ท่าทางพี่หลี่กำลังคว้าถังน้ำออกจากบ่ออย่างช่ำชอง
สิ่งที่ทำให้ผมสงสัยคือ....เขาพยายามจะทำอะไรในเวลานี้?
จากนั้นเขาเติมน้ำลงหม้อใบใหญ่แล้วเติมฟืนเพื่อจุดไฟ
แม้ว่าการกระทำของเขาดูไม่เป็ธรรมชาติแต่หลังจากที่เขาทำเสร็จ จู่ๆ เขาก็ร้องอกมา
"อึก..ฮืออออ..ฮืออ..หึหึหึ ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆ" เขาร้องไห้แล้วก็หัวเราะทันที!
ผมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งใจเดินเข้าไปปลุกด้วยวิธีไหนก็ได้ให้หลี่หม่าจือตื่นและหยุดการกระทำนี้สักที
ผมค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ขึ้น….
ทันใดนั้น พี่หลี่ก็จับท้องตัวเองแล้วทรุดลงกลิ้งบนพื้นดูทุรนทุราย
สีหน้าของเขาดูเ็ปทรมานมาก เขาอ้าปากกว้างเหมือนกำลังกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย
การกระทำของพี่ชายน่ากลัวมาก ผมรีบถอยออกมา 2 ก้าวโดยไม่รู้ตัว
หลี่หม่าจือนอนกลิ้งไปมาสักพัก จู่ๆ เขาก็เริ่มดีขึ้นแล้วลุกขึ้นมาหยิบผ้ามาชุบน้ำร้อนคลุมที่เป้ากางเกงตัวเองแล้วถูเบาๆ!!
เขาโฟกัสที่จะทำตรงส่วนล่างเท่านั้น..สักพักเขาเริ่มท่าทางผ่อนคลาย
นอนหายใจหอบอยู่บนพื้นราวกับคนออกกำลังกายอย่างหักโหม
ในขณะเดียวกัน ยิ่งทำให้ผมช็อกกว่าเดิม!...
คิดไม่ผิดแน่ๆ สิ่งที่เขาทำทั้งหมดไม่ต่างจากคนท้องแก่กำลังพยายามคลอดลูกด้วยตัวเอง
และดูจากสถานการณ์ก็ถึงขั้นตอนที่เขาทำภารกิจเสร็จแล้วด้วย
หลี่หม่าจือนอนสลบอย่างหมดแรง
ในตอนนั้นผมนึกได้สติทันที อย่าบอกนะว่า..ิญญาของเ้าของรองเท้าปักข้างนี้ คือผนึกตายท้องกลม??
ตอนนี้ผมรู้บทสรุปของเหตุการครั้งนี้แล้ว…..ไม่ว่ายังไงก็ตาม สิ่งนี้จะไม่ทำให้พี่หลี่ต้องได้รับความเดือดร้อนทั้งหมด
ผมคิดในขณะที่หลี่หม่าจือก็ลุกขึ้นหยิบกรรไกรกำลังตัดสายสะดืออันว่างเปล่าตรงนั้น
ผมรีบวิ่งเข้าไปหยิบน้ำมันมะกอกในบ้านของเขา
วิ่งกลับมาเทลงบนหัวและรองเท้าปักที่พี่หลี่ใส่อยู่
เมื่ออดีต ปู่ผมสอนว่า ต้นกำเนิดของผนึกตายท้องกลม คือความเกลียดแค้นทั้งหมดของหญิงตั้งครรภ์ได้สิบเดือนแต่เสียชีวิตขณะคลอด
เพราะเธอไม่สามารถคลอดบุตรได้...ด้วยแรงแค้นของเธอมันยากที่จะบรรเทาลง หลังจากนั้นพลังงานจะเข้าไปแทรกซึมตามเครื่องสวมใส่ของเธอ
ทั้งหมดนี้คือความเฮี้ยนที่ปัดเป่าออกไปได้ยาก
ส่วนใครก็ตามที่ัักับสิ่งของที่มาจากิญญาตนนี้จะมีอาการทุกข์ทรมาน
ไม่ว่าจะการตื่นละเมอ นอนไม่หลับ และมีการกระทำตามประสาของคนท้องก่อนเธอจากไป
แม้ว่าอาจไม่ถึงอันตรายต่อชีวิต แต่อาจทำให้พวกเขาเสียสุขภาพจิตจนบ้าคลั่งได้
การจัดการกับิญญาตนนี้ สิ่งที่ทำให้ทุกอย่างสงบลงได้ คือน้ำมันเท่านั้น มันจะทำให้เธออ่อนแรงและนิ่งไป
ไม่นานนัก พี่หลี่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
ร้องโอดอวยตะเกียกตะกายอย่างหมดแรง
ผมรีบเข้าไปให้เขาอยู่เฉยๆ "พี่หลี่ ใจเย็นๆ ตอนนี้ทุกอย่างสงบลงแล้ว!"
พี่หลี่มองซ้ายขวาอย่างกังวล พอมั่นใจแล้ว เขาจึงค่อยๆ สบายใจแล้วคว้าแขนผมถามทั้งๆ ที่ยังรู้สึกระบม
"น้องจาง..นายรู้วิธีแก้เื่นี้แล้วใช่มั้ย? ....ให้ตายเถอะ..เมื่อกี้นี้พี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังคลอดลูกจริงๆ"
ผมพูดกับหลี่หม่าจือด้วยสีหน้าจริงจัง
"พี่ ฟังผมนะ..เื่ที่เกิดอยู่ตอนนี้ มันคือิญญาผนึกตายท้องกลม เป็เื่ที่เฮี้ยนที่สุดที่จะปัดเป่าสิ่งนี้ให้หายขาด และผม้าให้พี่เตรียมนมแม่กับน้ำมันมะกอกมาให้ผมอีก ไม่ต้องเตรียมมาเยอะ ขอแค่ 30-50 มิลลิลิตรพอ รีบไปเลย ก่อนจะสายเกินแก้!"
หลี่หม่าจืออึ้งตาไม่กระพริบ "พี่ซื้อน้ำมันมะกอกจากร้านค้ามาได้นะ...แต่จะให้พี่ไปขอน้ำนมแม่ได้ทุกที่เหมือนที่นายขอมันไม่ได้ง่ายนะ"
ผมที่รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่แล้ว แต่เขายังจะมาถามอะไรตลกๆ แบบนี้อีก ผมตอบด้วยความหงุดหงิด
"ถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องหาและผมก็จะไม่เข้าไปยุ่งเื่นี้อีก!"
"และอย่าลืมนะว่า ถ้าหาของไม่ได้ที่บอกภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ แม้แต่ปู่ผมที่สามารถช่วยอะไรได้!"
หลี่หม่าจือเห็นสีหน้าผมแล้วรู้สึกถึงความสำคัญของเื่นี้ เขารีบวิ่งออกไปโดยไม่พูดต่ออะไรสักคำ
ผมรีบเดินเข้าไปในบ้าน เห็นลูกชายของเขาตื่นพร้อมกับสีหน้าด้วยความสั่นกลัว...ผมแก้เชือกออกอย่างรวดเร็ว
"รีบเตรียมตัวออกไปหาเพื่อนๆ ไปอยู่กับครอบครัวพวกเขาก่อน ที่นี่ไม่ปลอดภัยห้ามกลับมาบ้านคืนนี้เด็ดขาด!! แต่ถ้าไม่เห็นพ่อกับอาจางพรุ่งนี้ ก็ไม่ต้องตามหา เดี๋ยวเราจะกลับมาเอง...เข้าใจมั้ย?!!"
ลูกชายเข้าใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดไม่กี่วันก่อน หลังจากที่ผมออกคำสั่ง เขาใและพยักหน้าซ้ำๆ
ผมมองหน้าลูกชาย แต่ไม่มีเวลาแล้ว รีบหาน้ำมันอีกถังในห้อง แล้วตัดปากถัง โยนรองเท้าแช่ลงในถัง และนั่งลงคอยสังเกตการกระทำของรองเท้า...
ไม่นาน ก็พบว่าสีแดงของรองเท้าค่อยๆ จางลง ขณะที่สีน้ำมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็สีแดงเื
ผมหายใจเข้าลึกๆ คิดว่าถ้าเ้าของรองเท้าปักคือผนึกตายท้องกลมจริงๆ ผมก็คงจะทำความสะอาดให้ไม่ได้ แล้วนั่งเฝ้ารอดูต่อ...แต่รองเท้ามันไม่ขยับไปไหนเลย
บรรยากาศมันเงียบมากจนทำให้ผมได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นแรงอยู่ด้วยซ้ำ
รอจน 10 นาทีก็แล้ว....20 นาทีก็แล้ว....25 นาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีวี่แววของหลี่หม่าจือกลับมา
ผมกังวลมาก การควบคุมสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่มันไม่ใช่เื่ยาก กับไอ้แค่น้ำมันเป็ถังขนาดนี้เอาไม่อยุ่ละก็....ผมจะสาปแช่งพี่หลี่ให้ถึงโคตรเหง้าศักราช
เหลือเวลาแค่ 3 นาทีสุดท้ายแล้ว!
ไม่ทันขาดคำ หลี่หม่าจือรีบวิ่งกลับมาท่าทางหอบกระหาย รีบยื่นขวดน้ำมันมะกอกกับน้ำนมให้ผม...
"ให้ตายเถอะ! พี่หมดแรงแล้ว มันยังไม่สายเกินไป!"
ผมไม่สนใจพี่หลี่ รีบเทน้ำมันมะกอกและนมทั้งหมดลงในอ่างล้างหน้า ผสมให้เข้ากันและหยิบรองเท้าปักแช่ลงไป
ทันทีที่แช่ลงก็เกิดเื่แปลก สิ่งที่ผสมในอ่างเริ่มเดือดจนเกิดฟอง รองเท้าลอยไปมาโดยไม่จม
ฉากนี้ทำให้หลี่หม่าจือใจนอุทาน
"ชิบละ...มันจะมีอะไรอีกวะเนี่ย?!"
เหงื่อเต็มฝ่ามือไม่กล้าละสายตาจากสิ่งตรงหน้า
ไม่กี่นาทีผ่านไป ส่วนผสมในอ่างค่อยๆ หยุดลง รองเท้าปักจมลงแล้ว
ผมถอนหายใจโล่งอกไปที ผมนั่งยองเช็ดเหงื่อที่ท่วมหน้า..."เฮ้อ..มันได้ผล"
ฮู้ววว!!....หลี่หม่าจือถอนหายใจ "ดี ดี ดี"
"ดีกับผีอะไรละ!" ผมค่อยๆ กลอกตามองไปหน้าหลี่หม่าจือ "วิธีนี้ช่วยได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น ยังไม่สามารถหยุดมันได้ตลอดไป ผ่านไป 10-15 วัน หลังจากวันนี้ ิญญาตนนี้จะกลับมาก่อเื่อีกครั้ง ถึงตอนนั้นการแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้จะไร้ประโยชน์อยู่ดี"
หลี่หม่าจืออึ้ง "ละ-แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ?"
ผมหายใจเข้าลึกๆ "เอาละ! มาตรวจสอบกันก่อนว่ารอยผนึกนี้มีประวัติอย่างไรบ้างมาก่อนหน้านี้"
2K
