ครึ่งเดือนต่อมา
“คุณป้าเพ็ญ เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วใช่ไหมครับ”
“ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะสร้างร้านนี้ขึ้นมา พวกเราแม่ลูกเป็หนี้บุญคุณของเธอมากจริงๆ”
“คุณป้าคือยอดคนที่หาได้ยากแห่งยุค สมควรที่จะเปิดเผยฝีมือการทำอาหารโบราณให้ชาวโลกได้รับรู้”
“อีกอย่าง ผมเชื่อว่าร้านของคุณป้าจะสร้างนักผจญภัยหน้าใหม่ขึ้นมาจำนวนมาก เท่าที่ผมรู้มา นักผจญภัยและนักล่านั้นมีน้อยมากเมื่อเทียบกับประชากรมนุษย์ทั้งหมด นักผจญภัยส่วนใหญ่ล้วนธรรมดาพื้นๆเท่านั้น นักผจญภัยชั้นยอดนั้นแต่ละเขตมีไม่ถึงสิบคนเสียด้วยซ้ำ”
“การที่ผมช่วยคุณป้าเปิดร้านนี้ขึ้นมา ก็เหมือนกับผมได้ช่วยเหลือให้มนุษยชาติได้ก้าวหน้าไปอีกขั้น”
“ฮ่าฮ่า! ความคิดของคนหนุ่มรุนใหม่นั้น พวกเราคนแก่ๆตามไม่ทันจริงๆ”
“ท่านลูวว์ ก็มาด้วยหรอครับ”
“ทำไมฉันจะไม่มาหล่ะ เธอคือผู้มีพระคุณของทีมฉันเลยนะ”
“ท่านก็พูดเกินไป ผมไม่ได้ช่วยอะไรมากหรอกครับ”
“จริงสิ! คุณป้าแล้วจะตั้งชื่อร้านว่าอะไรดีหล่ะครับ”
“ป้าไม่เคยคิดมาก่อนเลย พ่อหนุ่มคิดว่าควรจะใช้ชื่อว่าอะไรดี?”
“แม่เป็เชพที่สืบทอดวิธีการทำทำอาหารโบราณ งั้นใช้ชื่อนี้ไหม ยอดกุ๊กแดนสยาม”
“ลีน่า ความคิดของเธอใช้ได้เลย ยอดกุ๊ก บ่งบอกถึงความเป็เชฟมืออาชีพที่หาตัวยาก แดนสยาม เป็ดินแดนที่ล่มสลายมานานนับพันปี แต่ว่าอาหารที่คุณป้าสืบทอดมาก็มาจากดินแดนนั้น ไม่มีชื่อไหนจะเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว”
“ฉันเห็นด้วยนะ ฉันชอบชื่อนี้มาก”
“นายมาั้แ่เมื่อไหร่เปาเปา ไม่ใช่ว่าต้องช่วยงานที่ร้านของพ่อนายหรือ?”
“วันนี้ลูกค้าค่อนข้างน้อย ฉันเลยแอบโดดงานมาหานายที่นี่ อีกอย่างฉันก็อยากเป็สักขีพยานให้กับร้านอาหารที่จะกลายเป็ตำนาน”
“เปาเปา เอ่อ…ฉันไม่เคยคิดเื่นี้มาก่อนเลย คือว่านะ แบบว่า…”
“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ นายไม่ต้องเป็ห่วงเื่นั้นหรอกนะ เพราะว่าอาหารโบราณนั้นใช้เวลาเตรียมนานมาก โดยเฉพาะวัตถุดิบที่ต้องใช้เวลาค่อนข้างมาก เพราะพวกมันมีจำนวนไม่มาก”
“ดังนั้นเื่แย่งลูกค้ากันคงไม่มีปัญหาอะไร”
“แบบนี้นี่เอง ขอบใจนายมาก”
“อย่างที่พ่อหนุ่มเปาน้อยพูดนั้นถูกต้องแล้ว แม้ว่าเราจะเปิดร้าน แต่ก็เปิดได้เพียง เดือนละครั้งเท่านั้น เพราะวัตถุดิบเสริมต่างๆที่ฉันเก็บไว้มีจำนวนไม่มาก และต้องใช้เวลาค่อนข้างนานเลยทีเดียว กว่าจะได้มาแต่ละนิดแต่ละหน่อย”
“คุณป้า แล้วอย่างนี้ร้านจะไม่เจ๊งเอาหรอครับ”
“เสี่ยวซือ นายไม่เก่งการค้าเอาซะเลยนะ แม้ว่าจะเปิดเดือนละครั้งก็จริง แต่ว่าอาหารของคุณป้านั้นพิเศษมากๆ ดังนั้นยิ่งมีน้อยครั้งก็จะยิ่งได้กำไรก้อนโต”
“งั้นหรอ ฉันไม่เก่งด้านนี้จริงๆ”
“คุณป้า ผมคิดว่าควรจะตั้งราคาไว้ที่จานละ ห้าหมื่นเหรียญทองสำหรับจานใหญ่ สามหมื่นเหรียญทองสำหรับจานขนาดกลาง สองหมื่นเหรียญทองสำหรับจานเล็ก”
“ที่สำคัญ คุณป้าต้องรับลูกค้าแค่ 3 คนเท่านั้น”
“เอ๋ ทำไมหล่ะพ่อหนุ่ม ถ้ารับหลายคนก็ได้กำไรมากขึ้นไม่ใช่หรอ”
“มันก็จริงครับ แต่ว่าอาหารของคุณป้านั้นพิเศษมาก คนที่กินเข้าไปอาจได้รับพลังพิเศษแบบผมก็ได้ ฉะนั้นเมื่อพวกเขาได้บางสิ่งไป พวกเขาจะไม่กลับมาอีกเลย ดังนั้นหนึ่งเดือนรับลูกค้าแค่สามคน จึงเป็การดึงให้ลูกค้าหน้าเก่าคอยติดตามแล้วยังดึงดูดความสนใจจากลูกค้าใหม่เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งได้มายากผู้คนก็ยิ่งอยากได้”
“โห! ฉันทึ่งมากๆเลย เปาเปา นายมีหัวคิดการค้าที่น่าทึ่งมาก ฉันยอมนายเื่นี้เลย”
“ฮ่าฮ่า กลยุทธนี้เมื่อก่อนพ่อของฉันก็เคยใช้มาก่อน เพราะแต่ก่อนเนื้อมอนสเตอร์ไม่ได้แพร่หลายเหมือนอย่างทุกวันนี้ การค่อยๆทะยอยเอาออกมาขายช้าๆ ก็จะยิ่งทำให้ลูกสนใจมากขึ้น”
“แบบนี้นี่เอง แต่นายก็ยังสุดยอดอยู่ดี สมแล้วที่นายจะเป็ทีมเดียวกับฉัน”
“เอาหล่ะ ฉันคิดว่าได้เวลาอันสมควรแล้วนะ เชิญท่านลูวว์มาเป็แขกพิเศษตัดริบปิ้นเปิดร้านวันแรกกันเลย”
เห้…..
“ลูกค้าที่น่ารักทุกๆท่าน พวกท่านได้ชิมอาหารที่แสนพิเศษไปแล้ว ผมเชื่อว่าอาหารแต่ละคำได้สร้างความสุข และทำให้พวกท่านได้ลิ้มรองรสชาติอาหารที่หลากหลาย พวกท่านอาจไม่ทราบว่าอาหารที่พวกท่านได้รับประทานเข้าไป คืออาหารสูตรโบราณที่หากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”
“หนุ่มน้อย มันเป็อาหารสูตรโบราณจริงๆน่ะหรอ ปู่ของฉันก็เคยเล่าให้ฟังว่าอาหารสูตรโบราณนั้นมีรสชาติที่พิเศษมากๆ เมื่อก่อนฉันไม่รู้คำว่าพิเศษนั้นมีความหมายแบบไหน แต่วันนี้ฉันเชื่อแล้วว่าอาหารสูตรโบราณนั้นมีรสชาติที่พิเศษอย่างแท้จริงเลย"
“ใช่ ฉันรู้สึกได้ถึงความพิเศษของอาหารจานนี้”
“ใช่ ฉันเองก็คิดแบบนั้น แต่ว่าพ่อหนุ่ม พวกเราจะเชื่อได้ยังไงว่าอาหารของที่นี่คือ อาหารสูตรโบราณจริงๆ ถ้าพวกเธอพูดเกินจริง พวกเธอจะต้องถูก สบค. สอบสวนเอานะ”
“ลูกค้าทุกท่านไม่ต้องห่วงว่าพวกเราจะหลอกลวง พวกเราได้รับอณุญาติจากทางหัวหน้าหมู่บ้าน และได้รับการยินยอมจากทางสมาคมกิลด์โลกแล้วว่าอาหารของร้านนี้คือ อาหารสูตรโบราณแท้จริง หากพวกท่านยังไม่เชื่อ ให้มองไปทางด้านหลัง มีหลักฐานที่บ่งบอกชัดเจนอยู่ต่อหน้าของพวกท่านแล้ว"
"จริงอยู่ว่าอาหารที่ขายในวันนี้เป็เพียงอาหารสูตรโบราณที่ไม่สมบูรณ์ แต่ผมเชื่อว่าลูกค้าทุกท่านนั้นไม่เคยได้ลิ้มลอง รสชาติแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ใช่หรือไม่”
“ถูกอย่างที่พ่อหนุ่มน้อยพูดมาเลย พวกเราไม่เคยกินอาหารที่อร่อยและมีกลิ่นหอมแบบนี้ที่ไหนมาก่อนจริงๆ”
“ฮิฮิ ติดกับแล้วสินะ”(เปาเปาแอบยิ้มน้อยๆ)
“ถ้าเป็เช่นนั้น พวกท่านคงจะเคยได้ยินได้ฟังมาบ้างถึงคุณสมบัติที่แท้จริงของอาหารสูตรโบราณใช่หรือไม่”
“ฉันรู้ ฉันรู้ พ่อของฉันเคยเล่าว่าอาหารสูตรโบราณนั้นหากินไม่ได้อีกแล้วในปัจจุบัน ความพิเศษของมันทำให้มีผู้คนจำนวนมากตามหาเชฟกระทะทองที่มีชื่อเสียงเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน แต่ไม่ว่าพวกเขาจะหายังไงก็หาไม่พบ แต่ความพิเศษของมันแม้แต่พ่อของฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ”
“ไม่แน่ใจ แล้วเธอจะเล่ามาทำไมตั้งยาว มันเปลืองหน้ากระดาษไหม”
“ผมไม่ขอเปิดเผยความพิเศษของอาหารสูตรโบราณ ถ้าพวกท่านอยากทราบถึงความพิเศษที่ซ่อนอยู่ในอาหารสูตรโบราณ ลูกค้าทุกท่านจะต้องรอค้นหาด้วยตนเองแล้วเท่านั้น”
“พ่อหนุ่ม ที่ว่ารอ นั่นหมายความยังไง”
“มันหมายความว่า ร้านของเราจะเปิดเพียงหนึ่งวันต่อเดือน และจะทำอาหารเพียงสามจานเท่านั้น พวกท่านจะต้องจองคิวเพื่อค้นหาความพิเศษของมัน ผมคิดว่าพวกท่านคงไม่พลาดโอกาสอันดีเช่นนี้ไปหรอกใช่ไหม”
“มันต้องพิเศษมากแน่ๆ ฉันจอง ฉันขอก่อนได้ไหม”
“เฮ้ นายะโได้คนเดียวหรือไง ฉันเอาด้วย ฉันขอที่นึง”
“ลูกค้าทุกท่านโปรดอยู่ในความสงบก่อนครับ”
“ผมมีวิธีที่ดี ไม่ทราบว่าพวกท่านจะเห็นด้วยหรือไม่”
“พ่อหนุ่ม ว่ามาเลย ไม่ว่าวิธีไหนฉันก็จะเอาด้วย ขอแค่ให้ฉันได้เป็คนลิ้มลองคนแรกก็พอ”
“นายหรอจะได้เป็คนแรก ต้องฉันสิถึงจะถูก”
“ลูกค้าที่น่ารักทุกท่านโปรดสงบก่อน ฟังผมอธิบายเล็กน้อย คิวที่ 1-10 ผมจะให้มีการประมูลในวันพรุ่งนี้ก่อนเที่ยง การประมูลจะเริ่มตอนเก้าโมงเช้า หากพวกท่านมาช้า ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”
“ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ผมหวังว่าลูกค้าทุกท่านจะสนับสนุนพวกเราและได้ทานอาหารด้วยสุขกันทุกๆคน วันนี้ผมขอให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านไปก่อนนะครับ”
10 นาทีต่อมา
“ฉันเริ่มเคารพนายมากขึ้นแล้วสิ วันนี้ฉันให้นายเป็ฮีโร่เลยเปาเปาน้อย”
“เด็กรุ่นใหม่นั้นน่ากลัวจริงๆ”
“ขอบคุณสำหรับคำชมครับท่านลูวว์ ลายเซ็นต์ของท่านผมได้เก็บเอาไว้อย่างดีเลยครับ”
“ฮ่าฮ่า! ขอบใจเธอมากนะที่มาชื่นชมคนแก่ๆอย่างฉัน”
“เอาหล่ะทุกคน วันนี้ทุกคนคงจะเหนื่อยกันมากแล้ว ฉันได้เตรียมอาหารให้แล้ว มากินด้วยกันเถอะ”
“ครับ”
“ยังอร่อยไม่เปลี่ยนเลยนะครับ ไม่ว่าจะทานกี่ครั้งมันก็ยังอร่อยเหมือนเดิมเลย”
“เป็บุญวาสนาของคนแก่อย่างฉันจริงๆ อย่างน้อยก่อนตายฉันก็ได้กินอาหารโบราณที่ทำจากลูกหลานของเชฟกระทะทอง”
“ท่านลูวว์ชมเกินไปแล้ว”
“จริงสิครับท่านลูวว์ ผมมีเื่จะคุยกับท่านอยู่พอดีเลย เดี๋ยวทานอาหารเสร็จแล้วผมขอคุยเป็การส่วนตัวนะครับ”
“ได้สิ!”
………………………………
16K
![ดวงใจมาเฟีย [มี E-Book แบบจบเรื่องที่ Meb]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653554902_68073280.webp)
