2 ผู้เฒ่าได้แต่ดูแลสตรีที่เก็บมาจากสุสานไร้ญาติผู้นี้ตามมีตามเกิด พวกเขาหวังเพียงนางจะพอมีประโยชน์บ้างสำหรับคนไร้ลูกหลานเช่นพวกเขา ในใจหวังเพียงว่านางจะดีขึ้นในเร็ววัน พวกเขาจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงมากนัก
วันรุ่งขึ้นสองสามีภรรยาวัยชราต่างแยกย้ายกันไปล่าสัตว์เก็บผักป่าเพื่อไว้ทำอาหารเลี้ยงดูสตรีอ่อนแอที่เก็บกลับมา นางยังหลับไม่ได้สติหลังจากให้นางดื่มยาสมุนไพรบำรุงร่างกายที่เก็บมาจากป่าเมื่อคืนนี้ ทั้งยังได้พูดคุยกับนางเพียงเล็กน้อย แต่อย่างน้อยก็พอทราบชื่อเสียงเรียงนามว่านางชื่อไฉ่หง ถูกคนของหอนางโลมนำมาทิ้งไว้ที่สุสานแห่งนั้น ด้วยเคยถูกขายให้หอนางโลมแล้วเกิดป่วยไข้ใกล้หมดลม คนเ่าั้จึงนำมาทิ้งไว้โดยไม่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวได้บ้างแล้ว หากนำนางกลับไปขายที่เดิมคงจะไม่ได้แล้วกระมัง เพราะแม่เล้าหอคณิกาแห่งนั้นคงไม่ยอมจ่ายค่าตัวนางซ้ำสองเป็แน่ ทั้งยังอาจจะนำตัวนางกลับไปใช้งานได้ง่ายๆ โดยไม่เปลืองแรงดูแลเช่นพวกตน หากพวกเขาดูแลนางให้ดีขึ้นแล้วคงไม่คิดพานางกลับไปขายที่หอนางโลมแห่งนั้น ด้วยกลัวถูกขู่เข็ญบังคับให้ส่งคนให้
2 ผู้เฒ่านี้มีนามว่า จงจิ้ง กับชิวอ้าว พวกเขาใช้ชีวิตเร่ร่อนขอทานด้วยกันมานานั้แ่ยังเด็กจนได้เป็สามีภรรยากันและเพิ่งจะเดินทางมาอาศัยที่กระท่อมร้างแห่งนี้ไม่นาน พวกเขาเก็บกวาดแค่พออยู่ได้ ลูกหลานล้วนไม่มี เพราะพวกเขาเร่ร่อนไปเรื่อยจึงไม่อยากสร้างภาระให้ตนเอง บางครั้งก็ไปหาของมีค่าแถวสุสานไร้ญาติบ้าง ไม่คิดว่าจะพบเจอสตรีผู้นี้ที่ยังมีลมหายใจอยู่
ไฉ่หงนั้นเมื่อฟื้นขึ้นมาคราแรกยังงุนงงกับทุกสิ่งตรงหน้าอยู่มาก นางยังไม่รู้จัก 2 ผู้เฒ่าดีพอ บางวันจึงเพียงแอบกินยาที่พอมีพกติดตัวก่อนหน้านี้ลับหลังเท่านั้น ด้วยกลัวว่าหากพวกเขารู้ว่านางเริ่มอาการดีขึ้นแล้วจะนำนางไปขายเร็วขึ้น พวกเขาหาอาหารให้ข้าวให้น้ำนางแค่พออิ่ม นางเองก็ไม่เรียกร้อง ด้วยกลัวว่าพวกเขาจะไม่พอใจ นางต้องทนเก็บความในใจที่บังเอิญได้รับรู้ยามตนเองแสร้งนอนหลับในคืนวันหนึ่งพอดีและแอบได้ยินชายหญิงชรา 2 คนนี้คุยกัน พวกเขาช่วยเหลือนางเพียงหวังจะขายนางต่อให้ผู้อื่นเอาเงินตำลึง หากพวกเขารู้ว่านางมีของมีค่าคงแย่งชิงไปแน่ นางจึงไม่คิดจะให้สิ่งใดตอบแทน ตอนนี้นางยังไม่แข็งแรงดี แม้แต่คนชรา 2 คน นางยังไม่รู้ว่าจะรับมือได้หรือไม่แม้นางจะมีวรยุทธ จึงได้แต่พยายามข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ หากนางดีขึ้นคงต้องหาทางหนีทีไล่เตรียมไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ที่นี่ไม่ต่างจากคอกหมูสกปรกที่เอาไว้ขุนตัวนางไว้ขายเลย
ชีวิต่หลายเดือนที่ผ่านมาของนางั้แ่บิดามารดาจากไปช่างยากเย็นนัก จากที่เคยสุขสบาย มาถึงตอนนี้ไม่ว่าจะหันไปทางใดล้วนพบเจอแต่ผู้ไม่ประสงค์ดี กว่านางจะรอดพ้นจากหอนางโลมมาได้ก็เกือบหมดลมหายใจ พอมีคนมาช่วยเหลือกลับ้าขายนางเอาเงินตำลึงอีก ชีวิตของนางช่างพลิกผันจริงๆ ในระยะเวลาสั้นๆ นี้ ต่อไปนี้นางจะไว้ใจใครได้อีก
ไฉ่หงได้เรียนรู้แล้วว่าตนเองนั้นคงต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้น จะเชื่อใจไว้ใจใครง่ายๆ ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ก็แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะมีคนคิดร้ายจนถูกคนจับไปขายที่หอนางโลม ทำให้นางมองผู้อื่นในแง่ดีไม่ได้เลยในตอนนี้
หลายวันผ่านไปไฉ่หงก็ยังใช้แผนเดิมคือทำตัวให้เจ็บออดๆ แอดๆ อยู่เช่นเดิม และทานยาต้มที่ท่านผู้เฒ่าทั้งสองนั้นหามาให้เพียงเล็กน้อย ด้วยร่างกายนางเริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นบ้างแล้ว นางคิดว่าจะหาโอกาสหนีไปยามพวกเขาเข้าป่าไปล่าสัตว์เก็บสมุนไพรให้นาง อย่างน้อยนางมีวิชาตัวเบา คนชราทั้งสองคนนี้คงตามนางไม่ทัน นางเพียงออมแรงไว้อีกสักหน่อยเท่านั้นเพื่อรอเวลาเหมาะสม จึงไม่อยากทำตัวให้ผิดแผกไปจากเดิม
แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาก็ยังไม่ออกไปเข้าป่าพร้อมกันสักครา ต่างคนต่างสลับกันเฝ้านางเหมือนกลัวว่านางจะหายไป แม้นางจะมีวรยุทธแต่ก็ไม่อยากทำร้ายพวกเขา อย่างน้อยพวกเขาก็ช่วยนางขึ้นมาจากหลุมนั่น จากคราแรกที่นางคิดจะหนีไปและทิ้งไข่มุกไว้ให้พวกเขาเป็ของตอบแทน มาตอนนี้กลับทำไม่ได้แล้ว ทั้งพวกเขายังคอยเฝ้านางไม่ห่างเช่นนี้อีก นางจะทำเช่นไรดี!?
“ตาเฒ่า ข้าว่านางแข็งแรงดีขึ้นมากแล้วนะ เืฝาดบนแก้มนางก็ชัดเจน เนื้อหนังก็เริ่มกลับมาบ้างแล้ว เ้าว่าเราจะเอานางไปขายที่ใดดี? ข้าดูแลนางมาจะครบเดือนแล้วนะ ข้าเหนื่อยแล้ว หากไม่เห็นว่านางงดงามท่าทางจะขายได้ราคาดีข้าไม่ทนอดหลับอดนอนกลางวันมาคอยเฝ้านางทุกวันหรอก เ้ารีบไปหาคนมาซื้อตัวนางที หรือจะพานางไปโรงค้าทาส แต่เราเองเอาตัวนางมาจากหลุมศพ นางก็ไม่ต่างกับคนตายแล้ว จะซื้อขายอย่างไรก็ต้องมีที่มา จะทำเช่นไรดีที่ไม่ต้องมีปัญหายุ่งยากมากนัก”
ชายชราทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆ ยิ้มมุมปากออกอย่างช้าๆ
“เราก็ป่าวประกาศขายนางให้ชายหนุ่มบ้านใดสักบ้านให้ไปเป็ภรรยาสิ บางครอบครัวที่ร่ำรวยไร้ทายาทย่อมอยากได้อนุ พวกเขาอาจจะยอมจ่ายซื้อตัวนางก็เป็ได้ ยิ่งหากพาชายหนุ่มเ่าั้มาดูตัวนางแล้วเ้าว่าพวกเขาจะไม่อยากซื้อนางกันหรอกรึนางงดงามขนาดนี้! ใครให้ราคาดีที่สุดเราก็ยกให้ผู้นั้น นางคงไม่กล้าโต้แย้งเพราะเราช่วยชีวิตนางมา ชีวิตนางก็คือของเราแล้ว พวกเขาอาจจะอยากได้แม่พันธุ์ชั้นดีเช่นนางก็เป็ได้ ข้าจะไปป่าวประกาศว่ามีหญิงงามพร้อมออกเรือนให้ผู้คนแถวเมืองใกล้เคียงและแถบชายแดนนี้ก่อน เ้าพานางไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวรอข้าแถวต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ รอบนอกเมืองก็ได้ ไม่เกิน 2 ชั่วยามข้าจะพาคนมาดูตัวนาง พวกเขาจะได้ไม่รู้ว่านางมาจากที่ใด เผื่อพวกเขาจะพานางกลับคืนมาส่งเราหากไม่พอใจ ข้าไม่อยากคืนเงินพวกเขา ได้กี่ตำลึงข้าก็ยอม ข้าเองก็เหนื่อยจะล่าสัตว์หาอาหารมาเลี้ยงดูนางแล้วเหมือนกัน”
หญิงชราได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมยิ้มอย่างมีความหวัง ดวงตาของนางทอประกายเจิดจ้าเหมือนเห็นเงินตำลึงลอยมาตรงหน้าแล้ว พวกเขาไม่มีเงินทองอันใด เพียงหาอาหารกินไปแต่ละวันแต่ละมื้อเท่านั้น พอมีสตรีผู้นี้เพิ่มมาทำให้พวกเขาต้องหาอาหารเพิ่มขึ้น จากที่เคยมีเวลาพักผ่อนนอนกลางวันก็ไม่ค่อยมีแล้ว
“เอาตามที่เ้าว่า เ้ารีบไปบอกคนให้มารวมตัวกันเร็วๆ ข้าจะพานางไปอาบน้ำแล้ว จะขัดสีฉวีวรรณให้ผุดผ่องเลย!”
“งั้นข้าไปแล้ว เ้าก็รีบๆ ตามไปล่ะ บอกนางว่าหากอยากตอบแทนบุญคุณพวกเราให้นางทำตามอย่างว่าง่ายก็พอ เ้าไม่ต้องบอกนางว่าจะพาไปไหน”
2 ผู้เฒ่าตกลงกันแล้วได้แต่กระหยิ่มยิ้มย่องอย่างพออกพอใจที่จะได้นำตัวปัญหาผู้นี้ไปขายแล้ว พวกเขาทนดูแลนางมานานพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาเอาทุนคืนแล้ว
“เ้าลุกได้แล้ว ข้าจะพาไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวที่ลำธารใกล้ๆ ยื่นมือมาทั้งสองข้างด้วย”
ไฉ่หงที่กำลังนอนหลับไม่รู้เื่ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงเมื่อมีคนมาเขย่ากายนาง พร้อมสั่งให้นางยื่นมือไปหาแต่กลับกระชากมือนางไปแล้ว
“อะไรกันเ้าคะ! ท่านทำอะไร!?”
หญิงชรานำเชือกมาผูกข้อมือของไฉ่หงอย่างแ่าจนเจ็บข้อมือ นางถูกผูกมือมัดติดกันเช่นนี้แล้วจะอาบน้ำได้อย่างไร
“ข้าจะพาเ้าไปอาบน้ำอย่างไรเล่า ข้าจะอาบให้เอง ส่วนเ้าอยู่เฉยๆ แล้วข้าจะพาเ้าไปทำธุระกับข้าเป็การตอบแทนบุญคุณข้า จงทำตัวว่าง่ายซะ ไม่เช่นนั้นเ้าจะเจ็บตัว!”
หญิงชราชักมีดปลายแหลมเล็กๆ ออกมาขู่ไฉ่หงอย่างน่ากลัว หน้าตาของนางที่เหี่ยวย่นพร้อมดวงตาที่ดุร้ายดูไม่ต่างจากปีศาจเลยในตอนนี้ พวกเขาคงจะพานางไปขายแน่ๆ ไฉ่หงได้แต่คิดในใจ นางหนีไม่ทันแล้วอย่างนั้นหรือ? หากนางต่อสู้แล้วพลาดพลั้งทำพวกเขาาเ็ล่ะ จะถือว่าอกตัญญูหรือไม่ หรือจะยอมให้พวกเขาขายนางเป็ทาสให้ใครก็ไม่รู้อย่างนั้นหรือ!?
ในหัวของนางสับสนไปหมด ในใจทั้งอยากหนีแต่ก็ไม่อยากทำร้ายชายหญิงที่แก่ชราทั้งสองคนนี้
185
