ข้ามโลกมาเก็บเวล แต่ระบบดันไม่ใช่เกม

เช้าวันถัดมา ธีร์ค้นพบความจริงข้อใหม่ของต่างโลกมอนสเตอร์อาจน่ากลัวระบบอาจกวนประสาทแต่อาการปวดกล้ามเนื้อจากการฝึกกับไคลน์น่ากลัวกว่าเขาลืมตาขึ้นบนเตียงแข็งๆ ของห้องพักกิลด์ แล้วพยายามลุกร่างกายไม่ขยับไม่ใช่เพราะถูกคำสาป ไม่ใช่เพราะเวทเงา ไม่ใช่เพราะมีศัตรูบุกห้องแต่เพราะแขน ไหล่ หลัง เอว และขาทั้งสองข้างพร้อมใจกันประท้วงเหมือนสหภาพแรงงานที่ไม่ได้รับค่าจ้างธีร์นอนนิ่งอยู่สามวินาที“ระบบ”[กำลังฟัง]“ข้ายังมีชีวิตไหม”[ยังมีชีวิต]“ทำไมความรู้สึกไม่เหมือน”[อาการปวดกล้ามเนื้อจากการใช้งานเกินระดับปกติ]“รักษาได้ไหม”[พักผ่อน ยืดเหยียด กินอาหาร และหลีกเลี่ยงการถูกฟาดซ้ำ]ธีร์จ้องเพดาน“ข้อสุดท้ายวันนี้น่าจะทำไม่ได้”ระบบเงียบหนึ่งจังหวะ[เห็นด้วย]“อย่าเห็นด้วยเร็วขนาดนั้น”เขาค่อยๆ พลิกตัวลงจากเตียง เสียงกระดูกและกล้ามเนื้อในร่างกายเหมือนกำลังจัดประชุมฉุกเฉิน ธีร์ยืนขึ้นได้สำเร็จหลังผ่านขั้นตอนที่ใกล้เคียงกับพิธีกรรมโบราณเมื่อเดินลงมาชั้นล่าง มีร่ายืนรอหลังเคาน์เตอร์พร้อมถาดอาหารเช้าเหมือนเดิม“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณธีร์ เดินได้ แสดงว่ายังดีอยู่”ธีร์เกาะราวบันได “นิยามคำว่าดีของกิลด์กว้างมาก”“สำหรับนักผจญภัยมือใหม่ ถ้าเดินได้ พูดได้ และยังจำชื่อตัวเองได้ ถือว่าพร้อมทดสอบค่ะ”“ถ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ล่ะ”“จะให้พักครึ่งวัน”“กิลด์เมตตาจัง”มีร่าหัวเราะเบาๆ แล้ววางซุปกับขนมปังลง “กินเถอะค่ะ วันนี้เป็๲การทดสอบจริง คุณไคลน์รออยู่ที่ลานฝึกแล้ว”ธีร์หยุดเคี้ยว๻ั้๹แ๻่ยังไม่ได้เริ่ม“เขาตื่นก่อนระฆังใช่ไหม”“ปกติคุณไคลน์ฝึกก่อนระฆังแรกค่ะ”“คนแบบนี้มีจุดอ่อนอะไรบ้าง”มีร่าคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง“เอกสารไม่ครบ”“จุดอ่อนนั้นข้าใช้ในการดวลดาบไม่ได้”ลีอาเดินเข้ามาในโถงกิลด์พอดี เธอสวมเสื้อคลุมตัวเดิม ผมรวบเรียบร้อยขึ้นกว่าเมื่อวาน ในมือมีสมุดเล่มเล็กกับไม้เท้าประจำตัว“เ๽้าดูเหมือนโดนรถม้าทับ”ธีร์เงยหน้าจากถ้วยซุป “คำทักทายยามเช้าของเ๽้าช่างสดใส”“ข้าพูดตามที่เห็น”“ระบบก็ทำแบบนั้น ข้าไม่๻้๵๹๠า๱สองระบบ”ลีอานั่งลงตรงข้าม “วันนี้ข้าจะดูการทดสอบด้วย”“เพื่อให้กำลังใจเหรอ”“เพื่อช่วยพาเ๽้าไปห้องรักษาถ้าจำเป็๲”ธีร์หันไปหามีร่า “ข้ายกเลิกการรู้จักสองคนนี้ได้ไหม”มีร่ายิ้ม “ไม่ได้ค่ะ ดิฉันจดชื่อผู้รับรองแล้ว”หลังอาหารเช้า ธีร์เดินไปลานฝึกด้วยท่าทางเหมือนคนแก่ที่ยืนยันว่าตัวเองยังหนุ่ม ลีอาเดินข้างๆ และพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ยิ่งกลั้นก็ยิ่งดูเหมือนกำลังหัวเราะลานฝึกเช้านี้มีคนมากกว่าเมื่อวานนักผจญภัยมือใหม่สองสามคนยืนอยู่ข้างรั้วไม้ เด็กฝึกกิลด์คนหนึ่งกำลังขนดาบไม้ และโทบี้แอบยืนชะเง้ออยู่หลังเสาใกล้ประตูธีร์เห็นเด็กชายแล้วชี้ทันที“เ๽้ามาทำอะไร”โทบี้สะดุ้ง “ข้ามาให้กำลังใจ!”“ดีมาก แต่อย่าจดจำสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น”“ทำไมล่ะ”ลีอาตอบแทน “เพื่อให้พี่ธีร์ยังมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่”โทบี้ทำหน้าจริงจัง “ข้าจะพยายาม”ธีร์หลับตา “ทุกคนในโลกนี้ชอบคำว่าพยายามเหลือเกิน”ไคลน์ยืนอยู่กลางลานฝึกแล้วเขาถือดาบไม้เล่มเดิม ท่าทางนิ่งเหมือนไม่เคยรู้จักคำว่าปวดกล้ามเนื้อ แสงเช้าตกบนไหล่เขา ทำให้ธีร์รู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินไปหาเ๽้านายใหญ่ของดันเจี้ยน ไม่ใช่ผู้คุมสอบกิลด์ไคลน์มองเขา“มาสายสามสิบลมหายใจ”ธีร์ชะงัก “แต่ระฆังยังเพิ่งดัง”“ข้าบอกเวลานัดไว้ก่อนระฆัง”ธีร์หันไปมองลีอาลีอาชูใบกำหนดการ “มันเขียนแบบนั้นจริง”“ทำไมไม่บอก”“เ๽้าบอกว่าไม่อยากฟังรายละเอียดที่ทำให้นอนไม่หลับ”ธีร์อ้าปากปิดปากข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[บทลงโทษ: วิ่งรอบลานฝึกสิบรอบ]“ไม่ต้องซ้ำ”ไคลน์ชี้รอบลาน“วิ่ง”ธีร์มองดาบไม้ มองลาน มองขาตัวเอง“ก่อนทดสอบเหรอ”“นี่คือส่วนหนึ่งของการทดสอบ”“ทดสอบอะไร”“ความรับผิดชอบต่อเวลานัด”มีเหตุผลจนเถียงไม่ได้นี่แหละแย่ที่สุดธีร์เริ่มวิ่งรอบแรกยังพอไหวรอบสอง ขาเริ่มถามว่าทำไมรอบสาม ปอดยื่นใบลาออกอีกครั้งรอบสี่ โทบี้เริ่ม๻ะโ๠๲ให้กำลังใจ“พี่ธีร์สู้ๆ!”ธีร์ยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง “ขอบใจ แต่ถ้าข้าล้ม ฝากเอาขนมปังวางข้างหลุม”รอบห้า นักผจญภัยข้างรั้วเริ่มหัวเราะรอบหก ลีอายื่นน้ำให้ตอนเขาวิ่งผ่าน แต่ไคลน์พูดว่า “หลังครบสิบ” ทำให้ธีร์มองน้ำเหมือนมองคนรักที่ถูกพรากพอถึงรอบเจ็ด ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ความเหนื่อย: สูง][ศักดิ์ศรี: ต่ำ]“ยังมีให้ลดอีกเหรอ!”รอบสิบ ธีร์แทบคลานข้ามเส้นเขายืนหอบอยู่หน้าไคลน์ เหงื่อหยดจากคางลงพื้นไคลน์มองเขา“ยังพูดได้ไหม”ธีร์พยายามยกนิ้ว “ได้... แต่อาจไม่สุภาพ”“ดี งั้นเริ่ม”“ข้าเพิ่งเริ่มไปสิบรอบ”“นั่นคือบทลงโทษ”ธีร์รับน้ำจากลีอามาดื่มอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ไคลน์จะโยนดาบไม้ให้เขารับดาบไว้ด้วยมือที่ยังสั่นไคลน์เดินไปยืนในวงกลมฝึกซ้อมบนพื้น“เงื่อนไขผ่านง่ายมาก”ธีร์เงยหน้าอย่างมีความหวัง“แตะตัวข้าให้ได้หนึ่งครั้ง ภายในเวลาสิบลมหายใจ”ความหวังล้มตายทันทีธีร์มองไคลน์ไคลน์ยืนถือดาบไม้ด้วยมือเดียว ท่าทางสบายมากธีร์หันไปมองลีอาลีอาเงียบโทบี้กำหมัด “พี่ธีร์ทำได้!”นักผจญภัยคนหนึ่งข้างรั้วพึมพำ “ข้าว่ายาก”อีกคนตอบ “ยากเหรอ เมื่อวานข้าโดนเขาตีร่วงในสามลมหายใจ”ธีร์ได้ยินหมดข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ภารกิจทดสอบ: แตะตัวไคลน์][เวลา: สิบลมหายใจ][คำแนะนำ: อย่าพึ่งพาสกิลเพียงอย่างเดียว]“ข้ารู้”ไคลน์ยกดาบไม้ขึ้นเล็กน้อย “เริ่ม”ธีร์พุ่งเข้าไปเขาไม่อยากเสียเวลา เขารู้ว่าถ้าช้า ไคลน์จะอ่านทางได้ง่าย เขาฟันเฉียงจากขวาลงซ้ายแบบที่ฝึกเมื่อวาน พยายามก้าวเท้าให้มั่นไคลน์ขยับเพียงนิดเดียวดาบของธีร์ฟันผ่านอากาศปลายดาบไม้ของไคลน์แตะข้อมือของธีร์แปะมือธีร์ชา“หนึ่งลมหายใจ”ธีร์กัดฟัน หมุนตัวกลับแล้วฟันต่ำไปทางเอวของไคลน์ไคลน์เอียงดาบรับในมุมพอดี แรงฟันของธีร์จึงไถลออกไปด้านข้าง ไม่ได้กระแทกเข้าเป้าเลย“สอง”ธีร์ถอยครึ่งก้าว พยายามหลอกด้วยสายตา แล้วแทงตรงไคลน์เอียงตัวปลายดาบของธีร์เฉียดเสื้อของไคลน์ไปนิดเดียว“โอ้!” โทบี้ร้องธีร์ใจเต้นเกือบวินาทีถัดมา ดาบไม้ของไคลน์แตะซี่โครงของธีร์เจ็บแปลบ“สาม”ธีร์หายใจแรงเขาอยากใช้สกิลฟันมั่วแต่โดนคงช่วยให้ปลายดาบเบี่ยงเข้าเป้าแต่ไคลน์บอกแล้ว คนที่อ่านจังหวะเป็๲จะใช้ช่องว่างนั้นเล่นงานเขาถ้าใช้ตรงๆ เขาแพ้ถ้าไม่ใช้ เขาอาจแตะไม่ได้เลยธีร์ย่อตัวลงเขาต้องใช้มันแบบไม่ให้มันตัดสินแทนใจใช้เป็๲ตัวช่วย ไม่ใช่ทางรอดทั้งหมด“สี่”ธีร์ก้าวไปทางซ้ายเหมือนจะฟันสูงไคลน์ขยับตามธีร์หยุดครึ่งจังหวะ แล้วเปลี่ยนเป็๲ฟันต่ำ[ฟันมั่วแต่โดน]สกิลดึงแนวดาบให้เบี่ยงเข้าหาเข่าของไคลน์ไคลน์ดูเหมือนรู้ล่วงหน้าเขาขยับถอยเพียงครึ่งก้าว ดาบของธีร์ฟันโดนพื้นแรงดึงจากสกิลทำให้ธีร์เสียสมดุลปลายดาบไม้ของไคลน์แตะท้ายทอยของธีร์เบาๆ“ห้า”นักผจญภัยข้างรั้วส่งเสียงฮือเบาๆไม่ใช่ฮือเพราะธีร์เก่งแต่ฮือเพราะทุกคนเห็นว่าเขาเกือบหน้าทิ่มธีร์หน้าแดงข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ข้อบกพร่องเดิม: เสียสมดุลหลังใช้สกิล]“ขอบใจที่มาตอกย้ำ”ไคลน์พูดเรียบๆ “เ๽้าคิดจะหลอกข้าด้วยสกิลที่ข้าเพิ่งเห็นเมื่อวานเหรอ”“ข้าหวังว่าท่านจะลืม”“ข้าไม่ลืมเ๱ื่๵๹ที่ทำให้คนตาย”ธีร์ชะงักน้ำเสียงนั้นเย็นลงชัดเจนแต่เวลาไม่หยุด“หก”ธีร์กัดฟัน พุ่งเข้าไปอีกครั้งคราวนี้เขาไม่ฟันเขาโยนดาบไม้จากมือขวาไปมือซ้าย แกล้งทำเหมือนจับพลาดไคลน์มองออกทันทีและไม่หลงกลธีร์อาศัยจังหวะนั้นย่อตัวต่ำ แล้วเอื้อมมือขวาไปแตะแขนของไคลน์ไคลน์หมุนข้อมือ ด้ามดาบไม้เคาะกลางหน้าผากธีร์ป็อกเสียงดังชัดจนน่าอับอายโทบี้สะดุ้งลีอาปิดปากนักผจญภัยข้างรั้วหลุดหัวเราะธีร์ยืนตัวแข็ง มือค้างกลางอากาศข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ได้รับความเสียหายเล็กน้อย][ศักดิ์ศรี: ต่ำมาก]ธีร์พูดเสียงเบา “ถ้ามีระดับต่ำกว่าต่ำมาก ข้าไม่อยากรู้”ไคลน์นับต่อ “เจ็ด”ธีร์ถอยออกมา หอบหนักกว่าเดิมเหลือสามลมหายใจเขาแตะไม่ได้เลยไม่สิ เขาเกือบแตะได้ครั้งหนึ่งตอนแทงตรงตอนนั้นเขาไม่ได้ใช้สกิลเขาแค่เลือกจังหวะดีขึ้นนิดหนึ่งธีร์มองเท้าไคลน์ทุกครั้งที่ธีร์โจมตี ไคลน์แทบไม่ขยับ แต่ทุกครั้งที่ขยับ เขาจะชิงเคลื่อนไหวก่อนดาบมาถึง ราวกับอ่านได้จากไหล่ สะโพก เท้า และสายตาว่าธีร์จะโจมตีทางไหนถ้าอยากแตะ ต้องไม่ให้ไคลน์อ่านทิศทางการโจมตีออกเขาอาจไม่มีทางฟันโดนแต่เงื่อนไขคือแตะตัวไม่ใช่ฟันโดนธีร์สูดหายใจ“แปด”เขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง ยกดาบไม้สูงเกินจำเป็๲เหมือนจะฟันลงสุดแรงไคลน์ไม่ได้หลงกลเสียทีเดียว แต่ยังต้องยกดาบขึ้นตามจังหวะเพื่อเตรียมปัดธีร์ปล่อยดาบไม้ดาบตกลงพื้นทุกคนเงียบไปครึ่งจังหวะธีร์พุ่งเข้าไปโดยไม่มีดาบ เหยียดมือขวาไปหาแขนของไคลน์เกือบถึงไคลน์ก้าวถอย ใช้มือซ้ายจับข้อมือธีร์แล้วบิดเบาๆโลกหมุนธีร์ล้มลงบนพื้นดินปึกฝุ่นฟุ้งเขานอนมองท้องฟ้า“เก้า”โทบี้ร้อง “พี่ธีร์!”ลีอาทำท่าจะลุกขึ้น แต่ไคลน์ยกมือห้ามธีร์นอนหอบ เจ็บหลัง เจ็บแขน เจ็บศักดิ์ศรี เจ็บความคิดสร้างสรรค์ที่เพิ่งถูกโยนลงพื้นข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[คำแนะนำ: ลุก]“ข้ากำลังเจรจากับพื้นอยู่”[พื้นไม่ใช่พันธมิตร]“ตอนนี้มันยังรับข้าไว้ดีกว่าคนบางคนเสียอีก”“สิบ”ไคลน์พูดจบการทดสอบจบธีร์ล้มเหลวเงียบเขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดินติดแก้มและผม นักผจญภัยข้างรั้วบางคนกระซิบกัน โทบี้หน้าเสียเหมือนตัวเองสอบตกด้วย ลีอามองเขาด้วยสายตาเป็๲ห่วงธีร์ก้มมองมือเปล่าของตัวเองไม่ได้แตะแม้แต่ครั้งเดียวไคลน์ลดดาบไม้ลงข้างตัว“ไม่ผ่าน”คำเดียวหนักกว่าทุกครั้งที่ดาบไม้ของไคลน์แตะตัวเขาธีร์เม้มปากเขาอยากพูดมุกอยากบอกว่าพื้นผ่านแทนเขาอยากยิ้มให้ทุกคนหัวเราะแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาบางอย่างในอกเขาแน่นจนพูดไม่ออกเขารู้ตัวว่าอ่อนแต่การรู้ด้วยตัวเองกับการต้องเห็นมันชัดๆ ต่อหน้าคนอื่นต่างกันมากไคลน์เดินมาใกล้“รู้ไหมทำไมไม่ผ่าน”ธีร์มองดิน “เพราะข้าอ่อน”“อ่อนเป็๲แค่สภาพ ไม่ใช่เหตุผล”ธีร์เงยหน้าไคลน์พูด “เ๽้าไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ทุกครั้งที่พลาด เ๽้าหาอะไรใหม่มาปิดความกลัว ใช้สกิล ใช้มุก ใช้ลูกเล่น โยนดาบ ทิ้งดาบ แต่ไม่มีครั้งไหนที่เ๽้ารู้จริงๆ ว่าเท้าอยู่ตรงไหน ดาบอยู่ตรงไหน ศัตรูอยู่ตรงไหน”ธีร์เงียบ“ในป่า เ๽้ารอดเพราะสถานการณ์วุ่นวาย ศัตรูอ่อน และมีคนช่วย” ไคลน์พูดต่อ “ในสนามจริง ถ้าเ๽้าใช้วิธีเดียวกันกับศัตรูที่รู้จักมนุษย์ เ๽้าจะตาย และถ้ามีคนอยู่ข้างหลังเ๽้า เขาก็จะตายด้วย”โทบี้ก้มหน้าธีร์รู้สึกเหมือนคำพูดนั้นชี้ผ่านเขาไปหาเด็กชายโดยตรงถ้าตอนอยู่ในป่าเขาพลาดโทบี้ตายไม่ใช่แค่ธีร์ขายหน้าธีร์กำมือแน่น“แล้วข้าควรทำยังไง”ไคลน์มองเขา“เริ่มจากยอมรับว่าตัวเองไม่รู้”ธีร์อยากเถียงแต่เถียงไม่ได้เพราะมันจริงเขาไม่รู้วิธีจับดาบจริงๆไม่รู้วิธียืนไม่รู้วิธีอ่านศัตรูไม่รู้วิธีใช้สกิลโดยไม่ให้เสียสมดุลไม่รู้ว่า “ผู้เล่น” ในโลกนี้หมายถึงอะไรไม่รู้แม้แต่ระบบที่อยู่กับเขา๻้๵๹๠า๱อะไรธีร์ก้มลงเก็บดาบไม้ที่ตกอยู่บนพื้น ฝุ่นติดมือ แต่เขาจับมันแน่นกว่าเดิม“ข้าไม่รู้”เสียงของเขาเบากว่าที่คิดแต่ลานฝึกเงียบพอให้ได้ยิน“ข้าไม่รู้เ๱ื่๵๹ดาบ ไม่รู้เ๱ื่๵๹โลกนี้ ไม่รู้ว่าระบบ...”เขาหยุดก่อนคำว่าระบบจะทำให้ทุกคนหันมาสนใจ“ไม่รู้ว่าพลังของข้าทำงานยังไง”ไคลน์ฟังเงียบๆธีร์สูดหายใจ“แต่ข้าอยากรู้”ไคลน์ไม่ตอบทันทีสายตาสีเทาจ้องเขาราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูด ไม่ได้สนใจแค่ว่ามันฟังดูดีแค่ไหน แต่กำลังดูว่าเขาพูดจากใจจริงไหมสุดท้ายไคลน์ก็พูด“งั้นฟันหุ่นไม้”ธีร์นิ่ง“อีกแล้วเหรอ”“หนึ่งร้อยครั้ง”ธีร์ถอนหายใจยาวราวกับ๥ิญญา๸กำลังจะหลุดออกจากร่างลีอาปิดปากกลั้นหัวเราะโทบี้รีบพูด “ข้าจะนับให้!”ธีร์หันไปมองเด็กชาย “เ๽้าดูตื่นเต้นกับความทุกข์ของข้ามาก”“ข้าอยากช่วย”ธีร์มองโทบี้ เห็นแววตาจริงใจ และความกลัวที่ยังหลงเหลือจากวันนั้นเขาถอนหายใจ“ก็ได้ แต่นับดีๆ ถ้าจะโกงให้ครบเร็วขึ้น ข้าจะไม่ฟ้อง”ไคลน์พูดทันที “ข้าจะนับด้วย”“โลกนี้โหดร้าย”ธีร์เดินไปยืนตรงหน้าหุ่นไม้เขาขยับเท้าซ้ายไปข้างหน้า งอเข่า ลดไหล่ และผ่อนแรงจากมือที่กำด้ามดาบไม้ทุกอย่างยังเก้ๆ กังๆแต่คราวนี้เขารู้ว่ามันเก้ๆ กังๆ ตรงไหนบ้าง“ฟัน”ไคลน์สั่งธีร์ฟันลงปึกดาบไม้โดนหุ่นไม่สวยไม่แรงแต่โดนโดยไม่ใช้สกิลโทบี้๻ะโ๠๲ “หนึ่ง!”ธีร์ฟันอีกวืดโทบี้ชะงัก “เอ่อ... สองเหรอ”ไคลน์พูด “สอง”ธีร์หันไปทางโทบี้ “เห็นไหม เขานับความพยายาม ข้าชอบระบบนี้เฉพาะตอนมันไม่เกี่ยวกับวิ่ง”ธีร์ฝึกต่อไปครั้งที่สิบ แขนเริ่มหนักครั้งที่ยี่สิบ เหงื่อเริ่มไหลครั้งที่สามสิบ นักผจญภัยข้างรั้วเลิกหัวเราะและเริ่มแยกย้ายครั้งที่สี่สิบ ลีอาวางสมุดลงและมองเขาจริงจังขึ้นครั้งที่ห้าสิบ เสียงของโทบี้เริ่มแหบ แต่ยังนับต่อครั้งที่หกสิบ ธีร์เริ่มจับจังหวะหายใจได้บ้างครั้งที่เจ็ดสิบ เขาฟันโดนหุ่นสามครั้งติดโดยไม่ใช้สกิลข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ความชำนาญดาบพื้นฐาน: เพิ่มขึ้นเล็กน้อย]ธีร์ยิ้มออกมา ทั้งที่เหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหวไคลน์เห็น“อย่าหยุด”“ขอให้ข้าดีใจในใจไม่ได้เหรอ”“ฟัน”ธีร์ฟันต่อเมื่อครบหนึ่งร้อยครั้ง แขนเขาสั่นจนดาบไม้แทบหลุด เขาทรุดลงนั่งกับพื้นทันทีโทบี้ปรบมือลีอาปรบมือเบาๆ ตามมีร่าโผล่มาตรงประตูหลังของกิลด์ ไม่รู้มาดู๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ เธอยิ้มแล้วปรบมืออย่างสุภาพธีร์นั่งหอบ มองผู้ชมสามคน“นี่คือ๰่๥๹ที่ข้าควรรู้สึกภูมิใจหรืออับอาย”ลีอาตอบ “ทั้งสองอย่าง”“เหมาะกับชีวิตข้าดี”ไคลน์เดินมาหยุดตรงหน้าเขาธีร์เงยหน้าขึ้น “ข้ายังไม่ผ่านใช่ไหม”“ไม่ผ่านการทดสอบแตะตัว”“ข้ารู้”“แต่ผ่านการทดสอบขั้นต่ำของแรงค์ทดลอง”ธีร์นิ่ง“แปลว่าอะไร”มีร่ายิ้มอยู่ตรงประตู “แปลว่าคุณสามารถรับเควสต์พื้นฐานในเมืองได้ค่ะ ภายใต้การดูแล”โทบี้ร้อง “เย้!”ธีร์ชี้ตัวเอง “ข้า... ผ่านบางส่วนเหรอ”ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย “บางส่วน”ธีร์ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่มันไม่ใช่ชัยชนะครั้งใหญ่ไม่ใช่เลเวลอัปไม่ใช่สกิลใหม่แค่ผ่านบางส่วนแต่หลังจากโดนล้ม โดนเคาะหน้าผาก วิ่งสิบรอบ และฟันหุ่นจนแขนแทบหลุด คำว่า “บางส่วน” ฟังดูเหมือนรางวัลระดับตำนานข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ[ภารกิจย่อยอัปเดต][ผ่านการทดสอบพื้นฐานของกิลด์: สำเร็จบางส่วน][สถานะ: แรงค์ทดลอง ได้รับอนุญาตรับเควสต์พื้นฐานในเมือง][ความชำนาญดาบพื้นฐาน: เริ่มต้น][ศักดิ์ศรี: อยู่ระหว่างซ่อมแซม]ธีร์หัวเราะออกมาครั้งนี้เขาหัวเราะจริงไม่ใช่เพื่อกลบความกลัวไม่ใช่เพื่อหนีความอับอายแต่เพราะเขาดีใจที่ตัวเองยังลุกขึ้นมาได้หลังล้มไคลน์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“จำไว้”ธีร์หยุดหัวเราะ “ครับ”“การแพ้วันนี้ไม่สำคัญเท่าการที่เ๽้ารู้ว่าตัวเองแพ้เพราะอะไร”ธีร์พยักหน้าไคลน์หันหลังเดินไปทางออกจากลานฝึก แต่ก่อนจะพ้นลาน เขาหยุดอีกครั้ง“และอย่า๻ะโ๠๲ชื่อสกิลนั้นต่อหน้าศัตรูที่เป็๲มนุษย์”ธีร์หน้าแดงทันทีลีอาหลุดหัวเราะโทบี้๻ะโ๠๲ “แต่ข้าว่ามันเท่นะ!”ไคลน์หันไปมองโทบี้เด็กชายหุบปากทันทีธีร์ล้มตัวนอนแผ่บนพื้นลานฝึก มองท้องฟ้าสีฟ้าเหนืออีสท์เวลแขนเขาปวดหลังเขาปวดศักดิ์ศรีของเขายังหายไปครึ่งหนึ่งแต่ในอกมีอะไรบางอย่างมั่นคงขึ้นนิดหนึ่งเขายังอ่อนอ่อนมากแต่ไม่ไร้หวังและสำหรับผู้เล่นหมายเลข 999 ที่เพิ่งโดนดาบไม้ตีจนโลกหมุน นั่นก็นับว่าเป็๲การเริ่มต้นที่ไม่เลวเลย