“อาซู่ ฉันพอจะรู้แล้วว่าน้องของนายต้องเจอกับความยากลำบากยังไง........แต่นายวางใจเถอะ ฉันจะปกป้องเธอเอง ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้ เว้นแต่ว่าจะข้ามศพฉันไปก่อน!” เซียวเฉินยืนยันหนักแน่น พร้อมกับััไปที่แหวนกระดูกแกะสลัก
แหวนกระดูกวงนี้ เขาได้มันมาั้แ่ยังเด็กๆ ตามคำทำนายของหมอดู
ครึ่งเดือนก่อนหน้านี้ หมอดูของเขาได้ทำนายไว้ว่า จงไปตามทางของแหวนนั้น และความลับของมันจะถูกเปิดเผย ในตอนนั้น คนที่อยู่ด้วยกันคือ ซู่หยุนเฟิง พี่ชายของ ซู่ฉิง!
ในท้ายที่สุด ซู่หยุนเฟิง ก็ได้สละชีวิตเพื่อช่วยเหลือเขา แต่ก่อนหน้านั้นซู่หยุนเฟิงได้รับโทรศัพท์จากน้องสาว เธอ้าให้เขากลับไปช่วยสะสางปัญหาบางอย่างให้
ดังนั้น หลังจากเกิดเื่ขึ้น เขาก็ไม่ได้รอที่จะให้ร่างกายหายดี เร่งรีบลงมาที่หลงไห่ในทันที เนื่องจากเขากลัวที่จะสายเกินไป กลัวว่าสองพี่น้องจะมีอันตราย
จนกระทั่งตอนนี้ เหตุการณ์ต่างๆก็ยังคงไม่เลวร้ายเท่าไรนัก!
“อาซู่ ฉันจะช่วยจัดการปัญหาของน้องสาวนายให้เสร็จแล้ว จากนั้นฉันก็จะกลับไปสะสางหนี้แค้นต่อ เืต้องชำระด้วยเื ไม่ว่าจะเป็ใครหน้าไหน มีอิทธิพลยังไง ฉันก็จะให้พวกมันชดใช้!”
เซียวเฉิน กล่าวด้วยน้ำเสียงเ็า และสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
**กรี้งงงง**
หลังจากที่พูดจบ เขาก็ระงับอารมณ์เอาไว้ แล้วรับโทรศัพท์
“พี่เฉิน ทางโน้นเป็ยังไงบ้าง?”
“ทุกอย่างราบรื่นดี”
“อ้อ แล้วพี่พักอยู่ไหนล่ะ? มาพักด้วยกันไหม?”
“ฉันพักอยู่กับ ซู่ฉิง น่ะ” เซียวเฉิน พูดพลางจุดบุหรี่ “น้องเตา เื่ที่ฉันให้นายไปจัดการ จัดการไปถึงไหนแล้ว?”
“ตอนนี้เสร็จไปแล้วสามที่ ตอนนี้รอแค่พี่เฉินพิจารณาอยู่ครับ”
“อ่า งั้นเป็พรุ่งนี้ ฉันจะเข้าไปหานาย”
“รับทราบครับ”
หลังจากวางสายโทรศัพท์ เซียวเฉิน ก็สูบบุหรี่ต่อจนหมด จากนั้นก็เข้าห้องพักผ่อน
เวลาดึกล่วงเลยไปในพริบตา
เวลาหกโมงเช้า เซียวเฉินตื่นนอนขึ้นมาพร้อมกับชำระล้างทำความสะอาดร่างกาย แล้วก็ออกจากที่พักอย่างเงียบๆ เพื่อที่จะเดินตรวจไปรอบๆ!
มันกลายเป็ความเคยชินไปเสียแล้ว เมื่อมาอยู่ในที่ๆไม่คุ้นเคย เขาก็จะต้องตรวจสอบให้แน่ชัดว่าเป็อย่างไร มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง เพื่อที่จะตอบโต้ได้เร็วที่สุดในสถานการณ์คับขัน!
หลังจากที่เขากลับมายังที่พักแล้ว ซู่ฉิง ก็ตื่นแล้วเช่นกันซึ่งขณะนี้เธออยู่ในห้องครัวจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด ซู่ฉิง ก็โผล่หน้าออกไปดู จึงมองเห็น เซียวเฉิน เธอยิ้มแย้มทักทาย “หืม...ไปออกกำลังกายมาหรอ?”
“อืม ออกไปวนๆมารอบนึงแล้ว”
“งั้นรอแป๊ปนะ อาหารเช้าใกล้จะเสร็จแล้ว”
“มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้องหรอก ฉันคนเดียวก็พอแล้ว”
ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน ซู่เสี่ยวเิ ก็ลงมาจากชั้นบน และพอมองเห็น เซียวเฉิน ก็อดไม่ได้ที่จะมีท่าทีกัดฟันบึ้งตึง!
เมื่อคืนวาน เธอได้วางแผนกลั่นแกล้งเซียวเฉิน แต่ทว่าไม่สำเร็จ แถมยังโดน เซียวเฉิน แต๊ะอั๋งกลับอีก เธอจึงโมโหจนนอนไม่หลับมาตั้งหลายชั่วโมงจนกระทั้งเผลอหลับไป แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมกล้องถึงไม่สามารถบันทึกภาพไว้ได้?
หรือว่า เซียวเฉิน จะเล่นพิเรนทร์? แล้วเขาทำมันได้ยังไง?
โดยเฉพาะคำพูดของ เซียวเฉิน ก่อนที่จะออกจากห้องไป ยิ่งทำให้เธอโมโหมากขึ้นไปอีก มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ!
เมื่อ เซียวเฉิน เหลือบไปเห็น เสี่ยวเิ ยืนหน้าไม่สบอารมณ์อยู่จึงอมยิ้มทักทายไป “อ้าว เสี่ยวเิ อรุณสวัสดิ์!”
“เมื่อคืนผมนอนหลับสบายมากเลยน้องสาว!”***********
“เหอะ ฉันไม่ใช่น้องสาวนาย!”
“เซียวเฉิน นายพูดความจริงกับฉันมาเดี๋ยวนี้ นายทำอะไรกับกล้องวีดีโอกันแน่!” เสียงเิตัดบทถาม ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เซียวเฉิน แอบขำในใจ แถมตีหน้าซื่อ “กล้องวีดีโอ? กล้องอะไรหรอ?”
“ก็กล้องที่ซ่อนไว้ที่ห้องฉันไงหละ!”
เซียวเฉินยังตีหน้าตายใส่ “ห๊ะ? นี่ห้องเธอมีกล้องวีดีโอด้วยหรอเนี่ย? ถึงว่าเธอชอบเล่นถ่ายรูปตัวเองสินะ? มันไม่ดีน้า แถมไม่ปลอดภัยด้วย เธอเคยได้ยินไหมไม่่กี่ปีก่อนมีเื่คลิปหลุดว่อนไปทั่วเลยนะ?”
“ไปให้พ้นเลยนะ นายจะทำอะไรก็ไปทำเถอะไป!”
ซู่เสี่ยวเิ กำหมัดแน่น ถ้ามีโอกาสเธอจะต้องลงมือกับเขาให้ได้จะขอชกหน้าเขาสักที!
“พวกเธอสองคนคุยอะไรกันหรอ?” ซู่ฉิงออกมาจากห้องครัวแล้ว ยื่นน้ำผึ้งแก้วนึงให้กับน้องสาวของเธอ
“อ๋อ! พวกเราคุยกันเื่ถ่ายรูปหนะ” เซียวเฉินยิ้มๆ
“เซียวเฉิน นายก็สนใจเื่ถ่ายรูปหรอ? เสี่ยวเิก็ชอบเหมือนกันนะ พวกเธอควรจะแลกเปลี่ยนกันนะ......”
“พรู๊ด......”
ซู่เสี่ยวเิ กำลังดื่มน้ำผึ้งอยู่นั้น พอได้ยินเข้า น้ำก็พุ่งออกจากปาก!
แลกเปลี่ยน? แลกเปลี่ยนอะไรกัน? แลกเปลี่ยนเกี่ยวกับถ่ายรูปอะนะ?!
“เสี่ยวเิ เป็อะไรหนะ?” ซู่ฉิง เห็น เสี่ยวเิแสดงท่าทีแบบนั้น เลยถามอย่างสงสัย
“ฮึๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่สำลักน้ำหนะ” เสี่ยวเิพูดแก้ตัวไป
“ช้าๆหน่อยซิ โตป่านนี้แล้ว........พวกเธอสองคนคุยกันต่อเถอะ ฉันจะไปทอดไข่ก่อน” เซียวเฉิน ยิ้มส่ง แล้วก็พยักหน้า
“ครับๆ”
รอจน ซู่ฉิง กลับเข้าไปที่ห้องครัว เสี่ยวเิ ก็ชี้ไปที่ เซียวเฉิน “นายหนะ ไม่ต้องมาทำผยองเลยนะ ฉันจะไล่นายออกไปให้ได้เลยคอยดู!”
“จริง เหรอ?” เซียวเฉินส่ายหัว “งั้นเดี๋ยวฉันไปคุยกับพี่เธอสักหน่อย เื่ไปเฝ้าเธอโรงเรียน........”
“………..”
ฉับพลันซู่เสี่ยวเิ แทบจะร้องออกมาในทันใด นายยังเป็ลูกผู้ชายรึเปล่าเนี่ย? ทำไมชอบแกล้งด้วยวิธีนี้? โธ่เว้ย!มันบ้าอะไรกันเนี่ย! เสี่ยวเิคิดในใจ
“เสี่ยวเิ จริงๆเราก็ไม่มีความแค้นต่อกัน มาทำข้อตกลงกันหน่อยดีไหม? เธอไม่ต้องมาคอยหาวิธีไล่ฉันออกไป ฉันก็จะไม่ไปวุ่นวายกับเธอที่โรงเรียน ดีไหมล่ะ?”
“ไม่มีทาง ยังไงฉันก็จะไล่นายออกไปให้ได้!”
“ถ้าอย่างงั้นเราก็คุยกันไม่รู้เื่หนะสิ?”
“ไม่มีทาง!”
“อ้อ งั้นฉันคงต้องไปคุยกับพี่สาวเธอแล้วหละ ฉันมั่นใจว่าพี่สาวเธอจะต้องพอใจแน่ๆ ที่จะให้ฉันไปเป็บอดี้การ์ดให้เธอที่โรงเรียน!” เซียวเฉิน พูดจบก็พลันมุ่งหน้าเดินเข้าไปที่ห้องครัว
เสี่ยวเิเห็นแบบนี้ เลยร้อนรน “นี่ เ้าบ้า กลับมานะ!”
“เธอจะเรียกฉันทำไมล่ะ?” เซียวเฉินหันมา พร้อมขมวดคิ้วใส่
“เ้าบ้านี่.......ไม่ซิ เซียวเฉิน!”
“ถ้าไม่ลำบากเกินไปก็ เรียกฉันว่าพี่เฉิน เข้าใจไหม?”
“ฉันจะเรียกนายตาลุงเฉิน!” เสี่ยวเิยังคงโมโห
“อะๆ เธอเรียกฉันตาลุงเฉินก็ได้ มันยิ่งทำให้ฉันาุโที่สุดในบ้านล่ะนะ.......”
“คือฉัน.......!” เสี่ยวเิ พูดไม่ออก ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ
“เด็กผู้หญิงที่น่ารักหนะ อย่าสบถคำที่ไม่สุภาพซิมันไม่ดีเลยนะ อ้อ ฉันจะไปคุยกับพี่สาวเธอเื่ที่ว่าล่ะนะ!” เซียวเฉินพูดจบ ก็จะเดินไปที่ครัวอีกครั้ง
ซู่เสี่ยวเิ พยายามที่จะระงับความโกรธพร้อมกับ รีบไปดักหน้า เซียวเฉินไว้ “ฉันไม่ไล่นายออกแล้วก็ได้ พอใจรึยัง? อย่าทำให้เป็เื่ใหญ่เลยน่า!”
“ตะกี้ได้ แต่ตอนนี้ไม่แล้วหละ”
“งั้น.....งั้นนายคิดจะทำอะไรเนี่ย?”
“เรียกฉันพี่เฉินหน่อยซิ?” เซียวเฉิน พูดเสียงต่ำ
“………..”
“เอ้า ทำไมไม่เรียกล่ะ?”
ซู่เสี่ยวเิกัดฟันกำหมัดแน่น แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พี่เฉิน”
“เสียงดังหน่อยซิ สัญญาณไม่ดีเลย ไม่ได้ยินอะ”
“…………” ตอนนี้ความโกรธของ เสี่ยวเิ พุ่งจัดพอที่จะทำให้ทั้งมหาสมุทรแห้งเหือดไปได้เลย เธอกัดฟันพูดเสียงดัง “พี่เฉิน!”
“อู้ว!” เซียวเฉินตอบรับ “อย่างนี้ซิเยี่ยมเลย ทำไมเราต้องมาบาดหมางกันด้วยล่ะ? ใช่ไหม?”
เสี่ยวเิ ยิ้มแหยงๆ ในใจเต็มไปด้วยความจ็บใจ เ้าบ้านี่สมควรตาย ละครเื่นี้ยังไม่จบง่ายๆหรอก ฝากไว้ก่อนเถอะ!
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสามคนก็มานั่งร่วมโต๊ะอาหาร เพื่อที่จะกินอาหารเช้ากัน อย่างน้อยเช้านี้ก็มีเื่สนุกเกิดขึ้น!
หลังจากกินเสร็จแล้ว เก็บกวาดอย่างง่ายๆ ทั้งสามคนก็ขึ้นรถออกจากบ้าน เพื่อที่จะไปส่งเสี่ยวเิ ไปโรงเรียนก่อน หลังจากนั้นค่อยเข้าไปที่ออฟฟิศ
“เซียวเฉิน เสี่ยวเิหนะ เป็คนที่ค่อนข้างเอาแต่ใจ หวังว่านายจะไม่ถือสา” ซู่ฉิง พูดกับ เซียวเฉิน หลังจากที่ เสี่ยวเิลงรถไปแล้ว
“ไม่เป็ไรหรอก มันเป็เื่ปกติของเด็กวัยนี้ที่จะดื้นรั้นเป็ธรรมดา ใครก็ห้ามไม่อยู่หรอก?”ซู่ฉิง ก็ขำออกมา เปลี่ยนเื่คุยทันที
“เมื่อคืนฉันกับ พี่หลาน ปรึกษากันแล้ว จะให้นายเข้ามาเป็บอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน นายว่ายังไงล่ะ?”
“ตกลงซิ”
“เยี่ยม ถ้างั้นเื่นี้ ถึงออฟฟิศแล้วเราค่อยคุยกัน นายทำตามแผนก็พอแล้ว”
“ได้ซิ” เซียวเฉิน พยักหน้า แล้วก็ถามไปว่า “ซู่ฉิง ตกลงแล้วเธอเจอปัญหาอะไรกันแน่?”
ซู่ฉิง สายตาเปลี่ยนไป แต่ไม่นานก็กลับมาปกติ “ก่อนหน้านี้ ฉันได้รับจดหมายขู่.....”
“จดหมายขู่? จากไหนกัน?”
“ฉันก็ไม่แน่ใจ”
“เธอมีใครที่น่าสงสัยบ้างไหม?”
“ก็ไม่มีนะ”
“ถ้างั้นเอาอย่างนี้ ต่อจากนี้พวกเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น เพราะเรายังไว้ใจใครไม่ได้?”
ซู่ฉิง พยักหน้า “อืม เพราะฉะนั้นตอนนี้ก็รอเวลาละกัน”
“เอาเถอะ” เซียวเฉิน น้ำเสียงเป็ห่วง ทำอะไรไม่ถูก ดีนะที่รู้เื่เร็ว ไม่ปล่อยให้นานไปกว่านี้!
ซู่ฉิน มองในตา เซียวเฉิน พร้อมคิดและถอนหายใจออกมา ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากบอกความจริงหรอกนะ แต่เพราะเื่มันใหญ่เกินไป ถ้าทุกอย่างรั่วไหลออกไป จะเป็เื่ยุ่งยากขึ้น!
ขณะนั้น ทั้งสองต่างมีความในใจ ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้
ทันใดนั้นทั้งสองก็มาถึงบริษัท ซู่ฉิง สั่งงานลูกน้อง แล้วก็เริ่มที่จะสะสางงานของตัวเอง ทางด้านของเซียวเฉินก็มาที่ห้องของเลขา
“พี่หลาน วันนี้สวยจังเลยนะครับ!”
เซียวเฉิน มองพี่หลานแบบไมละสายตา
วันนี้ ไท้หลาน ใส่ชุดเดรสสีดำสนิท ดูหรูหรามีเสน่ห์ สงเสริมให้บรรยากาศดีขึ้นมาทีเดียว!
“ทำไมล่ะ เมื่อวานฉันไม่สวยหรือยังไง?” ไท้หลาน พูดสวนกลับไป
“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย วันนั้นก็สวยเหมือนกันครับ พี่มีเสน่ห์เสมอแหละ” เซียวเฉิน หยอดคำชม แทบไม่ต้องคิดเลย ปากก็พูดออกมาเอง
“อืมๆ พูดจาน่าฟังดี” ไท้หลาน ยิ้มๆ “นั้งก่อนซิ ประธานซู่ แจ้งกับนายแล้วหรือยัง?”
“อ่อ รู้แล้วหละ ไม่มีข้อโต้แย้งอะไร”
“สบายใจเถอะนะ นายจะได้ทำงานกับหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่ก็ไม่ใช่รับคำสั่งจากทางนู้นหรอกนะ หัวหน้าของนายมีแค่สองคนเท่านั้นแหละ คนแรกก็คือ ซู่ฉิง...”
“แล้วอีกคนละครับ?”
“อีกคน ก็ฉันเองไงล่ะ คิๆๆ......”
เซียวเฉิน จ้องมองที่หน้าอกของ ไท้หลาน แล้วก็อมยิ้ม “พี่หลาน หัวหน้าผมคนนี้ จะไม่ลงโทษผมใช่ไหมครับ?”
“ก็ต้องดูความประพฤตินายล่ะนะ” เลขาสาว พูดอย่างเขร่งขรึม
“เฮ้อ ถ้าอย่างงั้นผมก็ต้องทำตัวดีๆซินะ”
ทั้งสองคนพูดกันอย่างมีอารมณ์ขัน ไท้หลาน ก็ได้แนะนำคร่าวๆเกี่ยวกับหน่วยรักษาความปลอดภัยให้ เซียวเฉินฟัง
ฝ่ายรักษาความปลอดภัยมีพนักงานด้วยกันทั้งหมดห้าสิบกว่าคน ส่วนใหญ่กระจายทำงานกันในส่วนของโรงงาน ในออฟฟิศหลักๆจะมีราวๆยี่สิบคน ล้วนมีหน้าที่รับผิดชอบเื่ความปลอดภัย!
“ห้องทำงานของนายก็อยู่ใกล้ๆกับแผนกนั้น”
“โอ้ นี่ผมมีห้องทำงานด้วยเหรอ?”
“แน่นอนซิ แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ รอห้องทำงานของฉันว่างก่อน นายถึงจะได้ย้ายมาแถวๆนี้”
“เฮ้อ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้มั้ง? พวกเราใช้ห้องทำงานร่วมกันก็ได้หนิ? พวกเาายหนุ่ม หญิงสาวช่วยกันทำงานจะได้ไม่เหนื่อยไง” เซียวเฉินพูดพลางเอานิ้วมือวาดลงบนโต๊ะ
“นี่เ้าหนุ่มน้อย นายยังอ่อนหัดนัก!” ไท้หลาน จ้องตา เซียวเฉิน “ฉันไม่เถียงกับนายล่ะ ฉันจะพานายไปที่แผนกนั้นล่ะกัน!”
“ไม่รบกวนดีกว่าครับ ผมไปเองได้!”
ไท้หลาน พยักหน้า “งั้นก็โอเค นายไปเถอะ ฉันจะโทรไปแจ้งที่แผนกบุคคลไว้ก่อน”
“ได้ครับ” เซียวเฉินก็ออกจากห้องไป แวะห้องน้ำก่อน หลังจากนั้นก็เดินตามทางไปที่แผนกรักษาความปลอดภัย
……….
8K
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)
