ท้องฟ้าเหนือเหมืองเกลือท้ายเมืองพรรคมารทมิฬในเช้าวันนี้ดูสดใสกว่าปกติ แต่บรรยากาศด้านล่างกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด เหมืองที่เคยรกร้างและเต็มไปด้วยเกลือดินสีดำขุ่น บัดนี้กลายเป็สมรภูมิแห่งการชิงไหวชิงพริบ เมื่อ กงจื่อสี่ ตัดสินใจย้ายสำมะโนครัวมานอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ไผ่ตัวโปรดท่ามกลางลานตากเกลือที่ร้อนระอุ
"คุณชายเ้าคะ... นี่มันจะเที่ยงแล้วนะเ้าคะ ท่านจะนอนตากแดดจนตัวเป็ปลาเค็มจริงๆ หรือ?" เสี่ยวเตี๋ย พยายามกางร่มให้เ้านาย แต่กงจื่อสี่กลับทำเพียงปัดมือไปมาเหมือนรำคาญแมลงวัน
"เสี่ยวเตี๋ย... แดดแรงๆ แบบนี้แหละคือ 'พนักงาน' ที่ดีที่สุดของข้า" เขาเอ่ยเสียงอู้อี้ภายใต้หมวกฟาง "ถ้าเราอยากรวยแบบไม่ต้องทำงาน เราต้องรู้จักใช้ธรรมชาติให้เป็ทาส..."
[ติ๊ง! โฮสต์ใช้ตรรกะ 'ี้เีเพื่อชาติ' ในการอธิบายทฤษฎีการผลิต] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 200 แต้ม] [ปลดล็อกความรู้: การตกผลึกเกลือบริสุทธิ์แบบแยกชั้น (Modern Crystallization)]
ในขณะที่กงจื่อสี่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกรอบ กลิ่นหอมประหลาดที่คล้ายกับดอกมณฑาผสมกับกลิ่นโลหะเย็นๆ ก็ลอยมาแตะจมูก สัญชาตญาณของเขากระตุกวูบ แต่มือยังคงกอดอกนิ่งไม่ขยับ
"น้องสี่... เ้าช่างมีรสนิยมประหลาดนัก มานอนดมกลิ่นเกลือดินเหม็นๆ แทนที่จะไปนอนในหอนางโลม หรือว่ารสนิยมเ้าเปลี่ยนไปหลังจากได้ 'ทาส' พวกนั้นมา?"
เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นเหนือหัว กงจื่อสี่ค่อยๆ ขยับหมวกฟางขึ้นเล็กน้อย ภาพที่เห็นคือสตรีในชุดสีม่วงเข้มรัดรูปที่ดูเย้ายวนทว่าอันตราย กงจื่อซาน พี่สาวคนที่สามผู้เชี่ยวชาญด้านยาพิษที่ร้ายกาจที่สุดในพรรค นางยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและดูแคลน
"อ้าว... พี่สาม" กงจื่อสี่หาวหนึ่งวอดใหญ่ๆ "ลมพิษอะไรหอบท่านมาถึงเหมืองเกลือขี้เรื้อนของข้าล่ะ? หรือว่าท่านจะมาขอซื้อเกลือไปดองซากศพในห้องแล็บของท่าน?"
กงจื่อซานหัวเราะเบาๆ แต่ดวงตาไม่ได้หัวเราะตาม "ข้าได้ข่าวว่าเ้าไปพนันกับพี่รองจนได้เหมืองนี้มา... แต่เหมืองที่ให้แต่เกลือสีดำขุ่นและมีรสขมแบบนี้ มันจะมีค่าอะไร? นอกจากจะเอาไปให้พวกหมูกิน ข้าสงสารแทนเ้าจริงๆ ที่ต้องเสียเวลามานอนตากแดดที่นี่"
นางสะบัดมือเบาๆ ผงสีขาวละเอียดบางอย่างปลิวว่อนไปในอากาศ "ดูสิ... แม้แต่ยาพิษ 'แป้งิญญาสลาย' ของข้า ยังดูมีค่าและขาวสะอาดกว่าเกลือของเ้าเสียอีก"
กงจื่อสี่ชำเลืองมองผงพิษที่กำลังจะลอยเข้าหาเขา แต่ก่อนที่จะถึงตัว โม่ขวาง ที่ยืนซ่อนตัวอยู่ในเงาก็ปรากฏกายขึ้น พัดลมปราณเบาๆ จนผงพิษนั้นกระเด็นกลับไปทางกงจื่อซาน
"บังอาจ!" องครักษ์หญิงของกงจื่อซานชักกระบี่ออกมาทันที
"ใจเย็นๆ พี่สาม..." กงจื่อสี่โบกมือห้าม "พิษของท่านน่ะขาวจริง แต่รสชาติมันคงไม่ได้เื่... ส่วนเกลือของข้า แม้ตอนนี้มันจะดำ แต่มันคือกำลังสำคัญที่จะเปลี่ยนพรรคมารให้เป็พรรคที่รวยที่สุดในยุทธภพ ท่านอยากเดิมพันกับข้าไหมล่ะ?"
กงจื่อซานหรี่ตาลง "เดิมพันอะไร?"
"ภายในสามวัน... ข้าจะเปลี่ยนเกลือขมๆ สีดำพวกนี้ ให้กลายเป็ 'เกลือหิมะ' ที่ขาวบริสุทธิ์และเค็มหวานไร้รสขม หากข้าทำได้... ท่านต้องส่ง 'หญ้าสัตตบงกช' ที่อยู่ในสวนยาพิษของท่านมาให้ข้าสิบต้น"
กงจื่อซานชะงักไป หญ้านั่นคือวัตถุดิบทำยาพิษระดับสูงที่หายากยิ่ง "แล้วถ้าเ้าทำไม่ได้?"
"ข้าจะยกเหมืองนี้ให้ท่าน และข้าจะยอมเดินแก้ผ้าไปรอบพรรคสามรอบพร้ะโกนว่า 'ข้าคือไอ้ี้เีที่โง่ที่สุด' ดีไหม?"
"ดี! ข้าตกลง!" กงจื่อซานยิ้มเหี้ยม นางไม่เชื่อว่าขยะอย่างเขาจะรู้วิธีฟอกเกลือที่แม้แต่ช่างหลวงยังทำไม่ได้ "ข้าจะรอรอดูเ้าเดินแก้ผ้าประจานตัวเองในอีกสามวัน!"
หลังจากกงจื่อซานจากไป เสี่ยวเตี๋ยถึงกับหน้าถอดสี "คุณชาย! ท่านพูดอะไรออกไปเ้าคะ! เกลือพวกนี้มันขมเพราะมีสารปนเปื้อนดินประสิว ไม่มีใครในแคว้นนี้ฟอกมันได้นะเ้าคะ!"
กงจื่อสี่ลุกขึ้นนั่งพลางบิดี้เี "เสี่ยวเตี๋ย... ในโลกของข้า เอ้ย ในตำราที่ข้าแอบอ่านตอนหลับ เขาเรียกว่าการ 'ตกผลึกซ้ำ' และการใช้ 'ถ่านกัมมันต์'..."
เขากวักมือเรียกชายคนหนึ่งที่ยืนถือสมุดบัญชีอยู่ไม่ไกล ชายคนนี้คือตัวละครใหม่ที่เขาพึ่ง 'เก็บ' ได้ระหว่างทางกลับจากรังโจร "เฉียนฟู่" อดีตราชเลขาที่ถูกใส่ร้ายจนต้องหนีมาซ่อนตัวในตลาดมืด มีไหวพริบด้านตัวเลขและเศรษฐศาสตร์เป็เลิศ
"เฉียนฟู่... เตรียมถ่านไม้ แกลบ และผ้ากรองห้าชั้นตามที่ข้าบอกไว้ แล้วสั่งให้คนขุดบ่อตกผลึกใหม่แยกเป็ชั้นๆ..." กงจื่อสี่สั่งงานรัวๆ "อ้อ... อย่าลืมหาเปลญวนใหม่มาให้ข้าด้วยนะ ตัวเดิมนี่มันนิ่มไม่พอ"
เฉียนฟู่มองเ้านายด้วยสายตาชื่นชมปนกังขา "คุณชาย... วิธีที่ท่านว่ามันดูเรียบง่ายจนน่าใ แต่มันจะทำได้จริงๆ หรือครับ?"
"ทำไปเถอะน่า... ข้าี้เีอธิบายกฎของเคมีให้เ้าฟัง"
[ติ๊ง! โฮสต์มอบหมายงานด้วยทักษะ 'การบริหารแบบโยนภาระ'] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 500 แต้ม] [ความเร็วในการทำงานของบริวารเพิ่มขึ้น 200% เนื่องจากกลัวเ้านายเดินแก้ผ้า]
สามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก...
กงจื่อซานกลับมาที่เหมืองพร้อมกับเหล่าผู้าุโหลายคนที่นางเชิญมาเพื่อเป็พยานในการอัปยศของน้องสี่ "จื่อสี่... เตรียมตัวถอดชุดหรือยัง? ข้าเตรียมป้ายประจานไว้ให้เ้าแล้วนะ"
กงจื่อสี่ที่นอนหาวอยู่บนเปลญวนใหม่ (ที่นุ่มกว่าเดิม) ชี้มือไปที่ถาดหยกตรงหน้า "พี่สาม... ลองชิม 'หิมะ' ของข้าดูก่อนสิ"
บนถาดหยกนั้นมีผลึกสีขาวละเอียดราวกับหิมะที่พึ่งตกจากฟ้า มันใสกระจ่างและไม่มีสีดำปนอยู่แม้แต่น้อย กงจื่อซานชะงักไป นางหยิบผลึกนั้นขึ้นมาแตะลิ้น... รสชาติเค็มบริสุทธิ์ที่แฝงความหวานจางๆ พลันกระจายไปทั่วปาก ไร้ซึ่งรสขมหรือกลิ่นดินอย่างสิ้นเชิง!
"นี่มัน... เป็ไปไม่ได้!" ผู้าุโท่านหนึ่งร้องลั่น "นี่มันเกลือชั้นเลิศที่แม้แต่ในวังหลวงยังหาได้ยาก! เ้าทำได้อย่างไร!"
กงจื่อสี่ยักไหล่ "ข้าก็แค่... นอนคิดเล่นๆ แล้วให้คนไปทำตามน่ะ เื่ง่ายๆ แบบนี้ต้องให้ข้าลงแรงด้วยเหรอ?"
กงจื่อซานหน้าซีดเผือด นางรู้ทันทีว่าเหมืองนี้กำลังจะกลายเป็บ่อเงินบ่อทองที่จะทำให้กงจื่อสี่มีอำนาจทางการเงินเหนือกว่าพี่พี่ทุกคน "เ้า... เ้าโกงหรือเปล่า?"
"ป้ายอาญาสิทธิ์หยกขาวอยู่ในมือข้า ผู้าุโก็อยู่ที่นี่ ท่านจะหาว่าข้าโกงต่อหน้า์งั้นรึ?" กงจื่อสี่ถามด้วยน้ำเสียงยียวน "อย่าลืมหญ้าสัตตบงกชสิบต้นของข้านะพี่สาม... ข้าจะเอาไปต้มน้ำล้างเท้าซะหน่อย เห็นเขาว่ามันแก้เมื่อยได้ดี"
กงจื่อซานแทบจะกระอักเืสะสม "เ้า! เอาหญ้าล้ำค่าไปล้างเท้า!"
[ติ๊ง! โฮสต์ชนะการเฉือนคารมและปฏิรูปเศรษฐกิจสำเร็จ] [ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 3,000 แต้ม] [ได้รับแต้มหมั่นไส้จากกงจื่อซาน: 8,000 แต้ม] [ความสำเร็จขั้นที่ 1: 'เ้าสัวผู้ี้เี' ปลดล็อก!]
ผู้าุโทั้งหลายต่างพากันเปลี่ยนท่าที บางคนถึงกับเดินเข้ามาประจบถามถึงวิธีการผลิต กงจื่อสี่เพียงแค่โบกพัดปิดหน้าแล้วพูดสั้นๆ "ไปคุยกับเฉียนฟู่... ข้าจะนอน พรุ่งนี้ถ้าใครมาปลุกข้าก่อนเที่ยง ข้าจะงดส่งเกลือให้สาขานั้นหนึ่งเดือน!"
ทุกคนถึงกับนิ่งสนิทและค่อยๆ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบที่สุด
หานเสวี่ยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ แอบมองใบหน้ายามหลับของเ้านายด้วยรอยยิ้มจางๆ 'คุณชาย... ท่านไม่ได้แค่ี้เี แต่ท่านกำลังทำให้ทุกคนเต้นไปตามจังหวะที่ท่านนอนฝันอยู่จริงๆ'
Wisan-Mars
51K
