เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ฉันเคยช่วยชีวิตคนไว้เมื่อไรคะ ที่ไหน”

        เมื่อสงสัยก็ควรถาม อีกทั้งซูอินรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนเลวร้ายเธอจึงถามออกไปตรงๆ

        ฉินหล่างแทบสำลัก

        ที่แท้…เธอก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสินะ

        เขาจำคำที่พูดออกมาตามประสาเด็กของเสี่ยวหรุยได้ “ผมถามชื่อของพี่สาวคนสวยแล้วแต่พี่เขาไม่สนใจผม พอเห็นพนักงานของสระว่ายน้ำก็ส่งผมให้เขาก่อนที่จะว่ายน้ำไป”

        เป็นเด็กสาวที่สวยจริงๆ

        ฉินหล่างมองหน้าซูอิน หลานชายของเขาสายตาแหลมคมจริงๆ

        “เมื่อวันพฤหัสบดีของสัปดาห์ก่อนนู้น ที่สระว่ายน้ำเมืองผิงคงจะเป็นช่วงเย็นราวๆ ตอนนี้ เธอได้ช่วยเด็กผู้ชายที่สูงประมาณหนึ่งร้อยเซนติเมตรกว่าๆลักษณะคล้ายกับฉัน”

        มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยหรือ

        เธอพยายามทบทวนความจำ

        จากเบาะแสมากมาย และการฟื้นความทรงจำที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง ได้พัดฝุ่นหนาที่ปกคลุมความทรงจำออกไปความทรงจำที่เลือนรางก็ค่อยๆ ชัดขึ้น

        เมื่อวันอังคารของสัปดาห์ก่อนนู้น เป็นวันที่ผลตรวจดีเอ็นเอออกในที่สุดดาบแห่งดาโมเคิลส์ที่ลอยอยู่บนหัวก็ร่วงลงมาตัดภาพจินตนาการสุดท้ายของเธอ

        อู๋อู๋ตะคอกอย่างแรง ไล่เธอออกจากตระกูลหลิง

        เช้าวันพฤหัสบดีเธอยังคงไปโรงเรียนตามปกติตลอดทั้งวันจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวหลังเลิกเรียนเธอกลัวที่จะกลับไปที่บ้านหลังนั้นเผชิญหน้ากับพ่อแม่ที่เปลี่ยนไปและต้องการไล่เธอออกจากบ้าน

        เธอจึงไปที่สระว่ายน้ำในเมือง

        สระว่ายน้ำนี้เพิ่งเปิดใหม่ ยังไม่ค่อยมีพนักงานในฝั่งของน้ำลึกมีแค่เธอคนเดียว

        เธอแช่ตัวอยู่ในสระน้ำอุ่นการออกกำลังกายอย่างหนักช่วยให้เธอได้ระบายความหดหู่ใจต่อมาเธอเห็นน้ำกระเซ็นอยู่ข้างๆ

        และต่อมา…

        เหมือนกับว่าเธอจะช่วยเด็กคนนั้น ถ้าเช่นนั้น

        มือที่มีสายน้ำเกลือติดอยู่ยกขึ้นทำท่าเหมือนอยู่ในสระว่ายน้ำแล้วกางออกประมาณหนึ่ง “ก้อนกลมๆขนาดนี้ใช่มั้ยคะ”

        ฉินหล่างรู้สึกคำว่า “ก้อน” ที่นำมาใช้เปรียบเปรยนี้ค่อนข้างใกล้เคียงเสี่ยวหรุยผิวขาว อ่อนนุ่ม ตัวเล็กเหมือนกับก้อนไดฟุกุ

        “รูปร่างค่อนข้างใกล้เคียงกับที่เธอบอก”

        เมื่อความทรงจำกลับมา รายละเอียดต่างๆ ก็ชัดเจนขึ้นเธอจ้องดวงตาสีนิลราวกับหินออบซิเดียนของชายหนุ่มตรงหน้า “ฉันนึกออกแล้วเด็กคนนั้นมีดวงตาเหมือนกับคุณเลยค่ะ”

        ฉินหล่างพยักหน้า

        ไม่ผิด ทุกคนในตระกูลฉินต่างก็มีดวงตาเหมือนกัน

        “จำได้แล้วใช่ไหม”

        “อื้อ”

        ฉินหล่างเปลี่ยนบทสนทนา “เธอช่วยเสี่ยวหรุย ครอบครัวของฉันขอบคุณเธอมาก”

        “เท่าที่ฉันรู้ สถานการณ์ของเธอในตอนนี้…ไม่ค่อยดีนักขอถามสักหน่อย ตอนนี้เธอต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม”

        เมื่อได้พูดจุดประสงค์ของตนเองออกไป ฉินหล่างก็รู้สึกโล่งใจ

        ซูอินตกตะลึงก่อนหลุดปากถาม “คุณหมายถึง จะตอบแทนฉันหรือคะ”

        ฉินหล่างรู้สึกถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเธอ

        ทั้งที่เมื่อกี้เธอมีท่าทีดีใจ แต่พอเขาบอกว่าจะชดเชยให้ จู่ๆอารมณ์ของเธอก็ขุ่นมัวชั่วขณะหนึ่งฉินหล่างรู้สึกถึงลมเหนือที่พัดผ่านมาจากไซบีเรียเป็นลมเย็นที่เข้าถึงกระดูก

        แน่นอนว่าซูอินโกรธมาก

        ตอนนี้เธอเข้าใจต้นสายปลายเหตุทั้งหมดอย่างชัดเจนแล้ว

        เด็กคนที่เธอช่วยชีวิตมีฐานะไม่ธรรมดาครอบครัวของอีกฝ่ายต้องการตอบแทนเธอ จึงช่วยให้อู๋อู๋ได้รับโควตาและยังช่วยให้โรงแรมของหลิงจื้อเฉิงผ่านการยื่นขอเป็นโรงแรมห้าดาว

        นี่คือประเด็นหลัก แต่เมื่อมันหักเหมาทางเธอสถานการณ์จึงเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ

        เป็นเพราะผลประโยชน์ที่น่าอัศจรรย์เหล่านั้นตระกูลหลิงจึงทำทุกทางเพื่อรับเลี้ยงเธอ แต่หลังจากได้รับผลประโยชน์ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ใช่บุตรสาวแท้ๆ จึงปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา

        เมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ซูอินก็อดไม่ได้ที่จะถามว่าพวกเรามีความแค้นอะไรกันหรือ!

        ใบหน้าหล่อเหลานั้นตอนนี้ในสายตาเธอกลับเปลี่ยนเป็นจืดชืดและน่ารังเกียจ

        เพราะ “การตอบแทนที่หวังดี”ของเขา ทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานเป็นเวลากว่าสิบปีในชาติก่อน

        ช่วงเวลาที่ยาวนานนั้น ความขุ่นเคืองในใจพุ่งสูงดังภูผา จนเธออดไม่ได้ที่จะโพล่งออกไป“ก่อนหน้านี้คุณให้โควตากับอู๋อู๋และช่วยเหลือโรงแรมของหลิงจื้อเฉิงให้ได้ยื่นเรื่องเป็นโรงแรมห้าดาวด้วยใช่ไหมคะ”

        เวลาอยู่บ้านอู๋อู๋ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องงานจนกระทั่งหยางอวี้หลานบอกเธอโดยไม่ตั้งใจซึ่งเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

        ทว่าหลิงจื้อเฉิงเป็นคนใส่ใจครอบครัวมากเขาชอบพูดเรื่องงานกับคนในครอบครัว บนโต๊ะอาหารค่ำในช่วงสัปดาห์ก่อนเขาพูดเรื่องที่กำลังยื่นเรื่องขอเป็นโรงแรมห้าดาว ซึ่งใกล้จะสำเร็จในเร็วๆ นี้

        ตอนที่ฟังเรื่องโรงแรมห้าดาว ซูอินไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้แต่วันนี้เมื่อเธอเดาเรื่องได้แล้ว ก็เชื่อมโยงสองเรื่องนี้เข้าด้วยกันอย่างมั่นใจ

        “ใช่ไหมคะ”

        แววตาเปล่งประกายของเธอมองเขาแต่รูม่านตาที่มืดมิดกลับมีเปลวไฟลุกโชน

        ฉินหล่างเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอารมณ์ของเธอถึงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้

        “เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เพื่อความสะดวกฉันจึงไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด ขอโทษด้วยเป็นความเลินเล่อของฉันเอง”

        เขาโค้งตัวเล็กน้อย คำขอโทษบนหน้าของเขาแสดงออกถึงความจริงใจ

        ในเมื่อพลาดแล้วก็ช่างมันเถอะ เมื่อพบว่าผิดพลาดก็รีบแก้ไขแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้ทำผิด และเมื่อทำผิดก็ต้องรับผิดชอบไม่จำเป็นต้องอธิบาย

        เขายอมรับผิดแล้ว

        รูม่านตาของซูอินหดลง เธอควรต้องโกรธมากกว่านี้แต่ไม่รู้ทำไมเธอกลับรู้สึกโล่งใจ

        เธอไม่ได้เป็นไข้รุนแรงเมื่อน้ำเกลือและยาปฏิชีวนะถูกฉีดเข้าเส้นเลือด น้ำเกลือช่วยให้ไข้ลดแม้แต่อาการเวียนศีรษะก็ค่อยๆ หาย จิตใจเธอสดใสขึ้น

        หากพูดด้วยเหตุผล เรื่องนี้ไม่ควรโทษฉินหล่าง

        พอจะเข้าใจแล้ว เธอเป็นเพียงเด็กมัธยมต้นแต่ละวันใช้ชีวิตอยู่แค่ที่โรงเรียนและที่บ้านต่อให้อีกฝ่ายต้องการตอบแทนก็ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน สถานการณ์เช่นนี้การตอบแทนบุญคุณโดยมอบแก่บิดามารดาที่เลี้ยงดูเธอมาอาจถือได้ว่าเป็นความคิดปกติของคนทั่วไป

        หากเป็นคนอื่น แต่มีสติสัมปชัญญะสักหน่อย การได้รับสิ่งดีๆ จากเธอไม่ว่าอย่างไรก็ควรปฏิบัติต่อเธอให้ดีสักหน่อยไม่ใช่หรือ

        แต่สองสามีภรรยาตระกูลหลิงเป็นคู่ที่แปลกประหลาด

        แม้ว่าจะผ่านประสบการณ์มากมาย แต่ซูอินยังคงรักษาความเมตตาที่มีมาตั้งแต่แรกไว้

        เธอไม่ควรโกรธ

        หลังจากต่อสู้กับความคิดของตัวเองอย่างดุเดือดอีกทั้งเห็นใบหน้าที่จริงใจนี้ เธอก็เลือกที่จะใจเย็นลง แม้จะยังแอบรู้สึกไม่พอใจแต่สักพักเหตุการณ์ที่หน้าประตูโรงเรียนก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง สีหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลหลิงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าดวงตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

        ท่าทีเช่นนั้นไม่เหมือนคนที่มีจิตใจกระฉับกระเฉงจากการได้รับผลประโยชน์อย่างราบรื่นเลยสักนิด

        เมื่อรวมกับเหตุการณ์ที่หลิงจื้อเฉิงรีบกลับบ้านตอนเช้าเมื่อวานแสดงให้เห็นว่าธุรกิจของพวกเขาน่าจะเกิดปัญหา

        เธอมองคนตรงหน้าอีกครั้ง การให้โควตากับอู๋อู๋อาจใช้เส้นสายได้ทว่าการที่โรงแรมของหลิงจื้อเฉิงยื่นเรื่องขอเป็นโรงแรมห้าดาวไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถเข้าแทรกแซงได้ง่ายๆเรื่องนี้สามารถอธิบายได้คือ อาจเป็นฝีมือของเขา

        การที่รู้เรื่องนี้ทำให้เธอมีความสุข แม้จะโกรธ แต่สุดท้ายก็ค่อยๆหายไป

        “ช่างเถอะ เพราะคุณก็ไม่ได้รู้เรื่องนี้”

        เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วน เธอก็เริ่มนึกถึงสิ่งตอบแทนที่อีกฝ่ายเสนอให้