ถุงมือฟ้าประทาน

ร้านอาหารเรือนแก้ว ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นร้านอาหารเล็กๆ เทียบไม่ได้กับร้านใหญ่ในพัทยากลาง แต่สิงห์เหนือกับชอบมาดื่มด่ำบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้นอกเหนือจากบรรยากาศภายในร้านสิงห์เหนือยังชอบรสอาหาร มีความดุดัน เผ็ด ถึงเครื่องเทศต่างจากอาหารชาวต่างชาติ ที่รสชาติค่อนไปทางจืดและเลี่ยนง่าย นอกเหนือการปรุงยังมีวัตถุดิบทะเลสดใหม่ ถูกจับขึ้นมาจากเรือทุกวัน โดยเฉพาะกุ้งมังกรตัวใหญ่ สุภาพบุรุษวัยกลางคนผู้นี้ชอบกินนักแลในขณะนั่งทานข้าวช่วงบ่ายกับลูกสาวคนโต สิงห์เหนือที่กำลังอารมณ์ดีพลันคิ้วขมวดมมุ่น หันไปมองลูกร้องแล้วถามย้ำอีกครั้ง“เมื่อกี้แกว่าไงนะ เสือรถล้มอย่างนั้นเหรอ!”เสียงที่ถูกเปร่งดุดัน เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปวิพากษ์วิจารณ์ ทำได้เพียงตอบคำถาม“ใช่ครับท่าน...คุณเสือรถล้มที่หน้าวิทยาลัยกุหลาบขาว แถมยัง...ขาขาดไปหนึ่งข้าง”แค่คำว่ารถล้มก็พอจะทำให้สิงห์เหนือเลือดลมออกหู พลันได้รับแจ้งอีกว่าลูกชายคนเล็กขาขาด เขาถึงกับลุกจากโต๊ะอาหาร คว้าแก้วฟาดเข้าที่ศีรษะลูกน้องเต็มแรงสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พนักงานร้านเรือนแก้วต่างไม่กล้าเข้าไปดู เพราะอิทธิพลของสิงห์เหนือเป็นสิ่งที่ใครหลายคนหวาดกลัว รวมถึงเจ้าของร้านด้วย“พ่อ...ทำเกินไปแล้วนะคะ” ลูกสาวต้องปรามคุณพ่ออารมณ์ร้าย ก่อนจะหันไปบอกกับพนักงานว่า “ขอโทษทีนะคะ ค่าเสียหายที่เกิดขึ้นฉันจะรับผิดชอบเอง”นุ่มนิ่มไม่สนใจอาการบาดเจ็บของชายที่ถูกทุบด้วยแก้วน้ำ หล่อนเพียงบอกว่าจะชดใช้ค่าเสียหาย นั่นทำให้พนักงานรีบผงกศรีษะ เร่งถอยออกไปเพราะเกรงจะทำให้พวกเขาโกรธจากนั้นนุ่มนิ่มหันไปถามชายที่ถูกทุบตีจนเลือดช้ำ “แล้วคูกรณีเป็นใคร”นุ่มนิ่มเชื่อว่าน้องชายไม่ได้รถล้มเอง ด้วยความคุ้นชินกับน้องชาย หล่อนรู้ว่าเสือขับรถแข็งมากแม้แต่ในขณะเมาก็ตามทีแล้วนี่ยังเป็นแค่ตอนบ่าย เสือไม่น่าจะเมาหรือดื่มหนักจนไม่รู้ความ เพราะเขาควรจะรู้ว่าเย็นนี้ต้องไปปาร์ตี้ที่เกาะล้าน ต้องทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพพร้อมที่สุด เพื่อพบนักธุรกิจากเชียงใหม่“ฝ่ายนั้นขับรถสปอร์ตสีแดงครับคุณหนู”“ขับรถสปอร์ตซะด้วย ดูท่าคงเป็นคนรวยในพัทยา” นุ่มนิมวิเคราะห์ตามคำบอกเล่า“ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นใคร ในเมื่อลูกชายพ่อเสียขาไปข้าง มันเองก็ต้องเสียขาไปหนึ่งข้างเหมือนกัน!” สิงห์เหนือหยิบทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดมือที่มีเศษแก้วติดอยู่ กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน“แต่ว่า....” ฝ่ายที่ถูกทุบตีจนเลือดโชกเปิดปาก แต่กลัวเกินกว่าจะพูดออกมา“แต่อะไร...? รีบๆ พูดมาสิ นายคงไม่อยากให้พ่อของฉันทุบตีอีกหรอกใช่ไหม” นุ่มนิ่มบอก พลางยกไวน์ขึ้นแตะริมฝีปาก ใช้ลิ้นสัมผัสกับความกลมกล่อม ความหอมหวานอย่างละเอียดละออของไวน์ก่อนจะดื่มมันลงไปชายที่ถูกทุบตีถสบอยู่ในใจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย ทำไมถึงต้องมาทุบตีระบายความโกรธกับเขาด้วย แต่ถึงจะไม่เต็มใจหรือเต็มไปด้วยความโกรธ ยังคงตอบคำถามว่า“ฝ่ายคู่กรณีที่ขับรถสปอร์ตหรู เห็นว่ามาจากเชียงใหม่ เป็นนักธุรกิจชื่อโจนี่แหละครับ”“ว่ายังไงนะ!” เป็นอีกครั้งที่สิงห์เหนือลุกขึ้นยืนจากโต๊ะทานข้าว ใบหน้าถมึงดุร้ายเปลี่ยนเป็นซีดเซียวจนไม่รู้จะว่าไง “แกถามดีแล้วใช่ไหม ได้ยินไม่ผิดใช่ไหม”เขาไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายถึงดูกลัว แต่ยังคงยืนยันคำเดิมสิงห์เหนือกลับมานั่งที่ ใบหน้าแฝงด้วยความคิดอันหลากหลาย ท่ามกลางความคิดอันมากล้น มีมือเล็กๆ ยื่นมาเกาะกุมมือหยาบกร้าน เงยหน้าขึ้นจึงรู้ว่าเป็นลูกสาวที่ตนรัก“พ่อคะ หนูรู้นะว่าพ่อกำลังคิดอะไรอยู่ บางทีมันอาจไม่ใช่เขาก็ได้”สิงห์เหนือผงกศีรษะ ถอนหายใจทีหนึ่ง “นั่นสินะ คงเพราะพ่ออาจเครียดเกินไป บางทีอาจเป็นแค่คนชื่อคล้ายกันเฉยๆ”ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่ยังอดกังวลไม่ได้ เพราะเขารู้ดีว่าฝ่ายนั้นเล่นด้วยได้ยาก และถ้าหากมันเป็นจริงขึ้นมา ไม่ใช่เสือต้องเสียขาไปฟรีๆ หรอกเหรอ“รีบไปตรวจสอบให้ละเอียด ว่าคนที่ชื่อโจนั่นคือใครและมาทำอะไรที่พัทยา มีธุรกิจอะไรในครอบครอง” สิงห์เหนือได้เเต่สั่งการไปแบบนั้น เพราะไม่อย่างนั้นหากลงมือแก้แค้น ฝ่ายที่ถูกเล่นไม่แน่อาจเป็นเขาและจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้สองพ่อลูกไม่มีอารมณ์อยากอาหาร เช็คบิลออกไปจากร้านเรือนแก้วด้วยใบหน้าถมึงทึง.............เจมส์นั่งดื่มน้ำอัดลมเย็นๆ ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ลมทะเลเหนียวเหนอะหนะ หัวใจพลันผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดไม่แปลกหากเขาจะตกใจจนต้องรีบออกจากที่เกิดเหตุ ใครจะคิดละว่า'จี้แห่งความสำเร็จ'จะมอบโชคร้ายถึงขนาดทำให้เสือขาขาด นอนไม่ได้สติตายหรือเปล่ายังไม่รู้เลยแต่พอนึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายทำกับตน เจมส์รู้สึกว่าสิ่งที่ได้ทำไปนั้นสมควรแล้ว เพราะถ้าหากเขาไม่ทำแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าวันหน้าจะถูกดักเล่นงานรูปแบบไหน บางทีฝ่ายที่ต้องสูญเสียร่างกายอาจเป็นเขาก็ได้ไม่รู้ทำไมพอคิดแบบนี้แล้ว ความรู้สึกผิดก่อนหน้านี้ดูจะบรรเทาลงไม่น้อย พลอยทำให้นักศึกษาวิทยาลัยตัวดำรายนี้เผยรอยยิ้มกริ่มระหว่างนั่งชิลล์บนทางเท้า รถสปอร์ตคันสีแดงขับมาจอดเทียบฟุตบาท ชายที่อยู่ในชุดสูทลงมาจากรถ หนึ่งในนั้นมองนาฬิกาหรูบนข้อมือ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า“นี่ก็เกือบจะบ่ายสองแล้ว ทำไมเรือถึงยังไม่มา”หากเจมส์หันไปมองคงรู้ว่านี่คือรถสปอร์ตคันเดียวกับในที่เกิดเหตุ ถึงเขาจะมองผ่านๆ แต่ภาพเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังคงติดตา“เอ่อ...เห็นว่าเกิดปัญหากับเครื่องยนต์นิดหน่อย ทำให้ล่าช้าไปบ้าง พวกเขาบอกว่าไม่น่าเกินบ่ายสามโมง เรือน่าจะซ่อมเสร็จทันมารับคุณโจครับ” บุรุษในชุดสูทสีดำตอบ ก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้เป็นนายโจระบายลมจากปาก สีหน้าไม่พอใจเสียเต็มประดา “ว่าไงนะ...จะให้ฉันคนนี้เนี่ยนะรอถึงบ่ายสามโมง เวรเอ้ย ไหนว่ามันเป็นเจ้าใหญ่แถบนี้ไง เรือในโกดังมีอยู่แค่ลำเดียวหรือไงวะ”“เอ่อ...ผมไม่ทราบครับ ก่อนติดต่อมาผมเช็คหาข้อมูลอย่างละเอียดแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่า...”“กลับไปเชียงใหม่ แกเตรียมตัวหางานใหม่ได้เลย” โจไม่ชอบคนทำงานพลาด ในฐานะนักธุรกิจ เวลาแม้แต่วินาทีเดียวก็ถือเป็นมูลค่าหลายล้านบาทสุภาพบุรุษในชุดสูทไม่ได้กล่าวอะไร เพียงถอนหายใจโล่งอก ยังดีแค่ถูกไล่ออก นึกว่าจะต้องนอนเฝ้ารากมะม่วงแล้วเชียว“เห้อ แม่งเป็นวันซวยอะไรของกูวะเนี่ย เมื่อกี้เพิ่งจะมีไอ้โง่ขับรถตัดหน้า ทำให้เสียเวลาไปหลายนาทีแถมตอนนี้เรือที่ติดต่อไว้ดันมาเสีย ระยำเอ้ย!” ถึงจะเป็นนักธุรกิจแต่โจค่อนข้างอารมณ์ร้าย โดยเฉพาะคนที่เขาเกลียดขี้หน้ามักจบไม่สวยเลยสักราย“เอ่อ...ถ้ายังไงให้ผมขับเรือไปส่งไหมครับ ผมคิดไม่แพง รับรองว่าไปถึงแน่ๆ สบายหายห่วง”เนื่องจากพวกเขายืนคุยกันอยู่ใกล้เจมส์ ไม่แปลกที่เขาจะได้ยินโจเหลือบมองเจมส์ นักศึกษาที่เหมือนยาจกคนนี้ ในใจนึกรังเกียจเสียเต็มประดา แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายพูดว่ามีเรือ ในขณะที่เขาเองก็ต้องใช้เรือเดินทางไปเกาะจึงได้พูดว่า“ถ้านายมีเรือดีๆ พาฉันไปถึงเกาะล้านเดี๋ยวนี้ ฉันให้นายเลยสองหมื่น!”โจอาจจะหัวเสียตั้งแต่เรื่องหน้าวิทยาลัยกุหลาบขาว จึงไม่คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน ว่าในระแวกนี้มีเรือให้เช่าเยอะแยะโถมเถ ถ้าหากขับรถหาสักหน่อยรับรองว่าไปถึงเกาะแน่ๆแต่นั่นแหละคนขับรถเองก็ดูจะไม่ค่อยรู้เรื่อง ทำเป็นเพียงแค่ขับรถ แถมยังจองเรือจากอู่เรือโง่ๆ แล้วดันมาเสียกลางคันก่อนมารับลูกค้า“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปเอาเรือมาก่อน” เจมส์ยิ้มหน้าบาน ลืมเลือนเรื่องของเสือเพียงเพราะได้ยินว่าอีกฝ่ายจะจ่ายให้ถึงสองหมื่นบาทเขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นบนตัวเล็กน้อย รีบวิ่งไปขับเรือประมงลำเล็กออกไปจากหาดเห็นภาพดังกล่าวโจอยากจะร้องไห้ สรุปนี่คือวันซวยของเขาจริงๆ ใช่ไหม คงไม่ใช่ว่าไอ้โง่นั่นไปเอาเรือเก่าซอมซ่อมารับหรอกนะแต่โจผิดหวังได้ไม่ทันไร เรือยอร์ชสีขาวสุดหรู หัวเรือเป็นระนาบสามง่ามขับมาจอดตรงหน้า มองเห็นนักศึกษามหาลัยตัวดำยืนโบกไม้โบกมือให้บนหัวเรือ โจอมยิ้มหน่อยนึง ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่วันโชคร้ายโดยสมบูรณ์......“เรือสวยดีนี่” นั่นคือคำชมจากโจหลังจากก้าวเท้าขึ้นมาบน'AMERIA'“ขอบคุณครับ เลือกที่นั่งได้เลยนะครับ หรือถ้าหากหิวหรืออยากดื่มไวน์ ก็เดินไปที่บาร์ตรงนู้นนะครับ” เจมส์ปิดบังเรื่องเรือจากที่บ้าน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะเอามาทำธุรกิจไม่ได้โดยก่อนออกจากบ้านตอนเช้ามืด เจมส์ให้เรือยอร์ชติดตามผ่านการดำน้ำในขณะขับเรือประมงลำเล็กมาหาดจอมเทียน แน่นอนด้วยเทคโนโลยีจากศตวรรษที่ 41 มันเป็นเรื่องง่ายของเรือจะเคลื่อนที่ได้เองโดยไม่มีคนขับ เพียงรับสัญญาณจากกุญแจที่อยู่ในมือเจมส์ มันก็พร้อมจะแล่นฉิวบนผิวน้ำเหมือนเรือบังคับโจรู้สึกพึงพอใจกับเรือลำนี้ มันหรูหรา มีรสนิยมแบบผู้ดี และในระหว่างชมเรือเขาได้พบกับปู กุ้ง หอย หมึกสดๆ กำลังแหวกว่ายบนภาชนะที่ดูเหมือนอ่างสีใสขนาดใหญ่กลางลำเรือ จึงอดถามไม่ได้ว่า“นี่นายจับมาเองเหรอ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่13 พบนักธุรกิจ

นิยายแนะนำ

ถุงมือฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่13 พบนักธุรกิจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้