"นายต้องไปกับฉัน"เขาว่าอะไรผมกลัวมากกกเขาจะพาผมไปไหน
"ห่ะ!แต่ผมต้องไปเรียนนะครับ"เขาไม่ฟังผมผมใเขาจะพาผมไปไหน!!
"ขึ้นรถ"เขาไม่ฟังผมนี้มันอะไรกันเนี้ย!!
ผมได้ขึ้นรถตามเขาไปผมจะนั่งหน้ากับคนขับเพราะรถเป็รถตู้เพราะต้องให้เ้านายนั่งหลังผมถูกใช่ไหมครับเหมือนในหนังน่ะครับแฮะๆๆแต่ก็ได้ถูกเสียงขัดไว้ก่อน
"จะไปนั่งตรงนั้นทำไมมานั่งนี้สิ"เขาบอกผมเสียงขัดใจ
"เร็วฉันรีบ"รีบแล้วให้มาด้วยทำไมจะไปไหนยังไม่รู้ถ้าสายน่ะ...ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีอ่ะเห๊อะเื่มากผมคิดในใจมาได้สักพักหลังเขาให้ผมลงไปนั้งตรงข้ามกับเขา แต่พอผมมานั่งกับมามองถนนอีกทีกลับไม่ใช่ทางไปมหาลัยผมครับ
"นายท่านจะไปไหนครับ"ผมถามอย่างใจเย็นแต่ในใจนี้ร้อนเป็ไฟ
"ไปบริษัทฯ" ผมใกับคำตอบของเขามากครับ
"เอ๊ะแล้วเอาผมมาด้วยทำไมครับ!?"ผมพยามยามทำเสียงอ่อนลงให้มากที่สุดเพื่อระงับความโกรธภายในใจ
".....นายต้องไปทำงานที่บริษัทฉัน"แล้วเื่เรียนผมล่ะคุณท่านผมได้แต่ระงับโทสะ
"ลาให้แล้ว...ไม่ได้มีเรียนสำคัญ"เขาพูดหน้าตาเฉย
"แล้วทำไมไม่ให้เลขาคุณช่วยเื่เรียนผมก็สำคัญนะครับ"ผมได้แต่บอกเขาอย่างอ่อนใจแต่ในใจอยากจะตีนักกับใบหน้าอันหยิ่งนั้น
"....." เขาหันมามองหน้าแล้วหันหลบเหมือนไม่ได้คิดไว้เลยเขาเป็เด็กรึไงเอาแต่ใจตัวเอง
"เห้อออ" ผมถอนหายใจแรงเพื่อเอาความเครียดออกแต่เขากลับอมยิ้มหน้าบาน&#__#-&#&ผมสมทบในใจอย่างเหลืออดมากกครับตอนนี้
ณ บริษัท มณีเมฆ
พรึ่บ
"สวัสดีค่ะนายท่าน"ตอนนี้ผมได้ตายไปแล้วครับทุกคนในบริษัทฯต่างมายืนทำความเคารพนายท่านกันทั้งหมดเห่ออชีวิตนี้กูเกิดมาคุ้มแล้วใช่ไหมที่เห็นอะไรแบบนี้กับตา ผมได้เดินขึ้นมาอยากกล้าๆกลัวๆเพราะทุดคนมองมาที่ผมหมดอายเว้ย
"...."ทำให้ผมเดินหลบด้านหลังคุณท่านและเขาก็เหมือนจะรู้ว่าผมกลัวเลยจับมือผม ทำไมนายท่านคนนี้ถึงได้ไม่เหมือนข่าวลือกันนะเพราะตอนนี้ผมเขิลมาก
ห้องทำงานชั้นบนสุด
"นายท่าน้าอะไรไหมครับหรือให้ผมช่วยอะไร"ผมถามไปเพราะั้แ่เข้ามาเขายังไม่ให้ผมทำอะไรเลยนอกจากนั่งดูเขาทำงาน
"เรียกฉันว่าพี่คินก็ได้"ผมอึ้งเรียกว่าพี่คินเนี้ยน่ะ
"ไม่ดีกว่าครับ"ผมปฏิเสธแต่เหมือนทำให้เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
"ทำไมละ"คุณคิมจ้องตาผม
"ก..ก็มันไม่เหมาะสมครับจะให้ผมเรียกชื่อคุณท่านมันจะดูไม่ดีนะครับ"ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเล่า!ผมคิดในใจ
"ใครตัดสินว่าไม่เหมาะฉันอยากให้นายเรียกใครจะทำไม"ทำไมความรู้สึกแวบหนึ่งเขาเป็คนที่ดื้อจัง
"เห้อออครับๆ"ผมตอบปัดๆเขาไป
ก๊อกๆๆ
"ขออนุญาตค่ะ"เสียงเลขาเคาะประตู
"ฮึม!เข้ามา"
"มีอะไร"คุณคิมถาม
"ดิฉันมาแจ้งเื่ที่จะประชุมบ่ายนี้ค่ะ"เลขาตอบ
"อืมเอาว่างไว้บนโต๊ะแล้วไปได้"เขาบอกเลขาเขา
"ค่ะ"..เธอสวยจังเลยน่าผมคิดในใจ
ปึก เสียงปิดประตู
"เป็อะไร"คุณคิมถามผม
"ครับ?ไม่ได้เป็อะไรครับ"ผมตอบไปทั้งๆที่ในใจผมหวั่นๆแปลกๆ
.
.
.
.
12:00น.
ผมนนท์ที่อยู่บริษัทคุณคิงมาั้แ่เช้าแล้วเพราะคุณเขาบอกให้มาช่วยงานแต่นี้ผ่านมาได้ครึ่งวันผมยังไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนและกินแต่ขนมจนผมเลี่ยนแล้วครับผม;=;จากที่ผมเกรงใจจนไม่เกรงใจแล้วครับน่าเบื่อเกินไปแล้ว
ถ้าไม่ให้ทำงานแล้วให้ผมมาทำไมกัน!
โครก~!!
"...หิว?"เขาถามปมเขิลจังเ้าท้องบ้า
"///ครับ><"งื้อออยากมุดดินหนี
"แลัวทำไมไม่บอก"ก็ใครจะไปกล้าบอกเล่าผมคิดในใจ
"ขอโทษครับ" ผมพูดออกมาอย่างสำนึกผิด
คุณคิงกดโทรออกหาใครบางคนและไม่นานเขาก็รับสายทันที
"เลขาจูนให้คริสเตรียมรถให้ผมด้วยอีก5นาทีเดียวผมลงไป"
"ได้ค่ะ"คุณจูนตอบ
"อ..เออจะไปไหนหรอครับ"ผมถาม
"......"เขาไม่ได้ตอบผมได้แต่ความเงียบเป็คำตอบ
"เป็ใบ้หรือไง"ผมกระซิบหันหลัง
"นายว่าอะไรนะ"ผมรีบตอบอย่างร้อนรนมองจากดาวอังคารก็รู้ว่าโกหก
"ลงไปกันไหมครับแหะๆๆ"เห๊อะที่นี้ละหูดี
.
.
.
ณ ห้างแห่งหนึ่ง
"จะกินอะไร"เขาถามผม
"อะไรก็ได้ครับ" ผมตอบอย่างเกรงใจเพราะร้านที่เราหรูหรา5ดาวเลยครับ
"อาหารจีนก็แล้วกัน" เขาบอกพนักงานที่รุับออเดอร์
นี้จะเป็การกินครั้งแรกที่ผมเกร็งและกินน้อยที่สุดเพราะผมกินจุกแต่วันนี้มันเกร็งจนไม่กล้าคีบอะไรเลยครับฮื่อๆๆๆ
"ไหนว่าหิวไม่กินละ" เขาจิบน้ำชาและถามผม
"กินครับกินแหะๆๆ"ใครบอกหิวว่ะแค่ท้องร้องเอง(แต่ก็หิวอ่ะแหละ)
หลังจากที่ผมกินข้าวเสร็จคุณคิมก็ให้คุณคริสขับกลับบริษัทเพื่อไปประชุม
"นายคอยจดสิ่งที่ฉันพูดก็พอเดียวให้เลขาจูนเขียนที่เหลือเอง"ใช่ครับนั้นคือคำพูดสุดท้ายของพี่คิมที่เขาบอกให้ผมจดคำพูดของเขาแต่ั้แ่ที่เก้าเข้ามาในประชุมเขาไม่ได้พูดสักคำเลยครับ
ใช่ครับไม่พูดสักคำมีแต่เลขาจูนพูดคนเดียวเห้อผมถามจริงเขาเอาผมมาทำไมครับ
"เห้ออ"ผมหายใจอย่างอ่อนใจ
"งานที่ฉันให้ทำมันยากเกินไปหรอ?"พี่คิมถามผมอย่างจริงจังปนกังวล
"เปล่าครับผมแค่สงสัยน..นาย...คุณคิมจะเอาผมมาทำไมผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ"ผมถามไปด้วยความสงสัย
"นายจำฉันไม่ได้จริงๆหรอ"เขาถามคำถามนี้อีกแล้วเมื่อคืนเขาก็ถามแบบนี้
"ผมจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักคุณคิม"ถ้าจำไม่ผิดก็ไม่เคยรู้จักน่ะผมคิดในใจ
.
.
.
partคิม
สวัสดีครับผมชื่อคิง หรือเทพสุคิน มณีเมฆเป็นักธุรกิจรายใหญ่และเป็มาเฟียที่คนอาจจะกลัวผมนั้นมีอดีตที่น่าจดจำมากแต่คนในความทรงจำนั้นกลับจำผมไม่ได้
10ปีที่แล้ว
"คินๆมาเล่นด้วยกันกับน้องนนท์นะอิอิ"นนท์ยิ้มหวานให้กับผมพร้อมกับดึงมือผมไปเล่นด้วย
"เด็กดื้อพี่จะต้องไปแล้ว"ผมบอกน้องอย่างอ่อนโยนพร้อมลูบหัว
"เด็กดีของแม่พี่เขาจะกลับแล้ววันหน้าค่อยมาเล่นด้วยกันอีกก็ได้"คุณน้าอธิบายให้เ้าเด็กดื้อของผมฟัง
"ฮึกๆจ..จริงหย้อครับพี่จะมาเล่นกับนนท์อีกหรอครับ"น้องนนท์พูดพร้อมน้ำตา
"แน่นอนสิครับเด็กดื้อของพี่"ผมพูดพร้อมยิ้มให้น้องอย่างอ่อนโยน
"คินกลับได้แล้วลูก"แม่ผมมาตามผมกลับ
"หญิงครั้งหน้าพาลูกมาเล่นกับนนท์อีกนะนนท์ติดพี่คนนี้งอมเลย"น้าจันทร์พูดพร้อมยิ้มไปด้วยเพราะเขาไม่เคยเห็นลูกสนิทกับใครขนาดนี้
"หนูนนท์ชอบพี่คินไหมจ๊ะ"แม่ผมถามน้อง
"ชอบครับ!!ชอบมากๆด้วยครับ"ผมยิ้มกับคำตอบของน้อง
"งั้นวันนี้คุณน้าขอพาพี่คินกลับไปพักแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้น้าหญิงพาพี่คินมาส่งนะคะ"
"อืม!ครับผม"ผมมองน้องก่อนจะบอกลากัน
"พี่ไปก่อนนะ"ผมนั่งย่อคุยกับน้อง
"ครับผมจะรอพี่นะ"น้องพูดพร้อมยิ้มให้กับผม
ผมมองน้องจากในรถจนรถขับไปจนสุดสายตาแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือหลังผมกลับครั้งนี้จะทำให้ไม่ได้พบเด็กดื้ออีกเลย....
1เดือนผ่านไป
พ่อและแม่ผมมีธุรทางบริษัทด่วนทำให้ต้องรีบกรุงเทพด่วนจึงต้องไป คืนนั้นเองฝนตกหนักทำให้ถนนลื่นที่เชียงใหม่นั้นมีแต่เขาทำให้รถเกิดการลื่นผลิกคว้ำตกเขาหลังจากที่ผมได้รับข่าวร้ายนี้คือเช้าของวันถัดไปมันจุกจนผมร้องไม่ออกผมไม่ได้เข้มแข็งอะไรแต่มันจุกจนร้องไม่ออก
"นี้ฉันได้ยินมาว่าครอบครัวนี้เหลือลูกชายคนเดียวแล้วธุรกิจหญ่โตแบบนี้เด็กมันจะดูแลยังไงไหว"ผมได้ยินบรรดาแขกมาร่วมงานนั้นสิผมควรจะต้องจริงจังเื่นี้ด้วยแล้วสิผมจะทำให้ตระกูลผมยิ่งใหญ่กว่าเดิม
หลังจากงานศพจบไปผมได้พัฒนาบริษัทจนติดอันดับต้นๆของโลกที่ประสบความสำเร็จอายุน้อยที่
หลังจากนั้นผ่านไป2ปีผมไม่ได้ข่าวเด็กดื้อของผมอีกเลยจั้งแต่นั้นมา
จนผมมาได้ข่าวเื่การตายของแม่นนท์หรือคุณน้าจันทร์ผมสืบจนได้พบว่าน้าจันทร์เสียไปั้แ่นนท์อายุ10ขวบด้วยโรคมะเร็งแล้วหรือคือตอนที่ผมกำลังพัฒนาบริษัทผมเลยตามสืบหาที่อยู่ปัจจุบันของนนท์กับพ่อของเขาแต่ก็หาไม่พบแต่
กลับได้ข่าวในหมู่บ้านนนท์ว่าั้แ่น้าจันทร์เสียไปนายพงษ์พ่อนนท์ก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหววันๆดื่มแต่เหล้าทะเลาะกับนนท์ทุกวันจนนนท์โตผมพยายามหาน้องทุกวิถีทางจนผ่านมาหลายปีจนผมอายุ28ตอนนี้นนท์ก็คงอายุ18ผมได้เป็หุ้นส่วนกับมหาลัยที่นนท์เข้าและวันรับน้องวันแรกผมเจอน้องแต่น้องอาจจำผมไม่ได้
หลายวันผ่านมา
ตื้ด!!!ผมได้รับสายจากน้องของมือขวาผมหรือคริส
"ครับ"ผมรับสาย
"คุณคิมครับผมนายนะครับ"นายบอกผมอย่างสุภาพผมยังคิดเลยว่าถ้าคริสอยากให้น้องมาทำงานด้วยน่าจะดีเพราะเด็กคนนี้มีความสามารถมาก
"อืมนายมีอะไร"ผมตอบเสียงเรียบตามปกติของผม
"คือเพื่อนผมมันตกงานนะครับผมจะสอบถามเพราะผมเห็นคุณคิมเปิดรับงานพ่อบ้านนะครับ"น้องมันถามผม
"เพื่อนชื่ออะไรอายุเท่าไหร่"ผมถามเพราะจะได้หาที่เหมาะสมให้ถูก
"นนท์ครับ นนท์การ จันทร์สายครับ"ผมอึ้งไปกับคำตอบของน้องมัน
"ฮึม!ฉันรับ มีงานให้ทำมาเริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลยที่บ้านชั้น"
"ครับ!ขอบคุณครับ"ผมกดวางสาย
นั้นหละครับทำให้ผมได้กลับมาพบเด็กดื้อคนนี้ของผมอีกผมอยากจะดูแลน้องเขาปกป้องคนที่ผมรักและไม่อยากเสียมันไปเป็ครั้งที่2
.
.
.
.
.
.
.
.
.
3K
