นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

    แต่ด้วยที่ว่าจำนวนมันเยอะจนเกินไปด้วย บวกกับที่ว่าตอนนี้กำลังตื่นเต้นดีใจทำให้พวกท่านคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกสักทีว่าจำนวนที่ขายได้อยู่ที่ประมาณเท่าไหร่กันแน่ ได้แต่มองหน้ากันไปมองหน้ากันมาด้วยสีหน้าแววตาที่ดีใจกันเป็นอย่างมาก

    “มาทางนี้เลยนะครับ พวกเราไปตรวจสอบกันที่โกดังเลย”เถ้าแก่ร้านผลไม้

    “ได้ๆครับเถ้าแก่”หัวหน้าหมู่บ้าน ปู่ ตา รีบตอบรับและติดตามเถ้าแก่ร้านผลไม้เพื่อไปตรวจสอบดูผลแก้วมังกรที่นำมาขายนี้ ได้คุณภาพหมดทุกลูกเลยหรือไม่

     นี่ดีนะที่พวกท่านนำรถที่มีทั้งหมดของหมู่บ้านมาบรรทุกกันเลย คันหนึ่งบรรทุกแก้วมังกรสีเหลืองไม่กี่ตะกร้าเองเพื่อความระมัดระวัง การซ้อนทับของผลไม้ที่จะกระทบให้มันช้ำได้และราคาจะไม่ดี และอีกข้อสำคัญคือว่าช่วงนี้พวกเรามีน้ำมันฟรีเติมใช้อย่างไรล่ะ ถึงจะแบกบรรทุกมาคันละตะกร้าก็ไม่มีผลอันใด!!

     “ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับเถ้าแก่ ทุกลูกน้ำหนักไล่เลี่ยกันหมดเลยครับคือผลละครึ่งกิโลและไม่ช้ำเลย”คนของร้านผลไม้ 

    “ดีๆ ยอดเยี่ยมไปเลย ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปที่ด้านในกันเลยนะ จะได้จ่ายค่าของให้กับพวกคุณกันเลย”เถ้าแก่ร้านขายผลไม้

    “ครับ”หัวหน้าหมู่บ้าน ปู่ ตา 

    “นี่นะครับยอดทั้งหมดก็คือ 500,000 หยวนถ้วนเลย เชิญรับเงินครับ ถ้ามีผลไม้ดีๆหายากรบกวนนึกถึงร้านของพวกเรานะครับ รับรองเลยว่าให้ราคาดีแน่นอน”เถ้าแก่ร้านผลไม้

    “ครับ”หัวหน้าหมู่บ้าน ปู่ ตา พูดออกมาเพียงแค่คำเดียวในตอนนี้ มืออันสั่นเทาที่รับเงินก้อนใหญ่นี้มาอีกครั้ง

     เมื่อรับเงินมาเรียบร้อยแล้ว พูดคุยกันเล็กน้อยพวกท่านทั้งสามก็พากันเดินออกมาจากร้านขายผลไม้และมารวมกลุ่มกับคนในหมู่บ้านอีกครั้ง

     เรียกได้ว่าเดินมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะรู้ได้เพราะตอนนี้สติของพวกท่านนั้นยังไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นัก เพราะเหมือนกับว่ากำลังฝันกันอยู่อีกครั้งแล้ว

     “เอ่อ หัวหน้าหมู่บ้านครับ” “พ่อครับ”พ่อ

     พวกท่านยังคงยืนกันนิ่งมองหน้าทุกๆคนไปมาอยู่แบบนั้น จนต้องเรียกพวกท่านกันอีกรอบ

    “พวกเราขายแก้วมังกรสีเหลืองนี้ได้กิโลกรัมละ 250 หยวน”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “250 หยวนต่อกิโล!!”ทุกๆคนในหมู่บ้าน เมื่อได้ยินก็หัวตื้อกันไปหมดเลยกับจำนวนเงินที่ได้ยินออกมานี้ และต่างก็คิดคำนวณยอดเงินที่จะได้ขายกันอีกครั้ง โดยลืมคิดไปว่าตอนนี้เงินจำนวนนั้นอยู่ในมือหัวหน้าหมู่บ้านแล้วจะคิดกันไปทำไมอีกกัน

     “เอ่อ…ทุกๆคนผมว่าไม่ต้องคิดคำนวณอะไรหรอกนะ เงินจำนวนเท่าไหร่เพียงแค่รอหัวหน้าหมู่บ้านบอกก็พอนะ”พ่อ ที่เห็นสีหน้าของแต่ละคนก็รับรู้เลยว่าพวกเขาคิดอะไรกันอยู่

    “โอ้…จริงด้วย”คนในหมู่บ้าน

    “ดูสิ ไอ้พวกนี้เหมือนกับพวกเราตอนได้ยินราคาที่จะขายได้เลย แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกสักทีหนึ่ง”ปู่

    “จริงด้วย”ตา

    “ฮ่า…ฮ่า….”หัวหน้าหมู่บ้าน ปู่ ตา

    แต่ละคนมีสีหน้าเก้อเขินกันอยู่ เพราะมันก็ใช่จริงๆด้วยนั่นแหละทำท่าเหมือนจะคิดคำนวณกันได้แต่ที่ไหนได้ไม่สามารถคิดกันได้หรอกเพราะจำนวนมันมากจนเกินไปนัก แค่มากกว่า 5 กิโลขึ้นก็มึนกันแล้ว

     “เอาล่ะทุกๆคนตั้งใจฟังหัวหน้าหมู่บ้านบอกให้ดีๆนะว่าพวกเราได้รายได้จากการขายผลแก้วมังกรสีเหลืองนี้เท่าไหร่กัน”ตา

     “ตกลง”ทุกๆคน

     “500,000 หยวน”หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่บอกเกริ่นอะไรให้มากมายพูดจำนวนเงินออกมาเลย

     “500,000 หยวน !!”ทุกๆคนที่ได้ยินถึงกับตาโตอ้าปากค้าง ตัวแข็งนิ่งกันไปแล้ว ไม่คิดว่ามันจะได้ราคาดีมากขนาดนี้

     “เดี๋ยวพวกเราไปตึกรับฝากเงินกันเลยนะ ให้คนที่นู้นคำนวณส่วนแบ่งที่จะแจกจ่ายให้แต่ละครอบครัวฝากไว้กัน”ตา

     “.................”แต่ละคนยังยืนนิ่งกันอยู่ไม่ตอบรับใดๆทั้งสิ้น

     “เฮ้….รีบไปกันได้แล้วพวกเราถือเงินเยอะๆแบบนี้ก็กลัวนะ”หัวหน้าหมู่บ้าน

    “เอ่อ….ได้ๆ”ทุกๆ คน 

     พอไปถึงที่อาคารับฝากเงินกันแล้ว จนได้รู้กันว่าส่วนแบ่งที่จะได้รับแต่ละครอบครัวนั้นได้ถึงครอบครัวละ 16,666 หยวนกันเลยทีเดียว 

     “หมื่นกว่าหยวน !!”เสียงพึมพำออกมาจากปากทุกๆคนหลังจากพากันออกจากอาคารรับฝากเงินแห่งใหญ่แห่งหนึ่งของเมืองชางเฉิงแห่งนี้

     เศษเงินที่เหลือนิดๆหน่อยๆนั้นทุกๆคนตกลงที่จะมอบให้กับครอบครัวของน้องเสาร์น้อย แบบไม่คิดอะไรมากมายเลยเพราะนี่ก็เป็นรายได้อีกก้อนหนึ่งที่มาจากบ้านหลู และบ้านไช่ ที่แบ่งปันให้กับคนในหมู่บ้านทั้งๆที่ไม่จำเป็นจะต้องทำก็ได้

     “เอาล่ะพวกเราพากันกลับหมู่บ้านกันเถอะนะ ไม่มีอะไรที่จะซื้อหากันแล้วใช่ไหม”หัวหน้าหมู่บ้าน

    “ไม่มีครับ”ทุกๆ คน

     ตัวแทนแต่ละบ้านเช่นเคยที่มาด้วยต่างก็รีบอยากจะพากันกลับบ้านไปเพื่อบอกข่าวดีนี้ให้กับคนในครอบครัวได้รับรู้กันอย่างรวดเร็ว

     มีเพียงแค่แวะเติมน้ำมันให้เต็มถังจากคูปองฟรีกันเท่านั้น พวกท่านก็มุ่งตรงกลับหมู่บ้านเจียวจิ้นกันเลย

    ขบวนรถสีแดงทีเหมือนกันมุ่งหน้าขับออกจากประตูเมืองชางเฉิง ตรงสู่หมู่บ้านเจียวจิ้นกันอย่างเป็นระเบียบขับตามออกไปดั่งขบวนต้อนรับงานอะไรสักอย่างหนึ่ง

     ทางด้านเสาร์น้อยนั้นตอนนี้เป็นช่วงเวลาประมาณ 10โมงกว่าๆเห็นจะได้ก็นึกว่าเวลานี้แหละเหมาะที่สุดแล้วคนในหมู่บ้านมีไม่มากและไหนจะยุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องปุ๋ยที่ได้จากในป่า และต้นของแก้วมังกรสีเหลืองอีกที่จะต้องแบ่งกันไปปลูกแต่ละครอบครัว

     “แม่คะ พวกเรานำพวกผ้ากับแผ่นพลาสติกไปแจกวันนี้เลยไหมคะวันนี้เสาร์น้อยว่าเหมาะที่สุดแล้ว คนในหมู่บ้านไม่ค่อยมีด้วยค่ะ”เสาร์น้อย 

    “อย่างนั้นเหรอคะลูก แต่ว่าพวกเราจะหอบหิ้วไปอย่างไรกันล่ะ ปู่ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย แรงหลักสำคัญไม่อยู่ช่วยพวกเราเสียด้วยสิลูก”แม่

    “หรือพวกเราจะรอพวกท่านกลับมาก่อนดีไหมน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่

    “ไม่เป็นไรค่ะเพราะว่าเสาร์น้อยจะแบกไปเองค่ะ”เสาร์น้อย รีบไถลตัวลงจากโต๊ะไม้ไผ่ที่ทำกันเอง และตรงเข้าไปในตัวบ้านที่พวกท่านนำพวกผ้าม้วนเก็บพับอยู่

     แม่ พี่สาวโจวหวู่ ก็ตามมาดูด้วยติดๆเลย พวกพี่ชาย ย่า ยาย อยู่ช่วยทุกๆคนที่โกดังส่วนกลางของหมู่บ้าน และเสาร์น้อยพี่สาว กับแม่เมื่อจัดการงานบ้านเสร็จจะตามไปสมทบทีหลังนั่นเอง

     “ปี้ว….ปี้ว…….”

      “พรึ่บ……”

      “ว้าว…….มันหดไปหมดแล้วค่ะแม่ดูสิคะน้องเสาร์น้อยจัดการได้แล้ว”พี่สาวโจวหวู่ ตาโตพูดน้ำเสียงอันตื่นเต้น

     “เห็นม๊า เสาร์น้อยบอกแล้วว่าเสาร์น้อยจัดการได้และแบกไปเองได้ด้วยแค่นี้เอง”เสาร์น้อย เดินไปและก้มลงหยิบกองผ้าที่ม้วนใส่แกนไม้ไผ่และบางส่วนที่พับเอาไว้ที่มีขนาดจิ๋วมาวางไว้บนฝ่ามือน้อยๆของตัวเอง

     “แม่ลืมไปได้อย่างไรกันว่า เสาร์น้อยของแม่มีนิ้ววิเศษย่อ-ขยายสิ่งของต่างๆได้น่ะ”แม่

     “จริงด้วยค่ะแม่ โจวหวู่ก็ลืมคิดไปเลย”พี่สาวโจวหวู่

     “นี่ค่ะผ้าทั้งหมดอยู่ในมือเสาร์น้อยแล้ว เดี๋ยวพวกเราไปที่เก็บแผ่นพลาสติกต่อเลยนะคะ”เสาร์น้อย

     “จ้ะ”แม่

     เสาร์น้อย จัดการใช้นิ้ววิเศษย่อส่วนสิ่งของที่ต้องการทั้งหมดเพียงแค่ฝ่ามือเดียวก็ขนของทั้งหมดไปได้แบบสบายๆเดินตัวปลิวไปได้เลยไม่ต้องกังวลใดๆ

     “พี่สาวชอบจังเลยแบบนี้ไม่ต้องห่วงหรือกังวลว่าจะต้องแบกข้าวของหนักๆอีกแล้ว แค่น้องเสาร์น้อย ปี้ว…ปี้ว…..และก็ปี้ว…ปี้ว….อีกทีก็เหมือนเดิมแล้ว”พี่สาวโจวหวู่

    “ใช่แล้วล่ะพี่สาว ปี้ว..ปี้ว….”เสาร์น้อย

    “ฮ่า…ฮ่า….”สองสาวน้อย ต่างพากันจูงมือกระโดดไปมา เดินช้าๆไปยังลานกลางหมู่บ้านที่ไม่ไกลมากเพราะจะไปใกล้จุดที่ทุกๆคนอยู่ด้านหลังโกดังส่วนกลางหมู่บ้านไม่ได้

    เสาร์น้อยจะบอกให้แค่ว่ารถมาส่งของเสร็จก็รีบกลับไปเลยเพราะพวกเขามีธุระกันต่อเพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว เพราะแต่ละคนไม่ได้รับรู้วัน เวลา ที่จะได้รับผ้าพวกนี้นั่นเอง

     “ตรงนี้ดีกว่าค่ะเสาร์น้อย แม่ว่าดีที่สุดเลยทุกๆคนจะได้ไม่สังเกตด้วยนะ”แม่

     “ตกลงค่ะแม่ เสาร์น้อยจะวางไว้ตรงนี้เลยนะคะ”เสาร์น้อย

     เมื่อนำผ้า กับแผ่นพลาสติกจิ๋ววางลงแล้วเสาร์น้อยก็ใช้นิ้ววิเศษของตัวเองอีกครั้งเพื่อขยายขนาดของผ้าม้วน และแผ่นพลาสติกพวกนี้ให้มีขนาดใหญ่เท่าเดิมอีกครั้งหนึ่ง

     “ปี้ว…ปี้ว……”

     “เหมือนเดิมแล้ว แค่นี้ก็เรียบร้อยโรงเรียนเสาร์น้อยฮิ..ฮิ…”เสาร์น้อย ปัดมือแบบว่างานเรียบร้อยแล้ว

     “ว้าว…สุดยอดเลย”พี่สาวโจวหวู่ ก็กระโดดปรบมือชื่นชมน้องเสาร์น้อยของเธออยู่หลายรอบ

     “แล้วพวกเราเรียกทุกๆคนออกมาตอนนี้เลยไหมคะแม่”พี่สาวโจวหวู่

    “ได้เลยค่ะ”แม่

    “ไปเลย”เสาร์น้อย

     “เย้…เย้…”สองสาวน้อยพากันวิ่งไปตรงโกดังส่วนกลางของหมู่บ้าน และส่งเสียงเรียกทุกๆคนให้ได้ยินกัน

     “มีผ้ามาส่งที่หมู่บ้านของพวกเราด้วยค่ะ เยอะแยะเต็มไปหมดเลย ทางด้านโน้น”เสาร์น้อย

     “ใช่ค่ะ ผ้าเป็นม้วนใหญ่ๆเต็มไปหมดเลย”พี่สาวโจวหวู่

     ย่า ยาย และพวกพี่ชาย ที่ต่างก็รับรู้เรื่องนี้มาบ้างแล้วเพียงแต่ไม่คาดคิดว่าน้องเสาร์น้อยจะเลือกเวลานี้ ก็เลยจะต้องแสดงร่วมกับหลานสาว น้องสาวเสียหน่อย 

     “เอ๊ะ….น้องสาวบอกว่าผ้ามาส่งครับยาย ย่า ใช่ที่ปู่กับตาบอกพวกเราไว้ไหมครับว่าจะมีคนมาแจกผ้าฟรีให้พวกเรา”พี่ใหญ่โจวซาน

    “จริงด้วย น่าจะใช่นะลูก”ยาย

    “พวกเราไปดูกันเถอะนะเร็วเข้า”ย่า

    แต่ละคนที่ตอนแรกๆได้ยินไม่ถนัดนักเพราะสองสาวน้อยของบ้านหลูตะโกนมาแต่ไกลๆ แต่พอมาถึงใกล้ๆแล้วก็ได้ยินแต่ไม่ครบทุกคำพูด พอมาได้ยินบ้านหลู กับบ้านไช่พูดแบบนี้ทำให้ทุกๆคนนึกขึ้นมาได้ว่า พวกผู้ชายของบ้านพวกเขาที่ไปในเมืองก็บอกแบบนี้ด้วยเหมือนกัน จึงรีบพากันวางมือและเดินออกไปดูให้เห็นด้วยตาของพวกเขาเอง

     “ว้าว….”เด็กๆในหมู่บ้าน ที่เห็นกองผ้าวางกองเยอะแยะเต็มไปหมดก็มองอย่างตาโต ด้วยความตื่นเต้นมากๆ

     “ผ้าจริงๆด้วย ผ้าเยอะแยะเลยค่ะ”เด็กๆในหมู่บ้าน

     “เดี๋ยวก่อนนะเด็กๆ ใครที่มือเปื้อนอย่าไปจับนะลูกไปล้างมือกันให้สะอาดก่อนนะ เดี๋ยวผ้าพวกนี้เปื้อนจะไปตัดใส่เสื้อผ้าใหม่ไม่สวยเอานะ”ย่า

     “จริงด้วย พวกเราไปล้างมือกันเร็วเข้า”พวกเด็กๆในหมู่บ้าน ต่างรีบวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว

     “ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะนำมาแจกให้เยอะขนาดนี้นะ”คนในหมู่บ้าน  

     “ตอนแรกคิดว่าจะเป็นการแจกเสื้อสำเร็จรูปเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นด้วยซ้ำไปนะ”

     “ผ้าเยอะมากมายขนาดนี้ตัดได้คนละ 2-3 ชุดเลยนะ”

     “อุ๊ย มีผ้าห่มนวมหนาขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย”

     “นี่เนื้อผ้าสำหรับตัดชุดหน้าหนาวได้ด้วยนะไม่ใช่ผ้าตัดสำหรับหน้าร้อนเพียงอย่างเดียว”

     “จริงๆด้วย”

     เสียงพูดคุยดังอื้ออึงเต็มไปหมดบรรดาพวกผู้หญิงหลายต่อหลายรุ่นในหมู่บ้านตอนนี้พากันมารวมตัวตรงจุดนี้กันหมดแล้ว เพื่อมาดูผ้าที่ม้วนใหญ่อยู่หลายสิบม้วน

     เมื่อตรวจดูขนาดผ้า เนื้อผ้า ก็ทำการคำนวณที่แจกจ่ายแต่ละบ้านกันไปเลย และมันก็เพียงพอที่จะให้ครบหมดทุกๆคนจริงๆอย่างกับว่าคนนำมาแจกรับรู้ว่าคนในหมู่บ้านมีจำนวนเท่าไหร่ เศษผ้ามีเกินมาบ้างนิดๆหน่อย และแน่นอนว่าบ้านเสาร์น้อยก็ได้อีกตามเคย เพราะทุกๆคนต่างเต็มใจที่จะให้

    ทั้งๆที่บ้านของเสาร์น้อยปฎิเสธที่จะรับ เพราะทุกๆคนรู้ดีว่าผ้าพวกนี้ไม่ได้ขาดแคลนอีกต่อไปสำหรับครอบครัวพวกเรา แต่ก็ต้องรับน้ำใจจากคนในหมู่บ้านอีกต่อหนึ่ง

    เมื่อทางด้านนี้กำลังวุ่นวายแจกจ่ายเนื้อผ้ากันอยู่พวกผู้ชายก็พากันขับรถสีแดงเรียงแถวเข้ามาถึงหมู่บ้านกันแล้วด้วย 

    แน่นอนว่าพอมาถึงพวกเขาก็เห็นกลุ่มพวกผู้หญิงไม่ห่างจากกลางลานหมู่บ้านมากนัก ก็พากันแปลกใจพอเห็นผ้าเป็นม้วนวางอยู่ก็ตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าจะได้มาเยอะขนาดนี้ 

     แต่พอพวกผู้ชายพูดถึงยอดเงินที่เป็นรายได้ขายแก้วมังกรสีเหลืองให้ทุกๆคนรับรู้พร้อมๆกัน พวกสาวๆก็ต่างตกใจไม่ต่างกับพวกเขาที่รับรู้ในตอนนั้น

    และแน่อนว่าพวกเขาต่างก็ต้องใช้คำพูดคำเดิมที่ได้พูดกันเมื่อวานนี้ทั้งวัน และหลายๆรอบกับว่า…

    “วันนี้เป็นวันที่ดี วันที่โชคดีของหมู่บ้านเจียวจิ้น”

แก้วมังกรสีเหลืองทั้งหมด 2,000 กิโล

กิโลละ 250หยวน 

2,000 x 250 = 500,000

แบ่งครอบครัวละ 16,666 หยวน

************
 

     เสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษในการช่วยย่อขนาดของและขยายขนาดให้กลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง เป็นอะไรที่สบายมากจริงๆไม่ต้องแบกหามให้เหนื่อยแต่อย่างใด

     ส่วนรายได้ที่ได้มาครอบครัวละหมื่นกว่าหยวนนี้ก็ทำให้คนในหมู่บ้านเจียวจิ้นมีเงินออมเพิ่มมากขึ้นอีกครั้ง มีแต่เรื่องดีๆเข้าหมู่บ้านมาสองวันติดๆแบบนี้ ย่อมทำให้ทุกๆคนมีความสุขแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย