ตกเป็ทาสของท่านประธานจอมโรคจิต
ตอน โดนจับมัด
ในบ้านหรูราคาร้อยล้านกว่าบาท
ฮือ! ๆ ๆ เสียงร้องไห้ดังอยู่ในห้องน้ำชั้นบน ร่างเพรียวบางกำลังสะอื้นด้วยความเกลียดตัวเองในสิ่งที่ทำลงไป
ภาพใบหน้าสวยสะท้อนกระจกอ่างล้างหน้า ริมฝีปากสีชมพูเลอะคราบน้ำขาวข้น มันไหลย้อยถึงคางงอนงามก่อนจะหยดติ๋งลงพื้น
ซ่า! ๆ ๆ เลขาสาวล้างทั้งน้ำตาและน้ำเชื้อของพ่อท่านประธานหลังจากหยุดร้องไห้ ทว่าจู่ๆร่างกายสูงยาวกลับเดินเข้ามาข้างหลังแล้วจิกหัวเธอด้วยมือใหญ่ ลากเลขาสาวตัวเล็กเดินไปยังห้องนอนตัวเอง
เขาจับวาวาดันลงนั่งบนเก้าอี้หน้าคอม ถอดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกและใช้เชือกรัดแขนสองข้างของเธอติดกับที่วางแขนของเก้าอี้ ฮือ! ๆ ๆ เลขาสาวก้มหน้าร้องไห้ในสภาพรับชะตากรรมโดยไม่ดิ้นหรือขัดขืนเลย ราวกับว่าภาพแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอเพียงครั้งแรก
"ออดี้ ชีต้า มานี่"
โฮ่ง! ๆ
หมาสองตัวเห่ารับเสียงเ้านายและวิ่งขึ้นมาชั้นบน พวกมันดมกลิ่นฟุตฟิตบนพื้นแล้ววิ่งเข้ามายืนกระดิกหางอยู่ในห้องนอนกว้าง เงยมองหญิงสาวร่างบางที่เปลือยเปล่า
ออดี้เป็หมาพันธุ์โดเบอร์แมนสีน้ำตาลหูตั้งร่างสูง ชีต้าเป็หมาลาบราดอร์สีขาวขนสั้นตัวล่ำหนา
ฮี๊! ๆ ๆ เ้าออดี้เดินวนรอบขาท่านประธานที่ใส่ชุดนอนลายการ์ตูน เ้าชีต้าเดินดุ่มๆมาเอาหน้าดมซุกจมูกยาวกับหว่างขาสาวตรงหน้า
อย่าา! ฮือ! ๆ วาวาร้องลั่นและส่ายหน้าไปมาเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจฟึดฟัดร้อนผ่าวของสัตว์หน้าขนที่พวยพ่นรดง่ามขา
ฮี๊! เ้าชีต้าใถอยและเงยหน้ามองเ้านายของมัน
"ทำไม กับพ่อฉันคนมีบุญคุณแบบนั้นเธอยังเสียใจเหรอ"
"ทีกับไอ้นั่นล่ะ เธอกล้านอกใจฉันได้ยังไงวาวา"
"มันทำอะไรให้เธอบ้าง มันส่งเสียเธอเหมือนกับพ่อฉันไหม มันมีดีอะไรถึงยอมไปนอนกับมัน ห๊ะ!"
"อี หึ่ย!" เ้านายง้างมือจะตบใบหน้าสวยแต่ก็ยั้งเอาไว้ในวินาทีสุดท้าย
ฮือ! ๆ ๆ ๆ เลขาสาวกลับร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก
"ไหนว่าจะไม่พูดเื่สมัยเรียนแล้วไงคะ แลกกับการไม่พูดถึงฉ้นยอมมาเป็เมียเก็บของคุณแล้วนี่"
"เมียเหรอ เธอน่ะไม่ใกล้คำว่าเมียฉันได้ซักคำ สภาพอย่างนี้น่ะนะจะเป็แม่ของลูกฉันได้"
"ฉันไปเรียนโทนอกแค่ปีเดียวเธอก็นอกใจฉัน มันมีดีอะไร หือ! บอกมาสิ บอกมาสิวะอี หึ่ย! เชี่ยเอ้ย!"
ฮือ! ๆ ๆ เลขาสาวก้มหน้าร้องลั่นเหมือนจะขาดใจ ตอนนี้เธอพูดไม่ออกซักคำ
ท่านประธานเดินไปที่ตู้เย็น หยิบขวดนมสดรสจืดออกมาเปิดฝาแล้วเทราดนมลงบนขาเรียวขาวทั้งสองข้าง
"อย่างเธอนะวาวา นอนกับหมายังสมควรกว่าไปนอนกับไอ้คนแบบนั้นอีก"
ฮี๊! ๆ ๆ หมาสองตัวร้องและวิ่งมายืนก้มหน้า แลบลิ้นสากยาวเลียขาสาวสวยที่นั่งติดเก้าอี้ในสภาพโดนมัดแขน
แผล๊บ! ๆ ลิ้นสากๆของสัตว์หน้าขนปาดนมกินอย่างเอร็ดอร่อย มันเลียไล่ขึ้นมาสูงจนทำให้วาวาขนลุกซู่ ความรู้สึกรังเกียจตัวเองหายไปสิ้น ตอนนี้กับรู้สึกรังเกียจหมาทั้งสองตัวนี้เอามากๆ
ท่านประธานเดินมาข้างหลังและดึงรั้งผมยาวจนใบหน้าเรียวเล็กเงยขึ้นมองเพดาน เขาก้มใบหน้าคมคายลงต่ำ เอาคางบดบ่าข้างขวาของวาวาและหันหน้ามาตะคอกใส่หูของเธอเสียงดังลั่น
"คบกับมันทำไม ถ้าตอนนั้นบอกว่าพลาดไปมีอะไรกันยังพอให้อภัยได้นะ"
"แล้วจนถึงตอนนี้ยังคบกับมันอีกทำไม"
"ทำไมห๊ะ!"
"ตอนนั้นมันก็รู้ใช่ไหมว่าเธอน่ะมีแฟนอยู่แล้ว แต่มันก็กล้าคบกับเธออยู่ได้"
ฮือ! ๆ ๆ เลขาสาวร้องไห้ขณะที่นึกย้อนไปสมัยเรียนมหาลัย เมื่อน้ำตาแทบไม่มีจะไหลออกมาอีกเธอก็เงยหน้าตะคอกใส่หน้าแฟนเก่า รุ่นพี่ที่แก่กว่าเธอถึงสองปี
"จะให้เลิกไหมล่ะ ฮือ! ๆ"
"เอาไหม เลิกแล้วคุณจะหายเป็บ้าไหม"
"ฉันจะเลิกตอนนี้แหละ"
"รีบๆเอามันออกไปจากขาฉันเสียที ขอละ ฉันขอนะ คุณเอ็ม" จากตะคอกเปลี่ยนเป็อ้อนวอนเมื่อลิ้นหมาเลียขึ้นมาถึงขาอ่อนด้านใน หน้าหมาสองตัวกำลังแย่งกันมุดเลียหว่างขาขนดกดำ
สาวสวยกลั้นน้ำตาและเหลียวหลังมองชายร่างสูง พยายามทำใจดีสู้เสือและยอมแพ้ต่อทุกอย่าง "ให้ฉันเลิกกับเขาเถอะนะ ในเมื่อคุณไม่คบใครอีกฉันก็ไม่ควรมีใครรัก"
โพล๊ะ! หนุ่มหล่อปาขวดนมออกไปหน้าประตูห้องที่เปิดอ้า หมาทั้งสองตัวรีบวิ่งออกไปเลียกินนมที่เลอะพื้น
"โทรไปสิ ไปบอกเลิกกับมัน"
"แล้วฉันจะโทรยังไง ฉันโดนมัดอยู่นี่คะ"
หนุ่มหล่อขบฟันดังกร่อดแล้วเดินไปหยิบมือถือของเลขาสาว ปลดล็อคหน้าจอของเธอด้วยรหัสที่เขารู้แล้วกดโทรออกหาแฟนหนุ่ม เอามือถือแนบแก้มเลขาสาวโดยที่เขายืนอยู่ข้างหลังเธอและก้มเงี่ยหูฟังไปด้วย
"ฮัลโหล ว่าไงวา"
"เจมส์ อึก! เจมส์ เราเลิกกันเถอะ"
"หา! ว่าไงนะวาวา"
"เค้าบอกว่าเราเลิกกันเถอะ นะ เราไปกันไม่ได้หรอก"
"อ้าว! ทำไมล่ะวาวา เค้าผิดอะไร หรือตัวโกรธอะไรเค้ารึเปล่า"
"ไม่ ไม่หรอก ฮือ! ๆ เรามันเลวเอง เราขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะเจมส์ ฮือ ๆ เราไม่เคยดีสำหรับนายและใครเลย"
"วาวา มาคุยกันก่อนดีไหม ไม่ว่าเื่อะไรเราแก้ไขได้นี่นา ใช่ไหม ใจเย็นๆสิ"
"ก็ได้ เรานอกใจเธอเจมส์ เรานอกใจเธอ แค่นี้พอจะเป็เหตุผลให้เราเลิกกันได้รึยังเจมส์ ฮือ! ๆ ๆ แค่นี้นะเจมส์ เราจะไม่กลับไปที่ห้องอีกแล้ว ขอให้เจอคนที่ดีกว่าเรานะเจมส์"
"เดี๋ยวก่อนวา วาวา เดี๋ยวก่อน"
ตื๊ด! ๆ ๆ ท่านประธานกดตัดสายแล้วหัวเราะอย่างบ้าอำนาจ ฮ่า! ๆ ๆ
หลังจากหัวเราะเยาะคนที่เคยรักที่สุดแล้วเขาก็ก้มลง แลบลิ้นเลียกินน้ำตาบนแก้มขาวโพลน แผล็บ! ๆ ๆ สภาพท่านประธานตอนนี้ก็ไม่ต่างจากหมาที่กำลังหิวโหย
57
