“ขี้ขลาด” สวีเหมียนถูด่าคำหนึ่งแล้วไล่ตามต่อไป โดยที่ไม่สนใจโจวเหวินอีก
โจวเหวินก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาเองก็อยากช่วยหลี่เสวียน แต่ตอนนี้ต่อให้ตามไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
เจียงเฮ่ากับหลี่เสวียนต่างมีสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนาน แต่โจวเหวินไม่มี ถ้าเจอกับแม่ทัพโครงกระดูกก็มีแต่ตายเท่านั้น จึงต้องหาวิธีรับมือแม่ทัพโครงกระดูกจากในเกมก่อน เผื่อว่าจะมีประโยชน์บ้าง
สาเหตุที่โจวเหวินอยากช่วยหลี่เสวียน เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเจียงเฮ่าฆ่าหลี่เสวียนสำเร็จ หลังจากนั้นต้องฆ่าปิดปากเขากับสวีเหมียนถูเพื่อรักษาความปลอดภัยของตัวเองแน่นอน
ก่อนหน้านี้ที่เจียงเฮ่าโจมตีสวีเหมียนถูก็เผยให้เห็นถึงเจตนาร้ายชัดเจนแล้ว ถ้าเจียงเฮ่าฆ่าหลี่เสวียนสำเร็จจริง ๆ เขาก็ไม่ปล่อยให้โจวเหวินหลุดรอดแน่นอน
ดังนั้นการที่โจวเหวินช่วยหลี่เสวียน ก็เป็การปกป้องตัวเองเช่นเดียวกัน
แต่ตอนนี้ต่อให้เขาอยากช่วยก็เปล่าประโยชน์ พลังของสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนานยังไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้ ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับเจียงเฮ่าหรือแม่ทัพโครงกระดูก เขาก็มีโอกาสถูกฆ่าสูงมาก
โจวเหวินพลางเดินหน้าอย่างช้า ๆ พลางควบคุมตัวละครสีเืมุ่งไปยังส่วนลึกของนครจักรพรรดิโบราณ
เขาไม่รู้ว่าหลังจากหลี่เสวียนกับเจียงเฮ่าเจอกับแม่ทัพโครงกระดูกแล้วจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้น จึงอยากเตรียมความพร้อมก่อน
โจวเหวินยังไม่ทันได้ควบคุมตัวละครสีเืเจอเข้ากับแม่ทัพโครงกระดูกในเกม ก็ได้ยินเสียงคำรามที่ดุดันดังขึ้นจากส่วนลึกของเมืองโบราณ “ปกป้องเมืองด้วยชีวิต... ปกป้องเมืองด้วยชีวิต...”
โจวเหวินสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เห็นชัดว่าเสียงนี้ไม่ได้มาจากเจียงเฮ่าหรือหลี่เสวียน แต่ตอนที่เขาเล่นเกม ก็ไม่เคยได้ยินเสียงพูดของแม่ทัพโครงกระดูกเหมือนกัน
ผ่านไปแค่ชั่วความคิดเดียว จิตใจของโจวเหวินก็กลับคืนสู่ความสงบ ก่อนที่เขาจะตั้งใจเล่นเกมต่อ
สภาพแวดล้อมโดยรอบไม่สามารถรบกวนความคิดของเขาได้ ไม่นานนักตัวละครสีเืในเกมก็เจอกับแม่ทัพโครงกระดูก หลังจากทดลองล้มเหลวมาหลายครั้ง โจวเหวินก็พอรู้ถึงสกิลและระดับพลังของแม่ทัพโครงกระดูก
เขารู้ดีว่าพลังของตัวเองยังต่อกรกับแม่ทัพโครงกระดูกไม่ไหว โดยเฉพาะด้านความเร็วที่ยังห่างชั้นกันมากเกินไป แม้แต่การหลบหลีกหรือถ่วงเวลาก็ยังเป็เื่ที่ทำได้ยากมาก
“แม่ทัพโครงกระดูกเหนือกว่าฉันในทุกด้าน มีโอกาสสูงมากที่จะเป็สิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับตำนาน ฉันไม่มีทางรับมือมันได้ แต่ใช่ว่ามันจะไม่มีช่องโหว่เลย หอกกระดูกของมันยาวเกินไป ไม่เหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิด อีกทั้งม้ากระดูกที่มันขี่ต้องส่งผลต่อการโจมตีด้านล่างของมันอย่างแน่นอน ทำให้เกิดจุดบอดในการโจมตี...” โจวเหวินควบคุมตัวละครสีเืมุ่งเข้าหาแม่ทัพโครงกระดูกอีกครั้ง พร้อมกับเปลี่ยนความคิดให้กลายเป็ความจริง
ทันทีที่แม่ทัพโครงกระดูกพุ่งเข้ามา โจวเหวินก็ควบคุมตัวละครสีเืเข้าหาแทนที่จะถอย กลิ้งตัวไปข้างหน้าแล้วพุ่งไปยังใต้ท้องฝั่งซ้ายของม้ากระดูก
โจวเหวิน่ชิงจังหวะได้อย่างแม่นยำ ทำให้ความเร็วและพลังของแม่ทัพโครงกระดูกสูญเปล่า เนื่องจากตัวม้ากระดูกขวางอยู่ จึงต้องดึงหอกกลับไปโจมตีใหม่
ตอนที่แม่ทัพโครงกระดูกแทงหอกลงมาอีกครั้ง โจวเหวินก็ลอดผ่านใต้ท้องม้ากระดูกไปแล้ว และกลิ้งไปยังอีกฝั่งหนึ่งของม้ากระดูก
อย่างไรเสียม้ากระดูกก็ไม่ใช่ร่างกายของแม่ทัพโครงกระดูก ทั้งสองไม่สามารถประสานกันได้อย่างสมบูรณ์ จึงทำให้โจวเหวินพบหนทางรอดและโอกาสเล็กน้อย
น่าเสียดายที่แม่ทัพโครงกระดูกแข็งแกร่งเกินไป โจวเหวินจำเป็ต้องเคลื่อนไหววนรอบม้ากระดูกตลอดเวลา จึงหลบพ้นการแทงจากหอกกระดูก ซึ่งทำให้เขาไม่มีโอกาสตอบโต้เลย
แต่ดำเนินไปไม่ถึงสามสิบวินาที ตัวละครสีเืก็ถูกแม่ทัพโครงกระดูกแทงทะลุพื้นอีกครั้ง เืสาดเต็มพื้น สิ้นชีพคาที่ทันที
เมื่อเห็นหน้าจอดับมืดลง โจวเหวินก็ไตร่ตรองการต่อสู้เมื่อครู่นี้อย่างละเอียด
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องและเสียงปะทะดังขึ้น เมื่อโจวเหวินเดินเลี้ยวผ่านมุมถนนมุมหนึ่ง ก็เห็นหลี่เสวียนกับเจียงเฮ่ากำลังสู้อยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนนหิน
ส่วนแม่ทัพโครงกระดูกในโลกความจริงก็อยู่ด้วยเช่นเดียวกัน แม่ทัพโครงกระดูกในโลกความจริงสวมผ้าคลุมย้อมสี ขี่อยู่บนหลังม้ากระดูกที่ตัวสูงใหญ่ ร่างกายประกายดุจหยก ตัวหอกมีหนามแหลมคมที่ดูน่าสะพรึงกลัว ดวงตาในเบ้ากะโหลกส่องแสงเพลิงสีเื ดูน่าเกรงขามมาก
มันแตกต่างจากแม่ทัพโครงกระดูกรูปแบบการ์ตูนในเกมอย่างสิ้นเชิง ทำให้โจวเหวินแทบจำไม่ได้
แต่สิ่งที่ทำให้โจวเหวินแปลกใจยิ่งกว่าคือ แม่ทัพโครงกระดูกควบม้ากระดูกพุ่งโจมตีโดยมีหลี่เสวียนเป็เป้าหมาย ส่วนเจียงเฮ่ากลับถูกมันเมินเฉยราวกับเป็อากาศ ั้แ่ต้นจนถึงตอนนี้ก็ไม่ได้โจมตีใส่เจียงเฮ่าสักครั้ง
“แปลกจริง ทำไมแม่ทัพโครงกระดูกถึงโจมตีแต่หลี่เสวียน” เมื่อเห็นหลี่เสวียนตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก พลางต่อสู้พลางถอยหลบพร้อมกับร่างกายที่เต็มไปด้วยาแ โจวเหวินก็ถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่เมื่อโจวเหวินมองเจียงเฮ่าอย่างละเอียดก็เข้าใจทันที
ตรงหน้าอกของเจียงเฮ่ามีชุดเกราะกระดูกตัวหนึ่งปรากฏขึ้นั้แ่เมื่อไรไม่รู้ กระดูกซี่โครงสีขาวขุ่นแทงทะลุออกจากเสื้อ คอยปกป้องหน้าอกและแผ่นหลังของเขา ดูแปลกประหลาดมาก
“ดูท่าสาเหตุที่แม่ทัพโครงกระดูกไม่โจมตีเจียงเฮ่า น่าจะเกี่ยวข้องกับชุดเกราะบนตัวเขา” โจวเหวินรู้ว่าสิ่งนั้นน่าจะแปลงสภาพมาจากสัตว์เลี้ยงคู่หู เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็สัตว์เลี้ยงคู่หูประเภทใด
ถึงแม้สวีเหมียนถูจะปากร้ายมาก แต่ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เมื่อเห็นหลี่เสวียนตกอยู่ในอันตราย เขาก็พุ่งเข้าไปช่วยเหลือโดยไม่ลังเล
แต่ผลลัพธ์นั้นไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้ แค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียวก็ถูกแม่ทัพโครงกระดูกแทงหอกจนตัวกระเด็นออก กลิ้งไกลออกไปตามถนนหินจนชนเข้ากับกำแพงอิฐแห่งหนึ่งถึงจะหยุดลง
สวีเหมียนถูขดตัวราวกับกุ้ง มือทั้งสองข้างกุมท้องไว้ ในปากเต็มไปด้วยเื เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก สีหน้าดูเ็ปมาก
“ไม่ต้องรีบตาย ไว้ฆ่าหลี่เสวียนแล้ว ฉันจะส่งนายตามไปเอง” เจียงเฮ่ากล่าวอย่างเ็า มีดในมือพุ่งเข้าใส่จุดตายของหลี่เสวียนราวกับปีศาจร้าย
หลี่เสวียนต้องเผชิญหน้ากับศัตรูถึงสองคนพร้อมกัน อีกทั้งเขายังไม่ใช่ระดับตำนานอย่างแท้จริง แค่อาศัยสัตว์เลี้ยงคู่หูนักรบเกราะนิลระดับตำนานในการต่อสู้ จึงทำให้เขารับมือได้ยากมาก เกราะนิลบนตัวเสียหายหลายจุด และมีเืไหลซึมออกมา
แต่เขาเป็คนที่จิตใจเข้มแข็งมาก แม้ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ ก็ยังคงรักษาสติสัมปชัญญะเอาไว้ได้ หลบพ้นการโจมตีส่วนใหม่ที่หมายปลิดชีพ
น่าเสียดายที่หลี่เสวียนก็ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับตำนานอย่างแท้จริง นอกจากด้อยกว่าแม่ทัพโครงกระดูกหนึ่งระดับแล้ว ยังถูกเจียงเฮ่าหาจังหวะโจมตี ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายทุกวินาที ถ้าไม่ใช่เพราะนักรบเกราะนิลของเขาแปลงสภาพเป็ชุดเกราะที่มีพลังป้องกันระดับสูง กอปรกับวิชาเทพไร้เทียมทานที่สามารถลดความรุนแรงของาแ เกรงว่าเขาคงตายไปนานแล้ว
โจวเหวินมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วะโบอกหลี่เสวียน “หลี่เสวียน ถ้าฉันช่วยนายถ่วงแม่ทัพโครงกระดูก นายต้องใช้เวลาเท่าไรถึงจะจัดการเจียงเฮ่าได้”
คำพูดของโจวเหวินทำให้หลี่เสวียน เจียงเฮ่า และสวีเหมียนถูต่างตกตะลึง การต่อสู้ในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับธรรมดาจะแทรกแซงได้แล้ว ยิ่งไม่ใช่สนามรบที่นักเรียนมัธยมปลายทั่วไปจะก้าวเข้ามาได้
สวีเหมียนถูคิดว่าโจวเหวินต้องเสียสติแล้วแน่ ๆ แต่น่าเสียดายตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงเอ่ยปากแล้ว ไม่เช่นนั้นเขาคงอยากพูดเหน็บแนมโจวเหวินสักหน่อย
ถึงแม้เจียงเฮ่าไม่ได้คิดว่าโจวเหวินเสียสติ แต่ก็มั่นใจว่าโจวเหวินทำอะไรไม่ได้ ต่อให้พุ่งเข้ามาช่วยหลี่เสวียนจริง ๆ ก็เท่ากับรนหาที่ตายเท่านั้น
“สองนาที ฉัน้าเวลาแค่นี้” หลี่เสวียนพูดพร้อมกับต่อสู้อย่างสุดชีวิต โดยที่ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย
“ดี ถ้างั้นฉันจะให้เวลานายสองนาที” โจวเหวินเก็บโทรศัพท์แล้วก้าวเข้าสู่สนามต่อสู้