หลังจากที่ยอดชาย ส่งทีม 9 คน ที่รวมตัวแถมอย่างไอ้เข้มอีก 1 คน ออกไปเอาเงินกลับมา มันรอมากว่า1ชม.แล้วยังไม่การติดต่อกลับมา ในใจมันกลัวว่าไอ้ดำมันเห็นเงิน แล้วเกิดตาโตขึ้นมาแลัวหอบเงินหนีไป
ครั้งสุดท้ายที่ไอ้ดำติดต่อมา คือตอนที่มันขอความช่วยเหลือจากหน่วยโดรน ยอดชายเลยส่งคนออกไปสังเกตการณ์ที่จุดสุดท้ายที่หน่วยโดรนพบเห็นเป้าหมาย ทันทีที่คนของมันไปถึงพวกมันก็พบกับสิ่งไม่น่าเชื่อว่าพวกมันจะพบเห็นภาพนี้ในชีวิต
ภาพของกลุ่มลูกน้องของไอ้ดำยืนนิ่งในท่าที่ประหลาดและไอ้ดำนอนสลบอยู่กับพื้น ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุอย่างไอ้เข้มกลับหายตัวไป
ดูเหมือนอาการของดำจะหนักสุดมันถูกส่งโรงพยาบาลทันที ส่วนลูกสมุนของดำยอดชายต้องใช้คนกว่า 10คนในการขนย้ายลูกทีมของดำมาที่รังของพวกมัน มันต้องรอกว่าหนึ่งชั่วโมง ถึงจะสามารถเคลื่อนไหวได้ปกติ
ส่วนยอดชายตอนนี้ มันกำลังนั่งดูกล้องวงจรปิดของเหตุการที่เกิดขึ้น โดยมันกรอดูซ้ำๆใน่ที่ชายคนนั้นโจมตีลูกสมุนของไอ้ดำ
ถึงจะยังไม่แน่ใจแต่ยอดชายเคยเห็นการโจมที่คล้ายๆแบบนี้ครั้งหนึ่ง มันเคยเห็นการโจมแบบนี้จากผู้ฝึกยุทธที่มันเคยเจอ
ขณะที่มันกำลังนั่งดูเทปอยู่ ไอ้แดงลูกน้องคนสนิทของมันอีกคน ได้เข้ามากระซิบอะไรบางอย่าง มันทำให้ยอดชายแสดงสีหน้าเคร่งเครียดในทันที
" เอ็งแน่ใจนะ ไอ้แดง "
ไอ้แดงพยักหน้า มันยิ่งทำให้ยอดชายดูกระวนกระวายยิ่งขึ้น แต่เหมือนยอดชายจะคิดอะไรบางอย่างออก
" ได้ลองไวอาก้า รึยัง "
แดงส่ายหัว ดูเหมือนยอดชายจะผ่อนคลายลง
" หา ไวอาก้า ให้มันพวกมันลอง แล้วรายงานมาด่วนที่สุด "
แดงพยักหน้าแล้วเดินจากไป ตัวยอดชายเองไม่ได้เป็ห่วงสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกสมุนของไอ้ดำเท่าไร แต่มันเป็ห่วสวัสดิภาพของตัวมันเอง มันเป็คนส่งคนพวกนั้นไปถ้าชายคนนั้นเกิดคิดแค้นอยากเอาคืนขึ้นมา เขาจะมาหาใครถ้าไม่ใช่มัน
ยอดชายเดินไปเดินมาด้วยความกระวนกระวายใจ ถ้าลูกทีมทั้งหมดของมันตายมันจะไม่ร้อนใจเท่ากับเหตุการณ์ที่เกิดในตอนนี้ สำหรับผู้ชายเหตุการที่ทั้ง 8 คนเจอมันยิงเสียกว่าตาย มันไม่อยากจะคิดเลย ถ้าเหตุการณ์แบบนั้นต้องเกิดกับขึ้นมัน มันจะทำยังไงแล้วการรอคอยของมันก็สิ้นสุดลง
แดงเดินเข้ามาภายในห้องยอดชายรีบเอยปากมันในทันที
" มันได้ผลไหม "
ไอ้แดงไม่ได้พูดอะไร เพียงส่ายหัวตอบรับกลับมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเท่านั้น แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่สื่อความใน
ยอดชายพยายามสงบสติอารมณ์ กับคำตอบที่ได้รับมันกลับมาที่โต๊ะทำงานของมัน เอ่ยปากออกคำสั่งกับไอ้แดง
" เพิ่มการคุ้มกันเป็ 2 ไม่สิ! 3 เท่า แล้วตามหาตัวตนของชายคนนั้นให้เร็วที่สุด "
" ถ้าเจอเขาแล้วอย่าพึ่งลงมือทำอะไรเด็ดขาด รายงานมาที่ชั้นทันที "
" ชั้นจะไปพบกับเขาด้วยตัวชั้นเอง "
แดงพยักหน้าหน้ารับคำสั่งแล้วโค้งให้เขาก่อนเดินออกจากห้องไป
◆◆◆
ในขณะที่ยอดชายกำลังวุ่นวายในการตามหาตัวของปื๊ด เ้าตัวที่ก่อความวุ่นวายกับนอนหลับไม่ได้รู้อะเื่อะไรกับเขาเลย
แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างส่องมากระทบกับตาปื๊ด มันทำให้เขารู้สึกตัวขึ้นมาเขางั่วเงียๆควานหา มือถือของเขาเพื่อดูเวลา ปื๊ดขยี้ตาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ตาฟาดไปหรือไม่ ตอนนี้เวลาจะ 10 โมง ตัวเขาไม่เคยได้นอนหลับนานขนาดนี้
ในสมัยที่ปื๊ดอยู่ในโลกของผู้ฝึกตนเขาไม่มีความจำเป็ที่จะต้องนอน เพราะร่างก่ายเกินขอบเขตของมนุษย์ไปไกลแล้ว
ในโลกนี้ก็เช่นกันการนอนจะมีความสำคัญกับปื๊ดน้อยลงเรื่อยๆยิ่งเขาแข็งแกร็งมากขึ้นเท่าไร การนอนก็จำเป็กับปื๊ดน้อยลงเท่านั้น
หลังจากที่ปื๊ดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงนอนเขาสำรวจร่างก่ายของเขา เขายังคงอยู่ในชุดเดิม เมื่อคืนปื๊ดคงเหนื่อยมากจนเกินไป จนเขาเผลอหลับไปทั้งๆอย่างนั้น
เดิมทีปื๊ดคิดจะใส่ซ้ำชุดเดิมเพื่อออกไปหาซื้อของใหม่ แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้แล้วเพราะชุดของเขาตอนนี้มันยับยู่ยี่จากการใส่นอน และดูเหมือนจะเริ่มมีกลิ่นหน่อยๆ
ปื๊ดลุกขึ้นจากที่นอนไปอาบน้ำทันที เขารู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวั้แ่ตื่นนอนแล้ว หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ ปื๊ดเดินนุ้งผ้าเช็ดตัวลงข้างล่างเพื่อจะขอยืมเสื้อผ้าของพ่อเขาจากแม่ของตน
แต่เมื่อปื๊ดเดินลงมา เขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่บ้าน ปื๊ดจึงเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อที่จะหาน้ำดื่มและเขาเดินไปถึงตู้เย็น
ปื๊ดก็ได้เห็นกระดาษโน๊ตแผ่นหนึ่งแปะอยู่ทหน้าตู้เย็น ปื๊ดเดินไปหยิบมันขึ้นมามันเป็ลายมือของพี่สาวที่เขียนข้อความสั้นๆถึงตัวเขา
" แม่กับพี่กำลังไปที่บ้านอาจรัญ เื่พ่อของแก แม่ทำข้าวต้มไว้อย่าลืมอุ่นกิน "
อาจรัญเป็น้องชายแท้ๆของพ่อของปื๊ด แกทำงานเป็ทนายความอยู่ในสำนักงานกฎหมายที่ดูแลเื่เกี่ยวกับกฏหมายให้กับธนานคาร ที่เป็คู่แข่งกับธนาคารที่พ่อเขาทำงานส่วนพ่อของเขาทำงานเป็ผู้จัดการธนาคารในสำนักงานใหญ่ ทั้ง2คนจึงเป็ไม้เบื่อไม้เมากัน
ปื๊ดคิดว่าตอนที่พ่อของเขาถูกจับ อาจรัญคงไม่นิ่งนอนใจ อาคงหาทางช่วยพ่อแต่ด้วยเส้นสายของแกมันคงไม่เพียงพอที่จะช่วยพ่อของเขาออกมาได้ ปื๊ดคิดว่าคงจะเป็อย่างนั้น ไม่งั้นทันทีที่แม่ของเขาเงินคงไม่วิ่งไปหาอาจรัญ ถ้ามีเงินจ้างสำนักงานที่อาของเขาทำงานอยู่ ทุกๆอย่างจะต่างจากตอนที่อาของเขาออกหน้าเพียงคนเดียว
ปื๊ดเดินไปที่เตาแก๊สบนนั้นมีหม้อที่ปิดฝาอยู่ เขาลองเปิดดู มันมีข้าวต้มที่เหลืออยู่ครึ่งหม้อคงจะเป็แม่กับพี่สาวเขาทีตักกินก่อนจะออกไป ดูเหมือนพวกเธอจะออกไปได้เพียงไม่นานเพราะข้าวต้มยังอุ่นๆอยู่ ปื๊ดหยิบช้อนและยกหม้อข้าวต้มมาที่โต๊ะกินข้าว
ตัวปื๊ดเองไม่ได้รู้สึกหิวแต่อย่างใด แต่ที่เขากินก็เพียงเพราะไม่อยากให้แม่ของเขาเสียใจที่เธออุส่าทำไว้แต่ลูกชายของเธอไม่กิน
ปื๊ดตักกินข้าวต้มโดยตรงจากหม้อโดยที่ไม่ได้ตักใส่ชามแต่อย่างใด ถ้าแม่เขามาเห็นสิ่งที่ปื๊ดทำอยู่ตอนนี้ เขาคงถูกแม่อบรมไปหลายชุดแน่ๆ
หลังจากที่ปื๊ดกินเสร็จ เขาก็ล้างหม้อกับช้อนที่เขากิน และเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของพ่อกับแม่เขา ถ้าเป็เมื่อตอนเด็กเขาเคยเข้ามาวิ่งเล่นหรือนอนกับพ่อแม่เขาบ่อยๆ แต่หลังจากที่ปื๊ดเข้าเรียนในชั้นมัธยมเขาก็แทบจะไม่เคยเข้ามาในห้องนี้อีกเลย
ภายห้องนอนของพ่อกับแม่เขา มีเพียงแค่เฟอร์นิเจอร์เก่าๆกับแอร์เก่าๆเพียง1เครื่องเท่านั้น ไม่ได้มีเครื่องสร้างความบันเทิงใดๆ
ที่โต๊ะเครื่องแป้งนอกจากแป้งฝุ่นกับครีมบำรุงผิวราคาถูกแล้ว ก็ไม่ได้มีเครื่องสำอางหรือเครื่องประทินผิวใดๆ แม่ของเขาได้เสียสละความงามให้กับครอบครัวไปหมดแล้วจริงๆ เมื่อได้เห็นเช่นนี้ ปื๊ดได้แต่สัญญากับตนเองว่าเขาจะดูแลพ่อแม่ให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเขาจะทำได้
ปื๊ดเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า ดูเหมือนแม่ของเขาจะดูแลเสื้อผ้าของพ่อเขาเป็อย่างดี ปื๊ดเลือกเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงลินินสีน้ำตาลจากเสื้อผ้าของพ่อของเขา ถึงแม้มันจะดูค่อนข้างหลวมนิดหน่อยแต่มันก็ยังดีกว่าเสื้อผ้าเดิมที่อยู่ในตู้ของเขา
หลังจากที่แต่งตัวเสร็จแล้ว ปื๊ดก็เดินกลับมาที่ห้องของเขา เพื่อที่จะเอากระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาใส่เงินเอาไว้และมือถือของเขา ปื๊ดมองไปยังกระเป๋าแบรนด์เนม ความทรงจำตอนที่เขาต้องลากกระเป๋าไปด้วยสู้ไปด้วยก็ถูกฉายขึ้นมาในความทรงจำของเขา
มันไม่สะดวกเอาซะเลยจริงๆ มันทำให้ปื๊ดคิดถึงมิติเก็บของตนเป็อย่างมาก ในสมัยที่เขาอยู่ในโลกของผู้ฝึกตน เขาท่องไปทั่วโลกนั้นโดยไม่ต้องคอยแบกสัมภาระใดๆทั้งสิ้น
แล้วของสิ่งหนึ่งก็เข้าในความคิดของปื๊ด ในโลกของผู้ฝึกตน ผู้ที่ยังไปไม่ถึงในระดับเหนืุ์หรือชาวบ้านธรรมดาที่พอจะมีเงิน จะหาสิ่งๆนี้มาใช้เพื่อเก็บสิ่งของหรือสัมภาระ
สิ่งๆนั้นคือกระเป๋ามิติ ซึ้งในโลกของผู้ฝึกตนต่างใช้กันอย่างแพร่หลาย มันอาจจะอยู่ในรูปแบบของกระเป๋าหรือป้ายหยกก็ได้ ขนาดพื้นที่มิติจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของหมึกอาคมและวัสดุที่ใช้ลงอักขระเพื่อสร้างกระเป๋ามิติ ถึงแม้ปื๊ดจะรู้จักอักขระอาคมแทบทุกชนิดแต่มันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่มีหมึกอาคมในตอนนี้
"ใช่แล้ว เราลืมไปได้ยังไง "
ภายในร่างก่ายของปื๊ดมันเต็มไปด้วยพลัง์ ที่เขาไม่สามารถนำมันมาใช้ประโยชน์อะไรได้ เพราะเขาไม่สามารถควบคุมมันได้ แต่ถ้าเืของเขาละมันยังจะมีพลัง์หลงเหลืออยู่ไหมถ้ามันออกจากร่างกายเขา
ปื๊ดไม่รอช้าเขารีบหากระดาษกับคัตเตอร์จากโต๊ะอ่านหนังสือของเขา เขาคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนลงมือใช้คัตเตอร์กรีดที่ปลายนิ้วของเขาจนเืไหลซิบๆออกมา และแทบจะทันทีปื๊ดใช้นิ้วของเขาแทนพูกันลงมือเขียนอักขระ 1ชุดลงบนกระดาษ A4 ที่เขาหามาได้
หลังจากเขียนเสร็จเขาควบคุมพลังหยางไปที่ปลายนิ้วเพื่อเร่งการรักษาแผลที่เขากรีด ทันใดนั้นแผลที่ปลายนิ้วของเขาก็ค่อยๆปิดตัวลงอย่างรวดเร็วจนในที่สุดแผลก็หายไปราวกับไม่เคยมีมันมาก่อนหน้านี้
ปื๊ดดึงเอากระเป๋าเดินทางออกมาจากใต้เตียง เขานำเอาแผ่นกระดาษA4ที่เขาพึ่งเขียนอักขระลงไปวางไปบนกระเป๋าเดินทาง
ตอนนี้ปื๊ดกำลังพยายามสงบจิตใจ ปื๊ดค่อนข้างรู้สึกตื่นเต้นเพราะถ้ามันได้ผล เขาจะมีวิธีใช้พลัง์ที่มีอยู่อย่างแ่าในตัวเขา
ปื๊ดนำมือไปวางที่กระดาษ A4 ที่เขาเขียนอักขระลงไป แล้วบังคับพลังหยางไปที่กระดาษA4 ผ่านทางฝามือของเขา และทันทีที่พลังหยางถูกส่งไปยังกระดาษ A4
อักขระที่ปื๊ดเขียนไว้ก่อนหน้านี้ก็ส่องแสงสีทองจ้าออกมา แสงสีทองจากอักขระค่อยๆสลายกระดาษ A4 จนกลายเป็ละอองทองไปปกคลุมที่กระเป๋าเดินทาง
จากนั้นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ก็ค่อยๆจางหายไปราวกับว่าไม่เคยมีมันอยู่ตรงนั้น
" เยี่ยม! มันใช้ได้ !! ใช้ได้จริงๆ! 5555 !! "
ด้วยความที่ปื๊ดไม่คิดว่ามันจะได้ผล เขาจึงเผลอะโออกมาโดยไม่ตั้งใจ อักขระที่เขาเขียนลงไป มันคืออักขระบังตาระดับสูง ต่อให้ระดับพระเ้ามาเองก็ไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของกระเป๋าของเขาใบนี้
แล้วทำไมปื๊ดถึงต้องเขียนอักขระระดับสูงด้วยละ ในเมื่อตัวเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าในโลกแห่งนี้จะมีผู้ฝึกตนอยู่รึหรือไม่
นั้นเป็เพราะปื๊ดอยากทดสอบเืของตนว่ามีความแข็งแกร่งแค่ไหน ยิ่งระดับของอักขระสูงขึ้นเท่าไร ระดับของหมึกอาคมที่ใช้เขียนก็ต้องสูงขึ้นเป็เงาตามตัว นี้เป็เหตุผลที่เขาไม่คิดว่ามันจะสำเร็จั้แ่ต้น
" ตอนนี้หมึกอาคมก็มีแล้ว ? "(เืของตัวเอง)
แล้วสิ่งที่ปื๊ดจะเขียนอักขระลงใส่คืออะไรดี อะไรที่จะติดตัวเขาไปโดยไม่เกะกะและง่ายต่อการพกพาและสะดวกต่อการจัดเก็บสิ่งของ
" อ่าใช่แล้ว "
ปื๊ดมองไปที่นาฬิกาหลักแสนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เดิมทีที่เขาคิดจะเปลี่ยนมันกลับเป็เงิน แต่ตอนนี้ปื๊ดไม่คิดจะทำอย่างนั้นอีกแล้ว ตอนที่เขาซื้อนาฬิกาเรือนนี้พนักงานขายบอกกับปื๊ดว่าตัวเรือนผลิตจากโลหะผสมพิเศษที่ทางแบรนด์คิดขึ้นมาเอง ซึ้งมันมีความแข็งแกร่งคงทนเป็อย่างมาก และด้วยความแข็งแกร่งของมันไม่แน่มันอาจจะช่วยเพิ่มพื้นที่เก็บของให้กับเขา
ตอนนี้ปื๊ดตื่นเต้นเป็อย่างมากยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น เขาพลักกระเป๋าเดินทางที่ล่องหนกลับไปไว้ที่ใต้เตียง ปื๊ดเดินไปหยิบนาฬิกาที่ว่างไว้บนโต๊ะแต่งตัวข้างๆกับมือถือ
ระหว่างที่เขาใส่นาฬิกา เขาสังเกตุเห็นว่าที่ไฟสถานะบนมือถือกำลังแสดงแสงไฟสีเขียวที่กระพริบๆ ซึ้งมันบงบอกว่ามีข้อความถึงเขา
หลังจากที่ปื๊ดใส่นาฬิกาเสร็จ เขาก็หยิบมันขึ้นมาดูทันที
Unknown
มีเื่ขอความช่วยเหลื่อ
ปื๊ดงาย
นายเป็ใคร...
Unknown
Xilencer
ปื๊ดงาย
ชั้นจะรู้ได้ไงว่าเป็นาย
Unknown
ออกมาเจอกัน
Xilencer คือใคร เขาคือผู้เล่นเกมที่เป็เหมือนกับคู่หูของปื๊ด แต่พวกเขาทั้งคู่ต่างไม่เคยตัวจริงของกันและกันมาก่อน พวกเขาเล่นเกมด้วยกันมาหลายต่อหลายเกมเขาทั้งคู่เป็เหมือนกับคนๆเดียวกัน การเล่นเกมของพวกเขาเข้ากันแบบไม่ต้องพูด
แค่คิดอีกฝ่ายก็สามารถคาดเดาได้โดยไม่ต้องพูด การที่ Xilencer นัดเจอกับเขามันต้องไม่ใช่เื่เล็กๆเป็แน่
และที่สำคัญเวลามันเหมาะเจาะเกินไป ทันทีที่ปื๊ดฟื้นขี้นมาไม่ถึง 2วัน คนที่อ้างตัวว่าเป็ Xilencer ก็ติดต่อเขามาทันที
หลังจากนั้นไม่นานคนที่อ้างตัวว่าเป็ Xilencer ได้ปักหมุดสถานที่นัดหมายส่งมาให้กับปื๊ดและส่งเวลานัดหมายมาให้พร้อมๆกัน เขาใช้เวลาไปกับการทดลองราว 1ชม. คนที่อ้างตัวว่าเป็ Xilencer นัดเขาห้าโมงเย็นที่ร้านกาแฟภายในห้างที่เขาจะไปพอดี
ปื๊ดส่องกระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเขาอีกครั้ง และเดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อเช็คดูว่าตัวเขาล็อคประตูหลังบ้านเรียบร้อยหรือยัง และเมื่อมั่นใจว่าตัวเขาล็อคประตูบ้านทั้งหมดแล้ว ปื๊ดก็ใช้แอปมือถือเพื่อเรียกแท็กซี่ออกจากบ้านไป
_________________________________________________________________________________
ติชมได้เช่นเคยครับ ขอบคุณนักอ่านทุกๆท่าน ขอให้มีความสุขกับนิยายครับ
8K
