ตอนที่ 7 ต่อสู้หลงเว่ย
หลังจากออกจากโรงประมูลได้ไม่นาน เฟยหลิงเทียนััได้ถึงรังสีสังหารตรงมาที่ตนเอง เขาเลยใช้ััจิติญญาตรวจสอบ
' หืม เ้าผู้นั้นมัน ... '
เฟยเทียนคิดสักพักก็นึกออก
' ผู้ติดตามของเ้าคนอวดดีหลงมู่ ระดับลมปราณปฐีขั้นที่หนึ่ง ! ' เฟยหลิงเทียนเผยสีหน้าเคร่งขรึม
' ดี จะได้ใช้เ้าผู้นี้ทดสอบพลังของข้าสักหน่อย ว่าจะต่อสู้กับผู้ฝึกตนลมปราณปฐีขั้นที่หนึ่งได้หรือไม่? '
หลังจากคิดสักพักชายหนุ่มก็เดินออกนอกเมืองในทันที ตรงเข้าสู่ป่านอกเมือง พื้นที่เขตนอกของป่าจะมีเพียงสัตว์อสูรระดับแรกเริ่มและระดับก่อเกิด สัตว์อสูรระดับแท้จริงนั้นจะอยู่บริเวณใจกลางของป่า
หลงเว่ยแอบติดตามเฟยหลิงเทียนั้แ่โรงประมูล จนเขาออกนอกเมืองมา เขาพลันรู้สึกเอะใจขึ้นเล็กน้อย
' เ้าคนไร้ประโยชน์ตระกูลเฟย มันจะเดินเข้าป่านอกเมืองไปทำไม? '
หลงเว่ยแอบระวังตัวเล็กน้อย เขาไม่โจมตีเฟยหลิงเทียนในทันทีที่ออกนอกเมือง เขาสมกับเป็ผู้ฝึกตนลมปราณปฐีจริงๆ มีความอดทนในการล่าเหยื่อ
หลังจากที่เฟยหลิงเทียนเดินมาถึงระหว่างเขตภายนอกและใจกลางของป่า ชายหนุ่มก็ได้หยุดยืนอยู่กับที่
"ออกมาได้แล้ว" เฟยหลิงเทียนหันหลังไปมองตรงที่หลงเว่ยซ่อนตัวอยู่
หลงเว่ยที่แอบซ่อนอยู่ใเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าเ้าขยะตระกูลเฟยจะรู้ว่ามีคนแอบตามมา
"เห ... เป็ขยะไร้ประโยชน์ตระกูลเฟยแท้ๆ มีััที่เฉียบคมดีมาก ข้าขอถามได้ไหมว่าทำไมถึงได้รู้ว่าข้าแอบตามเ้ามา?" หลงเว่ยเดินออกมาจากที่ซ่อนตัว
"เ้าไม่จำเป็ต้องรู้" เฟยหลิงเทียนกล่าวตอบก่อนจะเป็ฝ่ายเอ่ยถามบ้าง
"คำก็ขยะ สองคำก็ไร้ประโยชน์ ข้าใช่จะเป็คนที่เ้าจะมาวิจารณ์ว่ากล่าวได้ ที่เ้าตามข้ามาคงเป็หลงมู่ใช่หรือไม่ที่เป็คนสั่งการ?"
หลงเว่ยที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกว่าบรรยากาศมันชักจะแปลกๆ เขากระจายััศักดิ์สิทธิ์ระดับปฐีตรวจสอบในระยะร้อยจ้าง
เหตุใดถึงไม่มีกลิ่นอายของสัตว์อสูรโดยรอบเลยสักตัว? หลงเว่ยพลันตกตะลึงตระหนักได้ถึงลางบอกเหตุบางอย่าง ไกลจากที่แห่งนี้เขาััได้ถึงสัตว์อสูรตัวนึง มันไม่กล้าเข้ามาในระยะร้อยจ้าง อสูรตัวนั้นคล้ายััได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่างหันหัวเผ่นจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อหลงเว่ยได้ยินเฟยหลิงเทียนเอ่ยถาม เขาหันไปมองชายหนุ่มแล้วแค่นเสียงเย็นออกมาไม่ได้ตอบคำถามนั้นของชายหนุ่ม
"เ้าฝึกฝนบ่มเพาะลมปราณไม่ได้ ก็เป็ได้เพียงขยะไร้ประโยชน์เท่านั้น" หลงเว่ยกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมพร้อมปล่อยจิตสังหารและพลังปราณระดับปฐีขั้นที่หนึ่งออกมาอย่างเต็มที่
หลงเว่ยไม่รออีกต่อไป เพราะเขารู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆ รู้สึกได้ถึงอันตรายโชยมา
"ไร้ประโยชน์อีกแล้วหรือ? เ้าคิดว่าพวกตนเป็ผู้ฝึกตนแล้วสูงส่งยิ่งใหญ่ละสิ? ถึงได้มองคนอื่นด้วยสายตาเย่อหยิ่งไม่เห็นค่าของคนธรรมดา" เฟยหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆเรียบเฉย
ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกกดดันกับพลังปราณระดับปฐีขั้นหนึ่งที่หลงเว่ยปลดปล่อยออกมาสักเท่าไหร่ มันช่างทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกของการมีพลังมันเป็เช่นนี้นี่เอง
"ไม่พูดมากความกับขยะไร้ประโยชน์เช่นเ้าแล้ว ไปตายซะ" หลงเว่ยคำรามลั่น
-ครืน-
พลังแรงกดดันระดับปฐีถูกปล่อยออกมา ต้นไม้โดยรอบโยกไหว สัตว์อสูรรอบนอกร้อยจ้างััถึงพลังที่รุนแรงได้ก็พากันหลบหนีอย่างชุลมุนวุ่นวาย
ส่วนเฟยหลิงเทียนที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนได้ปลดปล่อยพลังกายเนื้อแท้จริงขั้นที่ห้าสิบส่วนไม่ออมแรง รัศมีสีแดงแกร่งกร้าวเปล่งประกายเจิดจ้า
-ครืน- -ครืน- -ครืน-
-แกร็ก-
พื้นดินใต้เท้าของเฟยหลิงเทียนแตกระแหง ต้นไม้โดยรอบโดนพัดปลิวไปไกล ชายหนุ่มกำหมัดแน่นโคจรวิถีแห่งจิตเทพใช้ทักษะวิชาหมัดแห่งจิตเทพ กระบวนท่าแรก ' หมัดจิติญญา ' โจมตีสวนกระแทกเข้ากับหมัดของหลงเว่ยทันที เฟยหลิงเทียนไม่ได้ประมาทในการต่อสู้เป็ตาย
ก่อนที่หมัดจะเข้าปะทะกัน หลงเว่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลบดขยี้กายเนื้อและจิติญญาของเขา เขามองเห็นเฟยหลิงเทียนเหมือนกับได้เห็นเทพแห่งความตายอย่างไรอย่างนั้น
' ม่ายยย...เป็ไปไม่ได้ ' หลงเว่ยรู้สึกได้ถึงพลังอันหนักหน่วงกรีดร้องในใจอย่างหนาวเหน็บ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เขารู้ว่าหมัดของเฟยหลิงเทียนมีความอันตรายถึงตาย เขาอยากจะถอยหนี ทว่ามันสายไปแล้ว
เมื่อหมัดเข้าปะทะกัน
-ตูมมมมมมม-
"อ๊ากกกก"
หลงเว่ยกรีดร้องโหยหวน ต้านหมัดของเฟยหลิงเทียนไม่อยู่ปลิวลอยกระเด็นออกไปในทันที กระอักเืออกมาเป็สาย หมัดของเขาแตกหัก แขนบิดเบี้ยว อวัยวะภายในแหลกละเอียด ร่างของหลงเว่ยกระแทกต้นไม้ใหญ่ดังโครม
เมื่อฝุ่นควันหายไป เฟยหลิงเทียนมองเห็นร่างของหลงเว่ยนอนอยู่ในหลุมขนาดใหญ่ ร่างกายบิดเบี้ยวไปหมดทุกส่วน สภาพแทบดูไม่ได้
ส่วนเฟยหลิงเทียนแขนของเขาเพียงชาเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาเบาๆ ร่างเขาถึงกับถอยจากจุดเดิมออกไปถึงสามก้าวใหญ่
"แฮก..แฮ่ก"
เขาหอบหายใจ เนื่องจากไม่เคยปลดปล่อยพลังออกมาเต็มที่อย่างนี้มาก่อน นี่เป็การต่อสู้ครั้งแรกของชายหนุ่ม
"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้าตอนนี้สินะ?" เฟยหลิงเทียนกำหมัดแน่น
' ถ้าเป็ผู้ฝึกตนลมปราณปฐีคนอื่น ที่ฝึกฝนในสี่สำนักใหญ่ หรือมีพื้นฐานฝึกตนหนาแน่นมั่นคง คงไม่จบง่ายแบบนี้ ข้ายังคงอ่อนด้อยอยู่บ้าง '
เฟยหลิงเทียนครุ่นคิดในใจ ตอนนี้เวทจิตเยียวยาได้ฟื้นฟูพลังในร่างกายของเขาแล้ว
' หมัดจิติญญานี่ร้ายกาจจริงๆ สมกับเป็ทักษะวิชาของ 'วิถีแห่งจิตเทพ' ' การประลองวันพรุ่งนี้ ข้ามีความมั่นใจขึ้นมากทีเดียว
หลังจากที่ได้ฟื้นฟูพลังกายเนื้อกลับมาดังเดิมแล้ว เฟยหลิงเทียนก็เดินออกมาจากป่า ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับการฆ่าหลงเว่ย เขาปล่อยศพของหลงเว่ยให้สัตว์อสูรกัดกิน ไม่ได้รู้สึกว่าการฆ่าหลงเว่ยเป็เื่ราวที่ใหญ่โตอันใด หลงเว่ยก็แค่ผู้ติดตามของหลงมู่เท่านั้น ในเมื่ออีกฝ่าย้าจะฆ่าเขา เขาก็ไม่จำเป็ต้องเมตตาปราณีกับศัตรู
' หลงมู่เ้า้าฆ่าข้าเหรอ มันไม่ง่ายอย่างนั้น ' ประกายตาเฟยหลิงเทียนเต็มไปด้วยความเ็า
' ถ้าเ้ายังคงตอแยไม่เลิก ข้าคงต้องฆ่าเ้าทิ้ง '
เมื่อมาถึงตระกูลเฟย ชายหนุ่มก็เข้าไปในห้องของตนเพื่อพักผ่อน เตรียมตัวสำหรับงานประลองที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้
...............................................
2K
