กริ๊งงง!!
“ที่รักทางนั้นเป็ยังไงบ้าง?”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นและเสียงในสายก็เล็ดลอดออกมาเล็กน้อย
แต่ไม่รู้ว่าเป็เพราะในห้องมันเงียบหรือเป็เพราะประสาััของฉันมันดีอยู่แล้วและประสาััส่วนใหญ่ของฉันก็ถูกปิดกั้นจึงทำให้หูฉันได้ยินอะไร ๆ ชัดขึ้น
“หมอบอกว่าไม่มีหวัง”
เสียงชายหนุ่มตอบ
“สุดท้ายก็ไม่ตายสินะไอ้เ้าหมอนั่น!! มันจะมาตอนนั้นทำไมก็ไม่รู้ เสียเื่หมด”
เสียงหญิงสาวบ่น
พวกเขาคงคิดว่าไม่มีใครได้ยินสินะว่าแต่...... หมอนั่นที่เธอพูดถึงคือใครกัน? เขาต้องเป็คนที่ช่วยฉันไว้แน่ไม่งั้นฉันคงจะตายไปแล้ว
“ไม่ต้องเป็ห่วงหรอก”
“จะไม่ให้ห่วงได้ไงคราวก่อนก็เกือบจะไม่สำเร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?
//คราวก่อน?พวกเขากำลังพูดถึงเื่อะไรกัน//
“ก็ตาแก่นั่นมันเคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟียมาก่อนหนังมันเลยเหนียวไปหน่อย แต่คราวนี้เราอาจจะไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ เผลอ ๆบางทีแค่รอเวลาอีกนิด ก็คงจะตายไปเองนั่นแหละ”
ชายหนุ่มพูดพลางมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง
//เดี๋ยวนะ!!ตาแก่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟียมาก่อนงั้นเหรอ? นี่มัน!!//
“ถ้าเป็แบบนั้นได้ก็ดี”
เสียงปลายสายดูโล่งใจนิดหน่อย
“ไม่เป็ไรหรอกถ้าเกิดเื่เหนือความคาดหมายขึ้นมา เราก็แค่กำจัดเพิ่มไปอีกคนมันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ในเมื่อเคยกำจัดไปแล้วหนึ่งคน จะกำจัดเพิ่มอีกสัก 2-3 คนก็ไม่มีปัญหาหรอก”
“แล้วพวกญาติ ๆ ล่ะ มีไปเยี่ยมบ้างไหม?”
เสียงปลายสายถาม
“เฮอะ!!บ้านแตกขนาดนั้นยังจะเหลือใครอีก”
เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูสนุกสนาน
“นั่นสิ!! ตอนนั้นสนุกสุด ๆไปเลย ได้เห็นหน้าโง่ ๆ ของพวกมันแล้วสะใจชะมัด”
//อะไรกัน!! เ้าคนพวกนี้//
“อ๋อ!!แล้วผมก็ขอให้โรงพยาบาลอนุมัติให้เข้าได้เฉพาะคนที่ได้รับอนุญาติจากผมก่อนแล้วเท่านั้นถึงจะเข้าเยี่ยมได้ดังนั้นไม่ต้องเป็ห่วงทางนี้เลย”
//เฮอะ!!กันไว้หมดทุกทางเลยสินะ//
“แล้ว...... เ้าหมอนั่นล่ะ?”
เสียงปลายสายถามด้วยความกังวลเล็กน้อย
//เ้าหมอนั่นที่ว่า.......นี่คือ......คนที่ช่วยฉันไว้สินะ//
“ก็ยังอยู่หน้าห้องเหมือนเดิมเพราะต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเข้ามาได้ ก็เลยยังนั่งรออยู่แบบนั้น เฮอะ!! น่าสมเพจชะมัด!! มันเป็ใครถึงมายุ่งเื่ครอบครัวของคนอื่น!! มันเป็ใครมีสิทธิ์อะไรถึงชอบเข้ามายุ่งกับเมียคนอื่นเขาไปทั่ว......”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกว่าหงุดหงิดอย่างชัดเจน
“อ๊ะ!! ที่รัก ลูกดิ้นแหละสงสัยลูกจะหิวแล้ว”
เสียงปลายสายพูดขัดขึ้นมา
“งั้นเดี๋ยวผมสั่งอะไรให้กินนะ แล้วก็่นี้ผมคงไปหาไม่ได้ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะ”
“ค่ะ รักนะคะ”
ปลายสายตอบกลับมาก่อนที่สายจะตัดไป
คนที่ทำให้จูวอนหงุดหงิดได้ขนาดนั้นก็มีแค่ไม่กี่คน ฉันพอจะเดาออกได้รางๆ แล้วว่าเขาเป็ใคร
ฉันจะไม่ลืมบุญคุณและความแค้นนี้แน่นอน!!
ถ้าถามว่าฉันคือใคร?และทำไมถึงมานอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงยาบาลล่ะก็.......คงต้องเล่าย้อนกลับไปถึงสิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้
.......คือ.......
........................................................................................................................
ก่อนหน้านั้น 1 วัน
ฉัน“จูเลีย” ในวัย 40 ซึ่งกำลังเตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์วันเกิดของสามีที่แต่งงานกันมาเกือบจะครบ5 ปีแล้ว ฉันค่อนข้างแต่งงานช้า เพราะส่วนใหญ่เอาเวลาไปทุ่มกับการทำงานแทบทั้งหมดแล้วยิ่งเป็หนักขึ้นหลังจากที่คุณพ่อจากไป
ถึงแม้ว่าความรักของพวกเรามันจะไม่ค่อยหวานชื่นเหมือนคู่อื่นๆ แต่ฉันก็พยายามประคับประคองมันมาได้โดยที่ไม่ได้มีปัญหาอะไร
“เลื่อนนัดของวันนี้ทั้งหมดเรียบร้อย!! ของขวัญ เรียบร้อย!! ดอกไม้ก็เรียบร้อย!! ส่วนเค้กก็เอามาแล้ว”
ฉันเช็คความเรียบร้อยของสิ่งที่อยู่ในถุงกระดาษตรงท้ายรถก่อนที่จะหยิบออกมาและเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
“เสียงอะไรน่ะ?”
เมื่อเข้ามาในบ้านฉันก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากชั้น 2 ของบ้าน ฉันจึงเดินตามเสียงนั้นไป
มีเสียงคนดังออกมาจากห้องนอนของฉันได้ยังไง?มันไม่น่าจะมีใครอยู่ในห้องของฉันตอนนี้สิ ถ้าจะมีก็คงจะเป็จูวอน แต่วันนี้เขาบอกว่าจะกลับดึกนี่นาฉันถึงได้วางแผนยกเลิกนัดที่ต้องไปดูงานที่ต่างจังหวัดเพื่อที่จะได้มาจัดงานวันเกิดแบบเซอร์ไพรส์ให้เขาอยู่นี่ไง
“.................”
ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ ห้องของตัวเองเรื่อย ๆ และเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
ประตูที่ไม่แม้จะปิดเลยแม้แต่นิดแง้มออกมาครึ่งบานและภาพที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้ามันทำให้ฉันช็อคจนพูดอะไรไม่ออกเลย
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)
140K
