และรถก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังโตแห่งหนึ่ง รอบๆบ้านประดับด้วยดอกไม้สีสันสวยงาม ความพิเศษของบ้านหลังนี้คงจะอยู่ที่ชั้นบน สามารถมองชมวิวของไร่ได้ทุกมุม
มีผู้หญิงสูงอายุท่านหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน เดินเข้ามาหาท่าทางสง่างาม แม้จะอายุเยอะแล้วแต่ท่านก็ยังเดินมาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว หยุดอยู่ตรงหน้าของคริส
"คิดถึงจังเลยหลานยาย" ท่านอ้าแขนออกกว้างพร้อมกับรอยยิ้มสดใส
คริสยิ้มแล้วเข้าไปสวมกอดผู้เป็ย่าหลวมๆ ยายกอดตอบหลานด้วยความคิดถึง
"ผมหายใจไม่ออกแล้วครับคุณย่า" คริสบอกกับผู้เป็ยายแล้วหันไปมองอันนาที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ยายครับ นี่อันนาเลขาของผมครับ"
ท่านหันไปมองด้วยแววตานิ่งๆ เพ่งมองอยู่แบบนั้นจนเป็อันนาเองที่เริ่มทำตัวไม่ถูก
"สวัดดีค่ะ" เธอยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม
"นี่นะหรอ ลูกสวยของลูกหนี้รายใหญ่ของหลาน"
"ยายครับ เื่นั้นเราค่อยคุยกันทีหลังดีกว่าครับ"
อันนาแปลกใจ เธอไม่เข้าใจว่ายสยเขาพูดถึงเื่อะไร
"เลขาก็เลขานะ หลานคงไม่คิดว่าจะเอามาเชิดหน้าชูต่เป็เมียใช่ไหม"
อันนารู้สึกใจเสียขึ้นมาเมื่อย่าเขาพูดออกมาแบบนั้น เธอควรสำเนียกตัวเองให้ดีกว่านี้ เธอไม่คู่ควรอะไรกับเขาสักอย่างเลย
"เข้าไปในบ้านกันเถอะครับ"
เขาจับมือย่าเดินเข้าไปในบ้าน ในจณะที่อันนาได้แต่ยืนนิ่ง เ็ปกับคำพูดของยายเขา เธอจำยอมเดินเข้าไปภายในบ้าน ได้แต่นั่งฟังยายหลานพูดคุยกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน เธอนั่งตัวเกร็ง จนเลยเวลามาถึง่เที่ยง
คริสจึงบอกกับยายว่าจะพาอันนาไปเดินเล่นแถวไร่ สถานที่ ที่คริสพาอันนามานั้นเป็นํ้าตกท้ายไร่ เขาเป็คนมาค้นพบเอง ตอนที่ตาของเขายังมีชีวิตอยู่ ตาชอบพาเขาออกมาเดินสำรวจป่า เก็บของป่ากัน ทำให้เขามาเจอนํ้าตกแห่งนี้โดยบังเอิญ
อันนาเบิกตากว้างมองดูด้วยความตื่นตากับความสวยงามตรงหน้า
"ว้าววว!…ที่นี่สวยจังเลยมีปลาตัวเล็กด้วย"เธอหันมามองเขาแล้วยิ้มให้เขาอย่างสดใน ความเงียบสงบของป่า ทำให้เธอหวนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์หนึ่งเมื่อตอนยังเด็ก
ขณะนั้นเธออายุราวๆสิบขวบ เธอเห็นขนมหวานบนโต๊ะอาหาร เธอคิดว่าพ่อซื้อมาให้เลยเข้าไปหยีบเพื่อจะกิน ไอรินบังเอิญเข้ามาเห็นเข้าพอดี
จึงตระโกนฟ้องพ่อ ขู่ให้เพื่อเธอกลัว
"คุณพ่อขาาา พี่อันแอบขโมยขนมที่คุณแม่ซื้อให้ไอรินค่ะ"
"หัดเป็เด็กขี้ขโมยแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันอันนา" เธอถูกพ่อต่อว่า เธอไม่รู้ว่าขนมนี้เป็ของไอริน ถ้ารู้ว่าเป็ของไอรินเธอคงไม่หยีบมา
อันนาไม่เพียงแต่โดนพ่อต่อว่าเท่านั้น ยังถูกไอรีนที่เดินตรงเข้ามาแย่งถุงขนมคืนด้วยความหวง เหตุการณ์ในวันนั้นจบลงด้วยการที่ถูกไอลินผลักล้ม
"ว้ายย!"
ด้วยความที่อันนาไม่ทันระวังตัว ทำให้เท้าที่จะเหยียบโขดหินตรงหน้าเกิดลื่น จนตกลงไปในนํ้า คริสที่เห็บแบบนั้น กระโดนลงไปในนํ้า ควานหาร่างบาง ดำพุดดำว่าย จนเจอร่างบางที่กำลังหมดสติ เขาอุ้มเธอขึ้นมาบนฝั่ง ตบไปที่แก้มนวลเบาๆ เพื่อเรียกสติ ตรงหน้าฝากมีเืไหล คงจะกระแทกเข้ากับหินตอนตกลงไป
"อันนา อันนา!"
คริสะโลั่นป่าเมื่อเห็เธอยังไม่รู้สึกตัว เขาก้มลงไปผายปอดให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอสำลักนํ้าออกมา ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้น มีนํ้าตาไหลรินลงมาด้วยความกลัว โผลเข้าไปกอดร่างสูง เขามองใบหน้าที่ซีดเซียว เธอร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างน่าสงสารทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันที เพราะเขาเป็คนพาเธอมาที่นี่เอง แถมหน้าผากยังมีเืไหลไม่หยุด พลางช้อนร่างที่เปียกปอนพากลับไปยังบ้านทันที เมื่อมาถึงบ้าน ทั้งคนงานและเหล่าแม่บ้านต่างเขามาดูด้วยความสงสัย ว่าทำไมเธอถึงโดนอุ้มมาใบสภาพเปียกแบบนั้น แต่คริสไม่ได้สนใจ พาขึ้นไปยังห้องนอน วางเธอลงบนเตียงนุ่ม ทำการถอดเสื้อผ้าให้เธอออกทุกชิ้น
ลมหายใจเข้าออกสมํ่าเสมอนั้นเป็ เครื่องยืนยันว่าร่างบางเข้าสู่ห่วงนิทราแล้ว เขาเลยเข้าห้องนํ้าไปเอาผ้าขาวบางชุบนํ้าเพื่อจะมาเช็ดชำระคราบสกปรกต่างๆออกจากร่างกายของเธอ พร้อมเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ เดินไปยังเตียง สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาให้เธอใส่ไปก่อน เขาก็ใส่เพียงผ้าขนหนูผืนเดียว เข้าไปสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม กระชับร่างบางเข้ามากอดไว้ แล้วเข้าสู่ห่วงนิทราตามเธอไป
"ตื่นแล้วหรอ" สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของคริส
"อึก ปวดหัว" อันนารู้สึกปวดร้าวไปทั่วศีรษะ เหมือนมันกำลังจะะเิออกมา
"กินข้าวกินยาก่อน แล้วค่อยนอนพักต่อ"
"ค่ะ"
อันนาทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเธอไม่ชอบเลยที่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ เธออยากหายเร็วๆ
เมื่อคริสเห็นว่าเธอหลับไปอีกรอบเพราะพิษไข้ เขาก็ลงมาข้างล้างของบ้าน เพื่อจะลงมาลายายของเขา เพราะเขาคิดไว้ว่าจะกลับกรุงเทพพรุ่งนี้เช้าเลย เขาไม่อยากจะรบกวนยายในตอนเช้า ย่าอายุมากแล้วควรพักผ่อนให้มากๆ
"เมื่อก่อนแล้วหรือไม่ควรกลับมาถึงเป็สภาพบ้านหลังนี้"
"ก็จะนิดหน่อยครับคุณยาย"
“หลานก็รู้ว่าที่นั่นอัตรายจะเป็อย่างไรต่อไปกันอีก”
“คราวหลังจะคอยให้นะครับ”
“ช่างเถอะ…แล้วนางหนูก็มีอาการยังไงบ้าง”
"อันนาปลอดภัยแล้ว ก็ขอตัวไปพักผ่อนที่บ้านเพราะฤทธิ์ยา"
"แล้วหลานจะกลับกรุงเทพวันไหนล่ะ"
“จะกลับพรุ่งนี้เช้าเลยจะมอบมาลาคุณยายให้”
“จะรีบกลับมาทำไมล่ะ ยายยังไม่หายคิดถึงเลย”
"สิ่งที่ต้องทำต่อไปครับเดี๋ยวไว้คราวหน้าจะมาหาใหม่นะครับ"
"จ๊ะๆ มาหายายกอดหน่อย"
คริสโซผลเข้ากอดผู้เป็ยยายด้วยความรักและห่วงใยเมื่อลากันแช่แข็งขอตัวกลับขึ้นห้องไปดูเพื่อดูว่าจะมีส่วนที่เหลือหลับสนิทอยู่เขาจึงนั่งทำงานโซฟาจนเวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึก จะได้เห็นว่าจะต้องตื่นเขาขึ้นไปนอนจนหลับไป
รุ่งเช้าอันนาสดุ้งตื่นเพราะเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วเมื่อก่อนๆ ตามมาด้วยคนข้างๆ จ้องที่ลมหายใจของเขาดังสมํ่าเสมอเป็จังหวะเดียวกัน
9K
