“นายน้อยตื่นแล้วเหรอคะ” คาเร็นที่กำลังจัดโต๊ะอาหารหันมายิ้มให้คนที่เดินเข้ามา
“เมื่อคืน ขอโทษนะครับ” ฟีบีบอกเสียงเศร้า
“ไม่เป็ไรคะ ดิฉันต่างหากที่ผิด รู้ว่านายท่านไม่ชอบก็ยังจะทำอีก” แม่บ้านยื่นมือมาลูบแขนปลอบ
“ผมไปเรียนก่อนนะครับ”
“จะไม่ทานอะไรก่อนเหรอคะ”
“ไม่ครับ ผมรีบ” คาเร็นมองตามหลังคนที่เพิ่งเดินออกไป เธอถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ดีเหตุผลที่นายน้อยของเธอไม่ยอมทานข้าวเช้า ไม่ใช่รีบร้อนอะไร แค่เ้าตัวไม่อยากอยู่พอพบหน้าใครบางคน
บรรยากาศเงียบสงบในมหาลัยเอกชนชื่อดังของเมือง นายน้อยของตระกูลดังเดินมาทรุดตัวนั่งที่โต๊ะไม้ที่ตกแต่งลวดลายอย่างดี ถัดไปไม่ไกลมีนักศึกษาคนอื่นนั่งรวมกันอยู่ ใน่เวลาเช้าตรู่เลยไม่ค่อยมีนักศึกษามากนัก ร่างบางเหม่อลอย ตาหวานทอดมองสวนดอกไม้ที่เริ่มผลิดอกเมื่อถึงเวลา ใจคิดถึงสิ่งที่คราวน์ทำเมื่อคืน ภาพเหตุกาณ์นั้นมันยังชัดเจนในสมองเธอ ทำไมถึงทำแบบนั้น ตอนนี้ในใจเธอทั้งสับสน ว้าวุ่น และไม่เข้าใจ
หมับ!
พรึบ!
“โฮ้ย! ! ! ฟีบีฉันเอง โอ๊ย! ! ปล่อยก่อน ฉันเจ็บ!” โลเวลส่งเสียงร้องทำหน้าแหยแก
“ผมบอกนายเป็รอบที่ล้านแล้วโลเวล อย่าเล่นทีเผลอ” เธอเตือนพฤติกรรมที่ชอบพุ่งเข้ากอดคอจากข้างหลัง
“นายก็น่าจะชินได้แล้วว่าฉันชอบเล่นอะไรแบบนี้” เ้าตัวเถียงอย่างคนที่เจ็บแล้วไม่เคยจำ “ทำไมต้องปรับตัว นายนั่นแหละทำตัวให้ชินซะ” เด็กหนุ่มพูดอย่างเอาแต่ใจ
“ความรักแบบพี่น้องเป็ยังไงเหรอ”
“ทำไมถามฉัน นายก็มีพี่ น่าจะเข้าใจมากกว่าฉัน” โลเวลเคียงคอมองอย่างฉงน
“ฉัน......คิดว่าไม่เข้าใจ”
“อืม ไม่รู้สิอาจจะแบบ คนเป็พี่ก็จะดูแลปกป้องและเอ็นดูน้อง ส่วนน้องก็จะเคารพและชื่นชมคนเป็พี่ละมั้ง ฉันอธิบายไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่มีพี่น้อง แต่ถ้าความรักของหนุ่มสาว แบบผู้ชายรักผู้หญิง เอ่อ ที่จริงแบบผู้หญิงรักผู้หญิง ฉันก็อธิบายได้นะ” เขาเหลือบมองคู่สนทนานิดหน่อยในประโยคสุดท้าย
“เห็นฉันอย่างนี้ฉันก็เคยมีแฟนมาเกือบสิบคนแล้วนะจะบอกให้นะ” เขากอดอกเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่ง “ความรักแบบหนุ่มสาว รวมถึงแบบพวกนายด้วย ก็คือความรู้สึกที่เราอยากอยู่ใกล้ อยากพบอยากเจอ ใจเต้นแรงและเขินอายเวลาที่เขาอยู่ใกล้ๆ เหมือนทุกอย่างมันรู้สึกดีไปหมดเมื่อมีคนๆนี้อยู่ด้วย ถ้าไม่ได้เจอก็จะคิดถึง เป็ห่วง นี่แหละความรัก” เ้าตัวยังไม่หยุดโอ้อวด
“แล้วมันแตกต่างจากความรักแบบพี่น้องตรงไหน” มันแตกต่างกันตรงไหนเพราะเธอก็เคยเป็ห่วงและคิดถึงคราวน์เวลาที่อีกฝ่ายตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน
“ต่างตรงที่ถ้าเป็พี่เราต้องให้ความเคารพไงล่ะ แล้วก็ถ้าพี่น้องเราไม่มีความรู้สึกของเซ็กซ์มาเกี่ยวข้อง” ร่างบางขมวดคิ้วกับคำอธิบายประโยคสุดท้าย
ปึง!
“ถ้าพวกคุณมีปัญญาทำได้แค่นี้ ผมแนะนำว่าให้ลาออกไปซะ” บรรยากาศในห้องประธานใหญ่กำลังร้อนระอุ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มกำลังโกรธจัด ผู้จัดการแต่ละแผนกยืนก้มหน้ารับความผิดที่เกิดจากความสะเพร่าของตัวเอง
“ผมจะรีบนำกลับไปแก้ไขให้เร็วที่สุดครับ” สายตาวาวโรจน์ตวัดมองคนพูดจนเ้าตัวต้องหลับตา
“ถ้าภายในสองชั่วโมงนี้ผมไม่เห็นอะไรที่ดีขึ้นจากโครงการนี้ พวกคุณเตรียมเก็บของแล้วไสหัวออกไปจากบริษัทได้เลย” ผู้รับผิดชอบโครงการแต่ละคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมื่อมีคนนหนึ่งกล้าขยับเป็คนแรก คนอื่นๆที่เหลือก็กรู่กันเข้ามาเก็บแฟ้มงานของตัวเองบ้าง พวกเขาเดินหน้าซีดออกไป แตกต่างกับร่างเพรียวของอีกคนที่เดินยิ้มร่าเข้ามา ...อื้ม ความบันเทิงของเธอมีให้เห็นแต่เช้าเลย...
“อารมณ์ไม่ดีแต่เช้าเลยนะ ฉันล่ะสงสัยจริงว่าอะไร หรือ.....ใครที่ทำให้คุณหงุดหงิดได้ขนาดนี้” เธอเหยียดยิ้มหวานถามคนตรงหน้า ไม่ได้สะทกสะท้านกับแววตาดุดันของเพื่อนสนิท
“พูดธุระของเธอมาแล้วก็ออกไปเกว็น วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย”
“แค่น้องสาวไม่ยอมรอทานข้าวด้วยถึงกับเหวี่ยงทุกอย่างเลยเหรอ”
“แค่เด็กอวดดีคนหนึ่ง หึ.....” เขาเค้นเสียงเยาะราวกับไม่แยแส
“ถูกคุณทำอย่างนั้น เป็ใครก็ต้องหนี”
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
เสียงโทรศัพท์ดังขัดบทสนทนาของทั้งคู่ เ้าของห้องขยับไปกดเปิดลำโพง ถึงยังไงก็ไม่มีความลับกับหญิงสาวตรงหน้าอยู่แล้ว
((เ้านายคะ คุณเมแกน เกรย์สัน จากบริษัท KMT software มารอพบที่ห้องรับรองค่ะ)) เสียงเลขาหน้าห้องรายงาน
“ผมรู้แล้ว”
“ส่งลูกสาวมาเองเลยเหรอ ฝ่ายนั้นคิดจะทำอะไร” เกว็นถามอย่างสงสัย เมื่อบริษัทร่วมทุนั์ใหญ่ของอเมริกาส่งคุณลูกสาวมาเอง แทนที่จะเป็คนอื่น
คราน์ไม่ตอบ เขาเดินออกจากห้องเพื่อไปพบว่าที่หุ่นส่วนคนสำคัญ บริษัทในเครือเซนเลอร์แวนด์กำลังจะร่วมทุนกับบรัษัทผลิตซอฟต์แวร์รายใหญ่ของอังกฤษ เขากำลังจะขยายอิทธิพลไปสู่อังกฤษในไม่ช้านี้
“สวัสดีครับ” คราวน์ทักทายคนที่รออยู่ในห้อง หญิงสาวร่างสูงโปร่งหันมายิ้มมองเขา ร่างอวบอึ๋มในชุดสีน้ำเงินเรียบหรูอวดสัดส่วนที่ใครได้เห็นก็ต้องบอกว่าเพอร์เฟค สายตาแบบนั้น มันคือสายตาที่กำลังหลงใหลเขา เป็สายตาที่เขาอยากให้ใครอีกคนใช้มองเขาบ้าง
“สวัสดีค่ะ คุณคงรู้จักชื่อของฉันจากเลขาของคุณแล้ว” เธอยื่นหลังมือขวาไปตรงหน้าเขา
“ครับ” แต่คราวน์ยื่นมือขวาไปัักับมือเธอเบาๆ ก่อนจะปล่อยออก ทำให้อีกคนหน้าเสียไปนิด เธอไม่ได้จะให้เขาจับ แต่ให้เขาจูบหลังมือต่างหาก แต่ก็ดี ไม่ยอมลงให้แบบนี้สิถึงจะน่าสนใจ เมแกนคิด
“ที่รักคะ เอ่อ ขอโทษทีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณกำลังมีแขก ชื่อ เกว็นเน็ต” เสียงหวานดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ร่างระหงในชุดสีแดงมีท่าทีแปลกใจ ราวกับไม่รู้มาก่อนจริงๆว่าเขากำลังมีแขก ในขณะที่คู่เจรจาขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมาหยุดข้างตัวคราวน์และคล้องแขนเขาไว้โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ความสวยคมและร่างแบบางสมส่วนทำให้เธอนึกขุ่นเคือง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างเอาแต่ใจ
“สวัสดีค่ะ ฉัน เมแกนค่ะ เป็ตัวแทนของบริษัท KMT software เป็ว่าที่คู่ค้าคนใหม่ของคราวน์ค่ะ”
“ฉัน เกว็นเน็ต เป็ว่าที่คู่หมั้นของคราวน์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณเมแกน”
“อุ๊ย ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าคุณคราวน์มีว่าที่คู่หมั้นแล้ว แหมสาวๆหลายคนคงเสียดายแย่ ที่พลาดคนดีๆอย่างคุณ”
“หึ แล้วสาวๆที่ว่านี่ร่วมคุณเมแกนด้วยไหมคะ” เกว็นเน็ตสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ
“แน่นอนสิคะ ใครต่อใครก็ต้องเสียดายกันทั้งนั้น” ฝ่ายเมแกนก็ไม่ยอม เธอมองตอบเหมือนกัน
“ผมว่าเรามาคุยเื่งานกันดีกว่าครับ นี่เป็สัญญาที่เราจะเซ็นกัน คุณลองตรวจสอบรายละเอียดอีกครั้งนะครับว่าถูกต้องตามข้อตกลงก่อนหน้านี้หรือเปล่า” คราวน์บอกพร้อมกับยื่นเอกสารที่รับมาจากเลขาอีก เขายื่นมันไปตรงหน้าเธอ เมแกนก็ยื่นมือออกไปรับ ไม่รู้เพราะเหตุบังเอิญหรืออย่างไร มือของเธอไปจับถูกมือหนาของคราวน์พอดิบพอดี มือเรียวเกาะกุมไว้แบบนั้น ก่อนจะช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงต้องขอเวลาสักสองสามวันในการศึกษาข้อสัญญาฉบับนี้ให้เข้าใจก่อน ฉันไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นทีหลัง หวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ” เธอบอกขณะที่ยอมปล่อยมือ
“ด้วยความยินดีครับ คุณอยากจะใช้เวลาศึกษานานแค่ไหนก็ได้ครับ ผมก็อยากจะให้คุณอยู่ที่นี่นานๆเหมือนกัน”
“คุณพูดแบบนี้ ฉันดีใจได้ไหมคะเนี่ย” เธอถามทีเล่นทีจริง
“อย่าดีใจเลยค่ะ คราวน์ชอบปากหวานกับลูกค้าเป็ปกติอยู่แล้ว” เกว็นเน็ตแย่งตอบ
“เอาเป็ว่า คุณพร้อมจะเซ็นสัญญาเมื่อไหร่ก็ติดต่อมาได้เลยครับ”
“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“ผมจะให้คนไปส่ง” คราวน์ตอบ
“ขอบคุณนะคะ หวังว่าคราวหน้าเราคงมีโอกาสได้ทานอาหารด้วยกันสักมื้อนะคะคราวน์....คุณเกว็นเน็ต” เธอส่งยิ้มหวานให้คราวน์ก่อนเดินออกไป
ฟุบ!
เก็นเน็ตทิ้งตัวลงบนโซฟาหรูด้วยท่าทีฉุนเฉียว
“คิดจะทำอะไร” คราวน์ถาม
“กันท่าแรดตัวเมียแทนน้องสาวสุดที่รักของฉัน” ชายหนุ่มเอามือซุกกระเป๋ามองเพื่อนที่ทำตัวเป็เด็ก ถ้าเขาเปลี่ยนใจได้ง่ายขนาดนั้น เขาคงไม่ต้องทนมองเด็กนั้นมาเป็สิบๆปีหรอก
“ดูก็รู้ว่าจงใจยั่วคุณ ขนาดฉันบอกว่าเป็ว่าที่คู่หมั้นยังอ่อยคุณข้ามหน้าข้ามตาฉันเลย นี่ถ้าฉันไม่อยู่คงได้ชวนนายขึ้นเตียง”
“มันก็เป็เื่ปกติ ถ้ามันทำให้ธุรกิจราบรื่นขึ้นก็น่าสน”
“คนอื่นอาจใช่ แต่ถ้าคุณหลวมตัวไปกับยัยคนนี้รับรองได้ คุณไม่ได้เสียแค่ตัว บริษัทก็คงไม่เหลือ ฝั่งโน้นคงคิดจะใช้แม่นี่เป็สะพานฮุบกิจการของคุณแน่ๆ เซ็นสัญบ้าอะไรขอเวลาดูเอกสารสองสามวัน แล้วเนื้อหาสัญญาก็ตกลงกันก่อนหน้านี้แล้ว เธอแค่เป็ตัวแทนมาเซ็นชื่อเท่านั้น ยังต้องแหกตาดูอะไรอีก หึ รอโอกาสอยู่ล่ะสิไม่ว่า”
“เธอไม่คิดว่าแบบนี้ท้าทายมากกว่าเหรอ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ถ้าฉันเล่นไปตามเกมส์ที่พวกเขาวางเอาไว้ ว่าทางนั้นจะทำอะไรได้” ได้ยินคราวน์พูดอย่างนั้น เกว็นมองเพื่อนตัวเองอย่างขัดใจ เธอเป็พวกชอบปิดเกมส์เร็วๆ ไม่ว่างมานั่งวางแผนวกวน มันน่าเบื่อ ลุยให้แหลกกันไปข้างก็จบ ตระกูลเซนเลอร์แวนด์ยอมลดตัวร่วมหุ้นด้วยก็ควรจะน้อมรับไว้อย่างเจียมตัว แต่ถ้าพวกมันไม่รู้จักสำนึกในความเมตตาที่มอบให้ก็คงต้องใช้กำลัง!
หกโมงเย็นบรรยากาศเปลี่ยนไปเมื่อลูเซียรายงานว่าวันนี้นายน้อยของบ้านมีเรียนถึงสองทุ่ม คงกลับมาไม่ทันทานข้าว ทุกคนก้มหน้ารอรับพายุอารมณ์ของร่างสูง เมื่อเช้าก็ครั้งหนึ่งแล้ว คิดว่าตอนเย็นพายุลูกนี้คงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ครืด!
แต่ประมุขของบ้านไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ลุกเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร เกว็นเน็ตมองตามหลังไปเงียบๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้คาเร็นที่มองด้วยความเป็ห่วง
“เขาก็เข้าถึงยากแบบนี้แหละคะ คุณน่าจะชินได้แล้ว”
“ดิฉันกลัวนายท่านจะลงโทษคุณหนูอีก”
“อย่าคิดมากเลยค่ะ อย่างมากก็แค่ดุ ไม่กล้าทำอะไรรุนแรงหรอก” ก็ได้แต่หวังว่าบรรยากาศกระอักกระอวนนี้จะผ่านไปโดยเร็ว ไม่อย่างนั้นคนในบ้านคงต้องอยู่กันอย่างอกสั่นขวัญแขวน
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ฟีบีรีบขึ้นห้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปที่ห้องฝึกซ้อม ตอนนี้ครูฝึกกำลังรอเธออยู่ วันนี้เธอสายมากแล้ว ไม่อยากทำให้เขาเสียเวลาไปมากกว่านี้ ถึงตอนนี้ร่างกายของเธอจะเหนื่อยล้าจากการเรียน แต่เพราะความสับสนในใจที่อัดแน่นทำให้เธออยากทำให้ตัวเองยุ่งตลอดเวลา ไม่อยากมีเวลามานั่งคิดเื่เมื่อคืนอีก
เมื่อมาถึงห้องซ้อมเธอกล่าวขอโทษครูฝึกที่ทำให้เขาต้องรอ หลังจากวอร์มร่างกายเสร็จก็เริ่มฝึกซ้อม เธอกำลังเรียนคาราเต้ หลังจากฝึกพื้นฐานและท่วงท่ามาได้สามเดือน เธอเริ่มฝึกต่อสู้จริงกับครูฝึก
ฟีด!
พรึบ!
หมับ!
เธอยกเท้าเตะขึ้นสูง เป้าหมายอยู่คอของอีกฝ่าย แต่ประสบการณ์ที่เหนือกว่าทำให้อีกฝ่ายหลบได้และจับขาเธอไว้ ขาแกร่งของอาจารย์เตะเข้าที่น่องเล็กของเธอ ร่างบางเสียการทรงตัวลงนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น เธอพลิกตัวนอนหงายหลับตาหอบหายใจอยู่บนพื้น
“วันนี้นายน้อยทำได้ไม่ดีเลยนะครับ มันแย่กว่าทุกวันเพราะคุณไม่มีสมาธิกับการฝึกซ้อม จิตใจของคุณไม่ได้จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ ถ้าคุณเป็แบบนี้ในสถานการณ์จริง คุณคงไม่ชนะ ถ้าคิดจะต่อสู้จิตใจของคุณต้องอยู่กับการต่อสู้ ทิ้งเื่ทุกอย่างไว้ข้างหลัง ผมหวังว่าเจอกันครั้งหน้าคุณจะไม่เป็แบบนี้อีกนะครับ” อาจารย์คาราเต้ชื่อดังที่ถูกเชิญตัวมาจากญี่ปุ่นค้อมตัวให้เธอเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป
ฟีบีนอนคิดทบทวนสิ่งที่อาจารย์พูดไป ไม่ใช่เธอไม่รู้ เธอรู้ตัวดี แต่ถ้าความคิดของเรามันควบคุมกันได้ เธอคงไม่ต้องว้าวุ่นขนาดนี้ อย่าว่าแต่การฝึกเลย การเรียนในห้องวันนี้ก็ไม่ได้เข้าหัวเธอเลย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังไหลวนในหัว ต้องทำยังไง ต้องวางตัวยังไงเมื่อเจอหน้ากันอีกครั้ง เธอไม่รู้จริงๆ กับพี่ชายที่เธอนับถือคนนั้นควรจะทำยังไงดี...
เธอสูดหายใจเข้าลึกๆเหมือนให้กำลังใจตัวเอง แต่เมื่อลืมตาขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง เธอก็ต้องชะงัก ใบหน้าของพี่ชายลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เขาเข้ามาั้แ่เมื่อไหร่กันทำไมเธอถึงไม่รู้ตัว
“ถ้าฉันเป็คนร้าย นายคงตายไปั้แ่เมื่อห้านาทีก่อน” เขาบอกเสียงนิ่ง ร่างสูงขยับตัวออกไป เธอหันหน้ามองคนที่นั่งเอนอยู่บนพื้นใกล้ๆ เธอเพิ่งสังเกตว่าวันนี้คราวน์ดูแตกต่างไปจากทุกที เขาไม่สวมสูททั้งที่เป็วันทำงาน เสื้อผ้าไม่ได้เนี๊ยบเหมือนทุกที ปลายเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่นอกกางเกง เน็คไทน์ถูกคลายปมออกออกเล็กน้อย กระดุมเสื้อสามเม็ดบนถูกปลดออก
“นายจงใจหลบหน้าฉัน” เด็กสาวหันมองเขาอย่างแปลกใจ คราวน์ไม่ใช่คนที่จะใส่ใจเื่พวกนี้ เขาไม่เคยเอาเวลามานั่งพูดเื่ไร้สาระ
“...ผมแค่...ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไง” ฟีบีเหลือบมองเพดานห้อง เธอยังไม่พร้อมจะสบตาเขา
“ทำไม เพราะเื่เมื่อคืน สิ่งที่ฉันทำกับนายเมื่อคืนมันน่าสับสนขนาดนั้น?”
“ผมเป็น้อง แต่คุณทำแบบนั้น ผมเคารพคุณมากกว่าใคร รักและเทิดทูนคุณ”
“ฉันไม่เคย้าการเทิดทูนจากนาย”
“ผมสับสนและรู้สึกผิด ผมเคยรับปากว่าจะให้ทุกอย่างที่คุณ้า ผมให้ได้ทุกอย่างจริงๆแม้แต่ชีวิต แต่ผมไม่เคยคิดว่าแม้แต่เซ็กซ์คุณก็้าจากผม”
“ก็แค่ให้ไม่ได้ มันแค่ตอนนี้ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่” เธอหันมองคนข้างๆอย่างใ เขายังคิดเื่นี้อยู่ สายตาของเขาที่มองสบเธอ ความ้าที่เด่นชัดนั่น มันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างประหลาด เหมือนหน้าจะเห่อร้อนขึ้นมา
“....คุณ...เข้าใจยาก ยิ่งทำแบบนั้นกับผม ผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ” เธอพยายามข่มความอาย นิ่งมองเขา สบตาคมคู่นั้นเพื่อค้นหาคำตอบ
“นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันคิดอะไรอยู่ มันยังชัดเจนไม่พอหรือ” แต่ในที่สุดฟีบีก็ทนไม่ไหว เป็ฝ่ายหลบตาเขา หันมองเพดานอีกครั้ง แต่ในใจก็ยังเต้นระรัวอยู่ ร่างบางหลับตาลงในที่สุด เธอพยายามนิ่งเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเอง
คราวน์มองคนตัวเล็กข้างตัว ไล้มองั้แ่หน้าฝากเกลี้ยงเกลา คิ้วโก่งได้รูป แพขนตาหนาดกดำ จมูกโด่งเชิดรั้นนิดๆ ริมฝีปากบาง สีชมพูธรรมชาติ เขาจดจ่ออยู่ตรงนั้นนานเป็พิเศษ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึก้า มันไม่พอ สองสามครั้งก่อนหน้านี้มันไม่เพียงพอ เขารู้สึกเหมือนมันร้อนรุ่มขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ มองมันอยู่แบบนั้น เขาอยากได้ความหวานละมุนนั้น ในเมื่อมีครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สองได้ ทำไมครั้งที่สามจะมีไม่ได้ คราวน์ก้มลงกดปากหนาคล้ำของตัวเองลงบนริมฝีปากบางของเธอ ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นประคองแก้มนิ่ม มันเหมือนทุกครั้ง อีกฝ่ายใ ลืมตามองเขา ไม่ต่อต้านแต่ก็ไม่ตอบสนอง ถึงอย่างนั้นจูบนี้ก็ยังหวานล้ำอยู่ดี เขาส่งปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นของเธอ คนอ่อนประสบการณ์พยายามขยับลิ้นหนี เขาก็ยังกวาดต้อนไล่ตามอย่างไม่ลดละ เมื่อจูบจนพอใจแล้วจึงยอมผละหน้าออกมา สบตาเธอนิ่ง ฟีบีพยายามจะเอียงหน้าหนีการเกาะกุม แต่มือใหญ่ไม่ยอมคลายพันธนาการ
“อย่าหลบหน้าฉันอีก” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ฟีบีลุกขึ้นนั่ง เธอมองตามหลังร่างสูง มือบางยกขึ้นแตะตรงหน้าอกฝั่งซ้าย ข้างในนั้น หัวใจมันเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมา ทำไมถึงเต้นแรงขนาดนี้เพราะจูบ หรือเพราะอย่างอื่น
“นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าฉันคิดอะไรอยู่ มันยังชัดเจนไม่พอเหรอ”
----------------------------------------------------------------------------------------
ประกาศจ้า เนื้อเื่ทั้งหมดของภาคหนึ่งเราจะลงถึงแค่ตรงนี้เนาะ ใครอยากรู้ว่าฟีบีจะเป็ยังไงต่อไป พี่คราวน์จะตะบะแตกวันไหน ศัตรูในเงามืดที่จริงแล้วเป็ใครกันแน่(คิดว่าจะใช่คนที่พวกคุณคิดไว้รึเปล่า) หลังจากนี้จะมีตัวละครตัวไหนโผล่มากอีก ตามไปอุดหนุนกันได้ที่อีบุ๊คจ้า
ส่วนภาพสอง ฟีบีและพี่คราวน์จะพาเรากลับสู่อิตาลีต้นเหตุของเื่ทั้งหมด เราจะกลับไปเฉลยความเป็มาของเื่ทั้งหมด ฐานะของฟีบี สาเหตุที่ศัตรูตัวร้ายหมายหัวฟีบี ความจริงที่ได้รู้ฟีบีจะตัดสินใจยังไง เื่จะดำเนินไปยังไงและจะจบยังไง คนในความลับและความลับของเกว็นเน็ตคืออะไรกันแน่ เราจะเปิดเผยทั้งหมดในภาคสองจ้า ถ้าชอบเื่นี้ฝากทุกคนสนับสนุนและให้กำลังใจต่อไปด้วยนะ เราจะได้มีกำลังใจเขียนต่อไปจ้า
ส่วนลำดับนิยาย
ตามนี้จ้า.....
3K
