Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        “อะไรกันน้ำส้มนี่ผมกำลังเสียใจคุณต้องปลอบผมสิ” เมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่รักเมินเฉย นักรบจึงดีดตัวลุกแล้วเดินไปหา ซบหน้าลงไหลของน้ำส้มด้วยความออดอ้อนเพื่อหวังให้เธอเห็นใจ

        “อ้อนคุณแม่ขาของน้องไม่ได้นะคะ น้องทำได้คนเดียว” พฤติกรรมของนักรบอยู่ในสายตาของเด็กหญิง สิ่งที่เธอเคยเห็นทำให้เธอทักท้วงขึ้น เพราะความหวงแม่ ที่นักรบเข้าใกล้มันทำให้เธอต้องพูดแทรกตัดบท

        “แบ่งกัน ๆ นี่แดดดี้นะ” นักรบพูดขึ้น ตอบกลับน้องสายตาน้องมะนาว

        “ก็ได้ค่ะ”

        “ไปนั่งค่ะจะได้ทานข้าว”

        (ครับ/ค่ะ)

        จากนั้นทั้งสามคนก็เข้าสู่สถานการณ์ปกติ ร่วมกันทานมื้อเย็นด้วยสีหน้าแช่มชื่นมีความสุข เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่นักรบมาบ้านหลังนี้เขาเปรมปรีดิ์ และอารมณ์ดีมีความสุขในแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ตอนนี้หัวใจของเขายากจะถอดถอนยิ่งได้อยู่ใกล้ ความผูกพันยิ่งเพิ่มทวีจนที่เขาไม่อยากแยกจาก

        “ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะ” น้ำส้มเดินมาส่งนักรบที่หน้ารั้วบ้าน หลังจากที่ทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย จนเวลาล่วงเลยมาจนดึกดื่น

        “ยังไม่อยากกลับเลย อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ”

        “มันดึกแล้ว”

        มันคืออาการของคนคลั่งรักที่ไม่อยากแยกห่างจากเธอ แม้จะเป็นเพียงแค่เวลาสั้น ๆ ชั่วข้ามคืน เขาก็อยากจะยืนเคียงข้างและมีเธออยู่ใกล้ ๆ ได้แต่ออดอ้อนออเซาะหวังให้เธอใจอ่อนแต่ดูแล้วคงไร้ผล

        “ก็ได้…พรุ่งนี้คุณมีถ่ายแบบให้ผมมารับนะครับ” เขาตอบตกลงเพราะดูแล้วน้ำส้มคงไม่ใจอ่อนให้เขาอยู่ต่อ จากนั้นจึงยื่นข้อเสนออาสาสำหรับวันพรุ่งนี้เป็นข้อต่อรอง

        “ค่ะ แต่ว่าตอนนี้คุณควรกลับบ้านได้แล้วนะ” น้ำส้มตอบรับในทันทีอย่างไม่อิดออด

        “น้ำส้ม”

        “คะ?”

        สายตาที่สุดจ้องมองกันทำให้นักรบมีบางอย่าง ต้องพูดคุยให้รู้เรื่อง ความสัมพันธ์และความรู้สึกลึก ๆ ในหัวใจ สองมือเอื้อมไปจับมือของน้ำส้มมากุมไว้ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

        “ที่ผ่านมาผมมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เป็นไปได้ไหมถ้าคุณจะเปิดใจและให้โอกาสผมสักครั้ง และทุกอย่างที่ผมทำให้ ไม่เคยหวังผลตอบแทนเป็นอย่างอื่น และไม่คิดจะเอาเงินพวกนั้นคืนแม้แต่บาทเดียว คบกับผมแบบจริงจังนะครับน้ำส้ม”

        “คุณนักรบ”

        “แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่นาน แต่ผมก็พยายามด้วยความจริงใจที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็นและสัมผัสได้กับสิ่งที่ผมทำ มันไม่ใช่การเสแสร้ง ผมแกล้งทำให้ใครรู้สึกดีไม่เป็นหรอกนะครับ ทุกอย่างล้วนออกมาจากใจและผมก็ทำมันด้วยความเต็มใจทั้งหมด นั่นเพราะผมรักคุณ”

        “ฉันก็รู้สึกดีกับคุณนะ เพียงแต่ว่า…ฉันไม่เหมาะสมกับคุณเท่าไหร่ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นยังไง เคยผ่านการมีครอบครัวมาก่อน สังคมที่คุณอยู่จะรับได้หรือคะ”

        คำยืนยันที่ออกจากปากของผู้ชายตรงหน้าทำให้ดวงตาของน้ำส้มสั่นไหว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความซาบซึ้งใจ จนน้ำสีใสในตาคลอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่มีฐานะแตกต่างราวกับฟ้าและเหว จะมาจีรังกับผู้หญิงแม่หม้ายลูกติดเช่นเธอ แต่ที่ผ่านมาและการกระทำทุกอย่าง มันทำให้เธอมั่นใจ เชื่อในสิ่งที่ตัวเองสัมผัสได้จากผู้ชายคนนี้

        “แค่ผมรักมันก็เพียงพอแล้ว ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณกับลูกนะน้ำส้ม”

        “อืม ลองดูก็ได้ค่ะ”

        คำยืนยัน พร้อมกับสายตาเว้าวอนอย่างลุ้นระทึกของนักรบ มันทำให้น้ำส้มโอนอ่อนและตอบตกลงในที่สุด สร้างรอยยิ้ม อันล้นปรี่ด้วยความดีใจของนักรบจนเขาโผเข้ากอดเธอด้วยความซาบซึ้ง ทุกอย่างที่คาดหวังสมหวังลงแล้วนับจากนี้ไป เขาจะเดินเคียงข้างไปพร้อมกับเธอในทุกย่างก้าว ไม่ทอดทิ้งไม่ว่าจะเจออุปสรรคและขวากหนามมากมายแค่ไหน เพราะมั่นใจแล้วว่าเธอจะเป็นหญิงเดียวในดวงใจนับจากนี้

        “ขอบคุณมากนะน้ำส้มที่ให้โอกาสผม ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้”

        “เช่นกันค่ะ…ฉันหวังว่ามันจะเป็นรักสุดท้าย ที่ฉันจะพึ่งพาได้ไปตลอดลมหายใจนับจากนี้ ขอบคุณที่ไม่รังเกียจฉันกับลูกนะคะ”

        “ผมรักคุณ”

        “น้องรักด้วยคนนะคะ” เด็กหญิงที่เดินออกมา เธอได้ยินคำบอกรักที่แสนหวานความใสซื่อและเดียงสา เธอจึงวิ่งเข้ามากอดผู้ใหญ่ทั้งสอง พร้อมกับคำขอความรักอันบริสุทธิ์ตามประสา ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้หรอกว่า มันสื่อความหมายลึกซึ้งแค่ไหน

        “รักกันทุกคนเลย…รักชานมไข่มุกคุณแดดดี้ที่สุดเลย”

        (ฮ่าฮ่า) เพียงสิ้นคำพูดของน้องมะนาว ทั้งนักรบและน้ำส้มต่างปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่นกับคำพูดที่แสนน่ารักใสซื่อของเด็กหญิง

        ภาพของการโอบกอดซึ่งกันและกันเปี่ยมล้นไปด้วยความหมายและความรู้สึก ในส่วนลึกของหัวใจเปิดรับใครอีกคนเข้ามาดูแล หัวใจที่เคยบอบช้ำจนยากจะรักษาหาย ให้กลับกลาย มีชีวิตชีวาอีกครั้ง

        “เป็นไงเหนื่อยไหมครับ โพสต์ท่าตั้งแต่เช้า” เขาเอ่ยถาม เมื่อน้ำส้มถ่ายแบบแล้วได้พักเบรก พร้อมกับเดินเข้าไปหายื่นน้ำเปล่าให้ ภาพความหวานที่ไม่ได้สนสายตาของใคร นักรบแสดงมันออกมาอย่างไม่คิดอาย ทั้งที่มีพนักงานมากมายกำลังมองมาเป็นสายตาเดียวบ้างก็กระซิบกระซาบด้วยรอยยิ้ม เหมือนกำลังอิจฉา

        “นิดหน่อยค่ะ” น้ำส้มยิ้มรับพลางเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำที่เขายื่นให้

        “จ๋า เหลืออีกกี่ชุดที่น้ำส้มต้องถ่ายต่อ” เมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานที่ดูอ่อนล้า ทำให้นักรบ เกิดความห่วงใย จนต้องตะโกนถามพนักงานที่รับผิดชอบ

        “เหลืออีกสามชุดค่ะบอส” จ๋าพนักงานที่ดูแล project ให้คำตอบแก่ผู้เป็นนาย

        “คิดว่าดึกไหมจ๋ากว่าจะเสร็จ” นักรบถามลูกน้องนั่นก็เพราะว่า เขาเห็นสีหน้าของน้ำส้มดูเหนื่อยอ่อน แต่งานก็ค่อนข้างเร่งรีบ ครั้นจะพัก ก็คงไม่ทันการตามที่กำหนดงานไว้ อีกใจก็นึกสงสารนางแบบ แต่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบก็ต้องทำให้เสร็จ

        “ประมาณ 21:00 น. น่าจะเสร็จค่ะ” จ๋าให้คำตอบโดยประมาณ

        “โอเค… คุณไหวไหมน้ำส้มสีหน้าคุณดู เหนื่อยมากเลยผมเป็นห่วง”

        “ฉันไหวค่ะ ถ่ายให้เสร็จไปเถอะ แค่ฉันนอนดึกเท่านั้นเองแต่ว่ารบกวนคุณไปรับมะนาวแทนฉันได้ไหมคะ”

        “ได้สิ… ไม่ต้องห่วงนะเรื่องมะนาวเดี๋ยวผมจะดูแลให้เอง”

        “ขอบคุณนะคะ”