ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์ค

ดูเหมือน โนริของเราจะถูกใจเ๽้าหนุ่มนั่นที่ชื่อ ฮาคุโตะสินะ หัวหน้าหมู่บ้านที่เป็๲พ่อ พูดขึ้น

" ใช่ค่ะ ยังไงก็อยากจับมาเป็นสามี ของโนริค่ะ "
" ฮะฮะฮะ ไม่นึกเลยว่า พวกนี้ จะล้มก็อบลิน 20 ตัวที่พวกเราเลี้ยงไว้ได้ "
" เอาล่ะ เอาล่ะ เรามาวางแผนกัน มันคงเหมือน พวกคนก่อนหน้านั้น ทั้งคนงานก่อสร้างถนน กับพวกทหาร "
"พ่อค่ะ ถ้าพวกเขารู้ว่า เนื้อที่กินไปเป็นเนื้อมนุษย์ที่พวกเขาตามหาอยู่ คงอ้วกแตกอ้วกแตนแน่ๆ " โนริเอามือป้องปากหัวเราะออกมา อย่างสวยงาม
โนริ หยิบกาน้ำชาแล้วเทน้ำใส่ลงไปในถ้วย เสิร์ฟให้หัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้าน ยิ้มเยาะด้วยความสนุก
" วันนี้ วางยานอนหลับพวกมันแล้ว ลงมือกันเลยมะ " หัวหน้าหมู่บ้านถามโนริที่กำลังรินน้ำชาอยู่
" ยังก่อนค่ะ พรุ่งนี้ โนริ จะนำทางพวกเขาไปสู้่กับ อิฟริท ถ้าพวกเขาบาดเจ็บเหมือนพวกทหารก่อนหน้านั้น ขณะที่พวกเขาหันหลังให้ โนริจะจัดการเก็บพวกเขาเอง "
" วะฮาฮาฮ่า เก่งมากลูกพ่อมันต้องงั้นสิ แต่อย่าเพิ่งฆ่าให้ตายนะ เรายังต้องเอามารีดข้อมูลก่อน "
" งั้นก็ ตัด แขน กับ ขาของ พวกเขาก่อนล่ะกัน ส่วนที่เหลือ เอาไปทำพันธ์ ก่อน แล้วค่อยฆ่า คนที่ชื่อฮาคุโตะก็ออกจะหลอหล่อ อย่าให้เสียของ " โนริเดินไปลับมีดในครัว และหันไปเฉือนเนื้อคนที่ถูกจับมา
" ไม่ ไม่ อย่านะ ม่ายยยยยยยย " คนงานขุดถนน โดนเฉือนเนื้อและรีดเลือด เพื่อจะทำเป็นอาหารเช้าให้พวกฮาคุโตะ ซึ่งจากรอยแผลบ่งบอกถึงทักษะการใช้มีดของโนริเป็นอย่างดี ทักษะการเฉือนเนื้อปราณีตมาก จนไม่มีร่องรอยที่จะติได้
" เอาล่ะ เรามาเริ่มทำอาหารเช้ากัน "

เอิ๊กอิเอิ๊กเอ๊กกกกก 
เสียงไก่ขันในยามเช้า ทำให้ผมตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ผมหันไปเห็นคิมิสุเกะยังหลับอยู่ ทั้งๆที่ผมคิดจะเฝ้ายามเมื่อคืนนี้ แต่กลับหลับไหลไม่ได้สติ
ผมออกมาจากห้องพักแล้วสูดอากาศยามเช้า เฮ้อ นอนหลับสบายจังแล้วผมก็สังเกตุเห็นโนริเดินมาหาผม
" อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว กรุณาตามมากินด้วยนะ ยังร้อนๆอยู่"
" ผมขอตัวไปปลุกคิมิสุเกะก่อนะครับ เขายังไม่ตื่นเลย "
ผมเดินกลับเข้าไป เขย่าตัวคิมิสุเกะ 2-3 ที เขาก็ตื่นขึ้น
คิมิสุเกะ ขยี้ตาแรงๆ แล้วหันมาทักทายผม
" ฮ้าววววว อรุณสวัสดิ์ ฮาคุโตะ "
" ตื่นได้แล้ว พ่อคนขี้เซา นี่มันเช้าแล้วนะ " ผมพูดหยอกล้อคิมิสุเกะ ก่อนพวกเราทั้งสองคน จะออกไปพบกับโนริ ที่นำทางไปโรงอาหาร
โนริ ยกอาหารมาเสิร์ฟ เป็นเมนูที่ผมไม่รู้จัก แต่คิมิสุเกะกินโดยไม่คิดอะไร
" นี่ เนื้ออะไรนะ โนริ " ผมถามโนริ ด้วยความสงสัย เพราะไม่เคยกินเนื้ออะไรที่อร่อยขนาดนี้
" เป็นเนื้อ พิเศษ ที่พวกชาวบ้านไปช่วยกันล่ามาให้พวกเธอนะ อย่าคิดอะไรมากเลย กินๆไปเถอะ "
ผมหยิบกินอย่างเอร็ดอร่อย เพราะท้องร้องแล้ว กองทัพต้องเดินด้วยท้อง มีกินย่อมดีกว่าไม่มีกิน โนริเห็นแล้วแอบแสยะยิ้มอยู่อย่างลับๆ
" อ่า พวกท่านนักเดินทางทั้งสอง หลังจากกินเสร็จก็ไปอาบน้ำสิ เป็นน้ำร้อนที่อุ่นสบายตัวนะ " หญิงรับใช้ของหัวหน้าหมู่บ้านเตรียมน้ำให้พวกเราอาบด้วย *-*
ผมกับคิมิสุเกะเมื่อกินอิ่มแล้วก็ไปอาบน้ำ โดยไม่สังเกตุเห็นว่าคนในหมู่บ้านนี้มองเราแปลกๆ เหมือนเห็นเราแล้ว น้ำลายสอ หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ผมก็เดินตามโนริไป พร้อมกับคิมิสุเกะ
" ท่านนักเดินทางทั้งสองอาบน้ำเสร็จแล้ว ฉันจะนำทางไปดันเจี้ยนนะ "
" ไกลไหมอะ โนริ" คิมิสุเกะถามโนริ
" เดินเท้า ประมาณ 2 ชั่วโมง "
" ก็ไกลพอควรเลยนะ " คิมิสุเกะ กระชับดาบประจำตัว และเดินตามโนริไปพร้อมผม
พวกเราเดินทางเข้าไปในป่า เป็นวิวทิวทัศน์ที่ดีมาก มีเสียงนกเสียงแมลงเต็มพงไพรไปหมด ถ้าผมทำภารกิจนี้สำเร็จ ผมจะกลับมาขุดถนน ตัดเข้ามาในหมู่บ้าน
" นี่ โนริ ถ้าคราวหน้าพวกผมกลับมา จะตัดถนน มาเข้าหมู่บ้าน มินามิ ให้นะ มันจะนำมาซึ่งความเจริญ และผู้คนมากมายก็จะเข้ามาในหมู่บ้าน เพื่อค้าขาย ต่อไปหมู่บ้านก็จะเติบโตกลายเป็นเมือง ต้องเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ดีมาก เพราะในหมู่บ้าน มินามิมีบ่อน้ำแร่ด้วย"
" ขอบใจนะ ฮาคุโตะ แต่ไม่ล่ะ พวกเราต้องการอยู่แบบวิถีชาวบ้าน ไม่ต้องการให้คนนอกมารบกวน " โนริบอกผม
" เอาล่ะ ถึงดันเจี้ยนแล้ว "
โนริชี้มือ ไปยังทางเข้าดันเจี้ยน มันเป็นขุมสมบัติของ จอมปราชญ์คายะ แน่นอนว่าต้องมีอสูรเฝ้าอยู่ โนริเดินนำพวกเราเข้าไปในดันเจี้ยน แต่ผมเอามือไปหยุดเธอเอาไว้
" เธอ รอข้างนอกเถอะ มันอันตราย เดี๋ยวพวกชั้นจะเข้าไปสำรวจเอง หวังว่าจะเจอ พวกคนงานขุดถนน กับพวกทหารนะ "
โนริ พยักหน้าเข้าใจ ใบหน้าของเธอมีสีแดงเรื่อๆออกมาด้วย เมื่อผมจับมือเธอ
" ขอบใจนะ แต่ช้านต้องเข้าไปด้วย เพราะถ้าไม่มีช้านนำทาง พวกนายจะหลงได้ เหมือนพวกทหารพวกนั้น "
" เอ๋ เธอเคยเจอพวกทหารด้วยเหรอ " ผมถามอย่างสงสัย
" อ้อ เปล่าๆ ฉันหมายถึง คนเดินทางที่มาเยือนก่อนหน้านี้นะ "
พวกผมสงสัยในคำพูดของโนริ แต่เพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงได้แต่ให้โนรินำทางเข้าไปในถ้ำ ซึ่งเป็นดันเจี้ยนหนึ่ง
โนริ พาเราผ่านกับดักเพลิง มาด้วยความปลอดภัย ดูเหมือนเธอจะมีสกิลมองเห็นกับดัก ทำให้พวกเราผ่านด่านทดสอบต่างๆมาได้อย่างสบายๆ
" พวกท่านรู้จัก ตำนานของจอมปราชญ์ คายะ มะ "
ผมกับคิมิสุเกะส่ายหน้า
" เธอเป็นหญิงพรมจรรย์ จวบจนแก่ตาย ดูเหมือนคนรักของเธอ จะเป็น จอมปราชญ์เซน ผู้เป็นอาจารย์ " โนริดูเหมือนกำลังเล่าเรื่อง ในระหว่างที่พาเราผ่านกับดักแล้ว กับดักเล่าในดันเจี้ยนนี้
เรื่องมีอยู่ว่า หลังจากศึกครั้งใหญ่กับกองทัพปีศาจกิออส จอมปราชญ์ คายะ ก็ได้ บำเพ็ญเพียร ฝึกวิชาขึ้นมาใหม่ จนกลับมาเป็นจอมปราชญ์อีกครั้ง เธอได้ทำธนู โดรเนีย ซึ่งเป็นอาวุธเวทย์มนต์ขึ้นมา เพื่อใช้ปกป้องอาณาจักรคลาวด์แลนด์ ในขณะนั้นทางอาณาจักรคลาวด์แลนด์ ได้รับคำขอร้องจาก อาณาจักรโฮลี่ คลาวด์ ให้ช่วยมาจัดการ พวกมนุษย์กึ่งมารที่ ทำการบุกรุกอาณาจักร โฮลี่คลาวด์ ปกติ พวกมนุษย์กึ่งมารแต่ละเผ่าจะไม่ร่วมมือกัน แต่ดันเกิด จอมมาร ขึ้นมา ซึ่งหลายพันปีจะเกิดขึ้นมาครั้งหนึ่ง จอมมารได้ทำการโจมตี อาณาจักรโฮลี่ คลาวด์ตอนเหนือจนแตกพ่าย และจับตัว ราชินี โฮลี่ รีซินไป ทำให้จอมปราชญ์ คายะต้อง ออกเดินทางมาช่วย อาณาจักร โฮลี่ คลาวด์ แผนการต่อสู้ที่จอมปราชญ์ คายะคิดไว้ คือการล่อจอมมารมาจัดการ ถึงแม้กองทัพพวกมนุษย์กึ่งมารจะแข็งแกร่ง แต่ผู้นำก็มีแค่ตัวเดียว คือจอมมาร แล้ว.........
" แล้ว อะไรรึ โนริ " คิมิสุเกะถาม
ในที่สุดก็มีความร้อน แผ่พุ่งออกมา เรามาถึงห้องหนึ่ง ที่นั่นปรากฏ อิฟริทตนหนึ่ง อารักขา อาวุธเวทย์หนึ่งเอาไว้ มันคือ ธนู โดรเนีย
" ทุกคนระวัง " โนริตะโกน ขณะที่ อิฟริทตนนั้น ยิงลูกบอลไฟออกมา คิมิสุเกะ ชักดาบออกมา เขารำท่ากระบวนยุทธพิรุณโปรยปราย ฟันใส่อิฟริท แต่มันไม่ปรากฏ แผลแม้แต่เพียงเล็กน้อย - -*
มันตบใส่ คิมิสุเกะ ทีเดียวร่วง คิมิสุเกะ กระเด็นไปชนผนังถ้ำ ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อสูญเสียแนวหน้าไป ผมก็ลำบากไม่มีสมาธิร่ายเวทย์มนต์เลย ทั้งเป็นห่วง คิมิสุเกะ กับ โนริ ทำให้ผมเสียท่า อิฟริทตนนี้ มันเข้ามาตบผมเกือบโดน ดีที่ผมก้มหลบทัน ผมร่ายเวทย์น้ำ " วอเตอร์ ครีเอท " ยิงใส่อิฟริท ทั้งๆที่เป็นเวทย์สุดยอดระดับ3 ของผมแต่กลับทำอันตรายอะไรอิฟริท ไม่ได้เลย
" โนริ คิมิสุเกะ หนีไป ชั้นจะถ่วงเวลามันไว้ให้เอง"
ผมยิงเวทย์ ลูกแล้วลูกเล่า ออกไป
มนต์ บทแล้วบทเล่า ได้ปล่อยออกไป จนผมเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะพลังเวทย์จวนจะหมด
" หนีกันก่อนเถอะ ฮาคุโตะ " โนริตะโกนบอก เธอรีบวิ่งไปที่ประตู โดยมีผมอุ้มคิมิสุเกะตามออกมา
พวกเราได้รับบาดเจ็บและมีบาดแผลเต็มตัว ตอนออกมาผมรีบมากไปหน่อยเลยเหยียบกับดักอัคคี ทำให้ผมได้รับบาดเจ็บ ผมใช้พลังเวทย์ที่เหลือ ฮีลเท่าที่ทำได้ ให้คิมิสุเกะ
คิมิสุเกะกับผม สะบักสะบอมมากๆ โดยโนริ ไม่ปริปากพูดอะไร เธอเดินอยู่หลังพวกเราเพื่อคุ้มกัน และแล้ว.......