ผมนั่งมองตัวเองในกระจกเงาบานเก่าในห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่เพิ่งรีดจนกริบกับกางเกงสแล็คสีดำ มันคือยูนิฟอร์ม "เด็กดี" ที่ผมสวมใส่มาตลอด 18 ปี ผลการเรียน 3.90+ ไม่เคยทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้แว่นสายตากรอบบางและท่าทางติ๋มๆ ของผม ในหัวมันร้อนรุ่มยิ่งกว่าลาวา
"จบ ม.6 แล้วนะไอ้เหี้ย... มึงยังไม่เคยแม้แต่จะจับมือผู้หญิงจริงๆ เลยสักครั้ง"
เสียงในใจมันด่าทอตัวเองด้วยความสมเพช ผมถอนหายใจทิ้ง พลางหยิบสมาร์ทโฟนคู่ใจขึ้นมาไถแอปหาคู่ที่เพิ่งโหลดมาแบบลับๆ แอปที่ผมไม่ได้ใช้รูปจริงหน้าตรง แต่เลือกรูปวิวูเากับคำโปรยโง่ๆ ว่า "อยากลองคุยกับคนที่มีไลฟ์สไตล์ผู้ใหญ่"
มือผมสั่นนิดๆ ตอนที่ไล่คอมเมนต์ใต้โพสต์สาวๆ สวยๆ บางคนผมก็เม้นสุภาพ แต่บางอารมณ์ที่ความเงี่ยนมันพุ่งพล่าน ผมก็พ่นคำหยาบคายแบบที่ชีวิตจริงไม่มีวันพูดออกไปอย่าง "เย็ดก่อนที่เหลือค่อยตัดสินใจ" หรือ "พี่สาวครับ หีพี่คงหวานน่าดู" ผมทำเหมือนคนเก็บกดที่ระบายความอัดอั้นลงบนคีย์บอร์ด
จนกระทั่ง... มีการแจ้งเตือนจาก LINE เด้งขึ้นมา
[พี่นุ่น: ทักค่ะ เห็นคอมเมนต์ในแอป... ยังไม่มีใคร คุยกับพี่มั้ย? ไม่ถูกใจก็ไม่ต้องทักกลับนะ]
ผมจ้องรูปโปรไฟล์ตาไม่กะพริบ ผู้หญิงในรูปดูดีมาก ผิวขาวหยาดเยิ้ม ตากลมโต หน้าเป๊ะระดับพริตตี้งานมอเตอร์โชว์ อายุเขาระบุไว้ 24 ปี ผมแค่นหัวเราะในลำคอ
"รูปปลอมชัวร์ ไอ้สัส... มาทรงนี้เดี๋ยวก็มาชวนกูลงทุนเทรดเหรียญ หรือไม่ก็หลอกโอนเงินค่ารถแน่ๆ" แต่ก็นั่นแหละ ด้วยความที่ชีวิตจริงผมมันจืดชืดเกินไป ผมเลยลอง "ซ้อมคุย" กับเธอเล่นๆ ผมพิมพ์จิกกัดไปว่ารูปเธอดูแต่งเยอะจนเหมือน AI เธอกลับไม่โกรธ แต่กลับกด "วิดีโอคอล" มาทันที!
ใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผมลนลานจัดระเบียบห้องก่อนจะกดรับสาย
"ไงคะ... หายสงสัยหรือยังว่าปลอมมั้ย?" เสียงใสๆ ลอดออกมาจากลำโพง
ภาพในหน้าจอคือผู้หญิงคนนั้นจริงๆ เธอนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆ ในคอนโดที่ดูหรูหรา เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีครีมที่เผยให้เห็นเนินอกขาวๆ รำไร จังหวะที่เธอขยับตัว กลิ่นอายความเซ็กซี่มันทะลุจอออกมาจนผมเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่
"อ่า... ครับ จริงด้วย พี่สวยกว่าในรูปอีก" ผมตอบตะกุกตะกัก ความติ๋มกำเริบทันที
วันนัดหมาย: เซ็นทรัลฯ และการรอคอยที่เหงื่อซึมโคนหู
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมนั่งรถเมล์ร้อนมาลงแถวเซ็นทรัลฯ ตามนัด ในใจนี่ตีกระหน่ำเหมือนกลองรบ กลัวโดนหลอกไปขายไตก็กลัว แต่อีกใจมันก็สั่งให้ลองเสี่ยงดู ผมไปถึงก่อนเวลานานพอสมควร เลยไปนั่งแอบมุมหลบแดดแถวหน้าห้าง ควักมือถือขึ้นมาเปิดเกมตีป้อม (RoV) แก้ประหม่า
จังหวะที่เกมกำลังนัว แครี่กำลังจะตาย... สายเรียกเข้าก็ขัดจังหวะ!
"พี่ถึงแล้วนะน้อง... รอตรงไหนหรอ?"
ผมรีบบอกพิกัดพลางเก็บมือถือใส่กระเป๋า กวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งเห็นรถเก๋งคันสีขาวมุกจอดเทียบฟุตบาท ร่างบางในชุดเดรสสั้นสีฟ้าอ่อนเดินก้าวลงมา เธอสวมแว่นกันแดดแบรนด์เนม ผิวของเธอท้าแดดตอนเที่ยงวันจนดูผ่องเหมือนมีออร่า
"มาไวแฮะเรา" เธอเดินตรงมาหาพร้อมรอยยิ้มหวานหยด
ผมยืนบื้อเป็หิน หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าเธอจะได้ยินเสียงมันทะลุหน้าอกออกมา พี่นุ่นตัวจริงสวยกว่าในกล้องหลายเท่า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ หอมละมุนเหมือนดอกไม้ป่าโชยเข้าจมูก มันไม่ใช่กลิ่นแก่ๆ แต่มันคือกลิ่นของ "ผู้หญิงที่ดูแลตัวเองอย่างดี"
"เขินไรเนี่ย... สวยล่ะสิ ทำตลกนะเรา" เธอยิ้มขำพลางเอามือเรียวสวยมาสะกิดที่แขนผมเบาๆ
ััจากปลายนิ้วเธอที่โดนผิวแขนผม มันทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความนุ่มนิ่มนั้นทำเอาผมเกือบจะลืมวิธีหายใจ
"อากาศร้อนเนาะ ไปหาไรเย็นๆ ทานกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"
เธอพาผมเดินไปที่ร้านน้ำชงเล็กๆ สั่งชาไทยให้ผมแก้วหนึ่ง ราคาแค่ 40 บาท แต่สำหรับเด็กที่ไม่เคยมีใครมาเอาใจแบบนี้ มันประทับใจจนบอกไม่ถูก เธอดูไม่เหมือนพวกผู้หญิงที่หวังจะหลอกกินฟรีแบบในข่าวเลยสักนิด
ขณะที่ผมดูดน้ำเย็นๆ เข้าปาก สายตาผมแอบมองสำรวจเรียวขาขาวเนียนของเธอที่โผล่พ้นชายเดรสออกมา ใจผมเริ่มจินตนาการไปไกล... ผู้หญิงระดับนางฟ้าขนาดนี้ ทำไมถึงเลือกทักผม? และ "ความลับ" ที่เธอว่า มันคืออะไรกันแน่?
"พี่นุ่นครับ... ที่บอกว่าเป็ความลับน่ะ คืออะไรหรอครับ?" ผมถามลองเชิง
เธอหันมาสบตาผม ั์ตาเธอวาววับเหมือนมีเลศนัย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นลมหายใจหอมๆ ของเธอ
"ก็... เื่ที่เรามาเจอกันไงคะ ถ้าพ่อแม่พี่รู้ พี่โดนด่าตายเลยนะที่มานัดเจอเด็กแบบนี้" เธอกระซิบข้างหูจนผมหูอื้อไปหมด "แต่ถ้าน้องเป็เด็กดี... พี่อาจจะมีรางวัลให้มากกว่าน้ำชาแก้วนี้นะ"
20K
