#03
แอนและทหารยืนบนกำแพงเมือง มองลงไปพวกกลุ่มกองโจรวิ่งกรูเข้ามา
“ท่านแอน พวกโจรอีกแล้ว”...บารอนเรมมี่ทำทีท่าตระหนก
หัวหน้าพลธนูสั่งตั้งคันศร ทหารยกคันศรขึ้น
เมื่อศัตรูวิ่งมาในระยะ
“ยิง!!”
ฟุบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ระรอกธนูยิงปักโดจรกองโจรมากมาย แต่ยังไม่มากพอ
หัวหน้ากองทหารจีเซว ตามจริงเขาไม่ใช่หัวหน้าพลธนู แต่ต้องมาทำเพราะไม่มีคน
ฟวิ่ว.ว.ว.ว.ว.ว.ว.ว.ว..ว!
แกร่ก.ก.ก.ก.ก.กก.ก.ก.
ลูกธนูที่ทั้งยาวและคมใหญ่แหลกกระจุยจากการถูกแทงสวนเข้าตรงๆปลายลูกศรก่อนจะถึงหน้าแอน
ทุกคนยังไม่รู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเห็ฯธนูดอกนี้ที่กำลังจะปักกลางหัวแอนกลายเป็เศษซากด้วยโซ่ปลายมีดของอลัน
“พวกมันมีพลธนูสายควบคุม ส่งพลังออร่ายิงธนูระยะไกลขาดนี้ได้ มันต้องอยู่ในชายป่าสนตรงนั้น!”
แอนหน้าถอดสีขวัญผวา ความตามเฉียดนางไปเมื่อสักครู่ ถ้าวันนี้อลันไม่อยู่ตรงนี้ เกรงว่าหัวคงทะลุปักตรึงกับผนังหน้าต่างบนระเบียงกำแพง
“คุ้มกันที่แอนเข้าไปข้างใน!!”...จีเซวสั่งลูกน้อง
“ไม่ได้นะ ท่านแอนเข้าไปแล้ว ใครจะสั่งการบัญชาการรบล่ะ?”...เรมมี่ท้วง
“ขออภัยใต้เท้า แต่ถ้าท่านแอนตาย พวกเราก็จบ!!...”...จีเซวไม่มามัวเถียง สั่งต่อ.. “ยังไม่พาท่านแอนเข้าไปอีก”
ทหารรีบพาแอนเข้าในตัวอาคาร
“ข้าจะไปจัดการตัวยิงธนู และผู้บัญชาการของมัน”...อลันหันมามองจีเซว
“เ้าจะไปยังไง? เ้าหนุ่ม!”...เขาถามไม่ใช่เพราะจะค้าน แต่ถามว่าจะทำยังไงแล้วเขาต้องทำอะไรบ้าง จีเซวเห็นฝีมืออลันเมื่อสักครู่ เขาเชื่อในสิ่งที่อลันบอกว่าจะทำ
“เดินไปข้างบน รบกวนท่านยิงคุ้มกันข้าด้วย”
“เดินยังไง?? เอ้า จะทำอะไรก็รีบๆ เข้า พวกมันกรูเข้ามาแล้ว”
พวกมันเริ่มพาดบันไดแนบกำแพง ทหารโยนหินลงไปใส่พวกมัน ทว่าหินเองก็มีจำกัด
อลันเร่งออกร่าตรึงเอ็นด้ายจากนั้นใช้พลังเร่งให้สูงขึ้นตรึงกับต้นสนชายป่าฝั่งตรงข้าม แล้ววิ่ขึ้นไป
ผู้คนมองไม่เห็นใยนี้ ต่างนึกว่าอลันเหาะเหินเดินอากาศได้ พากันตกตะลึงร้องอื้ออึงกันทั้ง 2 ฝั่ง
ธนูดอกใหญ่ยิงขึ้นมาจากชายป่าจริงๆคราวนี้ยิงขึ้นมาหาอลัน ทว่าเขาตวัดด้ายใยผ่าลูกธนูเป็ซีกๆ เหมือนผ่าเต้าหู้
แล้วโดดลงไปยังแนวสนเข้าไป
“แกสินะมือธนู ออร่าสายควบคุม”
มือธนูไม่รอช้าชักดาบออกมา มันเองก็เป็นักสู้ยอดฝีมือ ไหนเลยไม่ทราบว่าธนูใช้กับชายผู้นี้ไม่ได้ผล
แต่สายไปแล้ว!!
ทันทีที่อลันลงสู่พื้นหัวของมือธนูก็ขาดตาม ขาดแบบคมกริบ
[ฆ่าคนอีกแล้ว!! ช่างสิ.. คุณตาคุณยายก็เตือนแล้วว่ามันต้องเกิด]...อลันกลับมามีสมาธิ
เขาเห็นหัวหน้าโจรอยู่บนหลังมา แต่หลังถัดไปอีกมีคนสวมชุดประหลาดแต่ดูมีตำแหน่งฐานะ หน้าตาน่ากลัว ดูยังไงก็ไม่ใช่มนุษย์
“ปีศาจ?!”
หัวหน้าโจรควงหอกในมือ ปีศาจตนนั้นก็เริ่งพลังกางมือออกด้วยพลังสายฟ้า
สุบ!!
หัวหน้าโจรโดนเสียบทะลุหัวด้วยโซ่ปลายมีดแล้วโค้งไปเสียบปีศาจตนนั้นที่กลางหัวเช่นกัน พลังออร่าที่ครุเปลวในหัวโซ่ะเิออก ตัวท่อนบนของปีศาจแตกกระจาย
พวกมันเห้นดังนั้น
“ลูกพี่ตายห่าแล้ว!! ท่านดรังกูรก็ตายด้วย!! ถอยย.ย.ยย..ย.ย.ย.ย”...โจรที่ดูเหมือนรองหัวหน้าก็สั่งการ
พวกมันถอยไว้กว่าบุกอีก สมเป็กองโจร
“ไม่ให้หนีหรอก!!”...อลันกางมือออก ด้ายใยที่มองไม่เห็นพันขึงในป่ารอบบริเวณหมด
พวกที่วิ่งไปก่อนล้วนขาดเป็ชิ้นๆตามๆ กัน จนพวกที่เหลือเบรกกันแทบไม่ทัน จนล้มระเนระนาด
“วางอาวุธ เอามือไว้บนหัว แล้วเดินออกไปยังลานสู้รบที่โล่ง
พวกที่กรูเข้าตีเมืองได้ยินสัญญาณแตรยอมแพ้ ต่างหันมามองเห็นพวกตนเองยืนเอามือวางบนหัวเดินออกมาจากชายป่าแบบไร้อาวุธกัน ทหารของซเปลเองก็กำลังงงว่าเกิดอะไรขึ้น
สักพัก อลันเดินถือหัว มา 2 หัว พอพวกที่อยู่ตีกำแพงเมืองเห็น 2หัวนี้ก็พากันวางอาวุธ
ทหารของซเปลตกตะลึง
กองโจรโดนมัดมือเดินเรียงแถว อาวุธชั้นดีที่พวกโจรใช้โดนยึดไว้หมด
“ข้าบอกแล้ว ท่านแอน จ้างเขา”
“เอ่อ...ข้า.. ขอข้าคุยกับเขาก่อน”...แอนเดินเข้ามา
“ข..ข...ขอบคุณท่านอลันค่ะ ท่านมีฝีมือขนาดนี้ ข้าไม่มีเงินจ่ายค่าตอบแทนท่าน แต่ท่านสเมลบอกว่าท่านกำลังหาคนและหาที่พัก ยังไงข้าช่วยท่านเื่ที่พักและอาหาร”
“ไม่เป็ไรใต้เท้า ข้ายินดีช่วย แต่จะจัดการยังไงกับพวกสมุนกองโจร”
“คงต้องฆ่าทิ้งหรือปล่อยไป เพราะคุกที่นี่ไม่พอขังพวกมัน อาหารด้วย”...จีเซวเดินมาบอก
“ฆ่า..หมดนี่เลยเหรอ??”...แอนหันไปมองพวกมัน
“พวกมันปล้น ฆ่า ข่มขืนมาหลายหมู่บ้านในละแวกเมืองเรา ท่านจะปล่อยหรือจะฆ่าก็แล้วแต่ท่าน..เ้าเห้นว่าไง”...จีเซวบอกแอนแล้วหันมาขอความเห็นอลัน ในฐานะคนพิชิตชัย
“ควรฆ่าครับ เหลือไว้แค่พวกที่ข้าจับแยกไว้ต่างหากเพื่อสอบปากคำพอ พวกมันปล่อยไปก็จะปปล้นข่มขืนต่อ เดือดร้อนชาวบ้านเปล่าๆ”...อลันเสริม
“ถ้าท่านอลันว่าแบบนั้น...ก็ได้... ปะาก็ปะา”...แอนทำสีหน้ากังวล มือไว้สั่น นางเกิดมาเพิ่งสั่งปะาคนครั้งแรก แถมดูท่าครั้งนี้จะปะาเป็ร้อยเลย
“ขอคำสั่งท่านก็พอ ที่เหลือข้าทำให้เอง”...จีเซวพูดกับใต้เท้าหญิงแบบห้วนๆตามประสานายกองชายแดนที่ห่างไกลความเจริญ
“ค่ะ..เอ่อ..ปะาพวกมันให้หมด!”....แอนสั่งด้วยเสียงดัง แต่เสียงสั่นจนได้ยินชัด
พวกมันถูกมัดแล้วใช้ธนูเล็งยิงเข้าที่อกตายคาที่ จากนั้นขนออกไปกองในหลุมนอกเมือง
ห้องสอบสวนที่คุกใต้ดิน
ลูกสมุนโจรที่แสนขี้ขลาดและไร้ความภักดีล้วนคายจนหมด
พวกมันได้รับการติดต่อมายังพวกปีศาจให้กองโจรตีและยึดเมืองโดยรอบ แต่ที่พวกมันไม่ทำเองเพราะมันต้องวางกำลัง และไม่อยากทำให้กองทัพของพวกมนุษย์เห็นว่ามันแบ่งกำลังไปตีค่ายป้อมต่างๆรอบชายแดนซึ่งเป็ส่วนในการลำเลียงเสบียงของอาณาจักรหลักๆ ในการรบกับปีศาจคือ อาร์นาโทสกับ เวอร์รากีอุส นั่นเอง
ส่วนดรังกูร ปีศาจที่โดนอลันฆ่าไป คือรองแม่ทัพของค่ายกองทัพที่ว่ามา มันจะคอยตามควบคุมบัญชาการการศึกโดนว่าจ้างกลุ่มกองโจรให้รบ และใช้อาวุธที่ทรงประสิทธิภาพของปีศาจ
อลันตัดสินใจฆ่าหัวหน้าโจรเพื่อหยุดการสู้รบ แล้วตัดสินใจฆ่าดรังกูรเพราะดูแล้วเป็ศัตรูที่แข็งแกร่งปล่อยไว้คงมีปัญหา และขุนศึกระดับมันสังเกตจากท่าทางและเครื่องแบบแล้ว มันคงไม่คายข้อมูลให้พวกตนแน่นอน ทางที่ดีคือเอาตัวรองหัวหน้าโจรมาเค้น
ปัญหาคือข่าวการตายของรองแม่ทัพพวกมันต้องไปถึงค่ายในไม่ช้า เพราะมันไม่กลับค่ายตามเวลา ดังนั้นจึงประชุมกันว่าจะถอนทิ้งเมืองอพยพหนีไปพึ่งขุนนางทัพที่แข็งแกร่งกว่านี้ หรือตั้งรับต่อดี เพราะการอพยพชาวบ้านไม่ใช่ทำกันง่าย
และสิ่งที่รองหัวหน้าโจรคายออกมา คือพวกมันติดสินบนบารอนคนหนึ่งไว้ เพื่อให้ง่ายแก่การยิงสังหาร
จีเซวจับบารอนเรมมี่เข้ามาในห้องสอบสวน
“ปล่อยข้า เ้าจับข้าทำไม?”
“ข้าเจอเค้ากำลังควบม้าจะออกนอกกำแพงเมือง ท่าทีรีบร้อน เลยคุมตัวมา”...จีเซวรายงานแอน สเมล และอลัน
“พอดีเลย เรากำลังหาตัวคนรับสินบนพวกปีศาจพอดี”...อลันยิ้ม
เรมมี่รู้ตัวแน่ว่าเมื่อสอบสวนแล้ว ต้องรู้เื่ที่ตนรับสินบนปีศาจ จึงรีบหนีก่อนจะโดนเผยตัว แต่ดันเจอจีเซวควบคุมตัวไว้ ตอนนี้หมดโอกาสแล้ว
“ท่านเรมมี่ ข้านึกว่าเราเป็พวกเดียวกัน ข้าก็ดีกับท่านไม่น้อยทำไมท่าถึง......”
“พวกเ้าเห็นทัพปีศาจรึยัง!? มนุษย์ชาติกับผู้กล้ายังไม่แน่ว่าจะชนะ แล้วป้อมกระจอกๆ ที่นำโดยเด็กผู้หญิงที่ดูโง่ๆแบบนี้น่ะเหรอจะต้านพวกมัน แป๊บเดียวมัน.....”
ฉึบ!
มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับเรมมี่
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
632
