ตอน 5 พิษร้ายอกหักรัก
ต้วนหุนเต๋อทำได้เพียงแค่เก็บซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้าเหลือเพียงสีหน้าของความผิดหวัง เขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังทีละก้าวๆ อย่างเหม่อลอยกระทั่งชายอาภรณ์ไปเกี่ยวกับตอไม้ ทำเอาต้วนหุนเต๋อชายรูปงามไร้ที่ติ ล้มลงกับพื้นคล้ายคนที่ไร้เรี่ยวแรงเมื่อผิงเยว่เห็นหุนเต๋อ นางไม่ลังเลใจที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาหุนเต๋อสะบัดมือเฉียนจิ๋นเซี่ยออกโดยไม่ไยดีกระทั่งดาบคู่กายของเฉียนจิ๋นเซี่ยล่วงลงพื้นกระทบเศษหินเสียงดัง…
วินาทีนั้นเอง เฉียนจิ๋นเซี่ย ก็เกิดคำถามมากมายในใจ
"ชายผู้นั้นเป็ใครกัน!!! ชายในดวงใจของนางหรือ???ไม่น่าจะใช่ นางจะชมชอบคนอ่อนแอปวกเปียกเช่นนั้นหรือ"
"หรือว่าเป็สามีของนาง…………"
"ไม่หรอกน่า นางอายุแค่นี้จะมีสามีได้อย่างไรอีกอย่างชายผู้นั้นดูจากอาภรณ์แต่งกายน่าจะอยู่ในสกุลที่มีฐานะไม่น้อยแตกต่างจากการแต่งกายของนางยิ่ง"
เฉียนจิ๋นเซี่ยเห็นนางประคองหุนเต๋อขึ้นอยู่ๆก็รู้สึกปวดหัวใจขึ้นมาแปร๊ดๆ
มีท่าทีฟึดฟัด ทำท่าทางประชดประชันเหมือนเด็กเอาแต่ใจทั้งที่เฉียนจิ๋นเซี่ยอายุมากกว่าหลีผิงเยว่มากโข หากเรียกตามอายุนางเองคงต้องเรียกเฉียนจิ๋นเซี่ยว่าท่านอา
เฉียนจิ๋นเซี่ยแกล้งทำเนียนไปผ่าฟืน พลางๆก็พึมพำในใจ… ตำหนิติเตียนตัดพ้อ
"โธ่ข้าแค่ดูตาเดียวก็รู้แล้วว่าชายผู้นี้เป็ที่พึ่งพาให้เ้ามิได้แค่ล้มลงก็ทำท่าทีอ่อนแอ ต้องให้เ้าประคอง คอยเอาใจ"
"ต่างจากข้าที่ไม่จำเป็ต้องให้นางเอาใจ… เพราะข้าพร้อมจะเป็ฝ่ายเอาใจ ตามใจนางแต่เพียงผู้เดียว"
"แม้ข้าจะอายุมากหน่อยแต่ร่างกายกำยำน่าเกรงขามกว่าเ้าหนุ่มน้อยนั่น"
"ข้าเป็ถึงซื่อจื่อองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฉียนเหลียง มีเงินมีทอง เลี้ยงดูจนนางอ้วนตายสบายไปชั่วชีวิต"
เฉียนจิ๋นเซี่ยครุ่นคิดขึ้นมาได้…
"ว่าแต่ชายผู้นี้เป็ผู้ใดกัน…ข้าต้องสืบให้รู้แจ้งกระจ่าง…ดูจากการแต่งกายน่าจะไม่ธรรมดา"
เฉียนจิ๋นเซี่ยกำมือแน่น !!! เห็นภาพที่หลีผิงเยว่ รินน้ำชาส่งรอยยิ้มให้กับชายผู้นั้นอยู่หนสองหน เพียงแค่นั้นก็ทำเอาหัวใจสั่นแทบแย่และแล้วภาพที่บาดตาบาดใจที่สุด ก็คือภาพที่ชายผู้นั้นสวมกำไลหยกลงบนข้อมือของหลีผิงเยว่
เฉียนจิ๋นเซี่ยทำหน้าบึ้งตึง บ่นพึมพำ
"จะจะ เ้ายอมให้ชายอื่นสวมกำไลหยกให้ได้อย่างไร!!!!ข้าจะทำให้เ้าหนุ่มนั่นได้รู้ว่าการมอบสิ่งของให้สาวงามควรทำอย่างไรจึงจะเหมาะสม!!! หลีผิงเยว่!!!ข้าจะทำให้เ้าได้เข้าใจว่าเป็ข้าที่คู่ควรกับเ้ามากที่สุด"
พูดจบ เฉียนจิ๋นเซี่ยก็รุดหน้าไปที่โรงน้ำชา……
"ไอ๊หย๊า คุณชายท่านนี้ข้าจำท่านได้ดีวันนี้มาที่โรงน้ำชาของข้า ท่าน้าจะสั่งอะไรบ้าง"
เฉียนจิ๋นเซี่ยพูดเสียงแข็ง ท่าทีขึงขัง ร่างกายพร้อมปะทะ
"ข้าไม่้าสิ่งใดในร้านของเ้า ข้ามีคำถามแค่คำถามเดียวเท่านั้น!!!"
"คุณชาย้าสิ่งใดโปรดบอกข้า"
"กระท่อมหลังเล็กที่หลีผิงเยว่อยู่เป็ของท่านใช่หรือไม่"
"ใช่แท้แน่นอนข้าเถ้าแก่โรงน้ำชาแห่งนี้ให้ความช่วยเหลือนางมา15ปีให้ที่อยู่อาศัย แต่นางผู้นี้กตัญญูรู้ความ มักจะตอบแทนข้าด้วยการทำงานในโรงน้ำชาของข้า"
เฉียนจิ๋นเซี่ยควักถุงทอง 1000 ก้อนลงตรงหน้าของเถ้าแก่โรงน้ำชา ทำเอาเถ้าแก่โรงน้ำชาทำตัวไม่ถูกหัวใจแทบวาย
"นะนี่ท่านคือมหาเทพจากแห่งใดที่เสกเงินเสกทองได้ขนาดนี้ต่อให้ข้าเปิดโรงน้ำชามาชั่วชีวิตก็มิเคยเห็นทองคำมากมายขนาดนั้"
"เงินทองของข้ามีมากพอที่จะซื้อโรงน้ำชาของเ้าหวังว่านี่จะมากพอสำหรับซื้อกระท่อมหลังเล็ก ที่ดินที่แม่นางหลีผิงเยว่อาศัยอยู่หวังว่าต่อไปนี้ นางและท่านจะไม่มีบุญคุณอะไรต่อกันอย่าให้ข้าเห็นว่าท่านให้นางมาทำงานที่โรงน้ำชาให้ท่านอีก บุญคุณของนางถือว่าข้าทดแทนให้ทั้งหมด!!!!"
เฉียนจิ๋นเซี่ยเดินออกจากโรงน้ำชาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในตัวเองที่ได้ทำบางอย่างให้หญิงที่ตนรัก มุ่งหน้าไปเพื่อสืบหาตัวตนของต้วนหุนเต๋อ
เถ้าแก่โรงน้ำชาค่อยๆเททองออกจากถุงมานับ
"วันนี้เป็วันดีอะไรของข้า ถือว่า์มีตาตอนเช้ามอบเงินให้ข้า 1000 ตำลึง ตอนกลางวัน ข้าได้ทอง 1000ก้อน "
เถ้าแก่ดีใจหงายหลังล้มตึงด้วยความโลภ
ณ กระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แม้ต้วนหุนเต๋อจะยิ้มแย้มให้ผิงเยว่ดีใจเพียงใดแต่ในใจของหุนเต๋อก็เริ่มแคลงใจสงสัยว่าชายผู้นั้นเป็ใคร เพื่อไม่สร้างความลำบากใจในการอธิบายให้นางต้วนหุนเต๋อผู้แสนดี ก็ทำได้เพียงครุ่นคิดในใจ
"ชายผู้นั้นเป็ใครกันนะ ข้าต้องสืบรู้ให้ได้เกรงว่าหากปล่อยไว้จะเป็มารหัวใจของข้า !!!"
ก่อนจะแยกจาก ต้วนหุนเต๋อได้โอบกอดผิงเยว่ไว้ในอ้อมอกพร้อมกับลูบหัวนาง...พูดเบาๆ ว่า
"หลีผิงเยว่เรารู้จักกันมานานหลายปีขนาดนี้ครั้งนี้ข้าไม่อยากแยกจากเ้าอีกแล้ว เ้ายินดีแต่งกับข้าไหม"
หลี่ผิงเยว่ทำได้แค่ยิ้มๆไม่ตอบอะไร
"หากเ้าไม่ตอบ ข้าจะถือว่าเ้าตกลง รอข้านะข้าจะกลับมาสู่ขอเ้าในคืนเทศกาลโคมลอย ขอพรต่อทวยเทพ ให้ชาตินี้ทั้งชาติข้าผูกใจกับเ้าดูแลเ้าชั่วชีวิตกำไลหยกนี้ดูแลให้ดี เป็ของที่ข้าจะมอบให้คนรักเท่านั้น มันสำคัญกับข้ามากเป็ของแทนใจของท่านพ่อที่ให้ท่านแม่ไว้ "
ทั้งสองทำสีหน้าเขินอายต่อกันก่อนที่จะโบกมือลากันจนกระทั่งลับสายตาของกันและกัน
กระทั่งหุนเต๋อกลับไป...สั่งให้คนสืบเสาะได้กระจ่างว่าชายผู้นั้นที่ใกล้ชิดนางในดวงใจ ตัวตนที่แท้จริงคือ เฉียนจิ๋นเซี่ย ซื่อจื่อแห่งแคว้นเฉียนเหลียง…หุนเต๋อก็เกิดหวาดหวั่นในใจเพราะตนนั้นสถานะต่ำกว่า
"ไม่ได้การ ข้าไม่คิดเลยว่าแค่จะ่ชิงนางในดวงใจกลับต้องมีคู่แข่งที่สูงส่งเช่นนี้ข้าต้องหาวิธีกำจัดเฉียนจิ๋นเซี่ยผู้นี้ซะ"
เื่นี้ทำเอาต้วนหุนเต๋อคับข้องใจ กลัดกลุ้มไปหลายวัน…กระทั่งวันหนึ่งในจวนสกุลต้วนเกิดวุ่นวายั้แ่เช้า
จึงเอ่ยถามบ่าวในจวน
"นี่พวกเ้าวุ่นวายอะไรกันแต่เช้า "
"บ่าวขอตอบคุณชายตามตรงว่าจะมีแขกสำคัญเดินทางมาที่จวนนายท่านสั่งให้เตรียมการต้อนรับเป็อย่างดี"
"เป็ผู้ใดกันนะถึงได้มีอิทธิพลต่อท่านพ่อขนาดนั้น"
"หรือว่าจะเป็คนของแคว้นสือเ้า อ๋องจ้านเสอ ???"
*แคว้นสือเ้าเป็เหมือนหัวเรือใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรและเป็แคว้นใหญ่ในเขตแดนแถบนี้เพื่อพึ่งพาอาศัยกันและหลีกเลี่ยงปัญหาทั้งสามสกุลใหญ่ที่อาศัยอยู่ในแคว้นใต้{สกุลอี้เหวิน ~ สกุลต้วน ~ สกุลมู่หรง} จึงจำเป็ต้องคอยส่งของกำนัลเครื่องบรรณาการอีกทั้งยังถือตัวอยู่ภายใต้การปกครองดูแลของแคว้นสือเ้าอยู่เนืองๆ
และแล้วรถม้าคันหนึ่งก็หยุดจอดที่หน้าจวน ทำเอาหุนเต๋อแปลกใจมาก
ที่เห็นว่ามิใช่ขบวนแห่ของอ๋องหลีจ้านเสอแต่กลับเป็เสนาบดีเฒ่าผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า
"ผู้นี้เป็ใครกันนะ ข้าสงสัยเหลือเกิน "
เสนาบดีเฒ่าสวี่เฉวียนจื่อดูมาดนิ่งเดินตรงไปที่ห้องหนังสือ
หุนเต๋อเกิดความสงสัยว่าเสนาบดีแคว้นเซี่ยมาทำอะไร ก็แอบฟังที่หน้าห้องหนังสือ...
"ต้วนหุนเต๋อ... ไม่ต้องแอบอยู่ตรงนั้นแล้วหากอยากฟังก็เข้ามาเถอะ"
ในตอนน้้นเองเป็จุดเริ่มต้นแรกที่ชักนำต้วนหุนเต๋อเข้าสู่ด้านมืด....เพราะสิ่งที่สกุลต้วนหารือกับเสนาบดีเฒ่าแคว้นเซี่ยคือ....ร่วมมือกันบุกยึดแคว้นเฉียนเหลียง เพราะแคว้นเซี่ยอยู่กึ่งกลางระหว่างแคว้นเฉียนเหลียงและแคว้นสือเ้า..... ต้องยึดแคว้นเฉียงเหลียงให้ได้ก่อนรวมให้สองแคว้นเป็แผ่นดินเดียวกัน ปกครองโดยอ๋องเทียนเหยียน...หลังจากนั้นอำนาจของแคว้นเซี่ยจะใหญ่คับฟ้าสามารถบุกแย่งชิงดินแดนแคว้นสือเ้าได้อย่างง่ายดาย....
"สกุลต้วนเองก็ไม่อยากอยู่ใต้อำนาจการปกครองของอ๋องจ้านเสออีกต่อไป"
"แน่นอน...สกุลต้วนมีคุณงามความดี...หากแคว้นเซี่ยได้เป็ใหญ่ในใต้หล้า...ย่อมทำให้สกุลต้วนของเ้ามั่งคั่งยิ่งใหญ่ไร้ผู้กดขี่"
"ดี...ต้วนหุนเต๋อลูกข้าผู้นี้ไว้ใจได้...เป็ทายาทผู้สืบทอดสกุลต้วนของข้า ต่อไปจะทำการใดย่อมต้องพึ่งพาเขาท่านเสนาบดีโปรดชี้แนะ"
เมื่อเสนาบดีเฒ่ากลับไป ต้วนหุนเต๋อคุกเข่ารอร้องท่านพ่อ...
"ท่านพ่อท่านรับปากลูกได้หรือไม่...ว่าหากท่านจะให้ข้าร่วมช่วยวางแผนยึดครองแผ่นดินในครั้งนี้...ท่านจะยินยอมให้ข้าแต่งกับหลีผิงเยว่"
"เหลวไหล!!!"
"นางใบ้เมืองอิ่งโจว ทำงานโรงน้ำชาแห่งนั้น"
"แม้นางจะเป็สหายเพียงผู้เดียวของเ้า....แต่ไม่ได้แปลว่า...เ้าต้องแต่งกับนาง"
"เตรียมใจไว้เถอะ...ข้าเตรียมคุณหนูสกุลใหญ่ไว้ให้แต่งกับเ้าแล้ว"
"ท่านพ่อ...โปรดทำตามคำขอของลูก...ลูกจะไม่แต่งกับแม่นางไหนเด็ดขาด"
"ดี ดี!!!ข้าชอบความมุ่งมั่นของเ้า...งั้นเ้าช่วยข้าแย่งชิงแคว้นเฉียนเหลียงมาให้ได้เสียก่อน...วันที่แผนการสำเร็จ...วันนั้นจะเป็วันที่ข้ายินยอมให้แต่งนาง"
57
