บทที่ 15 ไปที่ไร่ผลไม้
บริษัทเทียนเสี่ย
เป็บริษัทที่ตั้งอยู่ในเขตที่รุ่งเรืองที่สุดในโม๋ตู
ฉิงเทียนมองดูอาคารที่สูงตระหง่านของบริษัทเทียนเสี่ย อาคารของบริษัทเทียนเสี่ยนั้นมีความสูงถึง 100 เมตร ในตอนที่สร้างขึ้นมานั้น เห็นว่ามีการประมูลแบบแปลนการออกแบบตึกนี้ไปทั่วโลก ในเวลานั้นเป็เหตุการณ์ที่มีชื่อเสียงมาไปทั้งประเทศ ซึ่งได้ยินมาว่าค่าแบบแปลนออกแบบในคราวนั้นมีราคาสูงถึงหลายสิบล้านหยวน
ในโลกของการทำงานบริษัทนั้น สามารถเรียกได้ว่าที่นี่เป็บริษัทที่สวัสดิการดีที่สุด ดังนั้นจึงมีคนมากมายที่้าที่จะเข้าทำงานที่เทียนเสี่ย แต่การจ้างงานของบริษัทเทียนเสี่ยนั้นก็เข้มงวดมากเช่นกัน
เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานของบริษัทเทียนเสี่ย เวลานี้เป็่เวลาที่คับคั่งมากที่สุด มีรถมากมายทุกประเภทต่างก็พุ่งทะยานออกไปทั่วทุกส่วนในเมืองนี้
ที่ลานกว้างของอาคารบริษัทเทียนเสี่ย ฉิงเทียนมองหาที่นั่งลง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือและส่งข้อความไปหาเธอ: เสวี่ยเอ๋อ ผมมาถึงแล้วนะครับ คุณเลิกงานรึยังเอ่ย
หลังจากที่ส่งข้อความเสร็จเขาก็หันไปมองฝูงชนที่คับคั่ง และคิดถึงตัวเขาที่มีชีวิตที่สุขสบายมากขึ้นั้แ่ที่เขาได้ถาวเป่า์มา ไม่ต้องมาทำงานใน่เวลาที่วุ่นวายเช่นนี้
"ปี๊บๆ" เสียงเตือนของโทรศัพท์เขาดังขึ้นมา ฉิงเทียนเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก็พบข้อความของซูเสวี่ย: ฉันเลิกงานแล้ว คุณอยู่ที่ไหนเหรอ? ฉันกำลังมองหาคุณอยู่เหมือนกัน
ฉิงเทียนก็ได้ตอบกลับไป: ผมอยู่ที่ลานกว้างหน้าบริษัทของคุณครับ
ไม่นานมากนัก
ตาของฉิงเทียนก็ถึงกับเป็ประกาย ซูเสวี่ยนั้นไม่ใส่ชุดแบบที่เธอใส่แต่ก่อน วันนี้เธอแต่งตัวดูราวกับเป็มืออาชีพ เขาเห็นผมที่ยาวของเธอที่ถูกมัดเอาไว้ด้านหลัง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวไว้ด้านในและใส่เสื้อสูทสีดำตัวเล็กไว้ด้านนอก และสวมกระโปรงสีดำ
ซูเสวี่ยมองมาที่ฉิงเทียนที่กำลังจ้องมองเธออยู่ เธอจึงยิ้มและพูดออกไป "ตาบ้า คุณจำฉันไม่ได้รึยังไง?"
"เสวี่ยเอ๋อ นี่เป็ครั้งแรกที่ผมเห็นคุณแต่งแบบนี้ช่างสวยมากเลย!" ฉิงเทียนก็ตอบกลับไปพร้อมกับยิ้ม
เมื่อได้ยินฉิงเทียนเรียกเธอว่าเสวี่ยเอ๋อ เธอก็ได้หน้าแดงขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัว จะว่าไปแล้วนี่ก็เป็ครั้งแรกที่ฉิงเทียนเรียกเธอแบบซึ่งๆหน้าเช่นนี้
ฉิงเทียนมองดูซูเสวี่ยที่กำลังเขินอายโดยไม่รู้สึกตัวอยู่นั้น
ซูเสวี่ยจึงได้ยื่นกระเป๋าของเธอให้ฉิงเทียนถือแล้วพูดขึ้น "รับไป นี่เป็หน้าที่ของคนที่เป็แฟนหนุ่มของฉัน"
"ได้ครับ คุณแฟนสาว วันนี้เราจะไปทานที่ไหนกันดีครับ?"
ณ ร้านฉิงหลู่
ฉิงเทียนและซูเสวี่ยก็ได้นั่งที่เก้าอี้ที่มีผักบางอย่างตั้งอยู่หน้าของทั้งคู่
ขณะที่ทาน เธอก็มองมาที่ฉิงเทียน แล้วเธอก็รู้สึกได้ถึงความสุขที่ล้นออกมา ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกัน นั่งทานกันอย่างเงียบๆ แต่กลับมีบรรยากาศของความหวานอยู่รอบตัวพวกเขา
ฉิงเทียนเองก็ไม่อยากที่จะทำลายบรรยากาศนี้เช่นกัน จนเวลาผ่านสักพักใหญ่
ฉิงเทียนก็ได้หันมามองซูเสวี่ยและถามขึ้น "เสวี่ยเอ๋อ พรุ่งนี้คุณมีธุระอะไรไหมครับ?"
ซูเสวี่ยก็ส่ายหัวและถามกลับไป: "ไม่ได้ทำอะไรค่ะ สุดหล่อฉิงมีธุระอะไรรึเปล่าคะ?"
"ผมจะไปที่ชานเมืองโม๋ตูพรุ่งนี้ครับ ผมอยากจะไปซื้อสวนผลไม้ ถ้าคุณสะดวกจะไปด้วยกันก็ได้นะครับ!"
"ทำไมคุณถึงอยากจะซื้อสวนผลไม้เหรอคะ?" ซูเสวี่ยถาม
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉิงเทียนจึงได้เล่าเื่ที่เขาบอกกับจ้าวก่างและหวงเห่าอีกครั้ง
เมื่อได้ยินคำตอบของฉิงเทียนซูเสวี่ยก็มีทีท่าว่าไม่เชื่อ ฉิงเทียนนั้นรู้ดีว่าซูเสวี่ยนั้นคงไม่เชื่อง่ายๆอยู่แล้ว เขาจึงได้เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าและหยิบเอาผลส้มออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดขึ้น "ถ้าคุณไม่เชื่อล่ะก็ เสวี่ยเอ๋อคุณลองชิมส้มลูกนี้ดู" ว่าแล้วฉิงเทียนก็ปอกส้มให้
ซูเสวี่ยรับส้มมาแล้วเอาเข้าปาก รสชาติของมันได้เข้าครอบงำซูเสวี่ยทันที ก่อนที่เธอจะพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "อร่อยมาก ซื้อที่ไหนเหรอคะ?"
"ผมเพาะพันธุ์ขึ้นมาเอง" ฉิงเทียนกล่าวอย่างภูมิใจ
"เยี่ยม คุณนี่เยี่ยมจังเลยค่ะ ฉันอยากทานอีกจัง" เธอพูดด้วยน้่ำเสียงยั่วยวนและกุมมือฉิงเทียนเอาไว้
ฉิงเทียนก็หยิบเอาส้มที่เขาเอามาด้วยทั้งหมดออกมาทันทีและพูดขึ้นอย่างหดหู่ "มีเหลือแค่นี้แหละครับ"
และซูเสวี่ยก็คว้าเอาส้มทั้งหมดไปทันที หลังจากนั้นสักพักส้มทั้งหมดก็ลงไปอยู่ในท้องของซูเสวี่ย
ฉิงเทียนนั่งมองดูซูเสวี่ยทานอย่างเพลิดเพลิน เขาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว
หลังจากนั้นเขาก็ได้ถาม "เสวี่ยเอ๋อ สรุปคุณพอจะมีเวลาไปกับผมไหม?"
"ไปค่ะ คุณมารับฉันด้วยที่บ้านพรุ่งนี้นะคะ"
เมื่อได้ยินซูเสวี่ยตอบตกลง ฉิงเทียนก็รู้สึกยินดีอย่างมาก
หลังจากที่ทานมื้อค่ำกัน 2 ชั่วโมง คู่รักทั้งสองคนนี้ต่างก็หยอดคำหวานให้กันแบบรู้จักจบสิ้น
เขาพาซูเสวี่ยไปส่งที่บ้านและมองดูเธอเดินกลับบ้าน
ซูเสวี่ยเองก็เดินไปสามก้าวก็หันกลับมามองทีนึง สมกับที่เป็ความรักของคนหนุ่มสาวเสียจริงๆซึ่งผู้คนไม่อาจจะเข้าใจได้
ฉิงเทียนฮัมเพลงขณะที่กำลังกลับไปที่้บ้าน
"ดูเหมือนว่าเขานั้นอาจจะต้องซื้อบ้านและรถเป็ของตัวเองเสียแล้ว เขาจะต้องทำเงินให้ได้เยอะๆแล้ว! หลังจากที่มีแฟนแล้ว ฉิงเทียนก็คิดได้ว่าเขานั้นไม่สามารถที่จะอยู่บ้านคนอื่นได้อีกต่อไปแล้ว
"แต่หลังจากลงทุนไปสองล้านหยวนแล้ว เราก็จะไม่มีเงินเหลือเลยนี่สิ"
ฉิงเทียนนั้นมีร้านขายของในถาวเป่า์ก็จริงแต่ก็ไม่ได้เข้าไปดูเลยหลังจากที่เปิดมาได้ครั้งสุดท้าย เมื่อฉิงเทียนเปิดถาวเป่า์ขึ้นมาก็พบว่า "ทำไมถึงมีข้อความเข้ามามากมายขนาดนี้" ฉิงเทียนเห็นผู้คนมากมายต่างก็เข้ามาถามเื่ของผลิตภัณฑ์ แต่เขาก็ลืมดูไปเลยเสียสนิท
"อ้า ลืมเสียสนิทเลย" ฉิงเทียนรู้สึกผิดขึ้นมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้เขาทำได้แค่ไล่ตอบกลับไปทีละคนๆเท่านั้น แต่หลังจากที่รออยู่พักใหญ่ก็ไม่มีใครตอบกลับมา ฉิงเทียนจึงได้วางโทรศัพท์ลงไป
"จัดการเื่ของไร่ผลไม้ก่อนก็แล้วกัน" ฉิงเทียนคิด
เช้าวันต่อมา ฉิงเทียนได้ยินเสียงดัง "ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง" มีเสียงออดดังมาจากข้างนอกห้องของเขา
ฉิงเทียนเปิดประตูออกไปก็พบว่าจ้าวก่างได้เดินทางมาถึงแล้ว
"น้องชาย เ้ายังไม่ตื่นอีกเรอะ ฉันหิวน้ำเหลือเกิน!" จ้างก่างเดินไปหยิบน้ำบนโต๊ะมาทาน
นั่นคือน้ำิญญาที่เจือจางแล้วที่ฉิงเทียนนั้นใช้สำหรับรดน้ำต้นส้ม มองดูจ้าวก่างที่ดึ่มเสร็จแล้ว ฉิงเทียนมองไปที่จ้าวก่างและพูดในใจ: ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแฮะ!
จ้าวก่างที่ดื่มน้ำในแก้วเสร็จก็พูดออกมาแบบแปลกๆ "น้องสี่ ทำไมน้ำของนายมันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าแข็งแกร่งขึ้นมายังไงก็ไม่รู้"
ฉิงเทียนจึงได้รีบเปลี่ยนเื่คุยทันที "ผมจะเสร็จแล้วพี่ รอแปบนะครับ แล้วก็พี่ช่วยไปรับคนคนหนึ่งก่อนด้วยนะครับ"
จ้าวก่างขับรถแลนด์โรเวอร์ไปตามถนนหลวงเมืองโม๋ตู ส่วนฉิงเทียนนั่งตรงที่ข้างคนขับ
"ไปรับใครงั้นเหรอน้องสี่?" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่จ้าวก่างถามเขา หูของฉิงเทียนเริ่มที่จะล้ากับคำถามนี้แล้ว
เขาจึงได้ปิดหูแล้วพูดขึ้นอีกรอบ "พี่จะรู้เองแหละเมื่อพี่ไปถึงแล้ว"
ย่านเสี่ยวหลง เมืองโม๋ตู
ฉิงเทียนมองเห็นซูเสวี่ยกำลังยืนรอเขาอยู่: "พี่ใหญ่ครับ จอดทีครับ!"
ฉิงเทียนลงจากรถไปแล้วแอบไปข้างหลังของซูเสวี่ย เพื่อแกล้งเธอแล้วพูดขึ้น "น้องสาวคนนี้กำลังยืนรอใครเหรอครับ! ไปเที่ยวกับผมหน่อยไหม?"
จ้าวก่างมองดูฉิงเทียนด้วยสายตาเบิกกว้าง และมองดูฉิงเทียนที่กำลังหยอกล้อกับสาวที่งามระดับเทพธิดาอยู่ เขาจึงได้สงสัยขึ้นมา: เกิดอะไรขึ้นกับน้องสี่กันแน่!
สิ่งที่ทำให้เขาใมากที่สุดคือหญิงสาวคนนั้นไม่ได้ตบหน้าเขาอย่างที่เขาคิดด้วย แต่กลับยิ้มและตอบว่า "โอเค ไปก็ได้" แล้วก็เดินจูงมือกับฉิงเทียน
มองดูฉิงเทียนกับซูเสวี่ยที่เดินมาด้วยกัน จ้าวก่างก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา: โลกนี้เป็อะไรไปแล้ว? ขอแค่ผู้ชายหน้าตาดีก็คุยกันได้แล้วรึยังไง
เมื่อกลับมาที่รถก็พบจ้าวก่างที่กะพริบตาให้ข้างหนึ่งเหมือนส่งสัญญาณ สายตาที่มองมาที่เขาและซูเสวี่ย ดูเหมือนเขาอยากที่จะบอกว่าน้องชายทำดีมาก ที่สามารถจีบสาวงามเช่นนี้สำเร็จได้
ฉิงเทียนก็ยิ้มและแนะนำจ้าวก่าง: พี่ใหญ่ครับ สาวสวยคนนี้ชื่อว่าซูเสวี่ย เป็แฟนของผมเองครับ
แล้วเขาก็ได้แนะนำซูเสวี่ยเช่นกัน: ส่วนคนนี้ชื่อว่าจ้าวก่าง เป็พี่ใหญ่สุดในบรรดา 4 พี่น้องครับ
จ้าวก่างดึงแขนของฉิงเทียนให้เข้ามาใกล้เขาแล้วพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ "แกน้องสี่ แกนี่ไม่ซื่อตรงเลยนะ แอบไปมีแฟนสาวที่สวยขนาดนี้แต่กลับไม่ยอมเล่าให้พวกเราพี่น้องฟังเลยสักคำ!"
"สวัสดีครับน้องสะใภ้ ผมชื่อว่าจ้าวก่าง ผมเป็พี่ใหญ่ของเขาเอง หากเขากล้ารังแกคุณ บอกผมมาได้เลย ผมจะจัดการเขาเอง!"
ซูเสวี่ยเองก็พูดกลับมาแบบหวานๆ "สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ ฉันชื่อว่าซูเสวี่ย ถ้าฉิงเทียนรังแกฉันล่ะก็ พี่ใหญ่ต้องช่วยฉันล้างแค้นให้ด้วยนะคะ" พูดจบ เธอก็หันมาหาฉิงเทียนพร้อมกับยิ้ม
ส่วนฉิงเทียนที่หลังจากมองดูทั้งสองคนแนะนำตัวกันเสร็จแล้ว เขาก็พูดขึ้น: "พี่ใหญ่ครับ ไปกันเถอะไปดูไร่ผลไม้กัน"
แล้วรถแลนด์โรเวอร์ก็คำรามก่อนที่จะวิ่งออกไป
1K
