ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        “อืม ทรัพยากรนี่…”

        หลังจากที่กู้ชิงเกอแจ้งรายการทรัพยากรที่จำเป็นในการปลุกพลังสังขารแม้แต่ซูฉางเซิงผู้แข็งแกร่งก็ยังอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง

        ไม่ใช่ว่าทรัพยากรที่ต้องการนั้นมากมายมหาศาลแต่เป็นเพราะส่วนใหญ่นั้นล้วนเป็นของวิเศษล้ำค่าที่หายากยิ่ง

        ยกตัวอย่างเช่นบัวพิชิตวิบัติซึ่งเป็นโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดต้นเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้เซียนแย่งชิงกันดุเดือดเลือดพล่าน

        นอกจากนี้ยังมีผลแห่งความวิบัติน้ำยาสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์ โลหิตของสัตว์อสูรระดับเซียน และอื่นๆ อีกมากมาย

        หากเป็นคนทั่วไปแม้แต่เซียนนักบุญก็ยากที่จะรวบรวมได้ในเวลาอันสั้น

        นับประสาอะไรกับกู้ชิงเกอผู้ที่เกิดใหม่ในฐานะจักรพรรดินีการรวบรวมวัตถุดิบเหล่านี้คงจะยากลำบากมากเช่นกันใช่หรือไม่

        ท้ายที่สุดแล้วการบำเพ็ญเพียรของนางยังอ่อนแอเกินไป แม้ว่าจะรู้ถึงโอกาสมากมายทว่าก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรวบรวมมัน!

        หรือบางทีกู้ชิงเกออาจเลือกที่จะตายอีกครั้ง เพื่อปลุกพลังร่างกายอมตะหมื่นภัยพิบัติโดยตรง

        อย่างไรก็ตามซูฉางเซิงไม่ใช้วิธีนั้นแน่นอน แม้ว่ามันจะช่วยประหยัดทรัพยากรได้มากก็ตาม

        “วางใจเถิด ข้าจะรวบรวมให้เจ้าภายในสามวัน!”

        ซูฉางเซิงกล่าวเบาๆขณะมองไปยังกู้ชิงเกอ

        แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะหายากทว่าเขาทำลายล้างสำนักว่านโซ่ว และยึดทรัพยากรที่สั่งสมมานับหมื่นปีของสำนักนี้มาแล้ว

        เขาจึงมีทรัพยากรมากมายมหาศาลเช่นกัน

        แม้ว่าเขาจะขาดวัตถุดิบสำคัญบางอย่างเช่น บัวพิชิตวิบัติ และผลแห่งความวิบัติ ทว่าเขาสามารถเอาไปแลกเปลี่ยนกับสำนักอื่นๆ ได้

        เท่าที่เขาทราบตระกูลหวังมีต้นผลแห่งความวิบัติ ซึ่งออกผลได้สามสิบหกผลในทุกๆ สามพันปีการที่เขาขอสักร้อยแปดสิบผล คงจะไม่มากเกินไปกระมัง

        อย่างไรก็ตามบัวพิชิตวิบัติคือปัญหาที่แท้จริง

        ในทวีปเจินเซิ่งทั้งหมดเท่าที่ทราบมีเพียงสองสำนักเท่านั้นที่มีโอสถศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้

        หนึ่งคือสำนักหลิงซวีเจี้ยนอีกหนึ่งคือสำนักไท่สื่อ

        สำนักไท่สื่อไม่ต้องพูดถึงเป็นมหาอำนาจที่แท้จริง มีราชานักบุญประจำอยู่ตอนนี้ตนไม่อาจยั่วยุพวกเขาได้แน่นอน ส่วนอีกฝ่ายคือสำนักหลิงซวีเจี้ยน

        แม้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งก็ไม่ใช่ว่าเขาจะเข้าไปจัดการควบคุมไม่ได้

        หากพวกเขายินยอมแลกเปลี่ยนก็ไม่มีปัญหาหากไม่ยินยอม เขาจะบุกเข้าไปและแย่งชิงมาโดยตรง

        เมื่อคิดเช่นนี้ดวงตาของซูฉางเซิงก็เย็นเยียบลง เขาตัดสินใจอย่างเงียบๆ ในใจ

        “หากมันลำบากเกินไป ข้าหาวิธีเองได้!” กู้ชิงเกอสังเกตเห็นจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากซูฉางเซิงนางอดไม่ได้ที่จะเตือนสติเขา

        “วางใจเถิด!”

        ซูฉางเซิงยิ้มเล็กน้อย

        ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องรวบรวมของวิเศษอื่นๆก่อน จากนั้นจึงค่อยพิจารณาการแลกเปลี่ยนบัวพิชิตวิบัติกับสำนักหลิงซวีเจี้ยน

        ในช่วงสามวันต่อมาซูฉางเซิงได้ระดมกำลังของตระกูลซูเพื่อรวบรวมทรัพยากรที่กู้ชิงเกอต้องการอย่างเต็มที่

        ไม่เพียงเท่านั้นเขายังกำชับว่าต้องเป็นวัตถุดิบที่ดีที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดแม้ว่าจะต้องใช้ทรัพยากรมากเพียงใดก็ตาม

        “ตูม!”

        ไม่เพียงเท่านั้นซูฉางเซิงยังเดินทางไปตระกูลหวังด้วยตนเอง บารมีเซียนแผ่กระจายออกไป สร้างความตกใจให้บรรพบุรุษของตระกูลหวังโดยทันที

        “ผู้ใด!”

        “นี่คือบารมีของเซียน!”

        “ซูฉางเซิง!”

        ตระกูลหวังตกตะลึงสมาชิกตระกูลนับไม่ถ้วนจ้องมองมาด้วยตะลึง เมื่อเห็นร่างที่สง่าราวกับเทพเซียนก้าวเข้ามาในตระกูลหวังร่างอันหล่อเหลาไร้ที่ตินั้น ผู้บำเพ็ญเพียรของตระกูลหวังจำได้ทันที

        เขาคือเซียนฉางเซิงซูฉางเซิงผู้โด่งดังไปทั่วทวีปเจินเซิ่งในช่วงที่ผ่านมา!

        “แย่แล้ว เซียนฉางเซิงมาที่ตระกูลหวัง เขาจะมาทำลายตระกูลหรือไม่”

        “เป็นไปไม่ได้ ตระกูลหวังของเราไม่เคยมีความแค้นกับตระกูลซูและก็ไม่เคยยั่วยุเซียนฉางเซิงด้วย ไม่น่าจะใช่กระมัง!”

        “ไม่ต้องกลัว บรรพชนตระกูลหวังของเราไร้เทียมทาน!”

        สมาชิกตระกูลหวังทุกคนต่างหวาดกลัวพวกเขาตื่นตระหนก เกรงว่าซูฉางเซิงจะมาทำลายตระกูล ทว่ามีศิษย์บางคนที่ยังมั่นใจ

        “นั่นคือซูฉางเซิงหรือ!”

        ภายในตระกูลหวังบริเวณที่พักของผู้นำตระกูล สตรีที่งดงามที่สุดผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้นมองซูฉางเซิงดวงตางดงามเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ ในใจได้แต่ปลงตก

        สง่างามเช่นนั้นเหนือกว่าอัจฉริยะทุกคนที่นางเคยพบเห็น สมกับเป็นเซียนฉางเซิงจริงๆได้ยินชื่อเสียงมานาน บัดนี้ได้ยลโฉมด้วยตาตนเองแล้ว

        ตูม!

        ในขณะนั้นจากส่วนลึกของตระกูลหวัง ภายในดินแดนบรรพชนมีร่างอันน่าเกรงขามสองร่างปรากฏขึ้นทีละร่าง แผ่บารมีเซียนอันน่าสะพรึงกลัวออกมาไม่ด้อยไปกว่าเซียนของสำนักว่านโซ่ว พวกเขาคือบรรพชนของตระกูลหวัง

        “เชิญท่านเซียนฉางเซิงเข้ามา!”

        “ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับท่านเซียนฉางเซิงทันทีที่ท่านมาถึงหวังว่าท่านเซียนฉางเซิงจะให้อภัย!”

        เสียงทั้งสองดังก้องสะท้านฟ้า

        ตึง!

        จากนั้นเส้นทางแสงสีทองอันเจิดจรัสก็ทอดยาวออกมา เปล่งประกายระยิบระยับภาพมายามากมายปรากฏขึ้น ดอกไม้อมตะเบ่งบาน สายฝนแห่งแสงโปรยปรายไม่มีที่สิ้นสุด

        “ข้าเองที่เดินทางมาโดยกะทันหัน ทำให้ตระกูลหวังตกใจ ขออภัยท่านทั้งสองด้วย!”

        ซูฉางเซิงยิ้มเบาๆ

        เซียนของตระกูลหวังสุภาพกับเขาเช่นนี้จะแสดงความโอหังก็กระไรอยู่

        ตึง!

        ในไม่ช้าซูฉางเซิงก็ก้าวขึ้นไปบนเส้นทางแสงสีทอง ทีท่าสงบนิ่ง มุ่งหน้าตรงไปยังดินแดนบรรพชนของตระกูลหวังโดยไม่เกรงกลัวการซุ่มโจมตีหรืออันตรายใดๆ

        แม้ว่าจะมีจริงๆเขาก็พร้อมพลิกผืนปฐพีและปราบทุกคนที่ซุ่มโจมตี

        ไม่นานนักดินแดนบรรพชนของตระกูลหวังก็เงียบสงัดหมอกควันแห่งความโกลาหลปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง บุคคลภายนอกไม่อาจล่วงรู้ได้

        สมาชิกตระกูลหวังรวมถึงผู้นำตระกูล ผู้อาวุโสและกระทั่งผู้อาวุโสสูงสุดจำนวนมากที่ออกจากการบำเพ็ญเพียร ต่างก็รอคอยด้วยความวิตกกังวลกลัวว่าจะเกิดสงครามครั้งใหญ่

        “ฮ่าๆๆ…”

        เพียงประมาณสิบห้านาทีต่อมาเสียงหัวเราะดังขึ้น เซียนสองคนของตระกูลหวังออกมาพร้อมกับซูฉางเซิงพวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และมาส่งเขากลับออกไปจากตระกูลหวังด้วยตนเอง

        เมื่อเห็นว่าบรรพชนทั้งสองไม่ได้ขัดแย้งกับเซียนฉางเซิงเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหวังก็โล่งใจ

        “ไม่นึกเลยว่าซูฉางเซิงจะมาเพื่อผลแห่งความวิบัติ!”

        ขณะที่มองซูฉางเซิงจากไปเซียนคนหนึ่งของตระกูลหวังกล่าวขึ้นแทบจะทันใด เขาเป็นชายวัยกลางคนระดับการบำเพ็ญเพียรค่อนข้างต่ำ พอๆ กับเซียนจื่อซาน

        “แต่ข้าไม่เข้าใจ ท่านบรรพชนเหตุใดท่านจึงมอบต้นผลแห่งความวิบัติทั้งหมดให้กับซูฉางเซิงนั่นคือหนึ่งในรากฐานของตระกูลหวังเรานี่ขอรับ!”

        ชายวัยกลางคนใคร่ฉงนสงสัย

        ต้นผลแห่งความวิบัติเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดผลที่เกิดจากมันเรียกว่าผลแห่งความวิบัติ

        ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้มีประสิทธิภาพอย่างยิ่งช่วยให้ผู้บำเพ็ญเพียรผ่านพ้นวิบัติได้อย่างปลอดภัยและดูดซับพลังของความวิบัติทั้งหลาย เพิ่มพลังพื้นฐานและพลังในระดับเดียวกัน

        แม้ว่าจะมีประโยชน์เฉพาะกับผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ต่ำกว่าระดับนิรันดร์ทว่าสร้างผู้บำเพ็ญเพียรระดับสำแดงกฎขั้นสูงสุดได้เป็นจำนวนมากและยังมีประโยชน์อย่างมากต่อการกำเนิดของผู้บำเพ็ญเพียรระดับนิรันดร์

        ผลลัพธ์คือบรรพชนกลับมอบมันให้กับซูฉางเซิงโดยทันทีซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะทำให้พลังของตระกูลหวังลดลงและยากที่จะสร้างผู้บำเพ็ญเพียรระดับสำแดงกฎขั้นสูงสุดได้อีกเป็นจำนวนมาก

        สิ่งนี้ทำให้เขาสับสนไม่น้อย

        “เวลาของข้าเหลือน้อยแล้ว!”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียนอีกคนของตระกูลหวัง ชายชราที่แก่ชรามากก็กล่าวด้วยสีหน้าสงบและส่ายหัว

        เขามีอายุมากแล้วมีศักดิ์เป็นปู่ทวด นามว่าหวังสวี่เต้า เป็นบรรพชนของชายวัยกลางคนและเป็นผู้ที่บ่มเพาะชายวัยกลางคนจนกลายเป็นเซียน

        ดังนั้นแม้ว่าชายวัยกลางคนจะเป็นเซียน มีระดับเดียวกัน เขาก็ยังคงเคารพบรรพชนของเขา

        “ท่านบรรพชน…”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หัวใจของชายวัยกลางคนก็สั่นสะท้านทันใดนั้นเขาก็เข้าใจความตั้งใจของชายชราได้ทันที

        “เมื่อข้าตาย เจ้าคนเดียวไม่อาจต้านทานสำนักทั้งสองนั่นได้ตระกูลหวังอาจประสบกับหายนะครั้งใหญ่ เหตุนี้ ตระกูลหวังจึงต้องการพันธมิตรที่แข็งแกร่ง!”

        “ซูฉางเซิงคือพันธมิตรผู้นั้น การเสียสละต้นผลแห่งความวิบัติ หากสามารถแลกเปลี่ยนกับความช่วยเหลือจากเขาในอนาคตและช่วยเหลือตระกูลได้นั่นก็คุ้มค่าแล้ว!”

        หวังสวี่เต้ากล่าวขึ้นเบาๆ

        “ท่านบรรพชน ข้าจะหาวัตถุยืดอายุขัยมาให้ท่าน ท่านอย่าได้กังวล!”

        ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือในขณะนั้นเอง ดวงตาของมหาเซียนกลับแดงก่ำ

        “เด็กโง่เอ๋ย เช่นนั้นไม่จำเป็น สภาพของข้า ข้ารู้ดียาอายุวัฒนะทั่วไปไม่มีผลกับข้า และเจ้าก็หามันไม่ได้เช่นกัน!”

        หวังสวี่เต้าส่ายหัวและยิ้มเบาๆเขารู้สึกผ่อนคลายและไม่ทุกข์ทรมานจากอายุขัยที่เจียนจะหมดลง

        “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าจะไม่ยอมตายเช่นนี้ หุบผามารสลักอาคม อาณาจักรลับของมหาเซียนที่กำลังจะปรากฏเมื่อถึงเวลาข้าจะไปลองเสี่ยงโชคดูสักตั้ง!”

        หวังสวี่เต้ากล่าวอย่างใจเย็นชายวัยกลางคนเงียบไป เขาเข้าใจแล้วว่าบรรพชนของเขาตระเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว

        “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!”

        ในเวลานั้นสมาชิกตระกูลหวัง รวมถึงเหล่าผู้อาวุโสต่างไม่ทราบถึงบทสนทนาระหว่างบรรพชนเซียนทั้งสองพวกเขาต่างมองด้วยความเคารพเท่านั้น

        มีเพียงกลุ่มผู้อาวุโสสูงสุดเท่านั้นที่ขมวดคิ้วกังวลงุ่น

        ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง ณ สำนักหลิงซวีเจี้ยน เทือกเขามากมายทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดูยิ่งใหญ่ตระการตา

        ยอดเขาแต่ละยอดล้วนมีความแหลมแผ่รัศมีกระบี่อันเฉียบคมออกมา ราวกับดาบศักดิ์สิทธิ์เล่มหนึ่งที่คมกริบเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งวิถีกระบี่

        ท่ามกลางเทือกเขามีพระราชวังมากมายดุจพระราชวังบนสรวงสวรรค์ งดงามตระการตา พลังปราณก่อตัวเป็นน้ำตกสายแล้วสายเล่าดั่งทางช้างเผือกที่ไหลลงมาจากเก้าสวรรค์

        ระหว่างเทือกเขาและพระราชวังผู้ฝึกเพลงดาบเหาะเหินเดินอากาศบนกระบี่วิเศษราวกับแดนศักดิ์สิทธิ์ของผู้ฝึกดาบในตำนาน

        ที่นี่คือศูนย์รวมใหญ่ของสำนักหลิงซวีเจี้ยนและเป็นสำนักนิกายแห่งวิถีกระบี่ที่ทรงพลังที่สุดในทวีปเจินเซิ่ง

        “หึ อยากได้บัวพิชิตวิบัติหรือ นั่นคือโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับแปดสำนักหลิงซวีเจี้ยนมีเพียงต้นเดียว คิดไม่ถึงว่าซูฉางเซิงอยากจะแลกเปลี่ยนมันไปง่ายๆเช่นนี้รึ”

        “เพ้อฝัน!”

        ภายในห้องโถงใหญ่ของเจ้าสำนักหลิงเจี้ยนเย้ยหยันขณะมองผู้อาวุโสของตระกูลซูที่อยู่ตรงหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “ข้าไม่เห็นด้วย!”