ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเป็จังหวะเนิบนาบ ผสานไปกับเสียงลมหายใจหอบกระเส่าที่ฟังดูเหมือนคนกำลังเหนื่อยหอบมากกว่ากำลังสุขสม ดังก้องอยู่ในห้องนอนสไตล์มินิมอล
บนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม "พริม" นอนราบอยู่ใต้ร่างของสามี ดวงตาคู่สวยที่มักจะเปล่งประกายเวลาอยู่หน้ากล้องไลฟ์สด บัดนี้กลับเหม่อมองเพดานห้องที่ว่างเปล่า มือเรียวสวยที่ได้รับการดูแลอย่างดีจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอน ไม่ใช่เพราะความเสียวซ่านที่ท่วมท้น แต่เพราะเธอกำลังพยายามบิ้วท์อารมณ์ให้ตัวเองมีส่วนร่วมกับกิจกรรมตรงหน้า
"อืม... พริม... พี่... ใกล้แล้ว"
เสียงของ "กานต์" ดังขึ้นที่ข้างหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยขณะที่สะโพกสอบขยับเข้าออกด้วยจังหวะเดิมๆ... จังหวะเดียวกับเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และเหมือนกับทุกครั้งตลอดสองปีที่แต่งงานกันมา ไม่มีลูกเล่น ไม่มีการเล้าโลมจุดอ่อนไหว ไม่มีการบดเบียดเน้นย้ำจุดกระสัน
พริมกัดริมฝีปากล่างแน่น ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย ร่างกายของเธอเพิ่งจะเริ่มตื่นตัว ความร้อนผ่าวเพิ่งจะเริ่มแล่นริ้วไปตามกระแสเื ยอดอกสีหวานเริ่มแข็งขืนสู้กับแรงเสียดสีของเสื้อนอนผ้าซาตินที่หลุดลุ่ย
อีกนิดเดียว... พริมภาวนาในใจ พยายามแอ่นสะโพกรับัั หวังให้เขากระแทกลงมาลึกกว่านี้ แรงกว่านี้
"อึก! อ้าาา..."
แต่แล้วทุกอย่างก็จบลงกะทันหันราวกับใครกระชากปลั๊กไฟ กานต์เกร็งตัวกระตุกเพียงสองสามครั้ง ปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทับร่างบางที่กำลังนอนด้วยอารมณ์ค้างเติ่ง
พริมหลับตาลงแน่น พยายามกลืนก้อนความหงุดหงิดลงคอ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ความวูบโหวงตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความสุขสมที่ควรจะได้รับ
... เสร็จแล้วเหรอ? แค่นี้เองเหรอ?
กานต์พลิกตัวลงไปนอนแผ่หลาข้างๆ เขาดูผ่อนคลายและมีความสุขตามประสาผู้ชายที่ได้รับการปลดปล่อย โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าเรียบเฉยที่เจือความผิดหวังของภรรยาเลยแม้แต่น้อย
"โทษทีนะพริม ่นี้พี่งานหนักไปหน่อย เลย... ไวไปนิด" เขาพึมพำแก้ตัวเสียงเบา ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงทิชชูเช็ดทำความสะอาดลวกๆ
"ไม่เป็ไรค่ะพี่กานต์ พริมเข้าใจ" พริมตอบกลับด้วยประโยคสำเร็จรูปที่เธอใช้มานับครั้งไม่ถ้วน น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ เธอลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมแพรสีแชมเปญมาสวมทับเรือนร่างเย้ายวนที่ยังคงรุ่มร้อนอยู่ภายใน
"อ้อ จริงสิพริม..." กานต์พูดขึ้นขณะควานหารีโมตแอร์ "เดี๋ยวคืนนี้พวกไอ้ธามจะแวะมาดูบอลนะ คงกินเหล้ากันนิดหน่อย พริมช่วยเตรียมกับแกล้มกับแก้วให้หน่อยได้ไหม? สักสามสี่ชุด"
พริมชะงักมือที่กำลังผูกปมเสื้อคลุม คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"คืนนี้เหรอคะ? ทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้ พริมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย"
"พวกมันเพิ่งไลน์มาบอกเมื่อกี้เอง นานๆ ทีเพื่อนจะรวมตัวกันได้ พริมช่วยหน่อยนะ คนกันเองทั้งนั้น"
กานต์พูดพลางหันหลังตะแคงเตรียมงีบพักสายตา
"พี่ของีบสักแป๊บ เดี๋ยวพวกมันมาแล้วปลุกด้วยนะ"
พริมถอนหายใจแ่เบา มองแผ่นหลังของสามีที่เริ่มส่งเสียงกรนเบาๆ ภายในเวลาไม่ถึงนาที เธอส่ายหน้าด้วยความระอา ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการกับคราบคาวและความรู้สึกที่ยังคั่งค้างด้วยตัวเอง
หน้ากระจกบานใหญ่ พริมจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเอง หญิงสาววัยยี่สิบหกปีเ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มียอดผู้ติดตามในโซเชียลหลักแสน ผิวพรรณขาวละเอียดเนียนนุ่มราวกับน้ำนม และสิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้นสองเต้าอวบใหญ่เกินตัวที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดภายใต้ร่มผ้า เนื้อนมนุ่มหยุ่นนั้นหนักอึ้งและเด้งสู้แรงโน้มถ่วง ยามเธอขยับตัวเพียงนิดมันก็กระเพื่อมไหวรุนแรงจนแทบจะล้นทะลักออกมาจากคอเสื้อชุดนอน
แถมรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวนใจชนิดที่ผู้ชายครึ่งค่อนประเทศฝันถึง อยากจะซุกหน้าลงไปฟัดให้จมเขี้ยว แต่กลับต้องมาแห้งเหี่ยวคาเตียงเพราะสามีที่แสนจะจืดชืดและไร้น้ำยา
"เสียดายของชะมัด..." เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะล้างหน้า
หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ พริมเลือกที่จะไม่เปลี่ยนชุดนอน เธอยังคงสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีครีมที่ยาวคลุมเข่าเพียงเล็กน้อย ทับด้วยเสื้อคลุมเข้าชุดกัน เนื้อผ้าที่แนบไปกับลำตัวยามเคลื่อนไหวทำให้เห็นสัดส่วนความเป็หญิงวูบวาบ
ก็แค่อยู่ในบ้าน จะแต่งตัวมิดชิดไปทำไม ใครจะมามอง เธอคิดในใจพลางเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเตรียมของว่าง
ชีวิตหลังแต่งงานของเธอมันช่างต่างจากภาพฝันราวฟ้ากับเหว กานต์เป็คนดี เป็อาจารย์มหาวิทยาลัยที่มีหน้ามีตา แต่นั่นคือทั้งหมดที่เขามี ชีวิตของเขาเป็เส้นตรง น่าเบื่อ และคาดเดาได้ง่ายไปหมด ไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความเร่าร้อน ไม่มีไฟปรารถนาที่จะแผดเผาเธอให้มอดไหม้อย่างที่ลึกๆ เธอ้า
ติ๊งต่อง...
เสียงออดหน้าประตูรั้วดังขึ้นปลุกพริมจากภวังค์ความคิด เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง สามทุ่มตรงเป๊ะ... เพื่อนของกานต์มาถึงเร็วกว่าที่คิด
พริมวางจานยำวุ้นเส้นและถาดน้ำแข็งลงบนโต๊ะหน้าทีวี ก่อนจะเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เป็ภรรยาผู้แสนดีและต้อนรับแขก รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าสวย
ทันทีที่บานประตูไม้สักเปิดออก พริมก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อปะทะกับรัศมีบางอย่างที่แตกต่างจากสามีของเธออย่างสิ้นเชิง
ชายหนุ่มสามคนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า
คนแรกที่ยืนหน้าสุดคือ "เฮียธาม" ชายร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกรำไร ใบหน้าคมเข้มดุดันและสายตาที่มองกวาดมาที่เธอราวกับจะทะลุเสื้อคลุมผ้าซาตินเข้าไปสำรวจเรือนร่างภายใน แววตานั้นทำเอาพริมเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ถัดมาด้านขวาคือ "เจตน์" หนุ่มหน้าตี๋เ้าเสน่ห์ที่กำลังส่งยิ้มแพรวพราวมาให้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูเ้าเล่ห์และซุกซนเหมือนเด็กร้ายกาจ เขากวาดตามองเธอั้แ่หัวจรดเท้าก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ
และคนสุดท้ายที่ยืนปิดท้ายคือ "สิงห์" ชายหนุ่มผิวเข้มร่างกายกำยำ กล้ามแขนภายใต้เสื้อยืดรัดรูปนั้นใหญ่จนน่ากลัว เขานิ่งเงียบที่สุด แต่กลิ่นอายความดิบเถื่อนและฮอร์โมนเพศชายที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนพริมรู้สึกร้อนวูบวาบที่ท้องน้อยอีกครั้ง
"สะ... สวัสดีค่ะ" พริมเอ่ยทักทายเสียงแ่ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็ลูกแกะที่เปิดประตูต้อนรับฝูงหมาป่าเข้าบ้าน
"หวัดดีครับน้องพริม"
เฮียธามเอ่ยทักทายเสียงทุ้มต่ำ ั์ตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ
"ขอรบกวนคืนนึงนะครับ"
8K
