เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หกสิบเอ็ด Favor Economy

Favor Economy เศรษฐกิจแบบบุญคุณหรือความรักความเมตตาเฉพาะบุคคล

ประเทศและดินแดนของเราใช้เศรษฐกิจระบบนี้

ว่าหากเราเจอพระภิกษุมีฤทธิ์กลางป่ากลางเขา

ก็ต้องคุกเข่าขอของดีตอบแทนบางครั้งท่านก็จะเสกลูกอมหรือผ้ายันต์ให้ก่อนที่ท่านจะแสดงอภินิหารเดินกลางแม่น้ำหนีเราไปอีกที

ติสท์จริงๆพับผ่า

ไม่อยากเดินทางกับเราแค่บอกกันดีดีก็ได้

คนที่เจอพวกฤาษีหรือนักบวชกลางป่าเขามักคุกเข่าขอของดีหรือไอเท็มกันตลอด

แต่ท่าทางจะไม่ค่อยมีใครคิดที่จะเรียนวิชาทำความเข้าใจเวทย์อย่างเป็นจริงเป็นจังเลย

ว่าหากพิจารณาดูกันดีดีแล้ว

ดินแดนของเรานั้นคล้ายกับเกาหลีมากที่เน้นการสร้างไอเท็มcraft item มากกว่าที่จะเรียนวิชาเวทย์อย่างจริงจัง

เราใช้ระบบเศรษฐกิจหนี้บุญคุณและความเมตตา

ให้อีกฝ่ายที่มีไอเท็มที่เราต้องการมอบไอเท็มของดีนั้นให้กับเรา

ซึ่งแย่กว่าพวกเกาหลีอีก

อย่างน้อยเกาหลีที่เป็นสายสร้างไอเท็มคราฟท์ของ ก็ยังคิดที่จะสร้างไอเท็มขึ้นมาเอง

การแค่ขอของดีหรือไอเท็มอาคมมาเช่นนี้

ทำให้เราสามารถคำนวณได้คร่าวๆว่าไอเท็มนั้นจะมีจำนวนน้อยมากๆ

เพราะเราไม่ใช่ดินแดนของพระเอกอิเซไคที่เราจะสามารถหาซื้อไอเท็มเวทย์ได้ตามร้านค้า

“ขอบน้ำใจของบาบุกับบาบอนมากพวกเราพยายามสร้างกิจการไปด้วยกันเถอะ “

ผมคิดในใจว่าได้จังหวะผมจะให้บาบูกับบาบอนสร้างพวกกริชอาคมหรือปลอกยาอาคมจำนวนมากกว่านี้ขึ้นมา

ตามแนวเรื่องฮันเตอร์Xฮันเตอร์กล่าวไว้นั่นล่ะ

หากปัญหาที่เจอเป็นแค่เรื่องเงินระดับความยากที่ควรจะได้มาก็คือง่ายที่สุด

แต่อย่างที่เราอยู่ในดินแดนที่ยากจนที่การใช้ควายเหล็กคนก็มองอย่างสงสัยรังเกียจนั้น

ไม่แปลกที่การผลิตอุปกรณ์อาคมของดีต่างๆนั้นจะเป็นเรื่องที่ยากมากเพราะเสียทั้งเวลาและเสียทั้งเงินตราจำนวนมาก

เมื่อคนเราขาดซึ่งทรัพยากรต่อให้มีความรู้และมีจิตใจที่ต้องการจะทำ

ก็ไม่สามารถผลิตอุปกรณ์อาคมที่ต้องการได้

นี่ล่ะคือสาเหตุที่นายแบงก์คิดว่าตนเองอยู่เหนือทุกคนในสังคม

เพราะการควบคุมเงินตราได้จะสามารถควบคุมทุกกลไกในสังคมได้

ต่อให้เรามีคนเขียนบทที่ดีมีผุ้กำกับหรือดาราที่ต้องการแสดงภาพยนตร์ แต่หากไม่มีนายทุนออกเงินสร้างให้

ภาพยนตร์ก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้

เรื่องอุปกรณ์อาคมก็ยิ่งเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยสำหรับคนทั่วไปที่ต้องหาเช้ากินค่ำแบบบาบูและบาบอน

แต่หากผมสามารถเลี้ยงดูบาบูและบาบอนไม่ต้องลำบากในการดำรงชีวิตประจำวัน

พวกเขาก็จะมีเวลามากขึ้นในการผลิตอุปกรณ์อาคมนั่นเอง

นี่คือสาเหตุที่นักกวีต่างๆแต่ครั้งโบราณต้องได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักหรือคหบดี

เพราะหากเขายังต้องดำรงชีวิตตนเองไปด้วยก็ยากนักที่จะสามารถใส่ใจกับงานประพันธ์แต่เพียงอย่างเดียวได้

ศิลปะวิทยาการต่างๆจึงตกอยู่ในมือของชนชั้นสูงเสมอ

เพราะหากคนชั้นต่ำคิดจะทำเท่ากับว่าจะทำให้ครอบครัวยากจนเพราะเสียแรงงานและเสียเวลาเก้าวันเก้าคืนในการปลุกเสกอุปกรณ์อาคม

เวลาเก้าวันเก้าคืนที่เสียไปคือเวลาที่ครอบครัวไม่ได้รายได้จากแรงงงานของบาบุและบาบอนที่ใช้ไปในการทำอุปกรณ์อาคมนั้นๆ

“ต้องการอาหารการกินอะไรขอให้พวกบาบุบาบอนบอกได้เนื้อหมักน้ำผึ้ง ม้วนกัญชา เหล้าฝรั่ง หนังสือภาพแหม่มฝรั่งมีให้บาบูและบาบอนไม่อั้น”

บาบุละบาบอนก็กราบขอบคุณผมอีกครั้งหนึ่ง

ในยุคที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตภาพแหม่มฝรั่งนั้นคือของหายากมากๆ