### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)
**Episode 9: การทรยศ (Betrayal)**
เช้าวันต่อมาหลังจากเหตุการณ์ในป่า ไอริณตื่นขึ้นในโรงแรมเล็กๆ ใกล้หมู่บ้านบ้านช่างหลวง เธอนอนไม่หลับอีกคืน ห้องพักมืดสลัว แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านบางๆ สะท้อนใบหน้าสวยคมที่ตอนนี้ดูอิดโรย ใต้ตาคล้ำหนัก ผมดำขลับที่มัดหางม้าสูงหลุดรุ่ย เธอนั่งกุมขมับ มืออีกข้างกำเศษไม้ไผ่จากใต้ต้นไผ่ในป่าแน่น
เสียงขลุ่ยจากคืนก่อนยังดังก้องในหัวเธอ ราวกับคำเตือนที่ใกล้เข้ามา
พิธาเคาะประตูเข้ามาพร้อมกาแฟร้อน “พี่ไอริณ นอนมาบ้างไหมครับ? ดูไม่ดีเลย”
ไอริณรับกาแฟแต่ไม่ดื่ม “ฉันโอเค พิธา ศิริพรล่ะ?”
“เธอออกไปเดินเล่นแต่เช้า บอกว่าจะไปถามชาวบ้านเพิ่ม” พิธาตอบ
ไอริณขมวดคิ้ว “เธอไปคนเดียว? ไม่บอกเรา?”
ก่อนที่พิธาจะตอบ โทรศัพท์ไอริณดังขึ้น เป็เบอร์จากโรงพยาบาลในอยุธยา
“ดร.ศิริพรถูกโจมตีครับ เธอรอดมาได้แต่าเ็ ถูกพบหมดสติข้างทางใกล้หมู่บ้าน”
ไอริณและพิธารีบไปโรงพยาบาลทันที ศิริพรนอนบนเตียงผู้ป่วย หน้าซีด มีผ้าพันแผลที่ศีรษะและแขน ดวงตาเธอแดงก่ำราวกับร้องไห้มาทั้งคืน
“ศิริพร... เกิดอะไรขึ้น” ไอริณถามเสียงเบา นั่งลงข้างเตียง
ศิริพรน้ำตาคลอ “ฉัน... ไปถามชาวบ้านคนหนึ่งเื่สูตรทำนอง แล้วมีคนโผล่มา ตีฉันจากด้านหลัง ฉันเห็นแค่เงา แต่ได้ยินเสียงขลุ่ยก่อนจะหมดสติ”
พิธามองไอริณ “คนร้ายตามเรามาแน่ๆ”
แต่ไอริณสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนแขนศิริพร รอยขีดข่วนที่ดูเหมือนทำเองมากกว่ารอยต่อสู้ เธอไม่พูดออกมา แต่ในใจเริ่มสงสัย
“ศิริพร เธอต้องเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง” ไอริณพูดเสียงเข้ม “เธอรู้เื่ขลุ่ยมากเกินไป แล้วทำไมเธอถึงไปคนเดียว”
ศิริพรหลบตา แล้วถอนหายใจยาว “โอเค... ฉันสารภาพ ฉันเคยศึกษาขลุ่ยมรณะมากกว่าที่บอก เมื่อปีที่แล้ว ฉันเป็คนที่... อาจเป็ต้นเหตุที่มันถูกขโมย ฉันให้ข้อมูลระบบรักษาความปลอดภัยกับคนที่ติดต่อมา เพราะเขาอ้างว่าเป็นักวิจัย แต่หลังจากนั้นขลุ่ยหายไปจริงๆ ฉันกลัวเลยไม่บอกใคร”
ไอริณตัวแข็งทื่อ “เธอ... ทำให้ขลุ่ยตกไปอยู่ในมือคนร้าย?”
ศิริพรพยักหน้า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับบรรพบุรุษ แต่ตอนนี้... ฉันคิดว่าคนนั้นอาจตามฆ่าฉันเพื่อปิดปาก”
พิธาแทรกขึ้น “แต่พี่ไอริณ เรายังไว้ใจเธอได้ไหมครับ? เธอซื่อสัตย์จริงๆ นะ ช่วยเรามาตลอด”
ไอริณมองพิธา แล้วหันกลับมาที่ศิริพร ดวงตาคมกริบจ้องเขม็ง “ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น จนกว่าจะมีหลักฐาน แต่เธอต้องเล่าความสัมพันธ์ในอดีตทั้งหมด เธอรู้จักพี่ชายฉันไหม... พี่แทน”
ศิริพรชะงัก สีหน้าซีดลง “แทน... พี่ชายเธอ? ฉัน... เคยเจอเขาเมื่อสิบแปดปีก่อน ตอนเราเรียนมหาวิทยาลัย เขามาหาเธอที่หอ แล้ว... เขาเคยถามฉันเื่ตำนานขลุ่ยเพราะเขาพบขลุ่ยชิ้นเก่าที่บ้าน ฉันเล่าให้เขาฟัง แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะตายเพราะมัน”
ไอริณรู้สึกเหมือนถูกแทงทะลุหัวใจ “เธอ... เล่าเื่ทำนองต้องห้ามให้เขาด้วยเหรอ?”
ศิริพรน้ำตาไหล “ไม่! ฉันแค่เล่าตำนาน แต่เขาอาจไปลองเป่าเอง ไอริณ ฉันขอโทษ ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวข้อง”
บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ไอริณลุกขึ้นยืน มือกำแน่น หัวใจเต้นแรง
เธอเดินออกจากห้องโรงพยาบาล ไปยืนสูดอากาศข้างนอก พิธาตามออกมา “พี่ไอริณ เชื่อเธอเถอะครับ เธออาจถูกหลอกจริงๆ”
ไอริณหันมามองคู่หู “พิธา... ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ความสัมพันธ์ในอดีตมันซับซ้อนเกินไป ศิริพรอาจซ่อนอะไรอีก”
ทันใดนั้น โทรศัพท์ไอริณดังขึ้นอีกครั้ง เป็ข่าวด่วน: ฆาตกรรมครั้งที่ห้า นักสะสมคนที่เคยประมูลขลุ่ยกับวิกรม ตายด้วยหัวใจหยุดเต้นในบ้านตัวเอง
ไอริณกำโทรศัพท์แน่น “การทรยศ... มันเพิ่งเริ่ม”
แต่ในใจเธอสงสัยว่า คนใกล้ตัวที่สุดอาจเป็ผู้ทรยศ
และเสียงขลุ่ยที่ดังในหัวเธอตอนนี้ มันดังชัดเจนกว่าที่เคย
ราวกับกระซิบชื่อเธอ
**End of Episode 9**
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
7K
