ตอนที่ 2 พบเจอ
"อลิซ สวัสดีพี่เขาสิลูก"เสียงของคุณป้าเอ่ยบอกอลิซด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
"สวัสดีค่ะ พี่อาชิ"อลิซยิ้มแฉ่งเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพี่อาชิก่อนที่จะยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยรอยยิ้มหวานๆ ตามนิสัยของเธอ
"สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจำแทบไม่ได้แน่ะ" เขาเอ่ยทักทายกลับไปในใจรู้สึกว่าใบหน้าสวยหวานและรอยยิ้มนี้ของเธอช่างดูน่ารักสดใสสมวัย
"ไปๆ เข้าไปนั่งคุยกันต่อในบ้านดีกว่าด้านนอกมันร้อน" เป็เสียงของปะป๊าเอ่ยชวนทุกคนเข้าบ้านพร้อมกับเดินนำเข้าไปด้านใน จากนั้นทุกคนก็เดินตามท่านเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น
"คุณผู้หญิงคะ ตั้งโต๊ะเลยมั้ยคะ"แม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยกิริยาและน้ำเสียงนอบน้อม
"หิวกันหรือยังลูก"
"ครับ"
"อลิซหิวจนจะกินพี่อาชิได้ทั้งตัวแล้วค่ะ"คำพูดของเธอดูเหมือนจะติดเล่น ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสสาบานเถอะว่าคำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเธอ เธอไม่ได้คิดอะไรจริงๆหรือเป็เขาที่คิดมากไปเองแต่กระนั้นก็ทำได้แค่เพียงปรายตามองหน้าเ้าหล่อนนิดหน่อยเท่านั้น ก่อนที่จะเบือนหน้าหันไปทางอื่นแทนเนื่องจากตรงนี้มีผู้ใหญ่อยู่ด้วยเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก
"ถ้างั้นไปๆกินข้าวกันนี่ก็เลยเวลาแล้ว"เป็เสียงของปะป๊าพูดจบก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินทำทุกคนไปที่ห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์หลังนี้ในขณะที่อาชิเดินตามหลังของทุกคนไป เขาเลือกที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิม ในใจรู้สึกคิดถึงคุณทวดจัง
"นั่งเลยลูกวันนี้แม่สั่งทำอาหารของโปรดอาชิด้วยนะไม่ได้มาเมืองไทยนานลืมอาหารไทยแล้วมั้ง"
"ไม่ลืมหรอกครับ อาหารไทยอร่อยที่สุดในโลกโดยเฉพาะฝีมือของปะป๊าที่ผมชอบกินตอนเป็เด็ก" เขายังจำ่เวลานั้นได้ดี่เวลานั้นปะป๊าคือฮีโร่สำหรับเขากับแม่...เขาอยากเก่งเหมือนปะป๊า
"ปะป๊าดีใจที่นายจำได้ถ้านายอยากกินฝีมือของปะป๊าอีกก็บอกได้ ปะป๊าจะทำให้กิน"ปะป๊าของเขาเป็ผู้ชายที่ดี ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหนท่านก็ยังเหมือนเดิมเสมอต้นเสมอปลาย รักแม่ของเขา รักครอบครัว
"ผมไม่รบกวนปะป๊าหรอกครับต้องเป็ผมสิที่ต้องทำให้ปะป๊ากินบ้าง"
"อบอุ่นจังเลยค่ะ"อยู่ๆอลิซก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
"ทำความรู้จักกันเอาไว้นะอาชิก็ชวนน้องคุยบ้างสิ" เ้าหล่อนนั่งอยู่ด้านข้างเขาแถมใบหน้าของเธอยังมีแต่รอยยิ้ม
"เรียนจบแล้วสินะ เราน่ะ"อลิซมีอายุเท่ากับน้องฝาแฝดของเขา เ้าสองคนนั่นเรียนจบปริญญาตรีแล้วอลิซก็คงจะเรียนจบแล้วเช่นกัน
"จบแล้วค่ะในที่สุดอลิซก็โตเป็ผู้ใหญ่สักที" เขาไม่แน่ใจว่าประโยคที่มีแต่รอยยิ้มนี้เ้าหล่อนกำลังจะบอกอะไรกับเขากันแน่
"คุณน้าทั้งสองสบายดีมั้ยพี่ไม่เคยเจอพวกท่านมานานมากแล้ว" เขาถามต่อ ก็แม่ของเขาบอกให้ชวนเธอคุย
"คุณพ่อกับคุณแม่สบายดีค่ะตอนนี้พวกท่านก็น่าจะไปมีความสุขอยู่ที่ไหนกันสักที่แล้วก็เอาอลิซมาทิ้งไว้ให้คุณป้าเลี้ยง"ประโยคหลังของเธอน้ำเสียงแอบติดงอนเล็กๆ แม่ของเขากับแม่ของเธอสนิทกันมากจึงไม่แปลกที่กล้าเอาลูกสาวมาฝากแม่ไว้ เพราะเมื่อก่อน แม่ของเขาก็เคยเอาเขาไปฝากให้น้าผักหวานช่วยเลี้ยงให้อยู่เป็ประจำ
"พูดอะไรแบบนั้น พ่อกับแม่ของหนูเขาไปทำงาน"
"อลิซขอตามไปด้วยแต่พวกท่านก็ไม่ยอมให้ไปด้วยนี่คะ" ส่วนตัวของอลิซก็รู้พอๆกับที่อาชิรู้คือผู้ใหญ่อยากให้เธอกับเขาทำความรู้จักกันเอาไว้ ถ้าไม่ชอบก็ไม่มีใครบังคับแล้วที่อลิซยอมมาอยู่ที่นี่ก็เป็เพราะเธอจำพี่ชายที่แสนดีตอนที่เธอยังเป็เด็กได้ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจอกันนานจนภาพความทรงจำในตอนนั้นมันแทบจะเลือนลางไปจนหมดแล้วก็ตามแต่สิ่งที่เธอยังจดจำได้ก็คือความรู้สึกเด็กสี่ขวบไม่น่าจะจำ่เวลานั้นได้เลยด้วยซ้ำแต่เธอกลับจำเขาได้ไม่เคยลืมไม่คิดว่าพี่ชายในวันนั้น โตขึ้นมาจะหล่อล่ำขนาดนี้ แถมใบหน้าของเขายังหล่อติดสวยอีกด้วยหรือจะเรียกว่าผู้ชายหน้าหวานนั่นเอง
"ถ้าหนูอลิซเหงา นี่ไงพี่เขากลับมาแล้วน่าจะเป็เพื่อนคุยแก้เหงาให้อลิซได้"ดูเหมือนว่าคุณแม่ของเขารู้เห็นเป็ใจอยู่ไม่น้อยส่วนเขาทำได้แค่นั่งก้มหน้าแล้วตักข้าวเข้าปากไปเงียบๆ
"จริงเหรอคะ"ประโยคนี้เธอหันมาถามเขาด้วยรอยยิ้ม
"ครับ"ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอะไรจากนั้นเขาก็หันกลับมาตักข้าวเข้าปากต่อ
"หิวหรือว่าถูกปาก"กินไม่หยุดดูรีบๆยังไงก็ไม่รู้
"เขินมากกว่ามั้ง" เป็เสียงของปะป๊าพูดเสริมทำเอาเขาต้องเงยหน้าขึ้น
"ป๊าอย่าแซวผม" พูดกับป๊าจบก็หันกลับมามองหน้าเ้าตัวต้นเหตุนิดหน่อยก่อนที่จะกลบเกลื่อนความเขินด้วยการก้มหน้ากินอาหารตรงหน้าต่อ
"เพิ่งกลับมาแบบนี้อยากไปเที่ยวพักผ่อนที่ไหนก่อนเข้าบริษัทมั้ยลูก"เป็เสียงของปะป๊าอยากให้ลูกได้ไปเที่ยวพักผ่อนสมองก่อนเริ่มทำงาน
"ก็ดีเหมือนกันนะครับป๊า"
"่นี้หนูอลิซว่างๆถือโอกาสพาพี่เขาเที่ยวดีมั้ยลูก" แม่!!
"ได้เลยค่ะ เดี๋ยวอลิซเป็ไกด์ให้"เธอตอบรับทันที
"เดี๋ยวป๊าให้คนขับรถไปส่ง วันกลับเดี๋ยวให้ไปรับพักผ่อนสักอาทิตย์ให้หายเหนื่อยก่อน จากนั้นก็จะต้องลุยงานยาวแล้วนะ"หนึ่งอาทิตย์! พวกท่านคิดจะทำอะไร
"ครับ" ไม่รู้จะพูดอะไร จึงตอบตกลงไปก่อนเพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน ทั้งปะป๊าทั้งแม่ดูไม่ปกติเลยสักคน
"อาชิ ป๊าฝากบริษัทนี้ให้นายดูแลด้วยนะลูกป๊าแก่แล้ว อยากเกษียณตัวเองจะแย่"
"ป๊ายังไม่แก่สักหน่อย พูดอะไรแบบนี้ครับ"
"อีกไม่กี่ปีป๊าก็ต้องแก่จนทำงานไม่ไหวคงต้องอาศัยคนรุ่นใหม่อย่างนายนี่แหละคอยช่วย"
"ผมจะทำงานอย่างเต็มความสามารถแน่นอนครับ"
"ขอบใจลูก"
"ผมกับแม่ต่างหากที่ต้องขอบคุณป๊าขอบคุณนะครับ" บุญคุณทั้งหมดของท่าน อาชิจำไว้ในใจไม่มีทางลืม
"บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าห้ามพูดแบบนี้อีกผู้หญิงคนนี้เป็ภรรยาป๊า ส่วนนายก็เป็ลูกชายคนโตของป๊าแล้วนายก็มีพ่อคนเดียวเท่านั้น คนอื่นป๊าไม่อนุญาต"เขาเองก็ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาเป็พ่อของเขา นอกจากปะป๊าคินคนเดียวเท่านั้น
"ครับ ผมเป็ลูกป๊า ผมนี่โชคดีจริงๆ"ทุกวันนี้เขามีความสุขดี แต่อาจจะขาดสีสันของชีวิตไปบ้างเพราะวันๆเขาพยายามหาแต่ความรู้ อย่างอื่นไม่เคยสนใจหวังให้แม่กับป๊าไม่เป็ห่วงและภูมิใจในตัวเขาเท่านี้ก็พอแล้ว
"ไงอลิซทำหน้างงอะไร"
"พี่อาชิไม่ใช่ลูกชายของคุณลุงเหรอคะ"เธอถามตรงๆ จากที่ได้นั่งฟังมาได้สักพัก
"มะ...(ไม่ใช่)" อาชิกำลังจะตอบคำถามของเธอแต่ปะป๊าของเขากลับพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน
"อาชิเป็ลูกชายของลุงแน่นอนถึงจะไม่ได้มีสายเืโดยตรงก็ตาม" ปะป๊ายังคงยืนยันว่าเขาคือลูกชายคนโตถึงแม้ว่าท่านจะมีลูกเป็ของตัวเองแล้วถึงสองคน แต่ท่านก็รักเราสามคนเท่ากันไม่เคยมีคำว่าลำเอียง ั้แ่เล็กจนโต ปะป๊ากับแม่ของเขาจะสอนเขากับน้องเสมอว่าเป็พี่น้องกันให้รักกันมากๆ
"อลิซเข้าใจแล้วค่ะ"เธอยิ้มหวานส่งให้คุณลุงและคุณป้า ก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มให้พี่อาชิของเธอ
"พี่อาชิคะ พี่ชอบูเาหรือทะเลคะอลิซจะได้แนะนำที่ท่องเที่ยวให้ถูก"
"ที่ไหนก็ได้ ขอวิวสวยๆบรรยากาศดีๆคนน้อยๆได้ยิ่งดี"
"โอเคค่ะถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอลิซจะเลือกสถานที่ให้แล้วเอาไปนำเสนอที่ห้องนะคะ"ห๊า...ทำไมต้องเสนอที่ห้อง ฟังดูขัดๆหูยังไงก็ไม่รู้แต่ก็เลือกที่จะเงียบเพราะมีผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วย เขาจึงทำได้แค่พยักหน้ารับทราบ
645
