร้าง ทิศตะวันออก ลาเร็นทีเรียน จุดนัดพบ"
เมื่อเซ็ทเห็นข้อความเขาก็เรียบเรียงเื่ทุกอย่าง จากการเห็นภาพเหตุการณ์ และข้อความที่ชายคนนี้ทิ้งไว้ให้
" เราต้องไปกันแล้วมิลิส พ่อกับแม่ของเธอกำลังรออยู่ ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังลำบาก "
" ค่ะ "
มิลิสไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอแค่เพียงพยักหน้าและเดินตามเซ็ทไปที่อาร์เจนตัส
ทั้งสองคนรีบขึ้นขี่หลังอาร์เจนตัส และออกเดินทางทันที
เมื่อบินไปตามเส้นทางที่ชายคนนั้นทิ้งข้อความบอกไว้ ไม่นานเซ็ทได้เห็นรอยเท้าบนหิมะ ที่กำลังมุ่งตรงไปทิศตะวันออกเช่นกัน
" ใช่รอยเท้าของทุกคนไหมนะ มิลิสช่วยพี่มองหาด้วยน่ะ ถ้าเห็นอะไรบอกพี่ด้วย ไปเลยอาร์เจนตัส ตามรอยเท้านั้นไป "
ส่วนมิลิสนั้น เธอกำลังสอดส่องสายตาไปรอบๆ ทันไดนั้นเธอได้เห็นบางอย่างที่พื้นดินทางด้านขวา
" พ่อคะ แม่คะ เจอแล้วค่ะพี่เซ็ท ทุกคนอยู่ตรงนั้น พี่เชนก็อยู่ด้วย "
มิลิสพูดด้วยความดีใจเมื่อเห็นพ่อแม่ของตน
" เก่งมากเลยมิลิส เราเจอทุกคนแล้ว "
ส่วนเชนที่กำลังเดินตามลุงมอริสอยู่นั้นเขาได้ยินเสียงบางอย่างกำลังตามมาทางด้านหลัง
" หมอบลง มีคนตามเรามาครับลุงมอริส "
เชนคว้าธนูที่สะพายอยู่มาเล็งไปตามที่มาของเสียงนั้นในทันที เขาเพิ่มพลังให้ลูกธนูด้วยเวทย์แสงที่พร้อมจัดการเป้าหมาย
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
" เดี๋ยวเชน นี่พวกเราเอง "
อาร์เจนตัสกำลังบินลงมาที่พื้น แต่ยังไม่ทันถึงพื้นดี มิลินก็รีบโดดลงและวิ่งตรงไปที่พ่อแม่ของเธอ
ตุ้บ
เ้านกั์กระพือปีกอย่างรุนแรง ก่อนที่เท้าทั้งสองข้างของมันจะกระแทกกับพื้น
" ฮือ … แม่คะ พ่อคะมิลิสกลับมาแล้ว "
สาวน้อยที่กำลังร้องไห้พุ่งเข้ากอดพ่อแม่ทันที
" มิลิสลูกแม่ ดีจังเลยที่ปลอดภัย "
ฟาเดียพุ่งเข้ากอดมิลิสทั้งน้ำตา เธอรีบเอาเสื้อคลุมมาสวมให้ลูกสาว
" เฮ้อ … ข้าเป็ห่วงแทบแย่ ดีจังเลยที่ทุกคนปลอดภัย "
เซ็ทพูดด้วยความโล่งใจเมื่อเจอทุกคน
" เกิดอะไรขึ้นที่หมู่บ้านหรือ ข้าเห็นภาพที่น่าสยดสยองเยอะแยะเต็มไปหมด "
" เ้ายังจำข้อความที่เราได้รับ จากสาวนักฆ่าคนนั้นได้ไหมเซ็ท "
เชนเดินมาใกล้เซ็ทและพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็กังวลอย่างมาก
" ตอนนี้ทีมอพยพ กำลังพาชาวบ้านเดินทางไปจุดนัดพบ ที่ยาซิสบอกไว้ พวกเราก็รีบไปรวมตัวกับชาวบ้านคนอื่นกันเถอะครับ ตอนนี้พวกเขาคงยังไปได้ไม่ไกล "
ลุงมอริสพูดขึ้นในตอนที่กำลังโอบกอดภรรยาและลูกสาว ในความหนาว
" ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องรีบไปแล้ว ไปรวมตัวกับคนอื่นแล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป "
" แล้วเ้ามีสัตว์อัญเชิญตัวอื่นนอกจากอาร์เจนตัสอีกไหมเซ็ท "
" มีสิ มีอยู่แล้ว นั้นทุกคนรอข้าสักครู่ ข้าจะจัดการเื่พาหนะที่ใช้เดินทางเอง "
เมื่อเซ็ทพูดจบ เขาได้เดินถอยห่างจากทุกคนและเริ่มอัญเชิญสัตว์พาหนะอีกตัว เพื่อใช้ในการเดินทาง
" ในสถานการณ์แบบนี้คงต้องให้เพื่อนขนหนาของข้าช่วยสักหน่อยแล้ว "
สหายที่รักของข้า จงตอบรับข้า และจงปรากฏกาย …มาเลยเหล่าพี่น้องแรดขนแดง
★ WOOLLY RHAINUS ★
เซ็ทถอดถุงมือออก และวางมือลงไปบนพื้นหิมะ ทันใดนั้นแสงสว่างสีทองปรากฏขึ้นเป็วงกว้าง พร้อมลมแรงที่พัดปะทะใบหน้าของทุกคน
หลังจากเขาได้ทำการอัญเชิญเบื้องหน้าของเซ็ท มีมอนสเตอร์แรดขนหนาสีแดง 2 ตัวปรากฏขึ้นมา ตัวแรกบนหลังมีคอกคล้ายตู้สัมภาระ ส่วนอีกตัวที่มีขนหนากว่า มีอานที่เหมือนถุงนอนอยู่บนหลัง
" คุณคะ มอนสเตอร์นี่มันอะไรกัน มิลิสมาหลบหลังแม่เร็วๆลูก "
ฟาเดียที่เห็นสัตว์อัญเชิญได้ใกลัว เธอได้คว้าแขนมิลิสมาและกอดไว้แน่น
" ไม่เป็อะไร ไม่ต้องกลัว มอนสเตอร์พวกนี้คือสัตว์อัญเชิญของท่านเซ็ท "
ลุงมอริสยกมือขึ้นลูบหัว ในขณะพูดอธิบายให้ภรรยาฟังด้วยสีหน้าที่ยิ้มเล็กน้อย
" เด็กๆเหล่านี้น่าจะเหมาะสมในการเดินทาง ฝ่าสภาพอากาศแบบนี้ที่สุดแล้ว เอาล่ะ ขนข้าวของสัมภาระขึ้นหลังแรดขนแดงตัวใหญ่กันได้เลย "
ลุงมอริสและคุณฟาเดียช่วยกันนำอาหารและเสื้อผ้าที่เตรียมมาขึ้นใส่บนตู้สัมภาระสำหรับแบกขน
จากนั้นทุกคนได้เริ่มออกเดินทางเพื่อไปสมทบกับทีมอพยพ เซ็ทรับหน้าที่ควบคุมอาร์เจนตัสนำขบวนโดยมีลุงมอริสเป็คนบอกเส้นทาง เชนเขากำลังขี่แรดขนแดงสำหรับโดยสาร มิลิสและฟาเดียก็อยู่บนหลังที่เต็มไปด้วยขนอันหนานุ่มแสนอบอุ่นของแรดตัวนั้นด้วย
ส่วนสัตว์พาหนะสำหรับแบกขนเซ็ทได้สั่งการให้มันเดินตามอีกตัวไปติดๆ เมื่อทุกอย่างเป็ไปตามที่คาดการณ์ไว้ ทุกคนต่างเดินทางไปยังเขตของเมืองลาเร็นทีเรีย ด้วยความอุ่นใจ
แต่ความปลอดภัยและความอุ่นกายสบายใจนั้นมักอยู่ได้ไม่นาน …
แกร๊ก แกร๊กกก
อาร์เจนตัสร้องคำรามด้วยเสียงที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
" เชน หยุดก่อน บนท้องฟ้าด้านหน้ามีกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง ดูแล้วน่าจะไม่เป็มิตร ฝากดูแลผู้หญิงด้วย "
" เข้าใจแล้ว "
เซ็ทที่บินนำอยู่นั้นได้สังเกตุเห็น กลุ่มคนปริศนาลอยตัวอยู่กลางอากาศ พวกนั้นกำลังมุ่งหน้ามาที่เขาด้วยความเร็ว ไม่ทันจะสิ้นสุดคำพูด พวกเขาได้ถูกโจมตีเข้าอย่างจัง
ฟิ้วววว
ตู้มมม
คนกลุ่มนั้นใช้เวทย์มนต์ที่มีความเร็วสูงโจมตีมาที่อาร์เจนตัส
นกั์ที่แข็งแกร่งเมื่อถูกเวทย์มนต์ปริศนาโจมตี มันได้เสียการควบคุมในทันที และกำลังดิ่งลงสู่พื้น
" อ้ากกก ท่านเซ็ทเกิดอะไรขึ้น "
" จับมือผมไว้แน่นๆ นะครับลุงมอริส "
ในขณะที่นกนำขบวนกำลังร่วงจากท้องฟ้า เซ็ทได้ดึงตัวลุงมอริสออกมาทันที และพยายามเอื้อมมือไปที่อัญมณีของอาร์เจนตัส เขาตัดสินใจเรียกคืนสัตว์อัญเชิญกลางอากาศ เพื่อที่จะไม่ให้อาร์เจนตัสได้รับอันตรายถึงชีวิต
" Recall "
ฟิ้ว
ทั้งสองตกลงมาด้วยความเร็ว เซ็ทพลิกตัวให้ตัวเองตกลงถึงพื้นก่อน เพื่อให้ลุงมอริสตกลงทับทัวเองอีกที โชคยังดีที่ตรงนั้นเป็พื้นหิมะ จึงไม่ได้ทำให้เซ็ทได้รับาเ็มากนัก
ตุ้บ
" ท่านเซ็ท ท่านเซ็ทเป็อะไรหรือเปล่าครับ "
ลุงมอริสกำลังเขย่าตัวเรียกสติเซ็ทที่กำลังนอนจมกองหิมะอยู่
" ข … ข้าไม่เป็ไร เชนกับผู้หญิงล่ะ "
เซ็ทรีบลุกขึ้นทันทีโดยไม่สนการาเ็ของตน เขารีบหันไปทางแรดขนแดงที่เชนกับมิลิสและฟาเดียกำลังโดยสารอยู่
" ไม่น่ะ "
สิ่งที่เขาเห็นคือคนกลุ่มนั้นกำลังลากตัวมิลิส และฟาเดียลงจากหลังแรด พวกมันทำร้ายทุบตีเด็กน้อยด้วยความโเี้
มิลิสร้องโหยหวนด้วยความเ็ปจากการโดนทุบด้วยท่อนไม้
" โอ๊ยยย อย่าทำมิลิส ตีมิลิสทำไม แม่คะพ่อคะ ช่วยมิลิสด้วย "
" ฮือๆ หยุด ...หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำร้ายลูกข้า ฮือ ขอร้องละหยุดทีเถอะ "
ฟาเดียพุ่งเข้ากอดมิลิสที่กำลังถูกทุบตี ทำให้เธอโดนกระทำไปด้วย ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ปล่อยลูกสาว สิ่งเดียวที่คนเป็แม่พอจะทำได้ในตอนนี้คือปกป้องลูก
ส่วนเชนนั้น เขาพยายามต่อสู้กับคนกลุ่มนั้นด้วยความทุลักทุเล เพื่อหวังจะฝ่าไปช่วยมิลิส แต่เขาก็ถูกโจมตีมากพอสมควร เนื่องจากจำนวนที่แตกต่างกัน
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ
โอ้ยยย
" หยุดทำร้ายลูกเมียข้าเดี๋ยวนี้ พวกเ้า้าอะไร หยุด … ข้าบอกให้หยุดไง "
ลุงมอริสะโเสียงแหบเสียงแห้งด้วยความสิ้นหวัง เมื่อเห็นลูกกับภรรยาถูกทำร้ายอย่างไร้ความปรานี
ตอนนี้ทั้งมิลิสและฟาเดียได้นอนแน่นิ่ง บนพื้นหิมะสีขาวถูกย้อมไปด้วยสีแดงจากเืของแม่ลูก
" คิดจะเดินทางไปที่ใดกัน การเดินทางของพวกเ้าสิ้นสุดแล้ว ที่นี่จะเป็ที่ๆศพของพวกเ้าทุกคนจะถูกทิ้งไว้ "
ชายผู้โเี้ ที่กำลังทุบมิลิสด้วยก้อนหิน และท่อนไม้ มันหันมาพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย มันสบัดมือพร้อมโยนก้อนหินทิ้ง และลูบมือตัวเองที่เปื้อนเืของสองแม่ลูก
" มีของที่น่าสนใจอยู่นี่ น่าเสียดายถึงข้าจะอยากเก็บไว้เองก็คงทำไม่ได้ บัตซบ ข้าน่าจะเจอะเ้าให้เร็วกว่าไอ่พวกนั้น "
ตุ้บ
มันใช้เท้าเตะร่างของสาวน้อยที่นอนแน่นิ่งและสายตาของมันกำลังจ้องมองมาที่จี้ของเซ็ท
เซ็ทในตอนนี้อยู่ในสภาพที่สติเลื่อนลอย สายตาที่ว่างเปล่าของเขาเหมือนกับคนที่กำลังถูกมนต์สะกด ...
" แก … นี่พวกแกทำอะไรลงไป "
ซู้มมม
ออร่าประหลาดะเิออกจากตัวเซ็ทอย่างรุนแรง เซ็ทที่ได้เห็นภาพตรงหน้าตอนนี้เขาโมโหจนขาดสติ หน้านิ่งๆพร้อมตาที่เบิกโพลง ทำให้คนพวกนั้นใเป็อย่างมาก เขาเดินตรงเข้าหาคนพวกนั้นอย่างช้าๆ โดยไม่สนใจอันตราย
★ THUNDER BOLT ★
ชายร่างใหญ่ที่ปิดบังใบหน้า มันหันท่อนไม้ในมือมาที่เซ็ทและใช้เวทย์สายฟ้าอันทรงพลังโจมตีเซ็ท
★ BOOST ★
เซ็ทใช้ทักษะที่เรียนรู้มา เคลื่อนที่ไปด้านหลังชายคนนั้นในพริบตา ศัตรูไม่ได้คาดการณ์ถึงการรับมือไว้ มันได้ใกับการเคลื่อนที่ของเซ็นจนหยุดนิ่งไป
★ SHIELD OF FAITH ★
เมื่อเชนเห็นเพื่อนของตนที่กำลังขาดสติ เขารีบใช้เวทย์แสงที่ใช้ในการป้องกัน ไปที่ลุงมอริส มิลิสและฟาเดียในทันที
ทันใดนั้น Artifact ของเซ็ทมีปฏิกิริยาประหลาดเกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็ มันส่องแสงออกมาเหมือนครั้งแรกที่เซ็ทได้รับและเหมือนกับว่าจี้นั้น กำลังเพิ่มพลังอย่างมหาศาลให้กับผู้สวมใส่อย่างต่อเนื่อง
★ Thunder bolt ★
ในระยะที่ห่างกันแค่เอื้อมมือ เซ็ทใช้สกิลของชายคนนั้นโจมตีเข้าอย่างจัง แต่เมื่อสกิลนั้นถูกใช้โดยเซ็ท และพลังปริศนาจาก Artifact สกิลนั้นทวีความรุนแรงขึ้นอย่างมาก จนทำให้เกิดฟ้าผ่าอย่างรุนแรงไปทั่วบริเวณ
เปรี้ยงงง !!!
ทุกคนถูกเวทย์สายฟ้าโจมตีกันโดยถ้วนหน้า แรดขนแดงที่อยู่ตรงนั้นเมื่อโดนเวทย์สายฟ้าเข้าเต็มๆ มันได้ไหม้เกรียมกลายเป็ฝุ่นผงและสลายไปในทันที
โชคยังดีที่เชนได้ใช้โล่แสง หักเหพลังสายฟ้าไม่ให้โดนพวกเดียวกันได้ทันเวลาพอดี
" ตาย ตาย … พวกแกตายกันให้หมด "
★ Boost ★
เซ็ทชักดาบออกมา พุ่งเข้าหาคนพวกนั้นและจัดการสังหารทีละคน บางคนถูกฟันคอจากด้านหลัง บางคนถูกเซ็ทแย่งอาวุธในมือมาฆ่าอย่างไร้ความปรานี บ้างก็ถูกเผาโดยเวทย์สายฟ้า
ในเวลาแค่ชั่วพริบตา กลุ่มคนเ่าั้กลายเป็กองซากเศษเนื้อกระจัดกระจาย เว้นแต่ชายร่างใหญ่คนนั้นที่ใช้เวทย์มนต์ได้อย่างชำนาญ มันใช้เวทย์ป้องกันพร้อมกับใช้พรรคพวกของตัวเองเป็เกราะกำบัง ทำให้ไม่ได้รับาเ็แม้แต่น้อย
ทันทีที่เห็นว่าพวกของตัวเองต่างกลายเป็ศพ ตอนนี้มันพยายามที่จะหนีลงเขา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเซ็ท ความพยายามเ่าั้จึงไร้ประโยชน์
" คิดจะหนีหรือ หึ … ไร้สาระ "
เซ็ทปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของมัน และใช้หมัดที่เต็มไปด้วยเวทย์สายฟ้าต่อยเข้าที่หน้าอย่างจัง เวทย์ป้องกันของมันสลายหายไปในทันที
เปรี้ยงงง
เอื้อกกก
ร่างของมันกระเด็นไปไกล และกระแทกกับก้อนหินอย่างจัง
★ Boost ★
แต่เซ็ทก็ยังไม่หยุดแค่นั้น เขาได้ใช้สกิลพุ่งตัวไปทางนั้นและใช้เท้ากระทืบไปที่คอชายร่างใหญ่อย่างจัง จนมันแน่นิ่งไป จากนั้นเขาค่อยๆก้มตัวลง จิกหัวชายคนนั้นขึ้นมา และเริ่มการสอบสวน
" ตอบข้ามาไอ้ชั่วเบ็นส่งแกมาใช่ไหม มัน้าอะไร "
" ฟังข้าก่อน อะ เอื้อก … แฮกๆ ข้าถูกว่าจ้างมาให้ฆ่าพวกเ้าทุกคน แล้วเอาจี้ที่คอเ้ากลับไป จากนั้นจะมีอีกกลุ่มตามมาเพื่อเอามอนสเตอร์ประหลาด "
" ไอ่พวกสวะ แกไม่ใช่พวกของเบ็นอย่างนั้นหรือ แล้วใครเป็คนว่าจ้าง พวกมันอยู่ที่ไหน "
เซ็ทง้างหมัดสุดแขน เตรียมที่จะตะบันหน้าชายคนนั้นอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นความตายอยู่ตรงหน้า ชายคนนั้นหวาดกลัวอย่างสุดขีด มันร้องด้วยความสิ้นหวัง เสียงดังก้องไปทั่วป่า สิ่งเดียวที่จะซื้อชีวิตของมันได้คือข้อมูลทั้งหมด
" อ๊ากกก ไม่น่ะข้ายังไม่อยากตาย เดี๋ยวก่อนข้ากำลังจะบอกแล้ว"
พรึ่บ
หมัดของเซ็ทหยุดอยู่ที่ปลายจมูกของชายคนนั้น ลมจากหมัดปะทะใบหน้าของมันอย่างจัง ทำให้หัวของมันจมลงไปในหิมะเล็กน้อย
" ยาซิส คนชื่อยาซิสที่เป็หัวหน้ากองโจรใหญ่ที่ดูแลทุกหมู่บ้านทางเหนือ ได้จ้างให้พวกข้ามาขัดขวางการเดินทางของพวกเ้าที่กำลังจะไปนากาฮามะ "
พรึ่บ เซ็ทกระชากชายคนนั้นขึ้นนั่งและถามถึงเื่ราวทั้งหมด
" ยังไงต่อ เล่ามาให้หมด "
" ยาซิสสั่งให้ลูกน้องของมันที่ชื่อเบ็นโจมตีหมู่บ้าน เพื่อปล้นและจับคนไปขายเป็ทาส "
" และตอนนี้เขาสั่งกองโจรทุกคนกระจายกำลังกันไปทั่ว ส่วนยาซิสกำลังรออยู่ที่ป้อมปราการร้างในเขตลาเร็นทีเรียน เพื่อรอจัดการเ้าเผื่อข้าทำพลาด ข้า … ข้าบอกทุกอย่างแล้ว ไว้ชีวิตข้าเถอะ "
ชายคนนั้นพยายามร้องขอชีวิตด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ทางด้านของเชน
★ WARM HEAL ★
★ warm heal ★
" ฟื้นฟู warm heal ฟื้นสิ warm heal "
เซ็ทเหลือบมองไปที่เชน เขากำลังใช้เวทย์รักษามิลิสกับฟาเดียอย่างเอาเป็เอาตาย สองแม่ลูกมีเืออกที่หัวจำนวนมาก ฟาเดียเธอหมดสติในขณะที่กำลังปกป้องลูกสาว ส่วนมิลิสนั้นนอนตาเหลือก แขนขาผิดรูปจากการโดนทุบนับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อเห็นดังนั้น เขาได้ปล่อยมือจากชายคนนั้นและรีบวิ่งไปที่เชนด้วยความตื่นตระหนกในทันที
" พวกเขาโดนเวทย์สายฟ้าของข้าอย่างนั้นหรือเชน ข้า … ข้าไม่ได้ตั้งใจ "
" มิลิสกับฟาเดียหมดสติ แน่นิ่งไปั้แ่ก่อนนายใช้เวทย์นั้นแล้ว ทั้งสองคนาเ็หนัก เท่าที่เห็นคือทั้งคู่กระโหลกศีรษะแตก "
มือของเชนเต็มไปด้วยเืของสองแม่ลูก อาการาเ็รุนแรงเกินไป เวทย์ฟื้นฟูของเขาไม่ได้ผล
★ WARM HEAL ★
เซ็ทพยายามเลียนแบบเวทย์ฟื้นฟูของเชน แต่ถึงอย่างนั้น สองแม่ลูกก็ยังไม่ตอบสนอง
ลุงมอริสที่เห็นสภาพภรรยาและลูก เขาทรุดลงกับพื้น ความเ็ปในใจของเขามากมายเกินจินตนาการ เขามองด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่ไร้ซึ่งน้ำตา
" warm heal , warm heal ของร้องล่ะมิลิส คุณฟาเดียฟื้นทีเถอะ อย่าเพิ่งเป็อะไรไปเลย "
ตอนนี้เซ็ทอ่อนแรงมาก จากการใช้เวทย์มนต์และสกิลอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ลดละความพยายาม
" พอเถอะ ท่านเซ็ท … พอแล้ว "
ลุงมอริสจับมือของเซ็ทที่กำลังใช้เวทย์รักษา
" มิลิสกับฟาเดียตายแล้ว พวกเขาไม่ฟื้นหรอก "
" ไม่จริง อย่าเพิ่งยอมแพ้สิครับลุงมอริส ทั้งสองคนยังไม่ตายสักหน่อย อีกเดี๋ยวคงต้องฟื้นขึ้นมาแน่ ตื่นสิมิลิส พี่จะพาไปที่ๆปลอดภัย ตอนนี้แค่ฟื้นขึ้นมาก่อน ขอร้องล่ะ "
เซ็ทยังคงใช้เวทย์ฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง แสงจากเวทย์มนต์ ค่อยๆจางลงตามความอ่อนแรงของเซ็ท
เปรี๊ยะ !!!
ลุงมอริสปัดมือของเซ็ทออกจากภรรยาและลูกของเขา
" ข้าบอกว่าให้พอได้แล้วไง เ้าไม่ได้ยินหรือ พวกเขาตายแล้ว ได้ยินไหมว่าพวกเขาตายแล้ว หยุดสักที เ้าบ้า "
ฮือออ อ๊ากกก
หลังจากที่อดกลั้นความรู้สึกมาสักพัก ในที่สุดลุงมอริสก็ไม่สามารถกดความเ็ปแสนสาหัสนั้นไว้ได้ และได้ร้องออกมาด้วยความรู้สึกใจสลาย
เมื่อเซ็ทเห็นลุงมอริสในสภาพนี้ เขาก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้เช่นกัน
พรึบ
เขาลุกขึ้น ปาดน้ำตาและเดินกำหมัดกัดกรามแน่นตรงไปที่ชายคนนั้นในทันที ใบหน้าของเขาตอนนี้โกรธจัดมากกว่าเก่า
เซ็ทคว้าก้อนหินขนาดเหมาะมือที่พื้นบริเวณนั้น และจัดการทุบไปที่หัวและใบหน้าของฆาตกรที่ฆ่ามิลิสอย่างไม่ยั้งมือ
กึ้ก
กึ้ก
ตุ้บ
ตุ้บ
ตุ้บ
เชนและลุงมอริสที่เห็นเซ็ทกำลังฆ่าชายคนนั้นก็ได้แต่นั่งมองเซ็ทที่ค่อยๆปะาฆาตกรคนนั้นอย่างช้าๆ
ฆาตกรคนร้องโหยหวนด้วยความเ็ป เืมากมายของเขากระเด็นติดตามตัวและใบหน้าของเซ็ท แต่ถึงจะร้องขอชีวิตเท่าไร เซ็ทในตอนนี้ก็ไม่สามารถหยุดมือได้แล้ว
ตุ้บ
ตุ้บ
ตุ้บ
ไม่นานหลังจากนั้น ร่างของฆาตกรแน่นิ่งไป เขาได้สิ้นใจคาก้อนหินนั้น สภาพศพของเขาไม่ต่างจากมิลิส อาจจะเละกว่าด้วยซ้ำ
" ท่านเซ็ท จากนี้ท่านจะทำอย่างไร "
ลุงมอริสถามเซ็ทด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า ของคนที่เพิ่งสูญเสียทุกสิ่ง
แต่เซ็ทก็ไม่ได้ตอบอะไร เขายังนั่งก้มหน้าอยู่ที่ศพของชายคนนั้น
" ทำยังไงดี แรดขนแดงก็โดนเ้าเผาเป็ถ่านไปแล้ว ปลายทางที่จะไปก็เป็กับดัก เ้าจะไปนากาฮามะเลยไหมเซ็ท "
เชนค่อยๆวางมือของมิลิสให้อยู่บนหน้าอกของเธอ เพื่อให้เธอได้อยู่ในท่านอนที่สงบ
แต่เซ็ทยังคงเงียบไม่ตอบคำถามใดๆ
" พวกท่านทั้งสองเดินทางกันต่อเถอะ ส่วนข้า ข้าจะนำร่างของมิลิสกับฟาเดีย กลับไปฝังที่บ้าน "
ลุงมอริสเดินมาลูบหัวร่างที่ไร้ิญญาของภรรยาและลูกสาว
" ไม่เป็ไรแล้วน่ะ เราไม่ต้องหนีอีกแล้ว ทั้งสองคนไม่ต้องเ็ปอีกต่อไปแล้ว "
" พ่อ ฮือออ พ่อขอโทษน่ะมิลิสที่ช่วยหนูไว้ไม่ได้ ..."
"ข้าขอโทษน่ะฟาเดียที่ปกป้องเ้าไว้ไม่ได้กลับบ้านเรากันน่ะ ... "
จากนั้นเขาก้มลงร้องไห้ที่ศพของคนที่เป็ทุกอย่างในชีวิต
เซ็ทที่ร่างกายเต็มไปด้วยเืของฆาตกร เดินมาที่ลุงมอริส และค่อยๆนั่งลงปลอบใจอย่างอ่อนโยน เขาเอื้อมมือไปโอบไหล่ผู้ที่สูญเสียด้วยความอ่อนโยน
" ข้าเสียใจด้วย มิลิสก็เป็เพื่อนข้าเช่นกัน ข้าสัญญา ว่าทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้ จะตายอย่างทรมานไม่ต่างจากทั้งสองแน่นอน ข้าขอสัญญาในนามของมนุษย์ มนุษย์ที่พวกท่านนับถือ "
เซ็ทโอบไหล่ลุงมอริสและโผตัวเข้ากอด น้ำตาเขาไหลผ่านคราบเืที่แก้ม เขาพยายามฝืนยิ้ม แต่ใบหน้าของเขาในตอนนี้ ไม่ต่างจากคนโรคจิตที่หิวกระหายในการฆ่า
เชนที่เห็นเพื่อนตัวเองในสภาพนี้ก็เป็กังวล
" เอาละ เราพามิลิสกับคุณฟาเดียกลับบ้านกันเถอะ เื่อื่นเดี๋ยวข้าจัดการเอง "
ทั้งสามคนต่างหาสิ่งที่พอจะห่อศพของสองแม่ลูกได้ และเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับหมู่บ้านโดเว็น
.
.
.
เื่การกลับโลกเดิมของข้าเอาไว้ก่อน ข้าไม่สนภารกิจอะไรนั่นแล้ว ช่างหัวผู้บุกรุก ช่างหัวโคลทีน ข้าจะไปหาไอ่ระยำที่เป็ต้นเหตุของเื่ทั้งหมด
" ยาซิส แกจะต้องรับผิดชอบทุกอย่าง
แกแต่งเื่ขายฝันให้ข้า รอข้าก่อนเถิด
เดี๋ยวข้าจะพาความทรมานไปหาแกถึงที่
และข้าจะนำความตายไปหาเ้าเอง "
3K
