ทะลุมิติไปเป็นสาวชาวนาผู้มั่งคั่งกับซาลาเปาตัวน้อยๆ (จบ)

        เมื่อได้ยินเสียงร้องของโต้ซาฉือหางก็เข้ามาใกล้ๆ เอ่ยถามด้วยความงุนงงว่า "ร้องไห้ทำไมหรือ?"

        หลินกู๋หยู่เงยหน้าขึ้นมองฉือหางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ข้าเดาว่าเขาคงตกใจกลัวผู้หญิงคนนั้น"

        หลินกู๋หยู่ยื่นมือออกไปจับมือเล็กๆ ของเด็กน้อยเรียกเบาๆ ว่า "โต้ซา"

        ขณะที่พูดนางก็เขย่าไหล่ของโต้ซาอย่างระมัดระวัง

        อาจเป็นเพราะมีคนจับมือของเขาโต้ซาค่อยๆ ลืมตาขึ้น

        ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาใบหน้าเล็กๆ ของเขาก็แดงก่ำจากการร้องไห้ เมื่อเห็นหลินกู๋หยู่ เขาก็ลุกขึ้นนั่งและกอดคอของหลินกู๋หยู่แน่นโดยไม่พูดอะไร

        หลินกู๋หยู่กอดโต้ซาอย่างเห็นอกเห็นใจกัดริมฝีปากแน่น ตบหลังโต้ซาเบาๆ พลางกระซิบว่า "อย่ากังวลเลยไม่เป็นไรแล้ว"

        โต้ซาสูดจมูกอย่างแรงมองไปที่หลินกู๋หยู่ด้วยสายตาที่เศร้าโศก ร้องเรียกหลินกู๋หยู่เสียงแหบแห้งว่า"ท่านแม่"

        "ไม่เป็นไรแล้วไม่เป็นไรแล้ว"หลินกู๋หยู่กล่าวพลางยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำบนใบหน้าของโต้ซาอย่างระมัดระวังสายตาของนางจับจ้องไปที่ครึ่งหน้าที่บวมของโต้ซาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

        ไม่สำคัญว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูกแท้ๆของนางหรือไม่ ถูกตบตีเช่นนี้ ตราบใดที่ยังเป็นมนุษย์ ย่อมรู้สึกเห็นอกเห็นใจ

        หลังจากเลี้ยงดูโต้ซาเป็นเวลานานเพียงนี้หลินกู๋หยู่มองใบหน้าโต้ซา หยาดน้ำคลอวนอยู่ในเบ้าตาเด็กคนนี้เชื่อฟังและเป็นเด็กดี คิดไม่ถึงว่าจะถูกตบตีถึงเพียงนี้

        “ไม่เป็นไรแล้ววันข้างหน้าจะไม่มีใครมารังแกเจ้าอีกแล้ว” หลินกู๋หยู่กล่าวพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าของโต้ซา “ใครก็ตามที่ต้องการรังแกเจ้าแม่จะช่วยเจ้าเอาชนะคนเหล่านั้นให้ได้!”

        โต้ซาขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าของหลินกู๋หยู่แตะริมฝีปากของนางเบาๆ จากนั้นนั่งตัวตรง มองนางด้วยดวงตาที่เปียกชื้น

        “ไม่ร้องไห้แล้ว!” หลินกู๋หยู่พูดพลาง หยิบผ้าเช็ดหน้าด้านข้างมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของโต้ซาอย่างระมัดระวัง “เด็กดี”

        เมื่อเห็นโต้ซาเป็นเช่นนี้ฉือหางรู้สึกทรมานใจอย่างมาก

        เด็กน้อยเม้มริมฝีปากแน่นพยักหน้าอย่างแรง

        เด็กคนนี้เชื่อฟังดี หลังจากปลอบโยนเพียงไม่นานเขาก็หยุดร้องไห้

        ฉือหางยืนอยู่ข้างๆ มองท่าทางอ่อนโยนของหลินกู๋หยู่ที่มีต่อโต้ซาเขารู้สึกงงงวยเล็กน้อย

        เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกับลูกชายของเขาแต่เหตุใดท่าทีของหลินกู๋หยู่ถึงได้แตกต่างกัน?

        “เจ้าเลิกทำงานก่อนไปดูว่าบะหมี่สุกหรือยัง?” หลินกู๋หยู่มองไปที่ฉือหางที่ยืนอยู่ข้างๆและเอ่ยด้วยท่าทางงุนงง “ถ้าสุกแล้วอีกสักพักเราจะได้ทานอาหาร”

        ฉือหางรับคำ ก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอกล้างมือแล้วเดินไปที่เตา

        หลินกู๋หยู่ช่วยโต้ซาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยรอยยิ้ม"โต้ซาหยุดร้องไห้แล้ว น่ารักมาก"

        ในเบ้าตายังคงคลอด้วยหยาดน้ำตาใบหน้าเล็กๆ ของโต้ซาขมวดมุ่นเป็นรอยย่นแต่หยาดน้ำในเบ้าตาก็ยังคงไม่ไหลลงมาแต่อย่างใด

        เมื่อเห็นโต้ซาเช่นนี้หลินกู๋หยู่ก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา หยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ข้างๆเช็ดใบหน้าให้สะอาดแล้วอุ้มเขาขึ้นมา

        ฉือหางใช้ตะเกียบคนบะหมี่ในหม้อเมื่อเห็นว่าน้ำเดือด "บะหมี่พร้อมแล้ว ทานตอนนี้ได้เลย"

        “รออีกสักครู่เถอะ” หลินกู๋หยู่เหลือบมองบะหมี่ที่ยังไม่สุกในหม้อ “มันยังไม่สุก”

        โต้ซาพิงศีรษะบนคอของหลินกู๋หยู่เขาเป็นเด็กดีมาก

        เมื่ออาหารพร้อมแล้วหลินกู๋หยู่ป้อนโต้ซาด้วยตะเกียบ ก่อนที่ตนเองจะรับประทานอาหาร

        หลังทานอาหารเย็นเสร็จแล้วหลินกู๋หยู่และฉือหางกำลังง่วนอยู่กับการทำเตียงเตา ด้านข้างเตียงมีโพรง ฉือหางกำลังง่วนอยู่กับการสร้างปล่องไฟด้วยหิน

        ทางด้านหลินกู๋หยู่ทำการย้ายตู้ทั้งหมดไปด้านข้างหากปล่องไฟอยู่ติดกับผนัง เช่นนั้นก็ต้องไม่วางตู้ไว้ตรงนั้น ไม่เช่นนั้นหากไฟไหม้จะทำอย่างไร?

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลินกู๋หยู่ก็ย้ายตู้ไปที่ข้างประตู

        ไม่ว่าหลินกู๋หยู่จะไปที่ใดโต้ซาก็จับชายเสื้อผ้าของหลินกู๋หยู่และเดินตามไปที่นั่น

        "ทำเตียงเล็กให้โต้ซาเถอะ" ฉือหางเงยหน้าขึ้นและชำเลืองมองหลินกู๋หยู่ "วางไว้บนปล่องไฟฝั่งนี้ได้พอดี จะได้ไม่ต้องกังวลว่าโต้ซาจะหนาว"

        เจ้าก้อนซาลาเปาเล็กมองไปที่ฉือหางปราดหนึ่งจากนั้นเอนตัวพิงหลินกู๋หยู่

        “เช่นนั้นก็ได้” หลินกู๋หยู่พยักหน้าเห็นด้วย “อย่าทำให้ใหญ่เกินไปและไม่ต้องสูงเกินไป”

        "ตกลง!"ฉือหางรีบสร้างเตียงขนาดเล็กหนึ่งหลัง วางหินจำนวนมากบนปล่องไฟจากนั้นวางแผ่นไม้ที่แตกหักไว้ด้านบน

        หลินกู๋หยู่ปูผ้าห่มด้านบนแต่เมื่อสัมผัสก็ยังรู้สึกไม่สบายมือ "กระดานนี้ไม่ค่อยดี นอนไม่สบาย"

        "ข้าจะไปถามฝั่งท่านแม่ว่ามีไม้กระดานหรือไม่?" ฉือหางยืนขึ้น เนื่องจากก้มลงเป็นเวลานาน เอวของเขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

        หลินกู๋หยู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าในบ้านไม่มีกระดานที่เหมาะสม"งั้นเจ้ารีบไปถามเถอะ"

        ฉือหางตอบรับแล้วเดินตรงไปข้างนอก

        ไม่นานฉือหางก็กลับมาพร้อมฉือซู่ทั้งคู่ถือแผ่นไม้หนาๆ หนึ่งแผ่น

        “ขอบคุณพี่ชายใหญ่” หลินกู๋หยู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

        ในตอนเช้าวันนี้ฉือซู่ไม่อยู่บ้านแต่เมื่อเขากลับมาในภายหลัง เขาก็ได้ยินซ่งซื่อพูดถึงเรื่องนี้ไม่มากก็น้อย

        ฉือซู่จ้องมองไปที่ใบหน้าของโต้ซาเห็นอาการบวมที่ใบหน้าด้านหนึ่งของเขา เขาพูดอย่างเป็นทุกข์ว่า "โต้ซา มานี่มาให้ลุงดู"

        โต้ซามองฉือซู่อย่างอ่อนแอระคนขี้อาย เอาแต่กอดขาของหลินกู๋หยู่ไม่เต็มใจที่จะมองฉือซู่

        หลินกู๋หยู่มองที่ท่าทีของโต้ซาอดไม่ได้ที่จะสัมผัสที่ศีรษะของโต้ซา พูดกล่าวขอโทษว่า "พี่ชายใหญ่ข้าขอโทษจริงๆ ดูเหมือนว่าโต้ซาจะหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อเช้านี้"

        ฉือซู่เดิมเป็นคนคุยง่าย เมื่อเห็นการแสดงออกของโต้ซาเขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่จะพูดว่า "โธ่จ้าวหยางก็จริงๆ เลย นางทำเช่นนี้ได้อย่างไร?"

        พอได้ยินสิ่งที่ฉือซู่พูดพลันนึกถึงใบหน้าของจ้าวหยาง หลินกู๋หยู่ก็รู้สึกอึดอัดระคนขยะแขยง

        เมื่อนางมาที่นี่ โต้ซาขี้กลัวมาก อีกทั้งไม่ยอมพูด

        หลังจากเวลาผ่านไป โต้ซาก็ค่อยๆร่าเริงและกลายเป็นเด็กช่างพูด นอกจากนี้เขาริเริ่มทักทายผู้อื่นและชอบที่จะคิดถึงนาง

        จิตใจของเด็กๆ เปราะบางเกินไปเมื่อประสบพบเจอกับเหตุการณ์เล็กน้อยก็อาจจะกลายเป็นริ้วแผลในวัยเยาว์

        ถ้าเป็นไปได้หลินกู๋หยู่ไม่อยากให้โต้ซาเห็นจ้าวหยางอีกแม้แต่ครั้งเดียว

        "พวกเจ้าทำได้ดีทีเดียว"ฉือซู่มองไปที่เตียงขนาดใหญ่ของฉือหาง "ทำเช่นนี้จะได้ผลหรือมันจะอุ่นหรือไม่?"

        “อาจจะอุ่นไม่มากก็น้อย” ฉือหางวางแผ่นไม้บนเตียงเล็กที่เตรียมไว้สำหรับโต้ซา “มันน่าจะดีกว่าเตียงปกติมาก”

        เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉือหางพูดฉือซู่ก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ใช่ ถ้าพวกเจ้าคิดว่าได้ผลวันหลังก็บอกข้าด้วย ข้าจะทำให้ท่านแม่ของเราด้วย"

        "ได้"ฉือหางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

        หลังจากส่งฉือซู่ออกไปหลินกู๋หยู่และฉือหางก็ทำงานต่อ เตียงของพวกเขาย่างด้วยไฟ หลังจากรอสักพักหนึ่งหลินกู๋หยู่ก็ยื่นมือไปแตะเตียงเตา

        มันแข็งแรงเพียงพอแล้ว

        “เจ้าหิวหรือไม่?” หลินกู๋หยู่มองฉือหาง รอยยิ้มระหว่างคิ้วและดวงตาชัดเจนอย่างมาก “เจ้าอยากกินอะไร?”

        "ในบ้านมีอะไรก็ทำอันนั้นเถอะ!"ฉือหางเริ่มเก็บกวาดและจัดห้องให้เป็นระเบียบอย่างรวดเร็ว

        หลินกู๋หยู่เริ่มก่อฟืนที่เตาโต้ซาเดินตามหลินกู๋หยู่ต้อยๆ ดูเหมือนว่าตราบใดที่เขาปล่อยมือหลินกู๋หยู่ก็จะหายไปไม่กลับมาอีก

        ข้าวต้มในหม้อใบหนึ่งด้านข้างผัดผักในกระทะ ที่บ้านไม่มีเนื้อสัตว์ดังนั้นหลินกู๋หยู่จึงทำผัดผักสองจาน

        ผัดผักพร้อมแล้ว น้ำแกงก็พร้อมแล้วหลินกู๋หยู่ใช้กระทะผัดผักอุ่นหมั่นโถวที่เย็นชืด

        "เตียงอุ่นหรือไม่?" หลินกู๋หยู่เอ่ยถามฉือหางด้วยรอยยิ้ม

        ฉือหางเพิ่งล้างมือมองดูห้องที่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย "ไม่รู้เหมือนกันเจ้าลองดูสิ!"

        หลินกู๋หยู่ลากโต้ซาไปที่ข้างเตียงเล็กของเขาวางมือลงบนเตียง แตะมันสักพักหนึ่งแล้วดึงมือกลับอย่างพึงพอใจมันอุ่นและไม่รู้สึกร้อนเกินไป

        จากนั้นก็เดินไปที่เตียงใหญ่ของพวกเขาสองคนเตียงของพวกเขาไม่อบอุ่นเท่าเตียงของโต้ซาอาจเป็นเพราะเตียงของพวกเขาเปิดออกสู่ภายนอกโดยตรงอากาศเย็นบางส่วนถูกสายลมพัดพาเข้ามา

        "ก็พอได้เจ้ามาสัมผัสดูสิ!" หลินกู๋หยู่ยิ้มๆ ขณะมองฉือหางที่อยู่ข้างๆ เขา

        ฉือหางสัมผัสเตียงอย่างสบายๆด้วยรอยยิ้มว่า "วันหลังข้าจะทำให้ปล่องไฟข้างนอกให้ยาวอีกสักหน่อยเตียงของเราจะได้อุ่นขึ้น"

        “เช่นนั้นก็ได้” หลินกู๋หยู่ตอบด้วยรอยยิ้ม อุ้มโต้ซาขึ้นมาวางบนเตียงโดยตรง “อุ่นหรือไม่?”

        โต้ซามองรอยยิ้มบนใบหน้าของหลินกู๋หยู่ใช้มือเล็กๆ แตะที่เตียงสองครั้ง แล้วผงกศีรษะ

        หลังจากรอให้หมั่นโถวอุ่นแล้วหลินกู๋หยู่ก็เรียกทุกคนทานอาหาร

        ต้มน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำครู่หนึ่งทันทีที่ปิดประตู ภายในห้องก็ร้อนขึ้น

        โต้ซาทานข้าวไปเพียงครึ่งชามไม่ว่าหลินกู๋หยู่จะเกลี้ยกล่อมเขามากเท่าใด เขาก็ไม่ยอมทานอีก

        บนใบหน้าที่ในวันปกติทั่วไปจะฉายรอยยิ้มอยู่เสมอแต่คราวนี้เขาไม่ยิ้มอีกแล้ว เด็กน้อยดูอ่อนเพลียไร้ชีวิตชีวา

        หลังทานอาหารเย็นหลินกู๋หยู่พาโต้ซาออกไปเดินเล่น แต่โต้ซาดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์อยากเดินเท่าใดนัก

        หลังจากผ่านไปราวครึ่งชั่วยามหลินกู๋หยู่ขอให้ฉือหางนำถังไม้มาเพื่อเตรียมอาบน้ำให้โต้ซา

        โต้ซานั่งในถังไม้อย่างอ่อนแรง เขาไม่เล่นน้ำเหมือนเคย

        หลังจากช่วยเขาอาบน้ำฉือหางก็ช่วยโต้ซาเช็ดตัวให้สะอาด จากนั้นก็อุ้มไปที่เตียง

        ถึงตาหลินกู๋หยู่อาบน้ำแล้วทันทีที่หลินกู๋หยู่จะจากไป โต้ซาก็เริ่มงอแงเนื่องจากไม่มีที่ให้จับ

        "ทำไมวันนี้โต้ซาถึงไม่เชื่อฟังเช่นนี้"ฉือหางขมวดคิ้วเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกชายของเขาที่เชื่อฟังมากในวันธรรมดาถึงได้จู้จี้จุกจิกขนาดนี้

        หลินกู๋หยู่ได้ยินสิ่งที่ฉือหางพูดจึงยื่นมือไปผลักฉือหางและพูดเบาๆ ว่า "เจ้าพูดถึงอะไร ทำไมเจ้าไม่ไปล้างตัวก่อนข้าค่อยไปหลังจากที่เขาหลับ"

        หลังจากเกลี้ยกล่อมอย่างยากเย็นโต้ซาก็ผล็อยหลับในที่สุด ฉือหางอาบน้ำเสร็จพอดี เขาสวมชุดนอนที่หลินกู๋หยู่เตรียมไว้ให้เดินไปที่ด้านข้างของหลินกู๋หยู่และกระซิบว่า "ข้าเปลี่ยนน้ำให้เจ้าแล้วไปล้างตัวเสีย"

        หลินกู๋หยู่รีบอาบน้ำแล้วเข้านอนอย่างรวดเร็ว

        ฉือหางดับตะเกียงน้ำมันก๊าดด้านข้างทิ้งตัวนอนบนเตียงอุ่นๆ แล้วรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างยิ่ง

        ฉือหางหันไปด้านข้าง ขยับกอดหลินกู๋หยู่เข้ามาในอ้อมแขนจากนั้นฝังศีรษะจูบนางโดยไม่เอ่ยวาจา